“Safları sıklaştırmak”, sadece omuz omuza durmak değil; niyeti, istikameti ve sorumluluğu birlikte taşımaktır. Bu kavram hem zahirde hem bâtında derin bir anlam taşır ve ahiret perspektifinde belirleyici bir çağrıdır.

Safların gevşek olduğu yerde boşluklar oluşur; o boşluklar da şüpheye, korkuya ve fitneye kapı aralar. Safı sıklaştırmak, zor zamanlarda kaçmayı değil, yerinde durmayı tercih etmektir. Çünkü ahiret yolculuğu, en çok imtihan anlarında kiminle kaldığınla ölçülür.

İnsan, “Ben iyiyim” diyebilir; fakat safını sıkılaştırmıyorsa iyiliği korumasız kalır. Hak üzere olanların dağınık olduğu yerde, bâtıl düzenli görünür. Bu yüzden safları sıkılaştırmak, hakkın yalnız kalmaması için bilinçli bir duruştur.

Saf, aynı sevinçte birleştiği kadar aynı yaraya duyarlı olabilmektir. Bir mazlumun derdi seni yerinden oynatmıyorsa, o safta fiziksel olarak bulunsan bile ruhen kopukluk vardır. Safları sıklaştırmak, başkasının yükünü, “Bana ne” demeden omuzlamaktır.

Saflar genellikle konfor bozulduğunda seyrelir. Oysa ahiret için kıymetli olan saf, bedel gerektiren saftır. Sessiz kalmanın rahatlığını değil, doğru yerde durmanın sorumluluğunu seçmek… İşte bu, safları sıklaştıran şeydir.

Dilde birlik, kalpte ayrılık varsa saf görünürde sıkıdır ama hakikatte dağınıktır. Haset, kibir ve üstünlük taslama safların arasındaki görünmez boşluklardır. Bu yüzden safları sıkılaştırmak, önce kalpteki mesafeleri kapatmaktır.

Kur'an, müminlerin kurşunla kaynatılmış bina gibi saf bağladıklarından söz eder. Sımsıkı kenetlenmiş müminlerden birine ya da birkaçına bir şey olsa, hastalansa diğerleri onu taşır. Bir şey olduğu dışarıdan anlaşılmaz bile.

Kişi safını, “İnsanlar ne der” diye değil, “Allah ne görür” diye sıkılaştırır. Çünkü ahirette saf, sosyal kimliklerle değil niyet ve sadakatle okunacaktır.

Kur’ân, kıyamet sahnesinde, “Keşke falancayı dost edinmeseydim” pişmanlığını özellikle vurgular. Bu ifade, yanlış safta yer almanın sadece dünyevî bir hata değil, ebedî bir kayıp olabileceğini gösterir. Zira insan, hak ile bâtıl arasındaki mücadelede tarafsız kalamaz; sessizlik bile bazen zulmün safına yazılır.

Doğru safta durmak her zaman kalabalık olmak demek değildir. Hakikatin tarafı kalabalık olmayabilir; ama doğru olan hep oradadır. Bazen hak, azınlıkta ama Allah katında ağır basan bir saftır. Orada yer almak zor olabilir; haktan yana saf tutmak, bedel ödemeyi göze alabilenlerin işidir. Fakat ahiretteki karşılığı izzet ve emniyettir. Kimlerle saf tuttuğumuz, yalnızca dünyadaki duruşumuzu değil akıbetimizi de belirler.

Saf tutmak, yalnızca aynı mekânda durmak değildir. Hangi değerlere alkış tuttuğun, hangi haksızlığa göz yumduğun, kimin derdiyle dertlendiğin, ahirette “kiminle beraber anılacağını” belirler.

Şu soru hayati önem taşır:

“Ben kimin safındayım; hakikatin mi, konforun mu?”

Peygamber Efendimiz(asm)’ın, “Kişi sevdiğiyle beraberdir” hadisi, bu hakikatin en sade ifadesidir. Sevgi burada sadece duygusal bir bağ değil; hayranlık, meyil ve gönül yakınlığıdır. Kalbin yöneldiği taraf, kıyamet günü insanı da oraya çeker.

"Bizler ki aynı kitaba baş eğmiş insanlarız. Bizden alâ akraba mı olur?” der Cemil Meriç. ‘Akrabalar’ ile safları sıklaştırmak, kaçmamak, dağılmamak, yalnız bırakmamak ve yarın “Ah keşke!” demeyecek bir yerde durmayı seçmek lâzım.

Körpe Kalemler Dergisi, Nisan

Her felaketten siyasi rant devşirme çabasında olanlar, geçtiğimiz aylarda düzenlenen, paylaşma bilincini geliştirme, yardımlaşma, merhamet, dayanışma ve vatanseverlik gibi millî/manevi değerlerin öğrencilere kazandırılması hedeflenen "Maarifin Kalbinde Ramazan" temalı etkinlikler üzerinden, faturayı yine Müslümanlara kesme telâşına kapıldılar. O katil, İslam'a göre suçsuz bir insanı öldürmenin bütün insanlığı öldürmek gibi ağır bir vebal olduğunu gerçekten idrak edebilseydi, o silahı eline alırken elleri titrerdi. Çünkü bilirdi ki bir insanı yok etmek, sadece bir hayatı değil; onunla birlikte nice hayali, hatırayı ve bağı da yok etmektir. Böylesi bir şuurla bakabilseydi, o silahları masum arkadaşlarına doğrultmak bir yana, onlara siper olurdu. Zira İslam, insanı şiddete değil merhamete yaklaştırır; yıkmaya değil, yaşatmaya yöneltir.

Bu saldırganların vahşi eylemlerinin sebebini sadece dış etkenlere yüklemek, sorumluluğu görünmez kılmaktır. Çünkü bir çocuğun karakteri önce evde yoğrulur. Değerler evde verilir, sınırlar evde çizilir, vicdan evde inşa edilir. Ailenin ihmal ettiği her boşluk, başka karanlıklar tarafından doldurulur. Bu yüzden mesele, sadece güvenlik değil; ihmal edilmiş bir ahlâk meselesidir.

Toplumu ortak ahlâk ve ortak değerler bir arada tutar. Bunlar ortadan kalkarsa toplum yozlaşır, dejenere olur, çöker, parçalanır, yok olur. Aile çökerse; ahlâk gider, milli şuur gider, maneviyat gider, inanç gider, din gider.

Aile çocuğa öncelikle güzel ahlâk kazandırma çabasında olmalı. Bu, birkaç nasihatle değil; uzun soluklu, sabır isteyen ve en çok da yaşanarak gösterilen bir eğitimle mümkündür. Ailenin burada rolü yalnızca öğretmek değil, aynı zamanda bir “model” olmaktır. Çünkü çocuk, söylenenden çok gördüğünü öğrenir.

Aile içinde sevgi ve güven temelli bir ortam oluşturulmalı. Kendini değerli ve güvende hisseden çocuk, doğruyu kabullenmeye daha açık olur. Sürekli eleştirilen, kıyaslanan ya da korkutulan bir çocuk ise davranışlarını içselleştirmek yerine sadece cezadan kaçınmayı öğrenir. Halbuki güzel ahlâkın özü, dış baskıyla değil, içten gelen bir bilinçle hareket etmektir.

Ahlâk eğitiminin en güçlü yolu örnek olmaktır. Anne-babanın dürüstlüğü, sabrı, merhameti ve adaleti çocuğun zihninde kalıcı izler bırakır. Bir ebeveyn başkalarına karşı merhametliyse, saygılıysa, öfkesini kontrol edebiliyorsa, hata yaptığında özür dileyebiliyorsa çocuk da bu davranışları doğal bir şekilde benimser. Çünkü onun için en etkili “ders”, anne-babasının günlük hayatıdır.

Bunun yanında, doğru ile yanlışı anlatmak da ihmal edilmemeli. Ancak bu anlatım, kuru nasihatler şeklinde değil; yaşanan olaylar üzerinden, hikâyelerle, sorularla ve sohbetlerle yapılmalı. Çocuğa “Neden doğru olanı yapmalıyız?” sorusunun cevabı verilmeli. Böylece çocuk sadece kuralları değil, o kuralların anlamını da kavrar.

Sorumluluk bilinci de güzel ahlakın önemli bir parçası. Yaşına uygun görevler verilen çocuk, hem kendine güven kazanır hem de başkalarına karşı duyarlı olmayı öğrenir. Kendi işini yapabilen, paylaşmayı bilen, hata yaptığında telafi etmeye çalışan bir çocuk, ahlâkı hayatının bir parçası haline getirir.

Ayrıca çocuğun duygularını tanımasına ve ifade etmesine yardımcı olmak gerekir. Öfke, kıskançlık, kırgınlık gibi duygular bastırıldığında değil, doğru şekilde yönlendirildiğinde eğitici olur. “Öfkelenmek kötü” demek yerine, “Öfkelenebilirsin ama kırmadan konuşabilirsin” diyebilmek, çocuğa hem kendini hem de başkalarını koruyan bir yol gösterir.

Sabır ve tutarlılık da bu sürecin vazgeçilmezi. Bir gün izin verilen bir davranışın ertesi gün yasaklanması, çocuğun kafasını karıştırır. Kurallar net, anlaşılır ve istikrarlı olmalı. Aynı şekilde, güzel davranışlar fark edilmeli ve takdir edilmeli. Bu, çocuğun doğruyu tekrar etme isteğini güçlendirir.

Aile, çocuğa güzel ahlâkı anlatırken en güçlü rehberi Peygamberimiz Muhammed(asm)’ın hayatıdır. Kur'an'ın, Kalem Suresi, 4. ayette haber verdiği gibi, O pek büyük bir ahlâk üzerindedir. O’nun hayatı, soyut kuralların ötesinde, yaşanmış ve uygulanmış bir örnektir. Resûlullah sevgi, şefkat ve merhametin vücut bulmuş hali olan bir insandır. Ve önemli olan, çocuğa sadece bilgi vermek değil; bu örnekliği onun dünyasına uygun, sıcak ve anlaşılır bir şekilde sunabilmektir.

Peygamberimiz(asm)’ı çocuğa yalnızca “yapılması gerekenleri söyleyen biri” olarak değil; merhamet eden, affeden, sabreden ve insanları incitmemeye özen gösteren biri olarak tanıtmak gerekir. Onun bir hatayı affedişi, bir yoksula yardım edişi ya da kendisine kötülük yapanlara bile iyilikle karşılık verişi, çocuğa doğrudan “iyi ol” demekten çok daha güçlü bir etki bırakır. Böylece çocuk, ahlâkı anlamlandıran biri olur. Öğrendiklerini hayatla bağdaştırır ve böylece ahlak, kitapta kalan bir bilgi olmaktan çıkar, yaşanan bir değere dönüşür.

En önemli noktalardan biri anne babanın örnek olmasıdır. Aile kendi davranışlarında dürüstlük, sabır, nezaket ve merhameti gösterdiğinde çocuk, Peygamber ahlâkının sadece anlatılan değil, yaşanan bir gerçek olduğunu görür. Çocuk anlatılandan çok gördüğünü benimser.

Peygamber sevgisi, sevgi ve hayranlık üzerinden verilmeli. Onun insanlara olan şefkati, adaleti ve güzel sözleri anlatıldıkça çocukta doğal bir yakınlık oluşur. Bu da ahlâkî davranışları bir zorunluluk değil, sevilen birine benzemek isteği haline getirir. Sevgiyle sunulan bir örneklik, çocuğun kalbinde kök salar ve zamanla onun karakterine dönüşür.

Eğitim bir “anlık proje” değil, bir hayat yolculuğudur. Küçük yaşta atılan tohumlar zamanla filizlenir. Ailenin sevgiyle, sabırla ve bilinçle verdiği eğitim; çocuğun karakterine yerleşir ve onu hayat boyu yönlendirir.

Kısacası, güzel ahlâk anlatılan değil yaşanan, zorla kabul ettirilen değil kalpte yeşeren bir değerdir. Ve bu değerin ilk filizlendiği yer, ailenin sıcak ve samimi ortamıdır.

İnsan zannettiği kadar bağımsız bir varlık değildir. Yoldaşlık, zamanla benliğe sirayet eder. Aynı sofraya oturduğun, aynı dili konuştuğun, aynı şakaya güldüğün insanlar; fark ettirmeden bakışını, ölçünü, hatta vicdan terazini değiştirir.

Başlangıçta taviz küçüktür: Bir susuş, bir görmezden geliş, “Şimdi sırası değil” denilen bir itiraz… Sonra o susuşlar alışkanlık olur. İtiraz etmek ağır gelmeye başlar. Yanlış normalleşir, çarpık olan makul görünür. İşte tam burada yol kaybolur. Çünkü yol, yalnızca gidilen istikamet değil; hangi değerlerle gidildiğidir.

İlkesizliğin en sinsi tarafı, insanı bir anda değil, adım adım kaybetmesidir. Kendi doğrularını savunmak “uyumsuzluk”, hakkı dile getirmek “fazlalık”, adaleti hatırlatmak “rahatsızlık” sayılmaya başlandığında kişi önce susmayı seçer. Sonra suskunluğu savunur. En sonunda da suskunluğunu doğru zanneder. Böylece insan kendini kaybeder; çünkü kendini ayakta tutan ahlâki omurga kırılmıştır.

Dünya yolculuğunda kaybolmak telafi edilebilir sanılır. “Sonra toparlarım” denir. Oysa ahiret bilinciyle bakıldığında mesele çok daha ciddidir. Zira insan, kiminle yürüdüyse onunla haşrolur. Kimin izini takip ettiyse onun safında yazılır. Bu yüzden yanlış yoldaşlık, sadece dünyada yön kaybı değil ahirette hesap kaybı riskidir.

Bir zamanlar farklı şehirlerde ve farklı çevrelerde yaşayan ama telefonda uzun sohbetler ettiğimiz, kendimce uyardığımda ibadetlerini yerine getirmek için emekliliğini bekleyen çocukluk arkadaşım geldi hatırıma. Hayatın henüz önünde olduğunu sanıyordu; planları yarına yazılmıştı. Ama bir gün sadece baş ağrısı şikâyetiyle hastaneye gitti… Ve üç ay sonra, aynı hastaneden bir veda ile çıktı. İşte hayat, bu kadar ince bir çizgi üzerinde yürüyor, Allah rahmet etsin… Tutunduğumuz her şey bir anda yarım kalabiliyor. O yüzden hayatı, önemli bazı şeyleri erteleyecek ve yarına bırakacak kadar uzun sanmayalım. Çünkü bazen bir ömür üç aya sığar, bazen de bir vedaya…

Hakikatle bağı zayıf, adaletle mesafeli, menfaati ölçü edinenlerle kurulan yakınlık kalbi ağırlaştırır, vicdanı köreltir. İnsan bir süre sonra yanlışta rahatsızlık hissetmemeye başlar. En tehlikelisi de budur: Günahın değil, günaha alışmanın verdiği kayıp. Çünkü kalbin alarmı sustuğunda, insan hâlâ yürüyor gibi görünür ama artık hakikate değil, kalabalığa doğru yürüyordur.

Hakikatin değeri ise onu kaç kişinin savunduğuyla değil; ne kadar doğru olduğuyla ölçülür. İnsan bazen çoğunluğun gittiği yoldan ayrılıp yalnız kalabilir; fakat doğru, kalabalığa göre yön değiştirmez. Bu yüzden azınlıkta kalmak bir kayıp değil, çoğu zaman bir imtihandır. Allah kulundan kusursuzluk değil, samimiyet ve istikamet ister. Hata yapabiliriz, eksik kalabiliriz; ama önemli olan her seferinde doğruya yönelmek ve onun yanında durmaktır. Çünkü değerli olan, kusursuz olmak değil; kalbini doğruda tutabilmektir.

Bu yüzden yol arkadaşlığı bir tercih değil, bir sorumluluktur. Her birlikte yürüyüş, insanın ahiretine atılmış bir adımdır. Yanlış yoldaşla yürüyen, doğru yolda bile olsa sapar. Ve ahirette en ağır pişmanlık, “Ben böyle değildim” cümlesinin artık hiçbir şeyi değiştirmediği andır.

İnsan sevdiğiyle, yürüdüğüyle, saf tuttuğuyla beraber anılacaktır. Dünya hayatında “uyum” adına susulan ya da yüz çevrilen her hakikat, ahirette insanın karşısına bir yük olarak çıkar.

Yol uzun, kalabalık çok; ama hakikat yalnızdır. Onunla yürümeyi göze alamayan, sonunda kalabalıklar içinde hesabını tek başına verir.

Kısacası; değerleri ve ilkeleri seninle aynı olmayanlarla yürümek, başta yalnızca “idare etmek” gibi görünürken, zamanla idrak kaybına dönüşür.

Değerlerinle yürümediğin bir yol, seni hedefe ulaştırmaz; yalnızca daha uzağa sürükler. Ve insan en çok da, fark etmeden kaybettiklerinden hesaba çekilir.

O gün hiç kimse, değerleri olmayan birinin gölgesinde kaybolmuş kimliğini geri alamaz.

Değer mi?

Yeni Dünya/Hanımefendi Dergisi, Nisan

Gazeteci-yazar Özdemir İnce’nin, Prof. Dr. Engin Arık’la 28 Temmuz 2002’de yaptığı söyleşi;
-Engin Hanım, “kurtarıcı” olarak tanımladığınız toryumu bir meslektaşınıza anlatır gibi değil, benim ve okurlarımızın anlayacağı gibi anlatır mısınız?
Toryum, saflaştırıldığında alüminyum, çelik görünümünde bir element. Toprakta toryum oksit halinde bulunuyor. Dünya rezervlerinin yaklaşık yarısı Türkiye’de, Batı Anadolu’da bulunuyor. Eskişehir, Sivrihisar, Beypazarı ve Kızılcaören yörelerinde...
-Dünyada nerelerde var, rezervler ne kadar?
Avustralya’da 300 bin ton, Hindistan’da 290 bin ton, Norveç’te 170 bin ton, ABD’de 160 bin ton, Kanada’da 100 bin ton, Güney Afrika’da 35 bin ton, Brezilya’da 16 bin ton...
-Türkiye'de?
800 bin ton. Neredeyse bütün dünyada toplam 1071 bin ton, Türkiye’de 800 bin ton.
-Müthiş bir şey. Dünya rezervlerinin yarıya yakını bizde. Bir mukayese yapmak istiyorum. Birkaç yıldır bir başka maden, bor üzerine bir tartışma vardı. Bor, stratejik maddedir, özelleştirilmesin, özellikle de yabancıların eline geçmesin deniliyordu. Toryum için de aynı şeyi söylemek mümkün müdür?
Bildiğim kadarıyla, toryumun 21. yüzyılın en stratejik maddesi olması büyük bir olasılık. Eğer 2005 yılına kadar yapılması planlanan yeni tip nükleer enerji santralları gerçekleşirse, toryum bir numaralı element olacak. Çünkü yeni tip reaktörlerde yakıt olarak kullanılacak. Eğer biz toryum ile elektrik enerjisi üretebilmek olanağına kavuşursak bu trilyonlarca varil petrole eşdeğerde bir enerji kaynağı olacak.
-Diyelim ki her şey yolunda gitti, 2005 yılında, haydi diyelim 2010 yılında toryumlu nükleer santraller çalışmaya başladı. Bu nasıl olacak? Yani kömür gibi topraktan çıkartıp bir çuvala koyup... Bunu bir anlatır mısınız?
Şu anda planlanan yeni tip reaktörlerin prototipinden söz edecek olursak: Yerin yaklaşık 30 metre altında, kurşun bir hedefin içinde bulunacak toryum. Bu hedefe dışarıdan, yeryüzünden hızlı protonlar gönderiyorsunuz. Bu protonlar kurşundan nötron üretiyor. Bu nötronlar da gidip toryumla birleşerek enerji üretiyor.
-Peki toryumun topraktan çıkartılması ve enerji üretimi sırasında bu işlerde çalışan insanlar herhangi bir tehlikeye maruz kalıyor mu?
Hayır. Bizim rezervlerimiz zaten Toryum-232. Yüzde yüz oranda, oksitlenmiş durumda toryum içeriyor. Neden “kurşun hedef” deniliyor diye soruyorsunuz. Kurşun hedef dediğimiz şey, içine toryum konulan bir mahfaza, bir kap. Silindirik biçimde, boru biçiminde olabilir. Üzerine hızlı protonlar gönderildiği için “hedef” olarak adlandırılıyor. Bu tip reaktörlerin eskileriyle mukayese edilmesi mümkün değil. Kesinlikle patlama tehlikesi yok. Çernobil benzeri bir felaketin tekrarlanması mümkün değil.
-Yani radyoaktif kalıntı da bırakmıyor...
Radyoaktif kalıntı minimum nisbetinde. Bu minimum kalıntı da nötronlarla yok edilebiliyor. Bu tip reaktörlerde, reaktörün fişini çektiniz diyelim, her türlü işlem duruyor. Oysa klasik tip reaktörlerde, fişi çekseniz de olay zincirleme olarak devam ediyor. Her an sizin kontrolünüzden çıkabiliyor. Yeni tip reaktörlerde bu imkânsız. Patlama ihtimali yok, doğa kirlenmiyor, minimum atıklar da uzun ömürlü değil.
-Uranyum bu kadar belalı bir madde, tehlikeli, radyasyon yayıyor. Oysa toryum da 1828‘de bulunmuş, radyoaktif olduğu da 1898‘den bu yana biliniyor. Bilim adamları tehlikesiz olduğu halde neden toryumu tercih etmemiş?
Toryum nedense iyi tanınmıyordu. Cenevre’de CERN (European Center for Nuclear Research-Avrupa Parçacık Fiziği Araştırma Merkezi) laboratuvarında araştırma yapan, Nobel almış bir İtalyan fizikçi, Prof. Carlo Rubbia tarafından önerildi 1993’te. Toryumun, uranyumun yerini alabileceği kanıtlandı. Dokuz yıl öncesine kadar toryumun bu tip bir reaktörde yakıt olarak kullanılabileceği bilinmiyordu.
-Artık biliniyor. Sadece biliniyor mu, yakıt olarak kullanmak için dünyada ne gibi çalışmalar yapılıyor?
Ön araştırma çalışmaları bitti, projenin fizibilitesi 1998’de tamamlandı. 11 Avrupa ülkesinin bilimsel araştırma bakanları için araştırma panelleri oluşturuldu, bir de bilim adamlarının katıldığı teknik danışma grubu var. Ne yazık ki Türkiye yok buralarda. CERN laboratuvarı da 1954 yılından bu yana var. Aralarında Yunanistan’ın da bulunduğu 12 Avrupa ülkesinin kurduğu bir laboratuvar...
-Burada biz var mıyız?
Burada biz maalesef yokuz. Şu anda 20 üyesi var.
-Hiçbir yerde yokuz! Peki ne olacak bizim halimiz?
Aralarına katılmak için Türkiye Bilimler Akademisi’yle birlikte yoğun çabalar içindeyiz.
-Sadece Bilimler Akademisi mi? Devletin, hükümetin bu işe el koyması gerekmiyor mu?
Hepsi bir arada olmalı. CERN’e ve öteki çalışmalara katılan devletler kendi güçleri nisbetinde bütçelere katkıda bulunuyorlar. Ancak bilimsel araştırmalara yapılan yatırımlar bir süre sonra misliyle kendini öder duruma geliyor. Ama Türkiye bu gibi konulara para ayırmadığı için büyük bir bilim adamı eksikliği var.
-CERN'de neler yapılıyor? Biz oraya dönelim.
CERN’de yapılan ön araştırmalar bitti. Avrupa’nın ilk prototip toryumlu nükleer santralı 2005 yılına kadar tamamlanacak. Ayrıca Japonya ve ABD’de kendi santrallarını yapmaya çalışıyor.
-Demek ki üç merkez var: Avrupa, ABD ve Japonya... Bunlar santralı bitirdikleri zaman bize satacaklar...
Biz de araştırmaların içinde olursak kendimiz de üretebiliriz. Belki daha iyisini yapabiliriz. Prototipin geliştirilmesinde mutlaka aralarında bulunmamız gerek. Bildiğim kadarıyla Avrupa prototipi reaktör 2005 yılında bitirilecek. Bu yeni reaktör, mevcut uranyum atıklarını da kullanabilecek. Avrupa’nın toryum için geliştirmeye çalıştığı reaktör, mevcut reaktörlerin sorunlarını da çözümleyecek.
-Prototip reaktör 2005 yılında tamamlanırsa, seri üretim 2010 yılında başlayabilir mi?
O kadar sürmez bile, bir prototip ortaya çıkınca birkaç yıl içinde firmaların anahtar teslim üretecekleri modül haline gelebilir.
-Toryum madeninin yarısının bizde olduğunu biliyoruz. Peki Türkiye, toryum reaktörü çalışmalarının neresinde?
Hızlandırıcı üzerinde çalışan bir tek araştırma grubumuz var Ankara’da. Grup, Prof. Dr. Saleh Sultansoy (Gazi Üniversitesi) grup başkanı, Doç. Dr. Abbas Kenan Çiftçi (Ankara Üniversitesi), Doç. Dr. Ömer Yavaş (Ankara Üniversitesi) ve Yard. Doç. Dr. Metin Yılmaz’dan (Gazi Üniversitesi) oluşuyor. Hızlandırıcı Araştırma Grubu Ve öğrencileri. Oysa dünyada 15 bin hızlandırıcı var.
-“Hızlandırıcı” ne demek?
“Hızlandırıcı”, proton ve elektron gibi temel parçacıkların ve atom çekirdeğinin hızını çoğaltan aletlerdir. Hızlandırıcılar tıpta, sanayide, savunma sanayide de kullanılıyor. Türkiye’de sanırım 30 kadarı tıpta kullanılıyor. Fakat araştırmayla ilgili hızlandırıcı yok
-İstanbul'da da siz varsınız. Genelde fizikçiler mi çalışıyor bu konuda?
Ben tam olarak hızlandırıcı konusunda çalışmıyorum. Benim alanım deneysel yüksek enerji fiziği, parçacık fiziği. Türk Fizik Derneği Başkanı, İstanbul Üniversitesi’nden Prof. Dr. Nizamettin Erduran deneysel nükleer fizik üzerinde çalışıyor.
-Türkiye'nin yerin altındaki toryumunu 2015 yılından itibaren kullanabilmesi için ne yapmak lazım?
Önce bilime ve bilim adamına yatırım yapmamız lazım. Şu an bir tahmin yapacak olursak: Türkiye’de, 2010 yılında hızlandırıcı, deneysel yüksek enerji fiziği ve nükleer fizik konularında, Avrupa ortalamalarına göre bin 200 bilim adamının çalışıyor olması gerek. Şu anda, 2002 yılında sadece 80 kişi var. Sekiz yıl içinde bu sayıya ulaşabilmek için bilim adamına, gerekli aletlere destek vermek lazım.
-Bu desteği kim verecek?
Devlet, hükümet, tabii ki TÜBİTAK, Türkiye Bilimler Akademisi TÜBA. Özel teşebbüsün, sanayi kesiminin de katılması, katkıda bulunması gerekir.
-Belki hepsinin, herkesin katılacağı özel bir örgüt kurulabilir.
Ama her şeyden önce, en önemlisi eleman yetiştirmek. Ayrıca Avrupa, Japonya ve ABD’de toryum madeninin enerji alanında kullanılması konusunda araştırma yapan gruplara bizim bilim adamlarımızın katılmasını mutlaka sağlamak. Oralardan öğrenilen bilgileri Türkiye’ye aktarmak.
-Türkiye'de akademik unvana sahip kaç bilim adamı var bu işin içinde?
Hızlandırıcı alanında çalışanların sayısı 10’u bile bulmaz. Sıfır diyebiliriz. Üniversitelerin fizik bölümlerinin bu alanda çalışmasını sağlamak, doktora ve doktora üstü çalışmalarını hızlandırmak, çoğaltmak, bu alanda çalışma yapacak olanları yüreklendirmek lazım. Lisansüstü eğitimin güçlendirilmesi... Büyük bir servetin üzerinde oturuyoruz, küçük bir bilimsel yatırımla toryumla enerji üretme alanının dünya devleri, liderleri arasında girebiliriz. 290 bin tonluk toryum rezervi bulunan Hindistan enerji geleceğini toryumda arıyor. Yüksek düzeyde, araştırma yapıyor.
-Peki bizim aklımız erer mi bu işe? Katılmaya kalkışsak bizi aralarına alırlar mı? Bir fizik bölümü mezununun dünya standartlarında yetişmesi için kaç yıl lazım?
Bilim adamlarımızı elbette alırlar aralarına. Bu alanda çalışan bilim adamlarımızın zaten bağlantıları var onlarla. Bir mezunun 5 yıl daha çalışması lazım doktora alması için 7 ile 10 yıl yeter. Ayrıca, başka ülkelerde yaşayan Türk bilim adamları var, onlar Türkiye’ye davet edilebilir. Türki devletlerde, özellikle Azerbaycan’da, Özbekistan’da bilim adamları var. Onlardan da yararlanabiliriz. Düşünün bu alanda Bulgaristan’ın, Romanya’nın gerisindeyiz. Avrupa 2003 ile 2006 arasında yapılacak çalışmalar için bu alana 325 milyon euro yatırıyor. Bu nükleer reaktör prototipinin üretilmesi için...
-Toryum nükleer enerji reaktörleri çalışmaya başladı diyelim. Elimizdeki toryumun ömrü ne?
Ebediyen diyebiliriz. Bitmeyecek diye düşünebiliriz..

"Zina yapıyorsa kesin yolsuzluk da yapmıştır" denerek hapse atılmadı. Zaten yolsuzluk ve rüşvetten alınıp diğer tüm haltları ortaya saçıldı. 

Yasak aşk değil sürüyle metres yapıp hepsini belediyeden maaşlandırdığı yetmiyormuş gibi kendi pavyonunun çalışanlarının SGK'sını da vatandaşa kitlemiş. 

Ramazan'da kurduğu çilingir sofrasının faturasını bile belediye giderlerine kitleyen birinin rezilliklerini Köşk Belediye Başkanının olayı ile ört bas edemezsiniz. 

Aydın'ın Köşk ilçesi belediye başkanının bir yerel gazete de o kadınla fotoğrafları ortaya çıkınca kendisi mahkemeye gidip "bunlar kumpas, yapay zekâ" diyerek yerel gazetedeki fotoğraflara erişim yasağı getirten de kendisi.Ak Parti değil! 

Engel size olsa konuşabilir miydiniz? Ak Parti, Nuri Güler'i kesin ihraç talebiyle disipline sevk ederken CHP Özkan Yalım'ı sadece disipline sevk etti. İhraç talebi yok. 

Nuri Güler disiplin sürecini beklemeden istifa etti ayrıca. 

Buyursun Özkan Yalım'da etsin hadi. 

Kaldı ki Aydın Köşk belediye başkanının sadece bir kadınla fotoğrafları medyaya düştü diye oradan bir yolsuzluk hikayesi çıkarmaya çalışan da, yolsuzluktan alınan kendi belediye başkanları Özkan Yalım'ı savunan CHP. 

Hiçbir Ak Parti'li Nuri Güler'i savunmuyor.  Son bir şey daha ki bu can alıcı olan kısımdır;
Polis otele CHP'li Özkan Yalım'ı tutuklamaya gittiğinde oda kapısını kırıyor mu? 
-Yoo. 
Zorla mı giriyor? 
-Yooo. 
Gayet medeni şekilde kapıyı çalıyor. 

Tabi ki poliste kamera olur. Peki Özkan Yalım neden kapıyı belinde sarılı havluyla açıyor? 
O kapıyı açan Ak Parti'li bir belediye başkanı olsaydı, "belinde havluyla neden kapıyı açtı?" gibi soruları CHP ve FETÖ  çok iyi sorar ve algı yapardı. 
Ama Özkan Yalım olunca bunlar akıllarına gelmiyor!
 
Özkan Yalım belinde bir havluyla kapıyı açıyorsa polisin suçu mu da kızdınız? 
Polis odadaki kadının görüntülerini yaydı mı?
- Yooo.
Özkan Yalım nasıl bir adam ki o kapıyı belinde havluyla açabiliyor? Orada bir kat görevlisi veya oda servisi bir kadın da olabilirdi? 

Bu nasıl bir genişlik? Bu nasıl bir  a h l a k?
Söyleyeceklerim bu kadar…

 
Samimi bir çabanın içinde olan müminler, Allah’ın üzerlerindeki rahmetine/koruyuculuğuna hayatlarının her anında şahit olurlar. Allah'ın kendilerine destek ve yardımcı olacağının bilincindeki müminler hiçbir durum ve şartta ümitlerini yitirmez, her olayın kendileri için hikmet ve hayırla yaratıldığını ve yine hayır ve hikmetle sonuçlanacağını bilerek Allah’a tevekkül ederler.

Kur’an’ın verdiği örneklerden birinde, Hz. Musa’nın, İsrailoğullarını Firavun'un baskısından korumak için Mısır'dan çıkarışı anlatılır. Hz. Musa ve İsrailoğulları denize ulaştıklarında, içlerinden imanı zayıf olanlar, arkalarından gelen Firavun ve ordusu tarafından sıkıştırıldıklarını düşünerek, ümitsizliğe kapılırlar. Hz. Musa ise "... Şüphesiz Rabbim, benimle beraberdir; bana yol gösterecektir." (Şuara Suresi, 62) diyerek, Allah'ın kesin olarak kendilerine yardım edeceğine dair inancını bildirir. Gerçekten de Allah, denizi mucizevi bir şekilde ikiye ayırmış, Hz. Musa ve kavmini karşıya geçirmiştir. Ardından denizi kapatarak Firavun ve ordusunu suda boğmuştur.

Kulları üzerinde gözetici olan Allah, Kendisi’ne teslim olan müminlerin kalplerine ‘güven duygusu ve huzur’ indirir ve onlara destek olur.

Allah, sizin düşmanlarınızı daha iyi bilendir; bir veli (en güvenilir bir dost) olarak Allah yeter, bir yardımcı olarak da Allah yeter. (Nisa Suresi, 45)

 
Peygamberimiz(asm) de yardım istenecek olanın yalnızca her şeye gücü yeten Allah olduğunu bize hatırlatır:

"... Bir şey isteyince Allah'tan iste. Yardım talep edeceksen Allah'tan yardım dile. Zira kullar, Allah'ın yazmadığı bir hususta sana faydalı olmak için bir araya gelseler, bu faydayı yapmaya muktedir olamazlar. Allah'ın yazmadığı bir zararı sana vermek için bir araya gelseler, buna da muktedir olamazlar." (Kütüb-i Sitte, Muhtasarı Tercüme ve Şerhi, Prof. Dr. İbrahim Canan)

Bugün zalimin zulmünün arttığı, hak ile bâtılın birbirine karıştırıldığı, vicdanların zaman zaman sustuğu zor günlerden geçiyoruz. Kimi zaman adaletsizlik sıradanlaşmış gibi görünse de, bu aslında kalplerin imtihanının ağırlaştığı bir zamandır. İşte tam da bu yüzden, en çok bugün Allah’ın yardımına ihtiyacımız var.

Mümin için böyle dönemler, geri çekilme değil daha bilinçli, daha diri ve daha sağlam durma zamanıdır. Çünkü karanlık çoğaldığında ışığın değeri artar.

Mümin; diliyle doğruyu söyleyerek, kalbiyle haksızlığa karşı durarak, eliyle iyiliği çoğaltarak bu mücadelede yer alır. Bu mücadele sadece büyük sözlerle değil, küçük ama samimi adımlarla, sabırla ve istikametle yürütülür.

Zira zulmün en çok istediği şey, insanların yılması ve susmasıdır. Mümin ise zorluk arttıkça ümidini büyüten, kötülük çoğaldıkça iyiliğe daha sıkı sarılan kişidir. Çünkü bilir ki, hakikat bazen yavaş açığa çıkar ama asla kaybolmaz.

İmtihan mekânı olarak yaratılmış dünya, yaşadığımız olaylarla sınandığımız, sonsuz hayatımıza geçiş aşamasıdır. Zorluk yaşamadan ve o zorluk anlarında Rabbimize sadakatimizi, sabrımızı, tevekkül ve teslimiyetimizi göstermeden kurtuluşa ulaşamayız. Umut ederiz ki göstereceğimiz güzel ahlâk Allah’ın yardımını getirecek, dağların korkuya kapılıp-yüklenmekten kaçındığı tüm ağırlıkları üzerimizden kaldıracaktır.

Yoksa sizden önce gelip-geçenlerin hali başınıza gelmeden cennete gireceğinizi mi sandınız? Onlara öyle bir yoksulluk, öyle dayanılmaz bir zorluk çattı ve öylesine sarsıldılar ki, sonunda elçi, beraberindeki mü'minlerle; "Allah'ın yardımı ne zaman?" diyordu. Dikkat edin. Şüphesiz Allah'ın yardımı pek yakındır. (Bakara Suresi, 214)

Burası daha çok delillerin toplandığı bir mahkeme kalemi gibidir.

Hüküm burada yazılmaz; burada kayıt tutulur.

Zalimlerin çoğu bu yüzden rahat görünür. Çünkü henüz sorgu başlamamıştır. Masumun ahı göğe yükselir ama cevabı hemen inmez. Adalet gecikir; fakat kaybolmaz. Dünya, ilahî adaletin inkâr edildiği değil, ertelendiği bir sahnedir.

Her zulüm, burada sessizce dosyasına eklenir. Söylenen her söz, atılan her iftira, görmezden gelinen her çığlık… Hepsi yazılır. Kimse fark etmese de zaman şahitlik eder. Mekân susmaz. Eşyalar bile hafızasız değildir.

Zalim, yaptığıyla baş başa kalmaz; yaptığıyla kayda girer. Çünkü bu âlem, suçun gizlenebildiği ama silinemediği bir yerdir. Mazlumun eli kolu bağlı olabilir; fakat hakikat bağlı değildir. Bir gün çözülür, konuşur, ayağa kalkar.

Kur’ân’ın işaret ettiği üzere, o gün yalnız insanlar değil; eller, diller, mekânlar ve zamanlar da konuşacaktır. Dünya, zalimlerin lehine değil; aleyhine çalışır. Her geçen gün, delil sayısını artırır. Zalim için zaman bir kurtuluş değil, birikimdir.

“Allah zalimleri mutlaka cezalandırır” ifadesi, aceleci bir intikam vaadi değil; şaşmaz bir adalet yasasıdır. Çünkü zulüm, yalnızca bir insana yapılan haksızlık değil; Allah’ın koyduğu ölçüye, fıtrata ve hakka karşı işlenmiş bir suçtur. Ve hak, sahipsiz değildir.

Kur’ân’da sıkça tekrar edilen bir ikaz vardır:

“Sakın Allah’ı zalimlerin yaptıklarından habersiz sanma.”

Bu ifade, zulmün gözden kaçtığını değil; bilakis hesabının ertelendiğini haber verir. Zira ilâhî adalet, insan adaletine benzemez. Biz acele ederiz; Allah ise kuşatır.

Zalim çoğu zaman dünyada güçlüdür, görünürde kazanan taraftadır. Serveti artar, makamı büyür, sesi daha çok çıkar. Mazlum ise sessizdir, yorgundur, çoğu zaman kaybetmiş gibi görünür. İşte tam bu noktada imtihan derinleşir. Çünkü adaletin hemen tecelli etmemesi, adaletsizlik değil; imtihanın bir parçasıdır.

Allah’ın cezalandırması tek biçimli değildir. Bazen dünyada başlar: kalbin kararması, vicdanın susması, huzursuzluk, korku ve güvensizlik, en yakınının eliyle düşüş…

Bunlar da birer cezadır; fakat çoğu zalim bunun farkına bile varmaz.

“Zalimler için yaşatmak değil, mühlet vermek vardır.” Yani onların her nefesi, zannettikleri gibi kazanç değil; hesabı ağırlaştıran bir birikimdir.

Mazlumun ahı, dosyaya girer. Görmezden gelinen gözyaşı, şahit olur. Unutuldu sanılan zulüm, tek tek hatırlatılır. Ve orada hiçbir güç makamını, ordusunu, medyasını, kalabalığını yanında götüremez.

Zulüm payidar olmaz. Ve Allah zalimleri mutlaka cezalandırır; ya adaleti anlayacak kadar erken ya da inkâr edemeyecekleri kadar geç.

Bu yüzden zalimlerin “Yanına kâr kaldı” zannı, büyük bir aldanıştır. Onların kazancı değil, dosyası büyür. Güç, imkân ve propaganda; gerçeği örtebilir ama yok edemez. Çünkü hakikat sabırlıdır. Acele etmez.

Mazlum için dünya çoğu zaman suskun bir yerdir. Adalet burada tam tecelli etmez. Ama bu suskunluk, inkâr değil; ertelemedir. İlâhî adalet, aceleyle değil; eksiksiz gelmeyi murad eder.

Bu dünya, nihai kararın verileceği yer olsaydı; ahirete gerek kalmazdı. Halbuki burada sadece hazırlık yapılır. Deliller toplanır, şahitler belirlenir, kayıtlar tamamlanır. Son söz, başka bir âleme bırakılmıştır.

İşte bu yüzden zalimin refahı, mazlumun ıstırabı bizi yanıltmamalıdır. Çünkü biz henüz son perdeyi görmedik. Sahne dağılmadı, ışıklar kapanmadı. O büyük mahkemede, dünya boyunca susan her hakikat konuşacaktır.

Ve işte o gün, bugün gülüp geçenlerin yüzü düşecek; bugün sabredenlerin başı dik olacaktır.

Dünya, adaletin olmadığı değil, adaletin delillerinin toplandığı mekândır.

Zalim burada özgür değil; izlenmektedir.

Mazlum burada yalnız değil; kayıt altındadır.

Ve Mahkeme-i Kübrâ hiçbir kaydın kaybolmadığı yerdir.

18 Mart 1915 zaferi bir deniz (Boğaz) savaşında elde edilmiştir.

Kemal Paşa denizci değildir ki o savaşta yer alsın!...

(O sırada daha paşa da değildi- Miralay- Albay idi ve karacı olarak maydost yani Eceabat ta bulunuyordu)

Miralay Mustafa Kemal’in Çanakkale diye bilinen başarıları kara savaşlarında yani Conk Bayırı ve Anafartalar’dadır.

O kara savaşlarının da genel baş kumandan vekili Enver Paşa Çanakkale cephe kumandanı da Liman Von Sanders’tir…

Mustafa Kemal Paşa yaşadığı müddetçe hiç Çanakkale diye bir savaş zaferi kutlamamıştır. (Kutlamalar 1950 Menderes ve 1983 Özal sonrasında yoğunluk kazanmıştır. Sayın Erdoğan sonrası da zirveye çıkmıştır…)

Çünkü Miralay Mustafa Kemal bu savaşlarda çok alt rütbede idi.

Conkbayırı ve Anafartalar da ise başarılı bir Miralay’lık yapmış ve savaştan hemen sonra Mirliva (Tuğgeneral) rütbesine terfi etmiştir.

18 Mart Zaferi Cevat Çobanlı ve Selahaddin Adil Paşalara ve onların amirleri olan Liman Von Sanders’e yazılan bir deniz zaferidir…

Gazi ile uzaktan yakından bir ilgisi yoktur…

İngiliz Devlet ve Hariciye adamı Whinston Churchill’ in “Çanakkale Geçilmez” sözü de bu deniz savaşlarında ki mağlubiyetlerinden sonradır…

Bu vesile ile Çanakkale zaferimizin 111. Yıl dönümünde tüm şehit ve gazilerimizi rahmet ve saygı ile anıyorum…

Ölüm, uzakta sanıldığında soyut; yakına geldiğinde ise fazlasıyla gerçek. Bir isimle, bir sesle, bir yüzle anlam kazanıyor. Annemin ardından daha iyi anladım ki ölüm sadece gidenin değil, kalanın da imtihanı. Ve insan, en çok da sevdiklerini toprağa verdiğinde dünyanın aslında ne kadar geçici bir durak olduğunu idrak ediyor.

Ölüm, çoğu zaman başkalarının başına gelen bir haber gibi. Ta ki evin içine girene kadar. Bir koltuğun boşluğu, bir sesin eksikliği, bir kapının artık açılmamasıyla gerçek oluyor. O an anlıyoruz ki ölüm sadece bir son değil; kalanlar için derin bir hatırlatma. Dünyanın geçiciliğini, bağlandıklarımızın emanet olduğunu usulca ama sarsıcı biçimde öğretiyor.

“Her nefis ölümü tadacaktır” ayeti, yıllardır bildiğimiz ama çoğu zaman unuttuğumuz bir hakikati tekrar tekrar önümüze koyuyor. Ölümün kendisi değil belki de asıl mesele; onu yok sayarak yaşamak, hiç gelmeyecekmiş gibi plânlar yapmak. Oysa ölümü hatırda tutmak; hayattan vazgeçmek değil, hayatı daha bilinçli, daha ahlâklı ve daha merhametli yaşamaktır.

Ölüm tadılan bir şey gibi… Belki de tatmak ifadesinden kasıt, insanın her hücresiyle hissettiğinin vurgulanması olabilir. Hem lezzetin hem azabın, hem serinliğin, hem ölümün insanın her zerresine geldiğinin açıklaması...

İnsan ruhu için ölmek diye bir şey yok; ruh boyut değiştiriyor ve sonsuza kadar yaşıyor. Asıl olan beden değil ruh olduğu ve onun için de ölüm söz konusu olmadığına göre ölüm acı veya tatlı, tadılacak bir şey olmalı.

İnsanın sonsuzluğu arzulaması için "geçiş kapısı" olan ölümü bilmesi gerekiyor ki sonsuzluğun ne büyük nimet olduğunu anlayabilsin. Sıcak soğukla, iyi kötüyle, aydınlık karanlıkla, tatlı da acıyla biliniyor. Acıyı tadan insan, aklına hep tatlıyı getiriyor. Ağzında kalan acı tadı hep hatırlaması, aynı şeyi tatmamak için bir uyarıcı, bir caydırıcı olabilir.

Kaçınılmıyor ama vakti de bilinmiyor ki ölümün. Ölümün kendisi değil, onu unutmuş gibi yaşamamız asıl yanılgı. Eskiler boşuna dememiş: “Ölümü hatırda tutmak, kalbi diri tutar.” Çünkü ölüm, hayata düşman değil; hayatı ciddiye aldıran en hakiki öğretmen. Dünya fani çünkü. Muhtemelen bu yüzden ölümü çok zikrederdi eskiler. Bilirlerdi ki ölüm, insanın pusulasıdır.

Yunus Emre, “Ölen hayvan imiş, âşıklar ölmez” diyerek ardında iz bırakan bir hayatı hatırlatıyor. Yunus’un, iz bırakan bir hayatı işaret etmesi boşuna değil. Ölüm, hayatın karşıtı değil; onu anlamlı kılan son çizgi. O çizgi olmasa, yaşadıklarımız dağınık ve savruk kalırdı. Demek ki mesele ölmek değil; nasıl yaşadığımız, neye tutunduğumuz, kimlere iyi geldiğimiz ve belki de en önemlisi önden ne yolladığımız.

İnsan, en çok kayıpta sadeleşiyor. Belki de bu yüzden ölümü hep hatırda tutmak gerekiyor. Korkmak için değil; uyanık kalmak için. Daha az kırmak, daha çok affetmek, daha samimi, daha Allah’ın hoşnutluğunu gözeterek yaşamak için. Çünkü hayat, bir gün dönüp, “Ne çabuk geçti” diyeceğimiz kadar kısa. Ölüm ise bu gerçeği unutmamamız için sessizce kapıda bekleyen bir hakikat. Hayatın tek kesin hakikati.

Annemin ardından kalan boşluk, bana şunu fısıldıyor: Zaman kısa, sözler sınırlı, ertelemeler ise fazlasıyla gereksiz. Helalleşmek, affetmek, şükretmek ve sevmek için “Sonra” diye bir lüksümüz yok. Ölümü hatırda tutmak; karamsarlık değil, bilakis daha sahici bir hayat çağrısı.

Altı hafta geçti. Yarın on olacak, belki sonra yirmi… Ama hakikat değişmeyecek: Hayat, ”Bir göz açıp kapama süresi” kadar kısa. Ölümü unutmadan yaşamak ise, bu kısacık hayata anlam katmanın belki de tek yolu.

Ölüm, hayatın zorlu ve ağır yüklerinden bir tür kurtuluş. Ölüm aslında bir nimet. Allah’a derin sevgiyle bağlı insan için Rabbine kavuşma yönünde tadılacak bir nimet…

Her nefis ölümü tadıcıdır. Kıyamet günü elbette ecirleriniz eksiksizce ödenecektir. Kim ateşten uzaklaştırılır ve cennete sokulursa, artık o gerçekten kurtuluşa ermiştir. Dünya hayatı, aldatıcı metadan başka bir şey değildir. (Ali İmran Suresi, 185)

Yeni Dünya Dergisi, Mart

Ama o sözlerin ardında gerçek bir vicdan, gerçek bir sorumluluk çoğu zaman görünmüyor. Kadınların emeği, sabrı, mücadelesi bir güne sığdırılıp törensel birkaç jestle geçiştiriliyor. Halbûki hayatın yükünü omuzlayan, evde, işte, sokakta var olma mücadelesi veren kadınların hikâyesi bir günün süslü cümlelerinden çok daha derin, çok daha gerçek. Bu yüzden insan bazen bu yapay kutlamalara bakınca, içten içe şu soruyu sormadan edemiyor: Gerçek saygı nerede, gerçek vefa nerede? Çünkü kadınların değeri, yılda bir gün hatırlanan çiçeklerle değil, hayatın her gününde gösterilen adalet, merhamet ve hürmetle anlaşılır.

Evet, 8 Mart Dünya Kadınlar Günü kutlu olsun.

Peki hangi kadınların?

Mesela Filistin’de katledilen 13 bine yakın kadının mı? Yine Gazze’de başı kesilmiş halde doğum yapan kadının mı?

Doğu Türkistan’da, Sudan’da evlatlarına doyamadan toprağa düşen kadınların mı?

Suriye’de senelerce işkence gören, Sednaya hapishanesinde tecavüze uğrayan kadınların mı?

Bize medeniyet, insan hakları, kadın hakları dersleri verenler, dünyanın dört bir yanında çocukları ve kadınları katletmeye, şahit olanlar da bu vahşilerin yapıp ettiklerine gözlerini kapatmaya devam ediyor.

Dün İran’da kadınların saçları için sosyal medyada parmaklarını parçalayanlar, saçlarını örüp video çekenler katil İsrail’in, İran’da bir okula aynı anda iki kez yaptığı saldırıyla katlettiği 168 kız çocuğunu dikkate bile almadı.

Bakın her durumda özgürlük nutukları atanlar; katil Batılı olunca nasıl bir anda suskunlaşıyorlar.

…

Bugün öyle bir dünya ki…

Çocukların, en güvenli sığınak bildikleri annelerinin kollarında katledildiği.

Oyuncak yerine enkaz parçalarını, masal yerine siren seslerini öğrendiği.

“Umut” kelimesini ise hangi dilde öğreneceklerini bile bilmediği.

Mazlum annelerin görmezden gelindiği.

İsminin anlamı gibi alçak, değersiz bir dünya…

Ama umut en karanlık zamanlarda filiz verir. Belki bir başka baharda gerçek bir 8 Mart Kadınlar Günü yaşanır. Elbet bir gün gelir; siz suskunların alkışladığınız sessizlik değil, onların döktüğü gözyaşı konuşur.

Siz sustukça tarih yazdı; kim zulmetti, kim zalimle yol aldı, kim sustu, kim mazlumun yanında durdu.

Siz susarak tarafınızı seçtiniz; mazlumlar ise sabırla Allah’a sığındı.

Zulmün sesi yüksek olabilir ama mazlumun duası daha yükseğe çıkar.

Tüm mazlum kadınların çığlığı arşa yükseldi.

Ve Allah onu işitti!

Şahit et ya Rab!..

Bu İran'ın aptal ve ahmak olması anlamına gelir ki İran'ın da bitişi demektir...

Peki, böyle bir ihtimalin olma ihtimalini devletimiz ima dahi etmiş olursa ne diyeceğiz?

Tabii ki devletimizin,Türkiye'mizin yanında yer alacağız ve ülkemizi sonuna kadar müdafa edeceğiz...

Lakin İran'ın böyle bir salaklığı yapacağına rüyamızda bile görsek inanmak istemeyiz.

İran Türkiye'nin hasımlığını değil hısımlığını yani dost ve akrabalığını kazanmalıdır.

1000 yıllık kardeşlik ve 1639 Kasr-ı Şirin antlaşmasından beri olan sulh içinde ki komşuluğumuz da bunu gerektirmektedir...

Tabii ki kadim devlet aklımız tüm ihtimalleri değerlendirir ve gereken tedbiri de almıştır.

Gerisi de İran'ın devlet aklına kalmıştır!

Biz Haçlı, Siyonist, Emperyalist saldırganlığına karşı İran'ın yanında olduğumuzu her fırsatta söyledik.

Söylemeye de devam edeceğiz...

Aynı kardeşlik ve komşuluk hassasiyetini de İran İslam Cumhuriyetinden beklemek hakkımızdır.

Türkiye'miz İran'a karşı hiç bir düşmanca uçuşa ya da silahlı müdahaleye geçiş izni vermemekte ve İran'ın aleyhine hiç bir fiiliyata ve faaliyete müsade etmemektedir.

Hiç bir bahanesi olamaz bu konuda İran'ın...

Sayın Erdoğan ve Sayın Pezeşkiyan telefon görüşmesinden de gelen haberlere göre zaten İran'ın da efkar-ı umumiyesinin bu yazdıklarımı teyid eder nitelikte olduğudur...

Bu sevindirici haberlerin devam etmesini diler bir an evvel bölgemize barış gelmesini Mevla'dan niyaz ederiz...

Kuzey Carolina Üniversitesinden Kenneth Lohman ve ekibi bu canlıların göç hareketini gözlemlemişler. Florida'nın doğu kıyılarında yumurtadan çıkar çıkmaz okyanusa yönelen bu hayvanlar, doğruca Kuzey Atlantik Döngüsü denen ve Sargossa Denizinin etrafını dolaşan büyük bir akıntıya gidiyorlar. Bu halkanın içinde kuzeydoğuya, Avrupa'ya doğru gidip daha sonra güneye yönelen kaplumbağalar, bu sıcak ve besince zengin halka içinde 5-10 yıl geçirdikten sonra tekrar Kuzey Amerika'ya dönüyorlar.

K. Lohman ve ekibi deniz kaplumbağalarının göç yollarını bulabilmek için bölgesel manyetik alanlardan faydalanıp faydalanmadıklarını gözlemlemek istiyor, bu amaçla bir düzenek kuruyorlar: Büyük bir su tankı yapılıyor, dışına da manyetik alanlar oluşturan bobinler konuyor. Yeni yumurtadan çıkmış 79 kaplumbağa yavrusuna, ucunda bilgisayarlı izleme sistemine bağlı bir tel bulunan birer mayo giydirip, kaplumbağaları bu su tankının içine bırakıyorlar. Yavrular Kuzey Atlantik Döngüsünün kritik noktalarında, örneğin Florida'nın kuzeyindeki, Portekiz açıklarındaki ve döngünün en güney ucundakilere eş değer manyetik alanlara tabi tutuluyorlar.

Bunun sonucunda görülüyor ki, denenen her manyetik alanda kaplumbağalar, ona karşılık gelen yönde yüzmeye başlıyorlar. Mesela. tanka döngünün kuzeydoğu bölümündeki manyetik alan uygulanınca hayvanlar güneye yöneliyorlar. Gerçek okyanusta bu yön onları doğru yolda tutarak, soğuk sulara girip ölmelerine engel oluyor.

Henüz birkaç santimetrelik yavrular, Akdeniz kıyılarındaki kumsallardan denize doğru ilerlerken, aslında çoktan binlerce kilometrelik bir yolculuğun ilk adımlarını atar. Onları doğru yöne sevk eden şey ise ne yıldızlar ne de akıntılarla sınırlıdır. Asıl rehber, insanın hissedemediği ama Yaratıcının sunduğu görünmez bir pusuladır.

Dünya, dev bir mıknatıs gibi davranır. Çekirdekteki erimiş demirin hareketi, gezegenin etrafında sürekli bir manyetik alan oluşturur. Bu alan, her noktada aynı değildir; yönü, şiddeti ve eğimi coğrafyaya göre değişir. Böylece yeryüzünün her köşesi kendine has bir manyetik imzaya sahip olur.

Caretta carettalar, işte bu imzaları algılayabilme özelliği ile yaratılmış nadir canlılardandır. Onlar için manyetik alan yalnızca yön tayin eden bir pusula değil, aynı zamanda “Neredeyim?” sorusuna cevap veren bir haritadır.

Bilim insanlarına göre caretta yavruları, doğdukları kumsalın manyetik özelliklerini hafızalarına kaydederler. Bu sürece manyetik imprinting denir. Yıllar sonra, okyanusların ötesinden geri dönerken, Allah’ın verdiği yetenek sayesinde bu manyetik izleri arar ve tanırlar.

Böylece aradan on yıllar geçse bile aynı sahile geri dönmeyi başarırlar. İnsan için mucize gibi görünen bu dönüş, aslında Allah’ın tabiatta kodladığı kusursuz bir kayıt sisteminin sonucudur.

Bu biyolojik GPS nasıl çalışır?

Caretta carettaların manyetik alanı nasıl algıladığı hâlâ araştırma konusudur. Ancak öne çıkan iki güçlü teori vardır. İlki, vücutlarında bulunan mikroskobik manyetit kristallerinin manyetik alanla etkileşerek sinirsel sinyaller üretmesidir. İkincisi ise gözde bulunan bazı ışığa duyarlı proteinlerin, manyetik alanla kimyasal tepkimeler vererek yön bilgisini oluşturmasıdır.

Muhtemelen carettalar bu sistemleri birlikte kullanıyor. Sonuçta ortaya çıkan şey, teknolojiye ihtiyaç duymayan bir biyolojik navigasyon sistemidir.

Caretta carettalar, manyetik bilgiyi okyanus akıntılarıyla birleştirir. Akıntılar onları sürüklerken, manyetik alan sayesinde rotalarını kontrol eder, gerektiğinde düzeltirler. Bu, hem enerji tasarrufu sağlayan hem de uzun yolculukları mümkün kılan akıllı bir stratejidir.

Ne var ki bu hassas sistem, insan faaliyetlerinden kolayca etkilenebilir. Deniz altı kabloları, manyetik kirlilik ve kıyılardaki yoğun yapay ışıklar, carettaların yön bulma yetisini bozabilir. Bu yüzden caretta carettaları korumak, yalnızca yuvalama kumsallarını değil, görünmeyen manyetik çevreyi de korumayı gerektirir.

Bunların hiçbirini hayvanların kendi akıl ve bilgileriyle yapamayacağı çok açıktır. Ve bu yeteneği canlılara “tesadüf” denilen kör sürecin verdiğini savunmak, bunu hayali evrimsel gelişmelerle açıklamaya çalışmak her zaman sonuçsuz kalan boş bir çabadır.

Caretta carettaların yolculuğu, bize Allah’ın tabiattaki planının ne kadar ince ve kusursuz işlediğini hatırlatır. Haritasız, pusulasız gibi görünen bir yolculukta bile, Dünya’nın kalbinden gelen görünmez bir rehber vardır. Belki de asıl soru şudur: İnsan, bunca teknolojiye rağmen yönünü kaybederken, bir kaplumbağa nasıl bu kadar isabetli yol alabiliyor?

Daha önce hiç göç deneyimi olmayan yavru kaplumbağalar bu yeteneğe nasıl sahip oluyorlar? Onları sıcak sulara ulaştıracak olan yolu harita ve benzeri hiçbir alete ihtiyaç duymadan nasıl takip ediyorlar? Nasıl manyetik alanları ölçüyor ve onları değerlendirebiliyorlar? Manyetik alanın hangi değerinde hangi yöne doğru gideceklerini onlara kim öğretiyor?

Bu sorular, görebilen gözler için çok açık bir gerçeği ortaya koyuyor: Bütün bu canlıların birbirinden farklı olan şaşırtıcı özellikleri onların çok ince bir plan ve dengeyle, yaşayacakları ortama uygun olarak Allah tarafından yaratıldıkları gerçeğini…

Göklerde ve yerde olanlar Allah’ındır ve (bütün) işler Allah’a döndürülür. (Al-i İmran Suresi, 109)

Zafer Bilim Araştırma Dergisi, Mart

Birçok insan, hayatında mutlaka bir şeye bağlanır. Paraya, kariyere, makama, şöhrete, başka insanların onayına ya da kendi benliğine/nefsine. Bu bağlanışlar, zamanla kişiyi yönetmeye, yönlendirmeye ve hatta köleleştirmeye başlar. Nefsin istekleri doyumsuzdur; bugün elde edileni yarın yeterli bulmaz. Dünya ise asla tam anlamıyla tatmin etmez. İşte bu noktada insan, farkında olmadan kendi iç dünyasında sürekli bir esaret yaşar.

İslam düşüncesi, özgürlüğü bambaşka bir yerden tanımlıyor: Yalnızca Allah’a kul olan insan, her şeyden özgürleşir.

Apaçık düşmanı şeytan, insana din ahlâkını yaşamayı zor ve imkânsız gösterir. Bu sebeple toplumda, Allah’ın emrettiği ahlâkın, sadece peygamberler ve elçiler tarafından taviz vermeden uygulanabildiği bir üstünlük olduğu gibi bir inanış kabul görür.

Allah’a ve elçisine itaat etmenin, özgürlüğünü kısıtlayan bir hayat olduğunu fısıldayan şeytan, kişiye sürekli olarak, çevresinde Allah’tan uzak yaşayan insanların ne kadar özgür olduklarını, kendisinin de bu hayat tarzını seçerse bağımsız, özgür ve mutlu olacağını telkin eder. Ancak bu, sinsice sokulup vesvese veren şeytanın yaldızlı telkinlerinden biridir. Gerçekte helal dairesi geniş, Allah’ın dini kolaydır. Ve Allah, kullarını ‘kolay olan için başarılı kılacağını’ vaat eder.

Allah’ın emirlerine uymadan, yalnızca nefsinin bencil tutkularını gözeterek yaşayan bir kişi özgür bir hayatı umarken, yaşadığı cahiliye toplumunun koyduğu birçok zorlayıcı kural tarafından zincirlendiğinin farkına bile varmaz. Allah, elçilerini vesile kılarak insanların yüklerini ve üzerlerindeki zincirleri indirdiğini bildirir, onları hayat verecek kurtuluş yoluna davet eder:

Onlar ki, yanlarındaki Tevrat’ta ve İncil’de (geleceği) yazılı bulacakları ümmi haber getirici (Nebi) olan elçiye (Resul) uyarlar; o, onlara marufu (iyiliği) emrediyor, münkeri (kötülüğü) yasaklıyor, temiz şeyleri helal, murdar şeyleri haram kılıyor ve onların ağır yüklerini üzerlerindeki zincirleri indiriyor. Ona inananlar destek olup savunanlar, yardım edenler ve onunla birlikte indirilen nuru izleyenler; işte kurtuluşa erenler bunlardır. (A’raf Suresi, 157)

Allah’a kulluk, insanın zincirleri tek tek çözer. Çünkü Allah’a kul olmak, kusurlu olana değil, mutlak ve adil olana yönelmektir. İnsan, Rabbine yöneldiğinde artık başkalarının yargılarına mahkûm yaşamaz. Popüler olanın değil, doğru olanın peşine düşer. Maddî olanın değil, manevî olanın değerini fark eder. Böylece özgürlük, dış dünyada değil, insanın kalbinde çoğalmaya başlar.

İbadetler de çoğu zaman bir yük gibi algılanır. Halbûki namaz, oruç, zekât gibi ibadetler insanı kısıtlamaz; aksine onu disipline eder, arındırır ve güçlendirir. Nasıl ki dağınık bir hayat zihni yorar ve huzursuzluk doğurursa, düzenli bir ruh hali insanı ferahlatır. İbadet, ruha nefes aldıran bir özgürlük düzenidir.

Gerçek özgürlük; her istediğini yapmak değil, yapmaması gereken şeyi yapabilecek güce sahip olduğu halde yapmamaktır. İşte Allah’a kulluk, insana bu irade bilincini kazandırır. Nefse “Dur!” diyebilme cesareti, yalnızca güçlü bir imanın eseridir.

Bugün birçok insan, “Özgürüm” derken aslında korkularının, bağımlılıklarının, geçici hazlarının ve bencil tutkularının esiri olarak yaşar. Halbûki secde eden bir insan, başını yere koyarken ruhu semaya yükselir. Gerçek özgürlük tam olarak burada saklıdır: Yaratılana değil, Yaratana boyun eğmek…

Yeni Dünya Dergisi, Şubat

Velev ki o fikre hiç iştirak etmeseniz de...

Evet neden böyle bir başlık atmayı ya da bu hususta yazmayı düşündüm... 

Modern hayat hepimizi o kadar acımasız kuşatmış ki; Her şeyin menfaat gereği yapıldığı ya da mutlaka bir neticesi olması gerektiği gibi makyavelist bir düşünceye sahip olmuşuz...

Herkes böyledir demiyorum ama bu efkar ı umumiye yani genel kanaat ya da genel fikir veya uzlaşı olarak kabul edilmiş durumda...

İsterseniz deneyin...

Hangi mevzuda olursa olsun...

Şayet doğru bulduğunuz bir görüşü savunup onun yanında yer aldığınız da istisnalar hariç hemen "acaba ne menfaati var da bunu müdafaa ediyor?" yada; "Hımm ! Bunun şu tarafa ya da şu kesime yakın durması; onun, onlarla alakalı mutlaka bir ajandası vardır... Onlardan bir beklentisi vardır..."

Halbuki insanlar taraf olmaya çoğu zaman mecburdur...

Hele de az çok idealleriniz varsa veya iddia sahibi bir insansanız...

Bir ideolojiniz varsa !

Hele de Müslümansanız...!

Alın size Maide suresinin 8. ayeti...

Nasıl olacakta tarafsız kalacaksınız ?

'' Ey iman edenler! Allah için hakkı ayakta tutan ve adâletle şâhitlik eden kimseler olun. Bir topluluğa duyduğunuz öfke, sakın sizi adaletsiz davranmaya sevk etmesin! Adaletli olun; takvaya en uygunu, en yakışanı budur. Allah’a karşı gelmekten sakının. Şüphesiz Allah, bütün yaptıklarınızdan haberdardır. ''

Bir de Nisa Suresi 135. ayetini okuyalım bakalım nasıl taraf olmayacağız ?

'' Ey iman edenler! Kendiniz, ana babanız ve en yakınlarınızın aleyhine de olsa, Allah için şahitlik yaparak adaleti titizlikle ayakta tutan kimseler olun. (Şahitlik ettikleriniz) zengin veya fakir de olsalar (adaletten ayrılmayın). Çünkü Allah ikisine de daha yakındır. (Onları sizden çok kayırır.) Öyle ise adaleti yerine getirmede nefsinize uymayın. Eğer (şahitlik ederken gerçeği) çarpıtırsanız veya (şahitlikten) çekinirseniz (bilin ki) şüphesiz Allah, yaptıklarınızdan hakkıyla haberdardır.''

Evet bu ayetleri okuyan bir iman etmiş şahıs yani Müslüman ;

insanları ya da ailesini, ülkesini, dinini, diyanetini alakadar eden bir hususta nasıl bigane kalabilir...

Bana ne canım diyebilir ?

Vurdum duymaz olabilirsiniz.

Nemelazımcı da.

Ama herkes sizin gibi olmak mecburiyetinde mi ?

Herkes makyavelist veya materyalist olmak mecburiyetinde mi ?

Kaldı ki materyalist olmak dahi bir taraf olmaktır hattı zatında...

Çıkar peşinde koşmak zorunda mı ?

Hiç kimseden ders almıyorsanız bari futbol taraftarlarını izleyin...

Hangi futbol taraftarının maç seyredebilmek için

( yine istisnalar hariç tabii ki ) cebinden maç bilet parası vermek ve zaman tüketmekten başka bir menfaati vardır ...?

Peki bir ideoloji mensubu ya da sempatizanının bir futbol taraftarı kadar aidiyeti yok mudur ?

Ülkesini seven vatanseverin ya da inançlı bir insanın mensubu olduğu dini yaşamak ve yaşatmak istemesinin bir sporsever kadar hakkı yok mudur ?

Uhrevi ya da ulvi duygularla bir ideolojiyi ya da dini veya fikri savunmak için illaki menfaat gerekmez...

İnsanlar manevi tatmin ya da içindeki duygularla da taraf veya müdafi olabilir...

Bu açıdan baktığımız da vicdanlı her insanın içinde bulunduğu topluma ve coğrafya ya karşı borcu vardır...

Bununla alakalı durumdan vazife çıkarabilir...

Kendisini bir tarafta bulma isteğinde hissedebilir...

Bu yazının üzerinde durduğu husus budur...

Bitkinin kuru dallarından taze yeşil yapraklar çıkmasında, yaprakların arasından muhteşem renklerde ve eşsiz kokularda çiçeklerin oluşmasında ve sonrasında insan için özel yaratılmış meyvelerin büyümesinde heyecan verici bir olağanüstülük vardır. Allah, eşsiz yaratma sanatıyla, bütün bu mucizeler için ise tahta parçası görünümündeki küçücük bir tohumu sebep kılar.

Yaratılmış bu eşsiz güzelliklerin farkına varabilmek için, bunları takdir edebilecek bir anlayışa sahip olmak gerekir. Bunu gerçek manasıyla anlayabilecek olan insanlar da sadece iman edenlerdir. Çünkü iman edenler, gördükleri her detayın Allah’ın eşsiz, benzersiz ve örneksiz yaratma sanatı olduğunun bilincindedirler. …

Çoğu insan, bir anlam arayışı içinde yaşar. Gökyüzünün neden bu kadar derin olduğunu, gecenin neden suskunlaştığını, kalbin neden bazen hiç sebepsiz yere sıkıştığını merak eder. Bu merak çoğu kez bilimin, aklın ve tecrübenin açıklayamadığı eşiklere doğru ilerler. İşte tam bu eşiğin kıyısında, insanın ruhu bir sığınağa ihtiyaç duyar: iman.

İman, sadece bir kabul değil; insanın iç dünyasında yanan bir kandildir. Kimi zaman sönük bir ışık gibi görünür, kimi zaman bir ateş topu gibi göğsü aydınlatır. Ama her hâlükârda, insanın varoluşu ile arasındaki en güçlü köprülerden biridir.

Modern hayatın kalabalığında insanlar, görünmez bir boşlukla sık sık yüz yüze gelir. Bu boşluk bazen “Hayatın amacı ne?” sorusuyla, bazen de bir hastane koridorundaki sessiz bekleyişle ortaya çıkar. İman, bu boşluğu dolduran bir anlam örgüsüdür.

İman, sadece kabul edilen bir düşünce değil; insanın varoluşunu, bakış açısını ve hayatın anlamına dair yorumunu kökten değiştiren bir hakikattir. Yaratılışta sergilenen mucizeler; bir yaprağın damarlarında akan hayat, gökyüzünün kusursuz dengesi, insan ruhunun anlam arayışı mesela, imana açılan kapılardır. Bunlar, tesadüflerin değil, ilahi bir kudretin izlerini taşır. Bu izler üzerinde derin tefekkür eden insan, görünenin arkasındaki hakikati fark etmeye başlar.

İman, insana “tesadüf” kavramının ötesinde bir düzen, bir hikmet olduğunu fısıldar. Bu fısıltı, zor zamanlarda kalbe sabrı raptedip ruhu toparlayan, iyi zamanlarda ise şükrü diri tutan bir iç yankıya dönüşür.

…

İman etmenin asıl önemi, insanı boşlukta savrulan bir varlık olmaktan çıkarıp, anlamlı bir yolculuğun yolcusu hâline getirmesidir. Kim olduğunu, nereden gelip nereye gittiğini bilen bir kalp, korkudan ve anlamsızlıktan özgürleşir. Çünkü iman, yalnız olmadığını, her şeyin hikmetle yaratıldığını ve hayatın sahipsiz olmadığını öğretir.

Ayrıca iman, insanın iç dünyasında derin bir denge kurar. Acı ve imtihan karşısında bir sığınak, sevinç ve nimet karşısında bir şükür kapısıdır. Kendi sınırlarını bilen ama aynı zamanda ebedî bir kudretle bağlantısını fark eden insan, daha mütevazı, daha merhametli ve daha sorumlu bir hale gelir.

Kısacası, iman sadece ahiret hayatını kazandıran bir anahtar değil; bu dünyayı da anlamlı, sabırlı ve umut dolu yaşamayı sağlayan bir ışıktır. Yaratılış mucizelerini okumayı öğrenen bir insan için iman, aklın, kalbin ve ruhun birlikte attığı en hakiki adımdır.

Zafer Dergisi, Ocak

Çok alakası var.
Kurayım alakayı da görün hele bir.

İyi Parti'li bir eziğin sosyal medyada Mihalgazi Belediye Başkanı Zeynep Akgün'e yönelik attığı tweet nedeniyle kesin ihraçtan disipline sevk edildiği haberleri altındaki yorumlara bakındım bugün biraz. Elbette ki muhalif kanat yine şaşırtmadı ve "Kılık kıyafet yönetmeliği, Atatürk İlke ve İnkılapları" vs... adı altında o gereksizi savunma yarışı vardı.
Acı olan bu yarışta kadınların da erkekler kadar azimli olmasıydı.

Oysa olay sadece bir kılık kıyafet meselesi değil. Kaldı ki Atatürk'çü bile olunsa bir kadının yerelde, hepi topu 3000 kişilik bir ilçede döpiyesle dolaşmamasına laf edene kadar daha faydalı işlerle meşgul olunabilir.

Ama hadi diyelim ki bu sizin cibiliyetiniz olduğundan milletin kılık kıyafetine laf etmeden duramıyorsunuz. Eyvallah...
Eyvallah daa, o twit ondan ibaret değildi. 
Twitin asıl can alıcı noktası geri kalan kısımda. Zeynep Akgün'ün kıyafetinden ötürü ancak ahırda inek sağabilecek biri olduğunu söylüyor o hadsiz...

Alakaya gelince;
Jeffery Epstein'in etrafında bir sürü güzel ve elit(denilen) kadın var. Adamla iyi dostlar, sevgililer, hayranlar...
Adamın ne olduğunun ya da ne yaptığının onlar için bir önemi yok. Çünkü tüm o sapkınlıklarda kullanılan kadınlar birer teferruat onlar için. Feda edilebilir, değersiz birer aparat.

Mihalgazi Belediye Başkanına ahırı layık gören o şahsiyetsize destek olan kadınlar da durum aynı.

İşlerine geldiğinde "kadın hakları,  eşitlik, modernlik" diye ülkeyi ayağa kaldıran bu heykel takımı bu adama "Sen kim oluyorsun da onu ahırla sınırlayabiliyorsun?" demiyor. Kadının belediye başkanı olması,  eğitimli olması, ilçesinde kadınlar adına pekçok konuda öncü olmuş olmasının onların gözünde hiçbir değeri yok bu noktada.
Kendilerince Zeynep hanımı incitilebilir, onuruna saygısızlık edilebilir, gerekirse aşağılanabilir kategoride görüyorlar.

Çünkü kendileri, £pst£ingiller familyasının Türkiye uzantısı.
Çünkü küfür, tek millettir.

"Dünya cennet olmayacak. Cennet olacak olsaydı bu insanlar içinde kalırdı. Bari en azından zalimlere cehennem olsaydı. O da olmayacak, çoğu hesap vermeden gidiyor. Ahiret olmasaydı dünya içinde bir dakika durmaya değmezdi."

Çok doğru; bu manzara bize hiç yabancı değil. Tarih boyunca da böyleydi, bugün de farklı değil. Gücü elinde tutan, haksızlıkla yükselen, başkasının hakkı üzerinden izzet devşiren, mazluma zulmedenler çoğu zaman hesap vermeden, sorgulanmadan bu dünyadan çekip gidiyor. Zalim, arkasında enkaz bırakıyor ama kendisi alkışlarla uğurlanabiliyor.

Mazlum ise sessiz. Hakkı gasp edilmiş, sözü bastırılmış, onuru örselenmiş hâlde kalıyor. Ne adalet terazisi doğru tartıyor ne de mahkeme kapıları sonuna kadar açılıyor ona. Çoğu zaman zillet, onun kaderiymiş gibi sunuluyor. Ve o da bu hâliyle göçüyor dünyadan.

Üstadın ifadesiyle, “Zalim izzetinde, mazlum zilletinde göçüp gidiyor…”

İşte tam bu noktada insan vicdanı, “Bu mudur adalet?” diyor.

Diyor da, adaletsizlik kavramıyla Allah’a zulüm isnat edilir mi? -Haşa-

Yeryüzündeki mevcut hataların, zulümlerin hepsinin yegâne sebebi inançta ve yaşayışta doğru, dengeli, ölçülü ve adil olmakla sorumlu olan insandır.

İnsanlara adaleti emreden Allah'ın âdil olmaması mümkün mü?..

Demek ki hakikî hesap, mahkeme-i kübrâya bırakılıyor. Öyle bir mahkeme ki; unutan yok, kayıran yok, kaçabilen yok. Kaldı ki dünya, son sözün söylendiği yer olsaydı, mahkeme-i kübrâya ihtiyaç kalmazdı. Zaman hakikati gizler sanılır; oysa onu o mahkemeye hazırlar. Orada zaman aşımı yoktur.

Eğer dünyada her zulmün karşılığı anında verilseydi, imtihan anlamını yitirirdi. Eğer her mazlum burada hakkını alsaydı, sabrın, teslimiyetin ve imanın değeri kalmazdı. Demek ki bu dünya, hükmün verildiği değil; dosyaların hazırlandığı bir yer.

Demek ki zalimin izzeti, gerçekte bir mühlet, mazlumun zilleti ise bir imtihandır. Orada zalimin dünyada taşıdığı izzet, omzuna yük olur. Mazlumun burada çektiği zillet ise lehine şahitlik eder.

Bu dünyada susturulan her hakikat, Mahkeme-i Kübrâ’da şahit olarak konuşur.

Zulümle örtülen gerçekler, ilâhî adalet karşısında ayağa kalkar.

Hak, burada eğilir gibi görünse de orada dimdik durur.

Zulmün ayakta kaldığı her an, hakikatin yürüyüşüne eklenen bir delildir.

Bu dünyada üzeri örtülen gerçekler, orada diriltilir.

Burada kazananlar, orada savunma bile yapamaz.

Güç suskunluğu satın alabilir ama adaleti asla!

Çok zulüm, çok zalim, çok mazlum var.

Adaletine şahit et ya Rab!

Yeryüzü Rabbinin nuruyla aydınlanır, hesap kitap ortaya konur, peygamberler ve şahitler getirilir, insanlar hakkında doğruluk ve adalet ölçüsüne göre hüküm verilir, onlara asla haksızlık edilmez. Herkese yaptığının karşılığı tam olarak verilir. Allah, onların yaptıklarını en iyi bilendir. (Zümer Suresi, 69-70)

La Geria bölgesine yaklaşırken gözler önce şaşırıyor. Binlerce küçük çukur ve her birinin içinde tek bir üzüm kökü. Çevresinde yarım ay biçiminde taş duvarlar. Sanki insan emeğiyle dua, taşın ve toprağın diline yazılmış. Siyah taşların sertliği, güneşin yakıcılığı, rüzgârın acımasızlığı… Hepsi sanki, “Burada bereket olmaz” der gibi. Ama toprağın ve insanın hikâyesi bir kez daha gösteriyor ki, Allah dilerse külün içinden bile hayat çıkarır.

La Geria’nın bağları, bu hakikatin sessiz birer şahididir. Volkanik kırıntılara burada “picon” deniyor. Siyah, keskin, kuru… Ama altında sakladığı sır bambaşka; gecenin serinliğini içine çekiyor, gündüzün yakıcı sıcağını toprağa geçirmiyor. Yağmur yağmasa da havadaki nemi içten içe biriktirip köklere sızdırıyor. Adanın üzüm kökleri, neredeyse suyu görmeden yaşamayı bu savrulmuş taş taneleriyle başarıyor. Bu da bize, insan kalbinin bazen en kurak dönemlerinde bile Zü’l-Celâli ve’l-İkrâm’ın gizli bir lütfu ve ikramı olduğunu hatırlatıyor.

Lanzarote’nin en meşhur üzümü, Malvasía Volcánica. Aromasındaki hafif tuzluluk ve mineraller, volkanın ateşinden geçmiş bir toprağın hikâyesini anlatıyor sanki. Bu üzümü işleyen çiftçi bilir; rüzgâr estikçe duvar örmek, güneş yaktıkça toprağı korumak, yağmur yağmasa da umudu yaşatmak gerekir. O da elinden geleni yapar. “Toprak bizi şaşırtmayı hiç bırakmıyor” der. Fakat aslında şaşırtan toprak değil; toprağı her an yeniden yaratan Allah’ın iradesidir.

Bağların arasında yürürken, insan emeğiyle ilahi düzenin nasıl iç içe geçtiği hissediliyor. Kayayı oyup çukur açmak, rüzgârla savaşmak, her kökü tek tek korumak… Hepsi sabrın, tevekkülün ve kanaatin birer işareti gibi duruyor. Burada bağcılık yalnızca tarım değil; sanki insanın tabiatla yaptığı sessiz bir ibadet...

UNESCO’nun bu bölgeyi “insanın doğayla kurduğu uyumun eşsiz örneği” olarak tanıması boşuna değil. Çünkü Lanzarote bize şunu öğretiyor: İlahî düzen insanın çabasına ‘el verince’, lavların bile içinden hayat filizleniyor.

La Geria’nın siyah vadilerine baktığımızda, gördüğümüz yalnızca üzüm terasları değil. Gördüğümüz; bir halkın sabırla yoğrulmuş bir gayretinin ve Rabbimizin toprağa serdiği rahmetinin eserlerinin ve bereketin somut halidir. Volkanın gölgesinde bile yeşerebilen bu bağlar, insana şu Kur’anî hakikati fısıldıyor:

“Her zorlukta bir kolaylık vardır.”

Toprak için de böyledir, insan için de.

Zafer Bilim ve Araştırma Dergisi. Ocak

Halbûki her “Neden” sorusu, aslında gizli bir davetin kapısını aralar. Belki de sorulması gereken asıl soru şudur: “Neden ben olmasın?”

Bir imtihan geldiğinde, “Neden ben?” deme. Çünkü belki de sen, bu imtihanla daha sağlam durmayı öğreneceksin. Her zorluk, insanın iç dünyasında henüz keşfetmediği bir gücü uyandırır. Her darlık, kalpte yeni bir genişliğe yer açar. Ve her düşüş, yeniden ayağa kalkmanın ne kadar kıymetli olduğunu öğretir.

Kimi zaman insanı zorlasa da, Allah’ın her olayı hayırla yarattığını unutmamak gerekir. Yaşanan tüm olaylar bir hikmet üzeredir ve mükemmeldir. Hayatın çeşitli zorlukları, gelişim ve olgunlaşma yolunda önemli adımlardır.

Allah kullarına kaldıramayacağı yükü yüklemez fakat onlara kendilerini tanıyacak kapılar açar. O kapılar kimi zaman acıyla, kimi zaman yalnızlıkla, kimi zaman da sabırla aralanır. Çünkü insan en çok, sarsıldığı anlarda kendisiyle yüzleşir. O an bahaneler susar ve geriye sadece gerçek kalır.

Allah zorluğu boşuna vermez. Sevdiğinden verir. Nefsimizi bir kenara bırakırsak, gelen her şeyi Allah’ın lütfu olarak görürüz. Hiçbir şey zor gelmez o zaman.

Allah, kullarına içlerindeki kudreti gösterecek yollar açar. O yollar bazen dar gibi görünür, fakat yürüdükçe genişler. İlk adım cesaret ister, ikincisi umut. Sonrasında ise insan fark eder: “Meğer ne kadar da güçlüymüşüm…”

Sıkı olabilmek için bir şeylerin zorlanması, canımızın acıması lazım. Çile, zorluk insanı yorar bazen. Perdeler zorluklarla kalkar. Sonra yavaş yavaş arka taraf aydınlanır. Son perde kalktığında, limite geldiğinde bir rahatlama çöker.

“Neden sen?” sorusunun asıl cevabı da şu saklı cümlededir: “Çünkü sen yapabilirsin. Sen, sabrı öğrenebilecek kadar güçlü, şükrü anlayabilecek kadar derin, teslimiyeti idrak edebilecek kadar hazırsın. Herkesin taşıyamayacağı bir yükü taşıyabilmen, ruhunun o imtihana hazır oluşundandır.”

O halde soru değişir. “Neden ben?” yerini “Bu bana ne öğretmek istiyor?” sorusuna bırakır. Ve işte o an, yaşanan zorluk imtihan olmaktan çıkar; acı bir öğretmene; sabır bir yoldaşa; dua ise en yakın dostuna dönüşür.

Sen, sabrın filizlenebileceği bir kalbe, umudun yeşereceği bir ruha sahipsin. Sen, kırıldığında bile yeniden ışık sızdırabilenlerdensin. Senin hikâyen, teslimiyetle değil; güvenle yazılmak isteniyor.

Ve her yeni gün, bir cevap değil; bir müjdedir:

Bu imtihan seni küçültmek için değil, büyütmek için var.

Yolundaki bu taş seni yaralamak için değil, keskinleştirmek için var.

Bu yük seni yormak için değil, kanatlandırmak için omuzlarında.

O hâlde soruyu değiştir:

“Neden ben?” değil,

“Bunun sonunda nasıl bir ben olacağım?”

Cevabı Allah’ın dilemesiyle zaman yazacak. Ama bir şey şimdiden belli:

Daha güçlü, daha keskin, daha aydınlık, daha umutlu bir sen.

Körpe Kalemler Dergisi, Ocak

Gazze’ye kış geldi. Bugünlerde Abdurrahman kardeşimizin çocuklarının ve tüm Gazzeli çocukların omuzlarında ağırlık yapan şey, yalnızca kışın ayazı mı? Orada, bombayla parçalanmış gökyüzünün altında, yırtık bir battaniyeye sarılmış ince bedenlerde taşınan asıl yük, katil siyonistin zulmü, dünyanın sessizliği, vicdanın terk ettiği bir coğrafyanın ağırlığıdır. O küçücük eller soba arar ama bulamaz; çünkü bu topraklarda ateş, yalnızca yakmak için vardır, ısıtmak için değil.

Terörist İsrail’in ateşkese rağmen halâ atmayı sürdürdüğü her bomba, yalnızca bir binayı değil insanlığın ortak onurunu da yıkıyor. Yıkılan her duvarın altında kalan, sadece bedenler değil; evrensel değerler, çocuk hakları, insanlık bildirgeleri ve yüksek sesle savunulduğu söylenen tüm ideallerdir. Ve biz, uzak şehirlerin sıcak odalarında, ekranlarımızın soğuk camından izlerken, bu yıkımın fiili ortağı hâline geliyoruz. Çünkü sessizlik, her zaman tarafsızlık değildir; çoğu zaman suçla kurulan pasif bir ittifaktır.

Bir çocuk düşünün… Oyuncak yerine enkaz parçalarını, masal yerine siren seslerini öğreniyor. Annesinin elini değil, korkuyu tutuyor geceleri. Uyuduğunda gördüğü düşler bile yetim. Bu çocuk, nasıl bir geleceğe uyanacak? Hangi dilde öğrenir “umut” kelimesini?.. Şimdi bu çocuğun sizin çocuğunuz olduğunu düşünün!

Gazze’de kış, mevsimsel bir gerçeklik değil, politik bir tercihtir. Çünkü bu çocuklar üşüyorsa, bu sadece hava şartlarından değil; yolları kapatan, yardımları engelleyen, insani koridorları siyasetin pazarlık masasına süren ellerdendir. Soğuk, orada tabiatın değil, insanın eseridir.

Gazze’de bir çocuk daha geceyi soğuk bir zemin üzerinde, aç bir karın ve korkuyla kapattığında, aslında insanlık bir gününü daha kaybetmiş olur. Her susuşumuz, her görmezden gelişimiz, her “Bana ne” deyişimiz; bu karanlığın biraz daha büyümesine hizmet eder. Çünkü zulüm, en çok silahla değil, sessizlikle beslenir. Ve daha önemlisi: Dünya, bu çocuğa hangi yüzle hesap verecektir?

Yarın tarih kitapları bu günleri yazdığında, kimin nerede durduğunu, kimin sustuğunu, kimin görmezden geldiğini, kimin alıştığını kaydedecek. Gazzeli çocukların üşüyen omuzlarında yalnızca bombardımanın külü değil, dünyanın suskunluğunun buzları birikmiş olacak. Ve o yük, bir gün bizim omuzlarımıza da çökecek.

O yüzden sorumluluk bugün burada, tam da bu satırları okuyan herkesin önündedir: Ya bu sessizliğin bir parçası olacağız ya da insan kalmanın ağır ama onurlu tarafını seçeceğiz. Çünkü Gazze yalnız değildir; Gazze, insanlığın vicdan testidir. Ve bu testte tarafsız ve sessiz olanlar aslında çoktan kaybetmiştir.

Bugün Gazze’de bir çocuk üşüyorsa, aslında insanlık ateşini kaybetmiştir. Bugün Gazze’de bir bebek ağlıyorsa, dünya ninnisini söylemeyi unuttuğu içindir. Ve eğer hâlâ susuyorsak; belki de asıl sorulması gereken soru şudur:

Biz gerçekten üşümeyenler miyiz, yoksa çoktan donmuş olanlar mı?

Yeni Dünya Dergisi

Kavram ile ilgili açıklanan gerekçe şöyle:

“‘Vicdan’, TDK’ye göre ‘kişiyi kendi davranışları hakkında bir yargıda bulunmaya iten, kişinin kendi ahlak değerleri üzerine düşünmesini sağlayan duygu’ olarak tanımlanır. Ancak dijital çağda bu kavram farklı bir boyut kazanmıştır. İnsanlar çoğu zaman gerçek hayatta sorumluluk almadıkları ya da almak istemedikleri konularda, sosyal medyada bir paylaşım ya da beğeniyle ‘vicdanlarını rahatlatma’ eğilimine girmektedir. Bu durum, bireysel duyarlılığı pasifize ederek vicdanı ‘tıklanabilir bir işlem’e indirgemektedir. Beğeni, paylaşım ve yorum yapan bireyler bir ‘tıklama’ aracılığıyla insani görevlerini yerine getirdiğini hissetmektedir…”

“Mesela Gazze ve Doğu Türkistan gibi kamuoyunun önünde gerçekleşen insanlık dramlarında, ilgili konunun sosyal medya içeriğini beğenmek ve hatta bu durumlar için ‘içerik üretmek’, o olayın gerçekliğini bozarak, bireyde sanal bir vicdani rahatlama yaratarak, bireyi sosyal ve bireysel sorumluluktan uzak tutmaktadır…”

Halk oylamasına sunulan kelimelerden diğer ikisi ise fertlerin ve toplumların ağır zulüm karşısında ahlaki duyarlılıklarını yitirerek kayıtsızlaşması anlamındaki ‘Vicdani Körlük’. Ve iyi niyete rağmen duygusal farkındalık ile sorumluluk alma arasındaki boşluğu görünür kılan ifade olan ‘Eylemsiz Merhamet’.

Bu üç kavram da aslında birbiri ile bağlantılı. Dijital vicdan, doğru inşa edilmediğinde iki tehlikeli hâle evrilebilir: vicdani körlük ve eylemsiz merhamet. Sürekli maruz kalınan acı görüntüleri, tekrar eden felaket haberleri ve hızla tüketilen trajediler, zamanla insanın kalbini değil yalnızca algısını meşgul eder; böylece vicdan, görmesine rağmen hissetmeyen bir körlüğe sürüklenir. Bunun bir diğer sonucu ise eylemsiz merhamettir: Üzülmenin yeterli sanıldığı, paylaşmanın sorumluluk yerine geçtiği, kalbin harekete geçmeden rahatladığı geçici bir iyilik hâli. Gerçek vicdan ise fark etmeyi, rahatsız olmayı ve imkân dâhilinde eyleme geçmeyi aynı çizgide buluşturur.

Kimi insanlar sadece kendi menfaatlerini düşündüklerinden, çevrelerindeki olaylara karşı duyarsızdırlar. Dünyanın birçok yerinde süren savaşları, işgalleri, açlıktan ve yoksulluktan ölen insanları neredeyse hiç düşünmezler. Bu insanların yaşadıklarını, televizyonların haber programlarında adeta bir filmi izler gibi sadece izlerler. Gördükleri korkunç manzaralardan dolayı içlerinde oluşan merhamet duygusunu ise “Ben ne yapabilirim ki” gibi yanlış mantıklar ile bastırır, bu şekilde vicdanlarını rahatlatırlar. Halbûki bu konuda yapılması gereken, akıl sahibi her insanın takdir edeceği üzere dünyayı kana bulayan zulme karşı mücadele vermektir.

Dijital çağda vicdan, çoğu zaman bir refleks kadar hızlı ama bir o kadar da geçicidir. Acılar saniyeler içinde tüketilir, zulüm parmak kaydırma mesafesinde sıradanlaşır. Herkes her şeyden haberdardır ama çok azı gerçekten sorumludur. Paylaşmak, çoğu zaman yüzleşmenin; yorum yapmak ise harekete geçmenin yerine ikame edilir. Böylece vicdan, rahatlatıcı bir illüzyona dönüşür: Görmüş olmak, görevini yapmış olmak zannedilir.

Dijital vicdan sahte midir?

Acılara karşı “üzüldüm”, “paylaştım”, “tepki verdim” hissiyle duyarlılık, biçimi yönüyle vicdanın varlığına işaret eder; yani bütünüyle yok ya da sahte değildir. Ancak sorun şurada başlar:

Eğer hissettiğiniz sızı eyleme, bedel ödemeye, hayat tarzında bir değişime dönüşmüyorsa, dijital vicdan sembolik bir gösteriye dönüşür. Bir gönderiyi paylaşmak, bir etiketi kullanmak, bir hikâyede üzülmüş görünmek… Bunlar vicdanı tatmin eder, ama çoğu zaman sorumluluğu erteler. Bu yüzden dijital vicdan çoğu durumda gerçek acıyı tüketilebilir içerik haline getirir, insanı merhametli bir seyirci kılar, vicdanı rahatlatır ama adaleti çoğaltmaz.

Vicdan sahte değildir; fakat dijital ortam, vicdanı eylemsiz bırakıyorsa onu işlevsizleştirir. İşlevini yitiren vicdan ise zamanla körelir. Bugün “üzüldüm” dediğimize yarın bakmamaya başlarız.

Dijital vicdan, gerçek vicdanın gölgesidir. Gölgeyi gerçek sanmaya başladığımızda sorun başlar. Vicdan, ancak hayatın içine indiğinde; risk aldığında, bedel ödediğinde ve susmamayı seçtiğinde gerçektir.

Dünyada, bunca sahteliğin içinde önce bizim samimiyete ihtiyacımız var. İnsan samimiyeti kazandığında vicdanının kapısı sonuna dek açılır. Kişi artık en fazla vicdanının sesini dinleyecek demektir.

Dijital vicdan, konforu bozan bir sızıdır. İnsanı rahatsız eder, taraf olmaya zorlar, bedel ödemeyi hatırlatır. Ekran başında alkışlanan duyarlılığın, hayatın içinde bir karşılığı yoksa o vicdan yalnızca sanaldır. Fakat hâlâ bir imkân vardır. Aynı dijital alan, hakikati çoğaltmanın, merhameti örgütlemenin ve sessiz kalmama cesaretini yaymanın da aracıdır. Vicdan, doğru ellerde bir tıkla körelmez; aksine bir tıkla uyanabilir.

Sonuç olarak dijital dünya, vicdanı susturan bir kalabalığa da dönüştürebilir, onu diri tutan bir imkâna da. Mesele ekranların varlığı değil, kalplerin yönüdür. Görüp geçmeyi seçenlerle sorumluluk alanlar arasındaki fark, tam da burada belirginleşir. Dijital vicdan; alkışlanmak için sergilenen bir duyarlılık değil, gerektiğinde yalnız kalmayı göze alan ahlaki bir duruştur. Ve hâlâ umut vardır: Hakikatin bir cümleyle yayılabildiği, iyiliğin örgütlenebildiği bu çağda, vicdan da yeniden inşa edilebilir. Allah, parmaklarımızdan önce kalbimizi harekete geçirsin.

Haberini, Norveç Havacılık Müzesi Müdürü Mauritz Roffavik'in açıklamasına dayandıran dergiye göre;

Hasan Çelebi adlı Türk, barutla çalışan iki katlı roketi 1633 yılında yaptı. Bu roket ateşlendikten sonra denize düşmeden önce 2,5 km yol aldı. 30 metre boyundaki roketin orta bölümüne yerleşen Hasan Çelebi de ilk kez gerçek anlamda roketli uçuş yapan insan oldu. 300 metre kadar yükseldi ve paraşütle denize indi.

Hasan Çelebinin roketinin ana motorunun çevresinde 6 küçük motor daha bulunduğunu ve bu küçük motorların, roketi havaya yükselten ilk kademeyi oluşturduklarını anlatan Roffavik;

 ‘‘İlk kademede yer alan bu roketlerin yakıtı tükendiğinde, ikinci kademeyi oluşturan ve daha büyük olan ana motor devreye girdi ve roketin daha da yükselmesini sağladı’’ dedi.

Roffavik, 300 metre yükseğe ulaştığında, Çelebinin roketi terk ederek, havada kaymasını sağlayan ve bir tür paraşüt olan bir araç yardımıyla yavaşça denize indiğini ve Hasan Çelebinin ise yüzerek kıyıya çıktığı belirtti.

Bu arada, 15. yüzyılda Osmanlı ordusunda roket birlikleri bulunduğu da ileri sürülen haberde, düşman mevzilerine yönlendirilen bu roketlerin korku ve panik yarattığı ifade edildi.

Roffavik, Hasan Çelebi'nin ilk insanlı uçuşta kullandığı roketin bulunması için çalışıldığını, roketi Norveç Havacılık Müzesi'nde sergilemek istediklerini söyledi.

Ünlü, Smithsonian enstitü de iddiayı doğruladı. Derginin haberine göre, Norveçli Roffavik'in ilginç açıklaması, Smithsonian Enstitüsü Uzay Araştırmaları Bölümü Başkan Yardımcısı Frank Winter tarafınca da doğrulandı.

Winter; ‘‘Türk roket adam Hasan Çelebinin 1633'teki denemesi şimdiye kadar kayıtlara geçen ilk insanlı uçuş denemesidir’’ dedi.

Filme konu olan, dünyanın ilk roketçisi Hasan Çelebi, Türkiye'de Lagari Hasan Çelebi olarak tanıyor. ‘‘İstanbul Kanatlarımın Altında’’ filmine konu olan Hasan Çelebi, 4'üncü Murat'ın kızı Kaya Sultan'ın doğduğu gece Sarayburnu' nda ki şenlikler sırasında bu uçma denemesini başarı ile gerçekleştirdi.

Evliya Çelebi'nin Seyahatname’ sinde anlatıldığına göre deneme şöyle oldu:

‘‘Hasan Çelebi, Topkapı Sarayı deniz tarafı avlusundan. Kendi icadı olan 50 okka barut macunu ile dolu 7 kollu bir fişeğe bindi ve yardımcıları tarafından bu fişek ateşlendi. Böylece gökyüzüne fırlatılan Hasan Çelebi, fişeğin barutu bitince önceden hazırladığı kanatları açarak Sarayburnu Sinanpaşa Sarayı önünden denize indi.’’

Evliya Çelebi'nin Seyahatnamesinde, bu roket olayından bir sene önce, yine 4.Murat döneminde geçen anlatısına göre; 1632 yılında lodoslu bir havada Galata Kulesi'nden kuş kanatlarına benzer bir araç takarak kendini boşluğa bırakan Hazerfen Ahmet Çelebi’de, İstanbul Boğazı'nda 3.358 metre süzülerek Üsküdar'da yer alan Doğancılar Meydanı'na inmiştir.

Bazı kaynaklarda ise, atlayıştan sonra süzülerek, boğazda denize çakılarak ölmüştür.

Sakarya’ya bağlı Taraklı ilçesi, pek çok televizyon reklamında doğal güzellikleri ve tarihiyle karşımıza çıkan bir yer. Osmanlı mimarisini taşıyan dar sokakları ve ahşap evleriyle biliniyor. En az üç yüz yıllık geçmişe sahip, ihtişamlı konakları var. Çoğu üç asrı devirmiş. Yüzden fazla tarihi ev aslı bozulmadan restore edilip yeniden hayata katılmış. Bunlar bilinen tarafı. Ama Taraklı’yı Taraklı yapan, bence taşından toprağından, mimarisinden önce insanı.

Kaldığım otelden merkeze doğru yürürken, tertemiz dağ havasıyla birlikte içime dolan şey sadece oksijen değildi. Sanki görünmeyen bir huzur hattı vardı ve o hat insanın ruhuna dokunuyordu. İnsanın aklına, pozitif enerji ağı olarak kabul edilen ley hatlarının buradan geçip geçmediği sorusu geliyor.

İnsanlar insana yakın. Esnaf samimi. Daha dükkânın kapısından içeri adım atmadan gülümseyerek karşılanıyorsunuz.  Burada gülümsemeyen tek bir esnafa rastlamadım.

Gençlik ve Spor Bakanlığına bağlı Gençlik Merkezleri, neredeyse her gün dünyanın dört bir yanından üniversite öğrencilerini buraya getiriyor; farklı dillerin, kültürlerin ve genç enerjinin aynı mekânda buluşmasına vesile oluyor.

Dindar bir toplum. Ama bunu sloganla değil, hâl ile yaşıyorlar. Verdiği güveni ve rahatlığı iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Selam vermeden geçen yok. Aslında herkesle konuşmak istiyorsunuz; çünkü konuşmak insana iyi geliyor burada.

Üç cami var Taraklı’da. Üçü de tertipli, temiz ve sakin. Üç gün boyunca hepsinde huşû içinde namaz kılmak nasip oldu, şükür.

Eski konakların ve restore edilmiş evlerin birçoğu el sanatı ve yöresel ürünlerin satıldığı butik dükkânlara dönüştürülmüş. Nostalji sevenler için de sürprizler var. Yarım asır öncesinin çocukluk oyuncağı kuş lastiğiyle, sürekli çalarak büyüklerimizi kızdırdığımız mızıkanın, hatta çocukken bir türlü çeviremediğim topacın satıldığı bir dükkâna rastladık mesela. Zamanın ağır ağır aktığı bir yer burası.

Dolaşırken kapısı açık bırakılmış dükkânlar gördük. Araçların üzerinde anahtar bırakılabiliyor ve bu problem olmuyormuş. “Burada suç oranı çok düşüktür muhtemelen” diye arkadaşımla konuşurken, yöresel ürünler satan bir esnaf kadın duydu bizi. “Adliye vardı, ama görev düşmediği için kaldırıldı” dedi. Gülümsedik. Ama gülümserken içimiz biraz da burkuldu. Demek ki mümkünmüş.

İkinci gün, tavsiye üzerine bir esnaf lokantasında yemek yedik. Çıkışta, abdest için sıvadığı gömlek kollarını düzelten sahibi amcayla karşılaştık. Gülümseyerek “Afiyet olsun” dedi bize. Teşekkür edip hayırlı işler diledik. “Sahibi siz misiniz?” diye sorduk. Bir an duraksadı ve “Emanetçiyiz biz” dedi. O cümle, bütün seyahatin özeti gibiydi. Her şeyin emanet olduğunu hatırlattı bize.

Bu arada ne küçük marketlerde ne restoranlarda boykot ürünlerine rastladık. Coca-Cola ve Algida dolaplarına takılmadan kaldırımlarda yürümenin dayanılmaz hazzını birkaç günlüğüne de olsa yaşadık. Küçük çaplı belki ama kararlı bir duruş bu. Gösterişsiz ama net.

Zamanda yolculuk yapmış gibiyim. Hiç bozulmamış bir kasaba Taraklı. Ve umarım hiç bozulmaz.

Bugün son gündü. Çarşı esnafıyla —çoğunluğu kadın— vedalaştık. Dualarla uğurlandık. İnsan bazen bir yerden değil, bir hâlden ayrılır. Biz Taraklı’dan öyle ayrıldık.

Bu güzel insanlarla yeniden buluşmak dileğiyle…

Aralık 2025

Bir arkadaşımın aracılığıyla, on yıl önce Irak’tan Türkiye’ye sığınmış bir aileyle yollarımız kesişti. Şehrin kenarına sıkışmış, duvarları yorgun ve rutubet kokan üç odalı bir evde yaşıyorlardı. Ev, bir yandan yoksulluğun sessizliğini, diğer yandan umudun ve sabrın sıcaklığını taşıyordu.

Baba bir süredir ortalarda yoktu. Anne, beş çocuğuyla ayakta kalmanın yollarını bulmuştu. Sabahın ilk ışıklarıyla tarlalara gidiyor, marul topluyor, bazen de gündelik işlere koşuyordı.

Hayatları yoksulluktan çok, sessiz bir direnişti. Hayat, bu evde çaydanlıktan eksik olmayan su gibi kaynıyor, ama hiç taşmıyordu.

En büyük oğul on beş yaşındaydı; çöp toplayarak eve katkı sağlıyordu… Oğulun elleri çöpten demir, annenin elleri topraktan nasır tutmuştu.

Kız kardeş, ortaokul son sınıfta. Ancak o da ağabeyi gibi okulda uğradığı ırkçı baskılar yüzünden bu yıl okulu bırakmak zorunda kalmış. Yine de diğer iki kız kardeş, defterleri eski, umutları yeniydi ve defterlerinin kenarına küçük çiçekler çizerek derslerine devam ediyorlardı.

İlk kez kapılarını çaldığımızda, anne bizim için Irak çayı demlemişti. Misafirliğin en sade ama en samimi hâliyle, ince belli bardaklarda. Buruk ama içten bir misafirperverlik...

Türkçesi kırık döküktü gencecik annenin ama sözleri berraktı:

“Bizi burada istemiyorlar, hiç istemediler” dedi sessizce.

Öyle bir mahcubiyet ve üzüntü hissettim ki; “Onlar az, sadece sesleri çok. Ne zaman şartlar oluşursa, o zaman dönersiniz memleketinize” dedim.

Kadının gözleri bir anlığına parladı. O an, diller farklıydı belki ama duygular aynıydı.

Düşündüm de; ülkemiz bize sığınanlara büyüklüğünü gösterdi, hiç tereddüt etmeden kucağını ve gönül kapılarını açarak tüm dünyaya insanlık dersi verdi. Ancak millet olarak maalesef aynısını biz yapamadık. Birçok insan sevgiyle yaklaşmak şöyle dursun, nefretle baktı, kovmaktan beter etti, nefes almalarına bile dayanamaz oldu. Ama toplumun büyük kesimi, Kur’an’dan öğrendiği merhameti yıllardır en güzel şekilde kardeşlerimize gösterdi, gösteriyor.

…

Aileyle zamanla aramızda samimiyet kuruldu. Her ziyaretimizde bizi güler yüzle karşıladılar. Çocuklar kapıya koşar, anne utangaç bir sevinçle önümüzdeki sehpaya kendi yaptığı ekmeklerden koyardı.

Bir gün ailenin büyük kızı, “Bir dahakine size kek yapacağım” demişti. O gün, annesinden aldığı eski bir tarifi özenle uygulamış, güzel bir kek yapmış bizim için.

“Sakın dokunma!” diye uyardığı küçük kardeşi gece dayanamayıp kekin büyük bir kısmını koparıp yemiş; kızcağızın emeği, sabrı ve sevgisi o ufalanan kenarlara karışmıştı.

Ertesi gün karşılaştığımızda gözleri dolu dolu anlattı. Biz gülümsedik. Halbûki o kekin en güzel tarafı, belki de işte o bozulmuş kenarlardaydı; bir çocuğun sabırsız sevgisinde, bir ablanın utangaç inceliğinde, bir ailenin içtenliğinde.

…..

Sonunda geçen ay, biraz da mecburiyetten, memleketlerine döndüler.

Gitmeden iki gün önce onlar için küçük bir veda hazırladık. Sevdikleri yemeklerle donatılmış mütevazı bir masa… Ne çok şey sığdı o sofraya: Sessiz bir minnettarlık, senelerin ağırlığı, bir parça umut.

Şimdi telefonda konuştukça teşekkür ediyor, “Allah sizden razı olsun” diyorlar. En çok da o son günü unutmayacaklarını söylüyorlar. Çocukların hepsi okula başlamış. Yeni bir hayata adım atmışlar ama Türkiye’yi, burada bıraktıkları dostlukları özlüyorlar.

Biz de onlar için dua ediyoruz.

Allah hayatlarını kolaylaştırsın, emeklerinin karşılığını versin, yollarını açık etsin. Belki bir gün yeniden yollarımızı kesiştirsin.

Bir bardak Irak çayı gibi kalsınlar hafızamızda; sıcak, sade, hatırlı ve unutulmaz.

Yeni Dünya Dergisi

Sayın Hakan Fidan'ın taa 2009 Oslo, 2012 İmralı ve bugün de Terörsüz Türkiye süreçlerinde barış için yaptığı çabalar her türlü takdirin fevkindedir... 

Buna bütün Türkiye ve Dünya siyaseti şahittir... Tarihte böyle yazacaktır Sayın Hakan Fidan'ı ...

Bölgeyi belki de Dünya da en iyi bilen üç kişiden biri olan Sayın Hakan Fidan'ın sanki Suriye Kürtlerinin düşmanıymış gibi gösterilmeye çalışılması büyük talihsizliktir.

Sayın Fidan bölgeye barış gelmesinin en önemli ayaklarından biri olan “Parçalanmamış ve Bölünmemiş" bir Suriye'yi sağlamak için YPG'ye yaptığı uyarıları farklı yerlere çekmeye çalışmalarını makul bulamayız.

Hakan Fidan'ın tüm çabası Türkiye Cumhuriyeti'nin politikası gereği sadece "Terörsüz Türkiye"  değil aynı zamanda "Terörsüz Suriye" dir...

Türkiye Cumhuriyeti 2014'ten beri Suriye'nin kuzeyinde bir terör koridoruna izin vermeyeceğini, İkinci bir İsrail kurdurmayacağını bizzat Sayın Cumhurbaşkanımızdan yani ilk ağızdan defalarca ilan etmiştir...

Acaba gerek Sayın Cengiz Çandar gerekse Sayın Galip Ensarioğlu Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'a demek isteyipte diyemediklerini Dışişleri Bakanımız sayın Hakan Fidan'a mı söylemektedirler?

Pekala yarın veya öbürsü gün sayın Cumhurbaşkanımız Sayın Hakan Fidan'ın söylediklerinden daha sertini YPG ve SDG için söylerse ( ki sayın Erdoğan çok daha sertlerini yıllardır defaatle söylemiştir ) o zaman Cengiz Çandar ve Ak Partili Galip Ensarioğlu ne diyecektir?

Hadi Cengiz Çandar farklı bir partide siyaset yapmaktadır ve bunu sürecin ruhuna ters görsekte bir ölçüde izah edebiliriz...

Ama Galip Ensarioğlu gibi tecrübeli bir Kürt siyasetçi bu kadar acemice bir söylemde nasıl bulunabilir...?

Sayın Hakan Fidan veya başka bir hükümet mensubu bakan ancak onları vazife başına getiren ve Türk Milletinin yegane iradesi olan Cumhurbaşkanı Erdoğan tarafından makamından alınabilir... 

Sayın Galip Ensarioğlu bunu nasıl bilmez veya idrak edemeyip böyle talihsiz konuşabilir anlamakta güçlük çekiyorum...
 

Bazıları haklı olarak şöyle düşünebilir; “Yani devlet emreder ve asgari ücret artar … Sayın Cumhurbaşkanımız ne demek istedi?” Lakin mesele o kadar kolay değil…

Hattı zatında asgari ücret devletin değil özel teşebbüsün mevzusudur.

Asgari ücretin yüksek olmasının kamuya değil özel sektöre maliyeti veya yükü söz konusudur.

Ama işverenin burada iki yıldır devlete bir baskısı oldu asgari ücretin yüksek olmaması için.

Devletimiz de burada fiyatların kontrol altında olması için bu isteğe sıcak yaklaşmıştı…

Enflasyonun artmaması, özel sektörün ürettiklerine yansımaması adına “Asgari Ücretin” yükseltilmemesi istendi.

Bu sebeple tıpkı emekli maaşları gibi asgari ücret te enflasyona ezilmiş oldu...

Geçtiğimiz iki yıl böyle geçti. Ama bu kez özellikle asgari ücretli enflasyona ezdirilmemesi adına 2025 enflasyonunun biraz da üstünde bir zam verilmesi elzemdir.

Sayın Cumhurbaşkanımızın da “Türkiye İşveren Sendikaları (TİSK) elini taşın altına koymalıdır”
sözünü bu çerçeve de değerlendirmek gerekir.

Kur’ân ölçülerine (mârufa) göre kadınların erkekler üzerindeki hakkı, erkeklerin kadınlar üzerindeki hakkı ile aynıdır. (Bakara Suresi, 228)

İslâm’ın kadınları eve hapsettiği, onları toplum hayatının dışına ittiği ya da daima ikinci plana yerleştirdiği yönündeki suçlamalar, yıllar boyunca haksız şekilde Kur’an’a mal edildi. Halbûki bu ithamların büyük kısmı, ilahî mesajdan değil; insanların yanlış uygulamalarından, kültürel alışkanlıklarından ve dine sonradan eklemlenen bağnaz yorumlardan kaynaklanır.

Kur’an’ın apaçık hükümleri yerine, kimi kesimlerin dar bakış açılarına dayalı görüşler ölçü alındığında, ortaya elbette İslâm’ın ruhuyla bağdaşmayan bir tablo çıkar. Ancak bunların hiçbiri Kur’an’ın değil, onu anlayamayan yahut anlamak istemeyen zihniyetlerin yansımasıdır. Dolayısıyla kadına haksızlık eden, onu kısıtlayan veya değersizleştiren her tutum, sadece o tutumu sergileyenleri bağlar; İslâm’ın özüne, Kur’an’ın adalet ve merhamet eksenli öğretilerine fatura edilemez.

Bizler için örnek; Kur’an’da bahsedilen cesur kadınlardır, peygamber eşleri olan kutlu annelerimizdir, üreten, savaşa katılan, sağlık hizmeti veren, tebliğ faaliyetleri yapan sahabe kadınlardır.

Kadına özgürlüğü Kur’an verir. Çünkü Kur’an, kadını yaratılışın bir parçası değil, bizzat değerli bir öznesi olarak görür; onu insanlığın onuru, toplumun vicdanı ve ailenin diriltici nefesi olarak tanımlar. Kur’an’ın sunduğu özgürlük, dış görünüşe sıkışmış bir serbestlik değil; insanı küçülten, tüketen ve değersizleştiren baskılardan uzak, hak ve sorumluluklarla şekillenen bir özgürlüktür.

İnsan, Kur’an ahlakını gerçek manâda hayatına hâkim kıldığında kendi benliğiyle barışır. Çünkü Kur’an, insanı kalbin derinliklerinden başlayarak dönüştürür; korkularını yatıştırır, incinmişliklerini tamir eder, kişiliğini ve kimliğini sağlamlaştırır. Bu ahlâk, kadına da erkeğe de aynı sorumluluğu yükler: adaletle davranmak, vicdanlı olmak, merhameti kuşanmak, kendine ve başkasına zarar veren her şeyden uzak durmak.

Kur’an’ın sıcaklığını yaşayan biri, hapsolduğu kıskaçlardan sıyrılır. Modern dünyanın dayattığı imaj baskısı, toplumun yanlış gelenekleri, değersizlik hissi, ötekileştirilme, yorucu beklentiler… Bunların hepsi, insan ruhunu daraltan görünmez zincirlerdir. Kur’an ise o zincirlere karşı bir anahtar gibidir: kim olduğunuzu, neye layık olduğunuzu, hangi değeri taşıdığınızı hatırlatır.

Kur’an’ın özgürlüğü, insanı başkasının onayına değil, Allah’ın rızasına yöneltir. Böylece kadın kendini tüketerek değil, kendini bilerek yükselir. Görülmek için değil, değerli olduğu için yaşar.

Sonuçta gerçek özgürlük, dışarıdan verilen değil, içten inşa edilendir. Ve bu iç inşa, en sağlam temelini Kur’an ahlakında bulur.

Bizler için kıstas Kur’an’dır. Ve insanlar arasında gerçek Kur’an ahlakının yaygınlaşmasının, kadınları zor durumda kalmaktan, aşağılanmaktan, eziyet görmekten ve mağdur olmaktan kurtaracak asıl çözüm olduğu açıktır. Peygamberimiz(asm) şöyle buyuruyor;

“Kadınlar hakkında birbirinize hayır tavsiye ediniz!”

Ahtapotların yaklaşık 300 türü vardır. Bu türler genellikle Octopus cinsine aittir ve dünya okyanuslarında geniş bir dağılıma sahiptir.

Ahtapotlar Cephalopoda sınıfına, Mollusca (yumuşakçalar) şubesine aittir. Dolaşım sistemleri bu şubenin diğer üyelerine göre farklı yaratılır. Çünkü buna bağlı olarak bu canlılara zekice davranışlar, aktif bir hayat tarzı ve hızlı renk değiştirme gibi özellikler verilmiştir.

Üç kalbi vardır ahtapotların. İki kalbi kanın solungaçlardan geçerek oksijenlenmesini sağlarken diğer ana kalp ise bu oksijenli kanı tüm vücutta dolaştırır.

İki adet solungaç kalbin (branchial heart) her biri bir solungaçla bağlantılıdır. Görevi, oksijensiz kanı solungaçlara pompalayarak oksijenlenmesini sağlamaktır.

Bir adet de sistemik kalp (ana kalp) vardır ki solungaçlarda oksijenlenen kanı tüm vücuda dağıtır.

İki kalp, adeta hayatın ilk nefesini verir. Üçüncü ve ana kalp ise oksijenle zenginleşmiş bu kanı vücudun her köşesine yollar; tıpkı bir denizin dalgalarını kıyılarına ulaştırması gibi.

Fakat ahtapotun kalpleri yalnızca biyolojik bir mekanizma değildir; tabiattaki yaratılış mucizelerinin inceliğini anlatan bir şiirdir adeta. İlginç bir şekilde bu canlı yüzmeye başladığında, ana kalp geçici olarak durur. Her hareket, her kasılma enerji ister, ama yüzmek o kadar yorucudur ki, ahtapotun bedeni kendi içinde bir denge kurar ve o an, yalnızca solungaç kalpleri çalışır. Belki de bu yüzden, ahtapot genellikle yüzmek yerine sürünmeyi tercih eder: derinlerin dingin ritmine ayak uydurur, kalbini yormadan yaşar.

Ahtapotların dolaşım sistemi kapalı dolaşım sistemidir, yani kan damarların dışına çıkmaz ki bu da gelişmiş seviyede yaratılan deniz canlılarına has bir özelliktir.

Ahtapotlar, diğer birçok canlıdan farklı olarak mavi renkli kana sahiptir. Bunun sebebi, kanda hemoglobin yerine hemosiyanin adlı bakır bazlı bir molekül bulunmasıdır. Hemosiyanin soğuk ve oksijence fakir sularda hücrelere oksijen taşımada daha etkilidir.

Bu mavi kan, soğuk ve oksijenin az olduğu denizlerde bile hayatı sürdürebilmenin sırrını içinde barındırır.

Bilim adamlarına göre ahtapotun dolaşım sistemi, yumuşakçalar içinde en gelişmiş seviyede yaratılanıdır. Çünkü onun hayatı Allah’ın ilhamıyla sürekli hareket, dikkat ve taktiklerle örülüdür. Üç kalbiyle kanı döngüde tutarken, sekiz koluyla çevresini keşfeder; hem avcıdır hem de bir tür sanatkâr.

Belki de bu yüzden, ahtapotun kalpleri sadece birer organ değil, Allah’ın yarattığı mükemmel denge anlayışının yankılarıdır. Her atışta, denizlerin kadim sırrı biraz daha duyulur: hayat, kimi zaman üç kalple atmak zorundadır. Allah dilediğini dilediği sayıda yaratandır.

Zafer Bilim ve Araştırma Dergisi

Hidayet lütfeden, doğru yola ulaştıran Allah, tüm insanlara hem dünyada iyilik, adalet, refah ve huzur dolu bir hayat, hem de ahirette insanın aklının dahi alamayacağı nimetler içinde ebedî bir hayat vadeder. Bu davet, Allah'ın uyarıcı ve müjdeci olarak gönderdiği elçileri, peygamberleri ve insanlara yol gösterici olarak indirdiği kutsal kitapları aracılığı ile bütün insanlara yapılmıştır. Allah iman edenlerin, Kur’an'ı gereği gibi okuyanlar olduğunu bildirir;

Kendilerine verdiğimiz Kitabı gereği gibi okuyanlar, işte ona iman edenler bunlardır. Kim de onu inkâr ederse, artık onlar hüsrana uğrayanların ta kendileridir.(Bakara Suresi,121)

Kur’an okumak, bir Müslüman için yalnızca bir ibadet değil; aynı zamanda kalbi, zihni ve hayatı inşa eden bir yolculuktur. Bu yolculukta insanın aklı ve samimiyeti artar.

Kur’an, Allah’ın insana hitabıdır. Onu okumak, yaratıcıyla kurulan en saf iletişim biçimlerinden biridir. Her ayet, insana yön, ölçü ve anlam sunar.

Kur’an, insanın iç dünyasında bir temizlik ve denge sağlar. Kaygıyı azaltır, huzur verir, kalbi yumuşatır. Bu yüzden Kur’an, “şifa” olarak nitelendirilir.

Hayata manâ ve pusula kazandırır Kur’an. İnsanın varoluşuna bir amaç yükler. Ne için yaşadığını, nereye yönelmesi gerektiğini hatırlatır. Ahlâkı, adaleti, merhameti ve sorumluluğu öğretir.

Kur’an, insanı dönüştüren bir yol arkadaşıdır adeta. Sadece okunmak için değil, yaşanmak için indirilmiştir. Okuyan kişiyi düşünmeye, kendini sorgulamaya ve daha iyi bir insan olmaya çağırır.

Yanlışla doğruyu ayırt etmeye yardımcı olur. Nefse, kötü alışkanlıklara ve anlam boşluğuna karşı koruyucu bir kalkandır.

Kur’an, bir insanın hayatı boyunca alabileceği en önemli mesajdır. Bir yakınından gelen mesajı, merak ederek hemen okuyan insanın, kendisini yaratan Rabbinden gelen mesajın ne denli önemli olabileceğini düşünememesi şiddetli bir gaflet halidir. Çünkü Kur’an, insanların, “Ayetlerini, iyiden iyiye düşünsünler ve temiz akıl sahipleri öğüt alsınlar diye “ (Sad Suresi, 29) indirilmiş olan Kitaptır.

Kur’an'ı samimi olarak okuyan her insan, yaratılış amacını ve sırlarını, güzel ahlâkı, Allah'ın hoşnutluğunu ve cennetini kazanmanın yolunu, ahiretteki hayatı ve daha pek çok bilgiyi en doğru şekliyle öğrenir. Hayata Kur’an penceresinden bakan insanın karşılaştığı olaylara ve sorunlara getirdiği çözümler Kur’an'a göredir. Bu sebeple de her zaman doğrudur ve akıllıcadır.

Kesin bilgiyle iman eden insan, çevresindeki bazı kişilerin nefislerini rahatsız etmemek ya da onlara hoş görünmek adına asla Allah'tan, Kur’an’dan uzaklaşmaz. Ahirette Rabbinin huzurunda, dünyada yapıp ettiklerinden tek başına sorgulanacağının bilincindedir. Toplumdaki insanların, onun hayat tarzından hoşnut olup olmalarının, kişiye hiçbir şey kazandırmayacağı açıktır.

Kur’an, samimi insanlar için büyük bir rahmet ve her konuda yol göstericidir. Ve dünyada iken Kur’an'daki gerçek doğrulara göre hareket ederek yaşamak çok önemlidir. Kur’an okumak, insanın hem dünyasını hem de ahiretini aydınlatan bir ışıktır.

…Bu bir Kitap'tır ki, Rabbinin izniyle insanları karanlıklardan nura, O güçlü ve övgüye layık olanın yoluna çıkarman için sana indirdik. (İbrahim Suresi, 1)

Afrika’nın tozlu yollarında, Asya’nın dağ köylerinde, Latin Amerika’nın madenlerinde, Orta Doğu’nun sıcak çöllerinde yankılanan aynı kelime vardı: “sömürge.”

Bir kelime belki ama milyonlarca hayat…

“Medeniyet” bir dönemin ve hatta bu dönemin bir maskesidir. Avrupa’nın sömürge çağında da en çok kullandığı kelime “medeniyet”ti. Kendini aydın sayan ülkeler, başka halkları karanlıkta görmekte rahattı. Halbûki götürdükleri “ışık”, çoğu kez ateşin ta kendisiydi.

Sömürgecilik, insanı değil toprağı yüceltti; kültürü değil, çıkar ve menfaati büyüttü. Ve arkasında yalnızca yıkılmış şehirler değil, sessizleşmiş hafızalar bıraktı.

Tazeleyelim o halde hafızamızı. Dört kıtanın sömürgecilik dönemlerinde yaşadığı acıları, yıkımı ve direnişe kısaca unutmayalım. Geçmişi yalnızca hatırlamak değil; insanlığın aynı yanlışa bir daha düşmemesi için hafızayı canlı tutalım.

Sessiz kıtanın çığlığı Afrika ile başlayalım.

Avrupa’nın “medeniyet” adıyla girdiği Afrika’da, milyonlarca insan köleleştirildi. Kongo’nun kauçuk ormanları, kanla sulandı. Güney Afrika’dan Sudan’a kadar topraklar parçalandı, halklar sınır çizgileriyle birbirinden koparıldı.

Ama Afrika susmadı.

Davullar, yas değil direnişin sesi oldu.

“Ellerimizi zincirlediler, ama şarkımızı tutamadılar.”

Güneşin altındaki gölge, Asya toprakları da 19. yüzyılda Avrupa’nın ve Japonya’nın sömürge hırsının sahnesi oldu.

Hindistan’da İngiliz tacı hüküm sürerken, Çin Afyon Savaşları’yla diz çöktürüldü.

Endonezya, Filipinler, Kore… Hepsi birer “elmas”, birer “baharat adası” olarak görüldü.

Ama bu kıta, sabırla direndi.

Gandhi’nin yürüyüşü, Vietnam’da bir köylünün sessiz başkaldırısı, Asya’nın ortak diliydi.

“Biz, toprağın çocuklarıyız; kökümüzü kim sökebilir?”

Amerika ise gümüş ve kanın ülkesi ülkesidir.

İspanya kral ve kraliçesinin desteğiyle yola çıkan, bize ileri görüşlü bir kâşif olarak anlatılan Kolomb’un ‘Amerika’yı keşfi”, milyonların kaybıydı. O, milyonlarca yerlinin köleleştirilmesine bir o kadarının da öldürülmesine sebep olan sömürgeci katildi aslında.

Aztek ve İnka uygarlıkları, Avrupa’nın hırsına yenik düştü.

Potosí’nin gümüş dağları, 8 milyon yerlinin mezarı oldu.

Ama Latin Amerika, kültürünü küllerin altından çıkardı.

Mestizo halklar dansla, şiirle, müzikle direndi.

“Bizi fethettiler ama unutamadılar.”

Ve Orta Doğu… Kanlı kumların üzerindeki gölgeler…

Sykes–Picot haritalarıyla bölünen coğrafya, 20. yüzyıl boyunca savaşların sahnesi oldu.

Petrol, nimetten çok lanet getirdi.

Kimi halklar bağımsızlık kazandı ama yeni zincirler diplomasiyle takıldı.

Halâ acılar geliyor Gazze’den… Ve yine, şiir konuştu Filistin’den:

“Buradayız bu toprakta,

Bir zeytin ağacı gibi kök salmış,

Gökyüzüne dönük yüzümüzle.”

(Mahmud Derviş)

İnsan her şeye rağmen direndi. Her kıta, kendi direniş biçimini buldu;

Afrika’da hüzünlü şarkılarla,

Asya’da sabırla,

Latin Amerika’da şiirle,

Orta Doğu’da inançla.

Bu direnişler, insanın en eski gerçeğini fısıldar:

“Hiçbir zincir, düşüncenin kökünü tutamaz.”

Dünya bugün küllerinden doğmaya çalışıyor. Bugün haritalar yeniden çiziliyor, sınırlar tartışılıyor. Ama o eski acılar hâlâ dünyanın damarlarında dolaşıyor.

Bir zamanlar zulümle işgal edilen topraklar, şimdi kendi hikâyesini anlatan halkların sesiyle yankılanıyor.

Tarihi parçalayan sömürgecilik bitti deniyor ama hayır! Yalnızca biçim değiştirdi, belki isim.

Ama her halk, geçmişinin izini sürüyor; her kültür, yeniden doğuşunu sessizce kutluyor.

Dünyayı bölen çizgiler, insana ait değildir. Bir çocuğun gülüşü, bir annenin duası, bir yazarın satırları, bir şairin dizeleri; hepsi sınırların ötesindedir.

“Kıta kıta bölündük, ama acı aynı renkti.”

Bugün haritalar değişebilir, ama insanın onuru değişmemeli. Sömürgecilik atlası şekil değiştirerek devam ediyor ve insanlığın atlası hâlâ yazılıyor.

Her defasında biraz daha umutla, biraz daha onurla.

Dipnot: Bir başka yazıda belki bir yazı dizisi ile Asya’da, Orta Doğu’da, Afrika’da ve Amerika’da yürütülen sömürgecilik süreci ve buna eşlik eden kıyımın tarihsel, insani ve ahlaki boyutlarını anlatmaya çalışacağım.

Bu Tekkeden; o tarih kitaplarında okuduğunuz nice büyük savaşlarda savaşmış okçular yetişmiştir..

Tepenin diğer Feriköy iniş yönüne de Kapudanı Derya ve Sadrazam olan Piyale Mehmed Paşa Mimar Sinan'a kalyon şeklinde büyük bir cami yaptırmıştır..

Mimar Sinan; Haliç'e Kasımpaşa istikametinde akan büyük bir dere olan Feriköy deresinin hemen yanına Kıbrıs seferinde Piyale Mehmed Paşa tarafından ele geçirilen onbin köle ile bu camiyi inşa etmiştir..

Saray erkanı, sadrazam, paşalar ve padişah Haliç ve Kasımpaşa'dan sandallar ile bu Feriköy deresi hattından, dere kenarındaki bu caminin avlusuna ulaşarak Kadınlar Çeşmesinde de abdest tazeliyerek, bu mübarek cengaver mücahidler yetiştiren topraklara kesinlikle abdestsiz ayak basmazlar idi..

Fetih'den sonraki abdestler alınan kaynak şeklindeki bu mübarek çeşme; 1826'da Yeniçeri  Ocağı'nın 2.Mahmut tarafından ilğası ile Okçular Ocağı'nın da tekkeye çevrilmesi ile önemini yitirmiştir..

Çeşmenin resimdeki en son hali ise; 2.Mahmud Han'ın eşi Hoşyar Kadın'ın 1840'da imar edip vakfettiği halidir..

Kitabesinde Hoşyar Kadın Çeşmesi yazan çeşme; CeHaPe dikta döneminde..hemen karşısındaki tepede kabri bulunan Fatih'in hocası Molla Hüsrev tepesine "Hacı" Hüsrev adı verilmesi gibi çeşmeyede 'Kadınlar Çeşmesi' adı verilmiştir..

Piyale Paşa Bulvarı'nın Perpa-Kasımpaşa ara noktası ve Piyalapaşa Cami'nin hemen karşısındaki bu Hacı Hüsrev tepesindeki küçük bir cami olan Hacı Hüsrev Cami'nin arka kıble istimetindeki 7-8 metrelik bu kabirde Fatih'in hocası Molla Hüsrev mefduhdur..

Bu mübarek kabrin olduğu harabe halindeki camimiz 2018 yılında Ak Parti Büyükşehir ve Beyoğlu belediyesi ile Vakıflara yeniden imar ettirilmiş ve tekrar ibadete açılmıştır.. Mübarek kabri, namaz vakitleri ziyaret edebilirsiniz.. Çünkü namı meşhur bu alandaki camimiz güvenlik nedeni ile jiletli teller ile çevrili ve bahçe kapısı imam tarafından daim kilitlidir.. 

Müminlerin, müminleri dost edinmesi konusu Kur’ân’da ve hadislerde sıkça vurgulanan temel ilkelerden biridir.

Mümin erkekler ve mümin kadınlar birbirlerinin velîleridir (dost ve yardımcılarıdır). İyiliği emreder, kötülükten sakındırırlar; namazı dosdoğru kılar, zekâtı verirler ve Allah’a ve Resûlü’ne itaat ederler... (Tevbe Sûresi, 71)

Birçok Kur’an ayetinde, müminler arasında dostluk, dayanışma, yardımlaşma ve birlikte iyiliği yayma sorumluluğunu anlatılır. Müminlerin arasındaki bağ, kan bağı kadar güçlü kabul edilir; hatta bazen daha da önemlidir çünkü iman bağı ebedîdir.

Peygamberimiz(asm) birçok hadisinde bu dostluğu tarif eder:

“Mümin, mümine bir binanın tuğlaları gibidir; birbirini tutar, destekler.” (Buhârî, Müslim)

“Müslüman, Müslüman’ın kardeşidir; ona zulmetmez, onu düşmana teslim etmez. Kim kardeşinin ihtiyacını giderirse, Allah da onun ihtiyacını giderir...” (Buhârî, Müslim)

Bu dostluk, İslam toplumunun birlik ve dayanışma içinde olması için önemlidir. Çünkü müminin asıl gücü tek başına değil, ümmet bilincinde ortaya çıkar. Ve gerçek dostluk, dünyevî çıkarlar için değil, Allah rızası için kurulmalıdır.

Müminlerin kâfirleri dost edinmemesi ise Kur’ân’da özellikle vurgulanan bir konudur. Burada kast edilen “dostluk”, günlük hayatta selamlaşmak, iyi geçinmek, ticaret yapmak değil; gönül bağını, sevgi ve velâyeti (koruyup sahiplenmeyi) kâfirlerle kurmaktır.

Düşmanlık gösteren kâfirleri, Allah’a ve dine karşı savaş açan, müminlere zulmeden kimseleri dost edinmenin yasak olduğu konusunda Kur’ân bizi şöyle uyarıyor:

Müminler, müminleri bırakıp da kâfirleri dost edinmesinler. Kim bunu yaparsa Allah’tan hiçbir yardımı yoktur... (Âl-i İmrân Suresi, 28)

Ey iman edenler, sizinle dindaş olmayanı dost ve sırdaş edinmeyin. Zira onlar, size ellerinden gelen her türlü kötülüğü yaparlar. Sizin sıkıntıya düşmenizi arzu ederler. Kinleri ve öfkeleri ağızlarından taşmaktadır. İçlerinde gizledikleri kin ve nefret ise daha da büyüktür. Eğer aklınızı kullanıyorsanız, işte size ayetleri açıkladık. (Âl-i İmrân Suresi, 118)

Kâfirleri koruyucu, sırdaş, rehber, en yakın bağ haline getirmek, onların inancını ve hayat tarzını benimseyerek gönülden bağlanmak, onları İslâm toplumu üzerinde hâkim ve belirleyici görmek yasaktır.

Bu yasağın sebebi öncelikle iman kimliğini korumaktır. Müminin kalbi önce Allah’a ve müminlere bağlanmalı. Eğer iman kimliği ikinci plana itilirse, inanç zedelenir.

Güvenlik ve birlik içindir; İslam toplumunun birlik içinde olması gerekir; kâfirlere gönül bağlamak, ümmeti parçalar.

Kültürel ve ahlâkî etkidir; Kâfirleri dost edinen, zamanla onların değerlerini benimseyebilir. Bu da müminin yavaş yavaş Allah yolundan uzaklaşmasına yol açar.

Allah için sevgi ilkesidir; Müslüman, sevgisini ve buğzunu (yakınlık ve uzaklık ölçüsünü) Allah’a göre belirler.

Müminler, kâfirlerle adaletli, dürüst, merhametli ilişkiler kurabilir. Yasak olan, onları içten birer sırdaş, iman kardeşi, koruyucu otorite haline getirmektir. Yani “iş yapmak, komşuluk etmek, iyilikte bulunmak” serbesttir; kalben onlara bağlanmak, dinlerini benimsemek yasaktır.

Özetle:

Mümin, iman kardeşliği bağını en güçlü dostluk halkası yapmalı.

Kâfirlerle ise ilişkisi adaletli fakat mesafeli ve ilkeli olmalı.

Ey iman edenler! Müminleri bırakıp, kâfirleri veli/dost edinmeyin. Allah’a kendi aleyhinizde apaçık delil mi vermek istiyorsunuz? (Nisa Suresi, 144)

Yeni Dünya/Hanımefendi Dergisi, Kasım

Lakin bunun emir ve talimatla hem de devletin en üst idari birimi tarafından emredilerek yaptırılmasıdır bu tartışmaları ortaya çıkaran.

Valimiz bir devlet yöneticisidir.
Israrla belirtildiği üzere Türkiye Cumhuriyeti Devleti laik bir devlettir ve en kısa ve yalın tarifiyle laiklik devletin dine dinin devlete müdahale etmemesi şeklinde ifade edilir!

Yani devletin hem de sadece bir valisi (Geri kalan 80 Valimizin bu konuda tasarrufu olduğunu daha duymadık ) bir ibadet şekli kabul edilen mevlid’ i talimatla okutmaya çalışması çok enteresandır.
(Hattı zatında mevlid ne kadar ibadettir veya değildir bu da ayrı bir fıkıh tartışması konusudur)
Şayet bu icranın yani valimize de yürütme organının bir talimatı ise (ki öyle gözükmemektedir)
Birinci cumhurbaşkanımızın ölüm yıl dönümlerinde mevlid okutulması geleneği mi başlatılıyor sorusu akla gelir.

Ama durum öyle de değil!
Bunu sadece bir valimizin kendi tercihi olarak görüp anlayışla karşılayanlar olduğu gibi “Yeni köye eski adet getirmeyin - Böyle bir geleneğimiz yok , Nereden çıktı şimdi bu ?” diyenlerde var.

Her şey bir yana Atatürk acaba vefatının ardından Mevlid okunmasını ister mi idi?
Kendisine yaşarken sorulsaydı; “Vefatınızdan 87 sene sonra ardından mevlid okunmasını ister misiniz?” diye...

Muhtemelen 1923 sonrasındaki tarihlerde ki şekliyle tanıdığımız birinci Cumhurbaşkanımız buna olumlu cevap vermezdi…

Ama 1923 öncesindeki bilhassa milli mücadele yıllarındaki yaşantısını ve sözlerini dikkate aldığımızda o zaman da olumlu cevap verebileceğini düşünebiliriz..

Çünkü Gazi Mustafa Kemal Paşa 23 Nisan 1920’de Türkiye Büyük Millet Meclisi’ nin açılışını Kur’an-ı Kerim okunuşu ve Buhari hatmi şerifler ile icra etmişti...

Yani 1922 sonlarına kadar olan üslubu, yaşantısı mevlitlere Kur’an-ı Kerim ve hadisi şerif hatimlerine müspet yaklaştığını biliyoruz.

Ama 1923-1938 arası uygulamalarında ise bunun tersine şahitlik ediyoruz...

Peki buna kim karar verecek?
Bilhassa 1930’ lu yıllarda dini red eden ve kutsal kitapların gökten (Allah Teala dan) geldiğini düşünmeyen Kamal Atatürk mü referans alınacak ?

Yoksa İslam Orduları Komutanı ve Erzurum ile Sivas Kongrelerinde, TBMM açılışında Halife’ nin esaretten Hilafetin de düşman işgalinden kurtarılması için namus ve şeref sözü veren , Halife için yollanan Hindistan paraları ile Anadolu’ da Cihad eden Gazi Mustafa Kemal Paşa mı referans alınacak?

Evet, bunlardan hangisi bu millet tarafından öğrenilip kabul edilmeli?

Dindar bir Mustafa Kemal mi ?

Dini red eden bir Mustafa Kemal mi ?

İşte buna karar verildiği gün inanıyorum ki bu tip tartışmalar da sona erecek!
Yoksa, biz daha çook 10 Kasım’ lar da bu tip tartışmaları yaşayacağız.

Hutbelerde Gazi’ ye neden rahmet okunmuyor?
Ölüm yıl dönümünde neden Mevlid okunmuyor?
Kendisinden bahsedilirken rahmetli mi denilmeli yoksa ulu önder mi?
O bir fani ve devlet adamı mı idi yoksa asla eleştiri dahi getirilemeyecek bir yarı ya da tam ilah mı idi?

Bilim adamları, tarihçiler, diyanet yetkilileri bu hususta inisiyatif almalı ve neredeyse 100 yıla yakındır tartışılan bu mevzu artık aydınlatılmalıdır...

Yoksa ruh hastası ve iki arada bir derede kalmış nesiller yetiştirmeye devam edecek müfredatımız...
 

(7 Kasım 2025 )

İnsan bedeni, görünmeyen bir orkestranın ahenkle çaldığı muazzam bir sahne gibidir. Sindirim sistemi de bu büyük orkestranın eşsiz bir bölümüdür. Her organ, bir nota gibi yerinde ve zamanında görev yapar. Eğer bir ses kaybolursa bütün eser bozulur. Böylece sindirim sistemi, insan bedeninin senfonisinde kusursuz bir uyumla çalınan hayati bir bölümü icra eder.

Peki; besinlerin ağızdan başlayıp enerjiye dönüşmesine kadar olan bu sürecin uyumlu ilerlemesi yalnızca bedenimizin işi midir? Bakalım:

Yediklerimiz, vücudumuzda oldukça düzenli ve aşamalı bir sindirim sürecinden geçer. Ağzımızdan başlayıp kalın bağırsağa kadar süreç adım adım şöyle işler:

Ağız, mekanik ve kimyasal sindirimin başlangıcıdır.

Çiğneme ile dişler besini küçük parçalara ayırarak yüzey alanını artırır. Bu, enzimlerin daha kolay etki etmesini sağlar.

Tükürük bezlerinden tükürük salgılanır. İçindeki amilaz enzimi nişastayı parçalamaya başlar. Aynı zamanda tükürük, besini yumuşatır ve yutmayı kolaylaştırır.

Dil yardımıyla lokma yutağa itilir. Ardından peristaltik hareketler (dalga gibi kas kasılmaları) sayesinde yemek borusundan mideye iletilir.

Mide kasları besini yoğurur. Mide iç yüzeyinden hidroklorik asit (HCl) salgılanır. Bu hem mikropları öldürür hem de sindirim enzimlerini (özellikle pepsin) aktif hale getirir.

Protein sindirimi burada başlar. Besin, yoğun ve asidik bir karışım olan kimus hâline gelir.

İnce bağırsağın başlangıcında yani onikiparmak bağırsağında yani Duodenumda ise çok önemli üç salgı devreye girer:

Karaciğerden, safra kesesinde depolanan safra, yağları parçalayarak küçük damlacıklara ayırır yani emülsifiye eder.

Pankreas sıvısı ise amilaz (nişasta sindirimi), lipaz (yağ sindirimi) ve tripsin (protein sindirimi) gibi enzimler içerir.

Bağırsak enzimleri de disakkaritleri (örneğin maltoz, laktoz) ve küçük peptitleri parçalayarak en küçük yapı taşlarına indirger.

Burada karbonhidratlar glikoza, proteinler amino asitlere, yağlar ise yağ asidine, gliserole ayrılır.

İnce bağırsağın devamında ise (Jejunum ve İleum) iç yüzeyindeki villus ve mikrovilluslar sayesinde yüzey alanı çok büyüktür. Sindirilmiş besin maddeleri buradan kana ve lenfe emilir. Glikoz ve amino asitler doğrudan kana geçer. Yağ asitleri ve gliserol, lenf yoluyla kana katılır.

Sırada kalın bağırsak vardır. Sindirilmemiş besin kalıntıları ve lifler buraya gelir. Burada su ve mineraller emilir. Bağırsakta yaşayan bakteriler (bağırsak florası), bazı vitaminler (örneğin K vitamini, B grubu vitaminler) üretir.

Geriye kalan kısım ise dışkı hâline getirilir. Ve son olarak dışkı, sinir sistemi kontrolüyle vücuttan atılır.

Özetle:

Sindirim sistemi varlığın, toprağın, suyun ve nefesin birbirine bağlandığı bir döngüdür. Her lokma, insana hayat olur; her yudum, içimizde gizli bir yaratılış hikâyesini fısıldar... Şimdi; bu sindirim yolculuğunu, yaptığı işin şuurunda bile olmayan organlarınız ve atomlarınız mı oluşturdu ve devam ettirdi, yoksa siz mi?

... Yine de aklınızı kullanmayacak mısınız? (Mü'minun Suresi, 80)

Zafer Bilim Araştırma Dergisi, Kasım

Yukarıdaki Kur’ân âyetinde bir kadının zıhar[*] konusunda çözüm bulması için Peygamber Efendimiz (asm) ile tartıştığı anlatılır. Âyet bu olay sebebiyle nazil olur.

Âyette söz edilen kadın, Havle binti Sa’lebe’dir. Bu kadın sahabinin, şikâyeti üzerine âyet nazil olması yüzünden, diğer sahabe arasında özel bir yeri vardır. Herkes ona izzet ve ikramda bulunur.

Rivayete göre Ömer(ra) bir toplantıya giderken yolda yaşlı bir kadının isteği üzerine durur, onu dinler. Yanındaki sahabi, “Ey müminlerin emiri! Sırf bu yaşlı kadının hatırı için Kureyş’in bunca ileri gelenlerini beklettiniz” deyince Ömer (ra) şu sözleri söyler:

“Biliyor musun bu kadın kimdir? Bu yaşlı kadın, şikâyeti yedi semada işitilen Havle binti Sa’lebe’dir. Allah’a yemin ederim ki, şayet o beni tüm gece boyunca bekletecek olsaydı, namaz vakitleri müstesna, onun önünde beklerdim.”

Said Nursî, Mücadele Suresi’nin söz konusu âyetini 25. Söz’de şöyle açıklıyor:

“İşte, Kur’ân der: Cenâb-ı Hak Semî-i Mutlaktır; her şeyi işitir. Hattâ, en cüz’î bir macera olan ve zevcinden (eşinden) teşekkî eden (şikâyet eden) bir zevcenin sana karşı mücadelesini Hak ismiyle işitir. Hem rahmetin en lâtif cilvesine mazhar ve şefkatin en fedakâr bir hakikatine maden (kaynak) olan bir kadının haklı olarak zevcinden dâvâsını ve Cenâb-ı Hakk’a şekvâsını (şikâyetini), umur-u azîme suretinde (çok büyük işler şeklinde), Rahîm ismiyle, ehemmiyetle işitir ve Hak ismiyle, ciddiyetle bakar.

“İşte, bu cüz’î maksadı küllîleştirmek (genelleştirmek) için, mahlûkatın en cüz’î bir hadisesini işiten, gören, kâinatın daire-i imkânîsinden hariç bir Zât, elbette her şeyi işitir, her şeyi görür bir zat olmak lâzım gelir. Ve kâinata Rab olan, kâinat içinde mazlum, küçük mahlûkların dertlerini görmek, feryatlarını işitmek gerektir. Dertlerini görmeyen, feryatlarını işitmeyen bir Rab olamaz.”

“Çarşıdan getirilen şeyi çocuklar arasında taksim ederken kızlardan başlamalı. Onlar kalben daha hassas, ruhen daha incedir” buyuran Peygamberimiz(asm)’I örnek alan sahabenin kadınlara bakışı ve saygısı onun gibi çok derindir. Sahabe-i Kiram’ın, “Biz Resulullah zamanında kadınlarımıza kötü söz sarf etmek ve istediğimiz muameleyi yapmaktan, hakkımızda bir vahiy geliverir endişesiyle kaçınırdık” dedikleri rivayet olunur.

Kadınların şikâyetlerinin Allah katında cevap bulup, âyetle dönmesi ve böylece kadınlara eziyet ve saygısızlık edenlerin uyarılması, İslâm’ın kadına verdiği değerin delillerinden biridir.

Bugün kadına yapılan eziyet ve kadını arka plana itme, sevgiden doğan kıskançlık ya da koruma olarak açıklansa da aslında sevgi ve saygı eksikliğidir. Gerçek manâda seven insan, annesinin, karısının, kızının, kız kardeşinin rahatını ve huzurunu sağlamaya çalışır.

Kur’ân’ın, hep kadını savunan bir üslûbu vardır. Allah her durumda kadının korunması yönünde hüküm koyar. Bütün ağırlık erkeğin üzerindedir. Ancak günümüz sistemi erkeği korumaya, kadını da koruma adı altında ezmeye yöneliktir.

Kur’ân ahlâkı gerçek anlamda yaşandığında ise bireyler arasındaki ayrım ortadan kalkar. Kadın, erkek, zengin, yoksul olmanın ya da yaşın bir önemi olmaz. Makam, mevki, mal-mülk, hayat şekli değil insanın yaptığı iyi ve güzel işlerdir önemli olan. Kur’ân’a göre insanı üstün yapan Allah’a yakınlığıdır. Allah’ın beğendiği ahlâkı yaşamasıdır, takvasıdır.

Kur’an, kadını koruma altına alır, toplumda olması gereken saygın yeri işaret eder. Tüm bunlar Allah’ın kadınlar üzerindeki sonsuz rahmetidir. Kadını kimse işitmese de Allah işitir. Kadının hakkı Allah katında kıymetlidir: O dönemde kadınların sesi kısılırken, Allah bir kadının duasını Kur’an’a konu etmiştir.

Kadın ve erkek fizikî anlamda birbirlerinden farklı yapılara sahiptirler. Ancak kadının fizikî olarak daha güçsüz olması, onun toplumda erkekten daha az değer görmesi için bir sebep değildir.

Bir Kur’ân âyetinde Hz. Meryem’den, “Bunun üzerine Rabbi onu güzel bir kabulle kabul etti ve onu güzel bir bitki gibi yetiştirdi…” (Âl-i İmran Suresi, 37) ifadesiyle söz edilir. Bu âyetle, kadının adeta bir çiçek gibi korunması gerektiğine dikkat çeker Kur’ân.

Kadın şefkat ve merhamet hazinesidir. Kadınlar, annelik duyguları nedeniyle sevgiyi en güzel şekilde dışarıya yansıtırlar. Üzerlerinde Allah’ın birçok ismi tecelli eder. En fazla da Rahman, Rahim, Rauf ve Latif isimleri.

“Kadınlar konusunda Allah’tan korkun. Çünkü sizler onları Allah’ın emanetiyle aldınız.” Hz. Muhammed (asm)

Dipnot:

[1] Zıhar: İslâm öncesi dönemde kadına yönelik haksız uygulamalardan biri. “Sırt” anlamına gelen zahr’dan türetilmiş olan zıhar, bir erkeğin eşine “Artık senin sırtın bana annemin sırtı gibidir” diyerek onu kendisine haram kılması. Cahiliye erkeğinin, artık işe yaramaz olduğu zalimce düşüncesinden yola çıkarak eşinden kurtulmak için icat ettiği hileli bir yöntemdi. Bu yolla eşinden kurtulan adam, ona karşı kocalık sorumluluklarından sıyrılıyordu. Kadın başkasıyla da evlenemiyordu, çünkü hâlâ o kişinin karısı sayılıyordu.

[2] Kütüb-i Sitte, 6467

[3] Şir’a

Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşunun 102. Sene i devriyesi.

Hattı zatında bu yıl dönümü bir yeni devletin kuruluşunun değil zaten Anadolu’ da var olan yaklaşık bin yıllık devletimizin rejiminin değiştiği gündür…

Bizler Türk Milleti ve Türk Devleti olarak bu tarihten öncede bu topraklarda vardık.

Peki, Cumhuriyet ile birlikte neler yaşadık?

Çok kısa olarak ona temas edeceğim bu yazımda.

Cumhuriyetin ilk 27 yılında Cumhura hiç gidilmemiş ve tek bir parti dışında başka hiç bir farklı görüşe yer verilmemiştir!

Çok eleştirilen meşrutiyet yıllarında bile farklı partiler vardı ve halk Meclis-i Mebusan da kendini kısmen de olsa ifade edebiliyordu…

Cumhuriyet 1950’ye kadar bir istibdat olarak uygulanmıştır.

“Kahrolsun İstibdat Yaşasın Hürriyet” sözleri tam da bu 27 yıllık dikta için geçerlidir.

Peki sizin Cumhuriyet yönetimi ile bir derdiniz mi var ?

Hayır... Asla!

Bende Cumhuriyetin idari biçimler içerisinde en ideal olduğuna inanıyorum.

Kelime itibarı ile halk idaresi demek olan Cumhuriyete kim karşı olabilir ?

Bu hususta hiç bir tereddütte mahal yoktur...

Ama hangi Cumhuriyet denilince ne cevap vereceğiz ?

Kuzey Kore’ de Cumhuriyet...

İran’ da Cumhuriyet...

Fransa’ da Cumhuriyet...

Almanya veya Azerbaycan’ da ha keza...

Ya da eski Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği’de...

O halde kurduğunuz rejimin isminin Cumhuriyet olması yeterli mi ?

Bal, bal demekle ağzınız tatlanıyor mu?

Halkınızı Cumhuriyetin nimetlerinden faydalandırmadıktan sonra, bırakın faydalandırmayı ismi krallık, prenslik ya da padişahlık olan rejimlerden çok daha baskı altında yaşattıktan sonra neye yarar rejiminizin ismini Cumhuriyet koymamız?

Şayet şöyle derseniz ki böyle dendiği söylenir; “Ya halk cahildir... Halka sorarsan kızını ya davulcuya verir ya zurnacıya” ya da; “Halka rağmen Halk için”, “Halk ne anlar inkılaptan devrimden... Zorla cebir ve şiddet ile kabul ettireceksin... Bunun adına da Devrim dersin olur biter”

O zaman iktidar erkini elinde bulunduran başka bir muktedir de günü gelir aynısını derse ne yapacaksınız?

O da yaptığına Devrim der olur biter mi?

Bunun adı “Cumhuriyet” ya da “Demokrasi” olur mu?

Ya da Cumhuriyet veya Demokrasi tam da bu mudur?

Kelime ve kavramların lügat manalarına baksak tabii ki olmaz...

Ama gücü yetenin, gücü yetene galebe çaldığı bir dünya da zaten her şey güçlünün yanında değil mi?

Biz bir tek şey rica etsek çok mu lüks olur acaba?

Gelin halka sorulmayan kanunların, reformların yapıldığı rejimlere ya da o dönem ki idarelere- yönetimlere “Demokrasi ya da Cumhuriyet” demesek mümkün mü ?

Aksi insanı çok rahatsız ediyor çünkü...

Bir çocuk mesela, ailesi Müslüman olduğu için Müslüman olur; ama neden namaz kıldığını, niçin Allah’a inandığını bilmezse, bu taklidî imandır.

Tahkikî iman ise kişinin, iman ettiği hakikatleri düşünerek, delilleriyle kavrayarak inanmasıdır.

Kişi, Allah’ın varlığını ve birliğini akıl, kalp ve bilgiyle kavrar. İmanı, sadece alışkanlık değil, bilinçli bir tercihtir. Şüphe ve inkâr karşısında kolayca sarsılmaz; sağlam bir temele dayanır.

Tahkikî iman; kâinatın düzenini, canlılardaki mükemmelliği, Kur’an’ın hakikatini düşünerek iman etmektir.

Taklidi değil, tahkiki iman esastır. İnsanlara öncelikle namazı nasıl kılacağını değil, neden kılacağını, orucu nasıl tutacağını değil neden tutacağını anlatmalı. Zamanın en büyük sorunu iman zafiyetidir. Üstada göre bu zamanda iman hakikatlerinin birinci maksat, birinci vazife, asıl amaç olması gerekir. Bunun dışındaki şeyler ikinci, üçüncü, dördüncü derecededir. Temel mesele; insanın kendisini, diğer varlıkları ve kâinatı iman ekseninde algılamasıdır. En önemli görev bunu sağlamaktır...

Rabbimizi bize tarif eden üç büyük tercüman olduğunu söyler Üstad. Bunların biri kâinat kitabı, diğeri Peygamber(asm) ve bir diğeri de Kur’an’dır.

"Eğer aklın evhamda boğulmamış ise anlarsın ki; bir kelime-i kudreti, mesela balarısını, ekser eşyaya bir nevi küçük fihriste yapmak; ve bir sahifede, mesela insanda, şu kitab-ı kainatın ekser (daha çok) meselelerini yazmak; hem bir noktada, mesela küçücük incir çekirdeğinde, koca incir ağacının programını derc etmek (içine almak) ve bir harfte mesela kalb-i beşerde, şu alem-i kebirin safahatında (safhalarında) tecelli ve ihata eden (içine alan, kuşatan) bütün esmasının asarını (eserlerini, izlerini) göstermek ve bir mercimek tanesi kadar mevki tutan kuvve-i hafıza-i insaniyede bir kütüphane kadar yazı yazdırmak ve bütün hadisat-ı kevniyenin (varlıkla ilgili olayların) mufassal fihristesini (izahlı, geniş malumatlı fihristini) derc etmek (içine almak), elbette ve elbette Halık-ı Küll-i Şey’e has ve bu kainatın Rabb-i Zülcelali’ne mahsus bir hatemdir (mühürdür)."

Şöyle diyor Abdulkadir Geylani:

“Ey Evlad! Kainatın her zerresinde Allah’ın güzel sanatı vardır. Bu güzel sanatların her biri Hakk’a vardıran delillerdir. Bu delillere yapışan herkes Hakk’a varabilir. Derin düşüncelere dal. Düşüncen derinlere kök saldıkça yükselirsin ve yücelirsin.”

Taklidî iman bir başlangıçtır ama asıl amaç tahkikî imana ulaşmaktır. Çünkü gerçek huzur ve güven, neden inandığını bilen bir kalpte olur. Kalp böyle mutmain olur.

Gökleri ve yeri (bir örnek edinmeksizin) yaratandır. O, bir işin olmasına karar verirse, ona yalnızca "Ol" der, o da hemen oluverir. (1)

Allah sonsuz güç sahibidir, kudreti sınırsızdır. Zamanın, mekânın ve sebeplerin yaratıcısıdır; zamandan, mekândan ve sebeplerden münezzehtir. Yaratmasının aşamalı ya da aniden olması elbette O'nun takdirindedir ancak uzun süreçlere ya da aracı sebeplere ihtiyacı yoktur. Biz yaratışının nasıl gerçekleştiğini O'nun mesajı olan Kur'an'dan ve tüm kâinatta sergilediği delillerinden anlayabiliriz.

Ancak her iki kaynakta da 'evrimle yaratma' olgusuna dair hiçbir işaret yoktur. Kur'an'daki, “O, sizi gerçekten tavır tavır yaratmıştır" (2) ayetinde geçen "tavır tavır" kelimesini evrimsel yaratılışı savunanlar, "evrim merhalelerinden geçirerek" şeklinde çevirirler. Oysa ayetteki "etvaren" kelimesinin "evrim merhaleleri" şeklinde çevrilmesi bu kimselerin kişisel yorumlarıdır ve İslam âlimleri tarafından da kabul görmez. Başta Elmalılı olmak üzere birçok âlim, bu ayette geçen aşamaların, insanın sperm olarak ulaştığı anne rahminde önce embriyo, ardından bir et parçası, sonra kemik ve et halinde gelişip, sonunda da bir insan olarak dünyaya gelişini ifade ettiğini söyler. (3)

Ayrıca bazı yorumcular, Kur'an ayetlerindeki "canlıların sudan yaratılması" ifadelerinin evrime işaret ettiğini iddia ederler. Bu ayetlerde canlılığın temel malzemesinin su olduğu haber verilir. Bu gerçeği modern biyoloji de ortaya koymuştur. Ancak bunun da evrimle bir alâkası yoktur.

Kur'an insana, canlılığa, kâinata ve yaratılışlarına dair pek çok ayet içerir. Bu ayetlerin hiçbirinde canlıların birbirlerinden türeyerek oluştuğuna işaret eden bir bilgi bulunmaz. Tam aksine canlılığın ve evrenin Allah'ın "Ol!" emriyle yoktan var edildiği haber verilir.

Bilimsel çalışmalar sonucunda elde edilen bulgular da bu olgunun söz konusu olmadığını ispatlar. Yapılan kazılar sonucu elde edilen fosiller ve fosil kayıtları, farklı canlı türlerinin birbirlerinden bağımsız olarak, özgün yapılarıyla ve aniden ortaya çıktıklarını gösterir. Yaratılış, her canlı grubu için ayrı ayrı gerçekleşmiştir.

İddia edildiği gibi "evrim süreciyle yaratılış" var olsaydı, bunun delillerinin mutlaka bulunması gerekirdi. Allah, her şeyi, bir düzene göre kanunlar ve sebep sonuç ilişkisi içerisinde yaratmıştır. Kur'an'da, gemileri yüzdürenin, kuşları gökyüzünde tutanın Allah olduğu haber verilir. Ancak insanın aklının ihtiyarının kalkmaması için Allah belli kanunları da yaratmıştır. Gemilerin suda batmamasını suyun kaldırma kuvvetiyle, kuşların havada kalmasını da aerodinamik kanunlarla açıklarız.

O halde aşamalı bir evrim sürecini açıklayabilmek için de bazı kanunlar ve genetik bilginin gelişmesini sağlayan bazı sistemler olmalıdır. Fosil kayıtlarının yanı sıra, laboratuvar çalışmalarında da bir canlı türünün diğer bir canlı türüne dönüşebileceğinin delilleri bulunmalıdır. Deneyler sonucunda, canlıya fayda sağlayan enzim ve hormon gibi moleküllerin üretilmesini sağlayacak genetik bilginin, o canlının genetik yapısına eklenmesi mümkün olabilmelidir.

Yine laboratuvar çalışmalarında mutasyondan yarar gören canlılara rastlanmalıdır. Dahası bu mutasyonların sonraki nesillere aktarılıp, o türe yeni bir özellik kazandırdığı görülebilmelidir.

Ayrıca -ki en önemlisi diyebiliriz- geçmişte yaşamış ve ara geçiş formu denebilecek canlıların milyarlarca fosili bulunmalıdır. Hatta bugün bile ‘evrildiği’ canlının özelliklerinin bir kısmını taşıyan, oluşumlarını tamamlamamış çok fazla sayıda ara geçiş canlıları görülmelidir.

Bu sayılanların hiçbiri gerçekleşmemiştir. Bir türün mutasyon gibi değişikliklerle diğer bir türe dönüştüğünü gösteren bir delil yoktur. Bilimsel tüm bulgular, canlı türlerinin ataları olmadan ve aniden ortaya çıktıklarını gösterir. Tüm bu gerçekler, hem canlılığın rastlantılar sonucu ortaya çıktığını ileri süren evrim teorisini, hem de Allah tarafından yaratılıp, ardından aşamalı bir evrim sürecinin gerçekleştiğini tamamen geçersiz kılar.

Allah canlıları, yalnızca bir "Ol!" emriyle yaratmıştır. Canlıların yeryüzünde aniden ortaya çıktığı gerçeğini çağdaş bilim de destekler.

"Allah canlıları evrim yoluyla yaratmış olabilir" görüşü, gerçekte evrim ile Yaratılış arasında bir "uzlaşma" arama çabasıdır. Bu yanılgıdır. Bu görüşte olan kişiler, Darwinizm'in ana mantığını ve hangi felsefe için savunulduğunu gözden kaçırmaktadırlar. Darwinizm, canlı türlerinin birbirine nasıl dönüştüğünün açıklaması değil, canlı türlerinin kökenini madde faktörüyle açıklayabilmek için verilen bir mücadeledir. Allah'ı ve yaratmasını inkâr edip, canlıların doğanın bir ürünü oldukları iddiasını 'bilim maskesi' altında insanlara kabul ettirme çabasıdır.

Allah’ın evrimle yarattığı iddiasında olanların, Musa(as)’ın asasının bir anda yılana dönüşmesini, İsa(as)’ın üflediği çamurun uçan kuşa dönüşmesini, İbrahim(as)’a insan suretinde gelen melekleri ve cinleri, şeytanları, melekleri, cenneti, cehennemi evrimle açıklamaları mümkün değildir.

Evrim teorisi ile Allah inancı arasında bir ortak nokta yoktur. Bir uzlaşma bulma adına, evrimin bilimsel bir teori olduğu iddiasını onaylamak yanılgıdır. Darwinizm, materyalizm ve ateizmin omurgasıdır ve ortak nokta bulma arayışı bu gerçeği asla değiştirmeyecektir.

Son senelerde insanların büyük çoğunluğu evrimin dayanaksız, delilsiz ve adeta putperest bir ‘din’ olduğu gerçeğini gördü. Anti Darwinist propaganda ve ortaya konulan deliller -Allah'ın dilemesiyle-bunda çok önemli oldu. Darwinizm ile bilimsel mücadele etmekten kaçınmak ya da ‘İslami evrim’ gibi hayali senaryolar üretmek yerine bilgiyle donanmak ve bu fikir mücadelesine destek olmak gerekir.

Elif E. Bayraktar, Zafer Bilim Araştırma Dergisi

Dipnotlar:

1-Bakara Suresi, 117

2-Nuh Suresi, 14

3- http://www.kuranikerim.com/telmalili/nuh.htm

De ki: “Cinlerden ve insanlardan; insanların kalplerine vesvese veren sinsi vesvesecinin kötülüğünden, insanların Rabbine, insanların Melik’ine, insanların İlâh’ına sığınırım.” (Nas Suresi, 1....6)

Kovulmuş Şeytandan Allah’a Sığınırım... Sığınırım çünkü o, sürekli insanı sürekli gözleyerek, ne şekilde saptıracağının planını yaparak, kendisine uyanları azaba götürmeye and içmiş. Allah’ın varlığına, gücüne ve ilmine yakından tanık olmuşken itaati değil isyanı seçmiş.

Allah Adem (as)’ı yarattığında secdeyi emretmiş. Ama cinlerden İblis, Adem(as)’ın topraktan, kendisinin ise ateşten yaratıldığını, dolayısıyla da daha üstün olduğunu söylemiş Yaratıcısına. Ve böylece ahmaklığını göstermiş; her ne kadar zeki de olsa... Akılsız ancak zeki ve kurnazdır şeytan. Tüm kötülükleri iyilik, güzellik, doğruluk gibi değerlerle süsleyerek insanlara sunar.

Şeytan nefsine, gurur ve kibrine tam teslim olmuş azgın bir varlık. Secde ederek alçalacağını düşünmüş. Kimi insanların da aynı kibir yüzünden değil midir secdeye baş eğememeleri?

İsyanının ardından İblis, Allah’tan kıyamete kadar süre istemiş. İzin verilmiş; çünkü dünya imtihan amacıyla yaratılmış. İşte o son güne kadar İblisin ins ve cin şeytanları, insanlara sağlarından sollarından-zayıf noktaları her neredeyse- yaklaşır, olmadık kuruntulara düşürür, fısıldar, vesvese verir.

Şeytanların ahlakını benimseyen insan, yavaş yavaş ‘ins şeytan’ haline gelir. Böylece şeytanın, inançlarını tebliğ edecek binlerce ağzı, bedeni ve insanları saptıracak binlerce itaatli askeri olmuş olur.

Şeytanı bilir insanlar ama birçoğu onu hayali bir varlık gibi düşünür. Yalnızca çok büyük suçlar işleyen kişileri etkileyebildiğini zanneder. Oysa şeytan her insan için tehlikedir. Zekice, en uygun şekilde insana yanaşır.

Yalnızca Rabbine teslim olmuş, O’nu sıkça anan, içinde Allah aşkı ve Allah korkusu taşıyan insan, şeytanın oyunlarına gelmez, telkinlerine kanmaz. Zaman zaman vesvese verse de onun zehrinin panzehrini Allah bize işaret eder; Kendisine sığınmak…

Şeytanın, Allah Katında bulunmuş olması, Allah’ın varlığına şahit olması, onu -Allah’ın dilemesiyle-korkutmamış ki azabın en şiddetlisini hak ettiğini, ebedî mekânının ateş yurdu olduğunu bile bile faaliyetlerine devam ediyor.

Şeytan ve itaatli ordusu ile birlikte yaşıyoruz. Dikkatli olmazsak binlerce ins ve cin şeytan, bize yaşama amacımızı, ölümü, ahireti, her şeyi, kendimizi bile unutturabilir. Telkinleriyle şuursuzlaşmaktan Allah esirgesin. Her an teyakkuzda olmak, imanı kuvvetlendirmek lâzım.

Yel değirmenleriyle savaşır gibi boşa kılıç sallayıp güçten düşmemeli. Şeytanla, onun boyutunda mücadele vermeli. Onun durumunu ve yapabileceklerini derin düşünmeli. Şerrinden Allah’a sığınmalı.

Ve de ki: "Rabbim, şeytanın kışkırtmalarından Sana sığınırım."

"Ve onların benim yanımda bulunmalarından da Sana sığınırım Rabbim."

(Mü'minun Suresi, 97-98)

Gerçi Tom Barracak bu “Meşruiyet” sözünü hangi manada kullandığını çok net açıkladı ama bizim hazımsız muhalefetimiz bunu yediremedi kendine ve ısrarla Meşruiyetin kaynağının ABD değil halk olduğunu söylemeye devam ettiler...

Sanki halka çok saygıları varmış gibi...

100 yıldır millete rağmen iktidar olmaya çalışan başkalarıymış gibi iktidarı ve Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı millete saygıya davet ettiler...

Halbuki Tom Barrack Meşruiyetten kastının sadece saygınlık olduğunu net biçimde belirttiği halde...

Tom Barrack “İşlerine geldikleri zaman Türkiye’nin NATO’ nun en güçlü ikinci ordusuna sahip olduğunu söylediklerini ama misal Avrupa Birliğine girmeye sıra geldiğinde bir desteği çok gördüklerini” kastettiğini söylemiş olmasına rağmen bu söz üzerinde tepinmeye devam edenlere bir kaç cümle etmek isterim...

Daha düne kadar;
“Sandık her şey değildir” diyen hazımsızlar şimdi “Meşruiyet halktan milletten alınır” diyorlar!
Bu şeref yoksunları bu yüzden mi 27 Mayıs’ da faşist askeri darbeyi destekleyip Merhum Adnan Menderes’ in asılmasını alkışladılar!

Bu yüzden mi 28 Şubat’ ta askeri cuntayı destekleyip milletin seçtiği partilerin ( Refah ve Fazilet Partileri ) kapatılmasına destek verdiler…

Meşruiyeti seçmen veriyorsa bu ülkenin meşru lideri Recep Tayyip Erdoğan’ dır…

Çünkü millet onu seçmekte ve 23 yıldır iktidarda tutmaktadır…

Peki Gayri Meşru olan kimdir ?

O da hep CHP olmuştur !

27 Mayıs’ dan sonra İsmet İnönü, 12 Mart’ tan sonra CHP’ li Nihat Erim ve 28 Şubat’ tan sonra Bülent Ecevit’ e iktidar koltuğu darbeciler tarafından altın tepsi içerisinde verilmiştir..

Gayri meşru CHP iktidarları seçimle değil hep darbe ile iktidara gelebilmişlerdir…

Çünkü Büyük Türk Milleti Cumhuriyet Halk Partisine kurulduğu günden beri hiç teveccüh etmemiş ve bu partiyi iktidara getirmemiştir…

Milletin rey verdiği meşru bir iktidar olamayanlar şimdi meşruiyetin milletten alınması gerçeğini söylüyorlar...
Ne diyelim bunlara ?
Üsküdar da sabah oldu hadi uyanın !

Dünyadaki en önemli sorunu yaşadığınızı mı düşünüyorsunuz? Dahası yüzleştiğiniz sıkıntının, bir insanın yaşayabileceği en büyük zorluk olduğunu?..

Her ne yaşıyor olursanız olun şunu asla aklınızdan çıkarmayın: Yeryüzündeki her şey ve herkes Allah'a boyun eğmiştir. Tüm varlıklar O'nun kontrolündedir. Tümü O'nun emirlerini yerine getirir; O'na itaat eder.

Unutmamanız gereken bir diğer gerçek ise Allah'ın koruması altındaki insana hiç kimse zarar veremez. İstese de güç yetiremez.

Toplumdaki "Allah yürü ya kulum dedi" deyimine uygun olarak, Allah bir insanın yolunu açarsa, o yolu kapayabilecek hiç kimse ya da bir olay yoktur. Allah'ın kuluna bahşettiği nimet, huzur ve mutluluğu engellemeye kimsenin gücü yetmez.

Her şeyin Allah’ın denetiminde olduğunu unutmak, yaşanan olaylara hayır ve hikmet gözüyle bakamamak, bu yüzden korkuya kapılmak imanî zayıflıktır. Bu kişi sorunlarına çözüm getiremez ve sorun büyüdükçe umudunu kaybeder. Rabbine teslim olan insan ise her olaya hayır ve hikmet gözüyle bakar; yaşadığı çok zorlu da olsa, korku duymaz, umudunu yitirmez. Sabreder, kazanır çünkü sıkıntılar sabredenin imtihanıdır.

Her insanın hayatı birbirinden farklıdır; farklı beklentileri, farklı sorunları vardır. Bu farklılıklara rağmen, insanların çoğu aynı yanılgıyla yaşar. Bu, beklentilerin gerçekleşmesi ve sorunların ortadan kalkması için mutlaka belli şartların bulunması düşüncesinden kaynaklanır. Ancak şartlar oluştuğunda yaşanan zorlukların aşılabileceği düşüncesi bir yanılgıdır.

Dünya imtihan mekânıdır ve dünya hayatını imtihan gereği sebeplere bağlı olarak yaşarız. Mesela üniversiteye girmek isteyen bir gencin, bu amaçla çok sıkı ders çalışması, test çözmesi, dahası bir hazırlık kursuna gitmesi gerekir. Bu saydıklarımın tümü sebeplerdir. Bu sebeplere sarılmazsa, örneğin genç ders çalışmazsa sınavı kazanamayacaktır.

Diğer yandan önemli bir hastalığa yakalanan bir insanın, hastaneye gitmeden, tedavi görmeden hastalığın geçmesini beklemesinin mantık dışı olduğu açıktır. Akla uygun olan, Allah'ın dilemesiyle insanın gerekli tedbirleri almasıdır.

Her şeyin sebeplere bağlı yaratılmasındaki hikmetlerden biri de, insanın sürekli imtihan olmasıdır. İnsan hem Allah’ın yarattığı olaylar hem de sebeplerle imtihan olur. Ve bunlar karşısında gösterdiği ahlak ile sınanır. Olaylar sebepsiz olarak yaratılsaydı, imtihan ortadan kalkardı.

Ancak şunu unutmayalım; sebepleri Allah bizim için yaratır. Bizler sebeplere bağlı yaşarız; Allah sebeplerden münezzehtir. O dilediğini, dilediği kişi için, dilediği şekilde yaratır. Bizim kendi öngörümüzle gerçekleşemeyeceğini düşündüğümüz sonucu, Allah dilerse yaratır. Zorlukları kolaylaştıran, umutları gerçekleştiren, her sonucu yaratan yalnızca Allah'tır. Allah dileseydi her şeyi sebepsiz olarak da yaratabilirdi. Ancak kılınan sebepler, bizlerin aklımıza uygun olması içindir.

Dünyada yaşanan sıkıntıların asıl kaynağı Allah'tan ve Kur'an'dan uzaklaşılmasıdır. Oysa insanlar Kur'an’a göre yaşam sürdüklerinde mutlu olacaklardır. Ve en önemlisi, Allah dünyanın mutluluğunu hak kitaba uyulup uyulmaması üzerine bağlamıştır.

Yaşayan milyarlarca farklı insanın, farklı beklentilerinin, farklı sorunlarının, başlarına gelen farklı musibetlerin çözümü yalnızca tek bir tanedir. Çözüm; Allah'a yönelmek, O'na güvenip dayanmak, O'nu çok sevmek ve Kur'an'ı yaşamaktır. İnsan bütün sevgisini Allah’a vermediğinde, Rabbini gücü yettiğince sevmediğinde kalp bunalır. Allah aşkını yaşayan insan mutludur, neşe doludur, sıkıntılardan uzaktır. Her sıkıntı geçer, geriye güçlenmiş bir kalp kalır.

İnsan bu gerçeğe kesin bir bilgiyle iman edip, Rabbine güvenip dayandığı takdirde; her probleminde çözüm noktasını görebilir. O’na teslim olduğu, O'nu dost edindiği, yalnız O'ndan yardım dilediği takdirde, Allah onun için en güzelini ve en hayırlısını yaratacaktır. Gösterdiği çaba ve sarıldığı sebepler fiili birer dua mahiyetindedir; tek çözüm Allah'ın elindedir.

Allah sana bir zarar dokunduracak olsa, O'ndan başka bunu senden kaldıracak yoktur. Ve eğer sana bir hayır isterse, O'nun bol fazlını geri çevirecek de yoktur. Kullarından dilediğine bundan isabet ettirir. O, bağışlayandır, esirgeyendir. (Yunus Suresi, 107)

Ve Allah zaman zaman dalgaları, fırtınaları, gelgitleri vesile kılar, tutar elimizden, bizi en güzel kıyıya ‘vurur’. Elhamdulillah!

İstanbul Boğazı, sadece iki kıtayı birleştiren doğal bir harika değil, aynı zamanda sayısız efsaneye ve mistik öykülere ev sahipliği yapıyor. Bu büyüleyici su yolunun her bir dalgasında, tarih boyunca yaşanan olağanüstü olayların yankıları saklı.

Antik çağlardan beri pek çok medeniyetin merkezinde yer alan Boğaz, sırlarla ve efsanelerle dolu. Kız Kulesi’nin hüzünlü aşk hikayesinden, suların altında yatan gizemli şehirlere kadar, her köşesi başka bir hikaye anlatıyor.

Boğaziçi, İstanbul Boğazı olarak da bilinir ve bu ismi, belki de Çanakkale Boğazı’ndan ayrım yapmak için kazanmıştır. Boğaz’ın genişliği, daralan ve genişleyen bölgelere göre 500 metre ile 3 kilometre arasında değişirken, derinliği ise 50 ile 120 metre arasındadır ve ortalama 60 metre derinliğe sahiptir.

Boğaz, İstanbul’un kalbinden geçer ve kıyılarındaki önemli yerler arasında Kız Kulesi, Çırağan Sarayı, Dolmabahçe Sarayı, Ortaköy Camii, Rumeli Hisarı ve Anadolu Hisarı, Galatasaray Adası, Kuleli Askerî Lisesi, Küçüksu Kasrı, Beylerbeyi Sarayı ve Topkapı Sarayı sayılabilir. Bu mekanlar, tarihi ve kültürel zenginlikleriyle dikkat çeker. Örneğin, Kız Kulesi’nin romantik efsaneleri... Çırağan, Dolmabahçe ve Topkapı Sarayları’nın Osmanlı İmparatorluğu döneminden kalma görkemli mimarisi, İstanbul’un zengin tarihi geçmişine ışık tutar.

Asya ve Avrupa kıtalarını İstanbul’da bağlayan üç köprü ve bir tünel bulunur. Bunlar sırasıyla, güneyde Boğaziçi Köprüsü, merkezde Fatih Sultan Mehmet Köprüsü ve kuzey ucunda, Karadeniz ile birleşen noktada Yavuz Selim Köprüsü’dür. Ayrıca, Marmaray Tüneli, iki kıtayı yerin altından birleştirir. Bu yapılar, hem mühendislik harikaları hem de İstanbul’un modernleşme sürecinin simgeleridir.

Boğaziçi, dünyanın en yoğun ticari nakliye kanalıdır..İnsan yapımı Panama ve Suveyş kanallarından senede 20-25,000 gemi geçer iken..bu doğal boğazdan senede yaklaşık 50,000 ve günde yaklaşık 140 kargo gemisi, ortalama 90 dakikalık bir geçiş süresiyle bu kanaldan geçer. Geçiş sırasında her gemide iki yerel pilotun bulunması ve dev radar kulelerinin boğazdaki tüm deniz hareketlerini izlemesi yasal bir zorunluluktur. Buna rağmen, yoğun trafik ve navigasyonel zorluklar nedeniyle zaman zaman kazalar meydana gelebilir.

İstanbul Boğazı’nın İngilizce adı ‘Bosphorus’, bir Yunan mitine dayanır. Bu mit, Zeus’un Io adında bir kadına olan aşkını ve karısı Hera’nın kıskançlığını anlatır. Hera, Zeus’un sadakatsizliğini keşfettiğinde, Io’yu bir öküze dönüştürür ve onu rahatsız etmesi için bir at sineği yaratır. Efsaneye göre Io, bu sinekten kaçarken Boğaz’ın karşı yakasına atlar. Bu olay, ‘bous’ (öküz) ve ‘poros’ (geçit) kelimelerinin birleşiminden ‘Bosphorus’ adını, yani ‘öküz geçidi’ anlamını türetir.

Karadeniz’in soğuk ve derin sularında yapılan son deniz arkeolojik çalışmalar, Türkiye’nin kıyı şeridinde su altında kalmış antik şehirlerin varlığını ortaya çıkarmıştır. Bu buluntular, bölgenin zengin tarihini ve gizemli geçmişini aydınlatmaktadır.

Jeolojik kanıtlar, antik çağlarda İstanbul Boğazı’nın kuzey ucunun toprak ve kaya ile tıkalı olduğunu göstermektedir. Bu tıkanıklık, Karadeniz’in dış dünyayla bağlantısını engelliyordu ve Karadeniz, Hazar Denizi gibi bir iç denizdi ve su seviyesi, Ege Denizi ve Marmara Denizi’nin de altındaydı.

Bir jeolojik teoriye göre, büyük bir deprem sonucunda Boğaz’daki bu tıkanıklık aşılır ve Karadeniz’den Boğaz’a doğru şiddetli bir su tufanı başlar. Bu olay, su seviyelerini yükseltir ve kıyıdaki toplulukları sular altında bırakır. Bazı bilim insanları, bu olayın 'Nuh Tufanı' olduğunu ileri sürmektedirler..
 

Zevkle izledim…

Bildiğimiz bir dramatize olsa da tekrar acı hatıralarımız tazelendi…

Batı Trakya Türklük davamızın bu yiğit şehidini bize unutturmamak için bu filmi çekenlere de bunu tekrar TRT’ de oynatanlara da müteşekkirim…

Filmde tıpkı gerçek hayatına uygun olacak şekilde Sadık Ahmet mahkemede tutuklanınca (Arkadaşı ve yine kendisi gibi Gümilcine milletvekili İbrahim Şerif ile…) tutuklanma sebebi ise hakimin mahkemede sorduğu “Türk müsün Yunan mısın ?”

sorusuna “Yunanistan vatandaşı Türküm” diye cevabıdır!

Şimdi aynısını alın ülkemizde ki faşolara sorun; Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı Kürdüm diyenlere -“Ne demek Türkiye Vatandaşı? Türküm” diyeceksin ?

Ya da Türkiyeli bir Kürt’üm dendiğinde;

-“Olmaz! Türküm diyeceksin” demiyorlar mı?

“Türkiyeliyim diye bir şey yok! Türküm diyeceksin” denmiyor mu?

Çok şükür ki Sayın Cumhurbaşkanımız döneminde bu baskılar kaldırıldı ve her Kürt vatandaşımız göğsünü gere gere Kürdüm diyebilmektedir…

Evet bu milletin adı Türk Milletidir…

Devletimizin adı Türkiye Cumhuriyeti’ dir…

Lakin siz ırkı Kürt olan bir vatandaşımıza zorla , cebren Türksün dedirtemezsiniz!

O zaman merhum Sadık Ahmet’e yapılan zulümden ne farkı kalır bu yapılanın ?

Adam Kürt ama “Türkiyeliyim, Türkiye Cumhuriyeti vatandaşıyım” diyor!

Tıpkı Şehit Sadık Ahmet’ in “Yunanistanlıyım ama Türküm” dediği gibi..

Bir Türk’e “Hayır sen Türk değilsin Yunan’sın dedirtmek nasıl bir zulüm ise bir Kürt’e de sen Türkiyeli Kürt değilsin sen Türksün dedirtmek o derece zulümdür…”

Tekrar edelim ki kalın kafalara girsin!!!

Milletimizin ismi Türk Milleti ( Bu üst bir kavramdır ve 86 milyonun tamamını kapsar… )

Devletin ismi Türkiye Cumhuriyeti’dir…

Ama siz bir Kürde, Arnavut’a , Arap’a , Çerkes’e , Boşnak’a , Laz’a zorla Türküm dedirtemezsiniz !

Bunu kanunla dayatamazsınız …

Bunları yaparsanız o zaman Yunanistan’ ın Batı Trakya Türklerine, Jivkov’un Bulgaristan’ıın Türk azınlığına yaptıklarından bir farkınız kalmaz…

Bu insan haklarına da Dinimiz İslam’ ın temel umdelerine de aykırıdır!

Kendimden örnek verecek olursam;

Evet, ben Türkiyeli bir Türk’üm...

Ama Kürt bir vatandaşımız ben de Türkiyeli bir Kürdüm diye bilmelidir …

Yeni anayasalar hazırlanırken Batı Trakya’ da yaşanan ve Türk azlığın büyük mağduriyetine sebep olan bu açılardan da ders çıkarılmalıdır kanaatindeyim …

Pendolino, boyu 10-12 cm kadar (serçeden biraz küçük), yaklaşık 10 gram ağırlığında, sırtı kahverengi, alt kısmı açık krem ve göz çevresinde koyu renkli bir maske (bu yüzden "maskeli baştankara" denir) bulunan bir kuş.

Avrupa, Orta Asya ve Türkiye'nin bazı bölgelerinde yaşıyor. Nehir kenarları, sazlıklar, bataklık alanlar gibi sulak bölgeleri tercih ediyor.

En dikkat çekici özelliği asılı kese şeklinde yuvalar yapması. Yuvayı erkek kuş yapıyor; ince bitki lifleri, pamukçuklar ve örümcek ağlarıyla örüyor. Yuva dallardan aşağı doğru sarkıyor ve ucu kapalı. Yalnızca bir giriş deliği var ve bu yapı, dış tehditlere karşı koruma sağlıyor.

Erkek yuva yaptıktan sonra dişiyi etkilemeye çalışıyor. Dişi beğenirse eş oluyor ve yumurtlama başlıyor. Dişi bazen başka yuvayı da tercih edebiliyor.

Bu kuşların yuva mimarisi, kuş bilimciler tarafından hayranlıkla inceleniyor. İğne iplikle örülmüş gibi detaylı ve sağlam yuvalar yapıyorlar. Dişi veya erkek, yuvayı yaptıktan sonra eşini terk edebiliyor; bu türde bazen tek ebeveynli yavru bakımı da görülüyor.

Pendolino kuşu çok zeki ve uyanık bir kuş. Yavrularını korumak için kandırma stratejileri geliştiriyor. Bazen bu yuvaya yılanları kandırmak için sahte giriş deliği bile yapıyor. Şöyle ki:

Yılanlar kuş yumurtası yemeye bayılır. Ancak Pendolino kuşunun yumurtasını yemek zannedildiği kadar kolay değil. Yuvasını ağaca asılı bir şekilde yapıyor ve etraftaki dallarla uyum sağlıyor. Dikkatli bakılmadıkça fark edilmesi zordur. Bu kuş, yumurta avcısı yırtıcıları kandırmak için yuvasına birden fazla giriş yapıyor; bunlardan yalnızca biri gerçek, diğerleri ise yırtıcıları kandırmak için inşa ediliyor. Yumurtaların saklı olduğu odanın kapısı, yılan tarafından fark edilmeyecek kadar gizli; diğer odaların kapısı ise açık. Yılan, boş odalarda yumurta bulamayınca yuvadan uzaklaşıyor. Ama tehlike büyürse ve yılan sahte odalara girdiğinde bile yuvadan uzaklaşmazsa, kuş yuvayı bilinçli olarak sallayarak içeride başka bir büyük canlı varmış izlenimi yaratıyor ve yılanı korkutup uzaklaştırabiliyor. (*)

Bu davranış, kuşun yuvasını ve yavrularını koruma konusundaki zekâsını ve adaptasyon yeteneğini gösteren harika bir örnek. Canlıların davranışlarında görülen aklın, bilginin ve yeteneğin kaynağının tek açıklaması var:

Tüm canlılar gibi Pendolinolar da Allah’ın üstün ve benzersiz yaratma sanatının eseridir. Yüce Rabbimiz canlıları yaratır, onlara korunma, avlanma, beslenme, üreme yöntemlerini ayrı ayrı ilham eder. Onlara yuvalarını inşa ettiren, kusursuz planlar yaptıran, onları koruyan ve güven içinde barındıran sonsuz merhamet sahibi olan Allah’tır. Ve her şey ancak O’nun emriyle hareket eder.

“Allah, yedi göğü ve yerden de onların benzerini yarattı. Emir, bunların arasında durmadan iner; sizin gerçekten Allah’ın her şeye güç yetirdiğini ve gerçekten Allah’ın ilmiyle her şeyi sarıp-kuşattığını bilip-öğrenmeniz için.” (Talak Suresi, 12)

 (Zafer Bilim ve Araştırma Dergisi)

(*) Pendolino kuşuna dair ilginç bir videoyu şu linkten izleyebilirsiniz:

https://www.youtube.com/watch?v=AeggYdSytkQ

2025 yılı, Cumhurbaşkanı Sayın Erdoğan'ın takdirleriyle “Aile Yılı” olarak ilan edildi. Sn. Erdoğan, geçtiğimiz günlerde "Küreselleşen Dünyada Ailenin Korunması ve Güçlendirilmesi" temasıyla düzenlenen Uluslararası Aile Forumu'nda yaptığı konuşmada konuya dair şu ifadelerde bulundu:

“On binlerce yıldır insanlar aile ortamında dünyaya gözlerini açmış, hayatı ilk orada öğrenmiş, ömürlerini bu şekilde idame ettirmiştir. Kadın ve erkekten oluşan aile müessesesi, insan neslinin devamı içinde vazgeçilmez bir role sahiptir. Dolayısıyla aile, toplumu hem ayakta hem de bir arada huzur, güven, dayanışma ve kardeşlik içinde tutan bir çimentodur. Aile, huzur bulduğumuz, güven bulduğumuz ve kendimizi bulduğumuz en korunaklı limanımızdır. Aile, fertleri bir arada tuttuğu kadar istikbalimizin teminatı olan çocukların da doğduğu, büyüdüğü, ilk eğitimlerini aldığı müşfik bir yuvadır. Tüm bunlarla birlikte aile, kadını koruyan, çocuğu büyüten, sosyalleştiren, insanı yaşatan bir yapıdır. Bakınız, tarih bize şu hakikati defalarca göstermiştir, modernleşmeyi, ailesizleşme ve yalnızlaşma gibi iki kavram üzerine bina eden anlayışın bireye de topluma da huzur vermesi mümkün değildir."

Aile, bireyin fiziksel, duygusal ve sosyal gelişimi için temel bir yapıdır ve toplumsal düzenin en önemli unsurlarından biridir. Devletin en küçük, en temel birimidir aile. Yapısı ne kadar güçlü ise, millet ve devlet yapısı da o derece güçlü olur. Aile yapısının çökerek, manevi değerlerini kaybeden ve fertler arasında sevgi, saygı ve beraberlik duyguları körelen ailelerin oluşturduğu devletlerin güçlü olması mümkün değildir. Yalnızca karşılıklı maddi çıkarlar üzerine kurulu toplumlar hızla manevi ve ahlaki dejenerasyona doğru yol alır.

Ailede bireyler arasında sevgi, dayanışma, fedakârlık ve sadakat duyguları köreldiğinde, artık o milletin varlığının devamı zorlaşır. Bu dejenerasyon, aile ortamlarıyla sınırlı kalmaz, toplumdaki diğer kesimlere de yayılır. Okullarda, arkadaşlık ilişkilerinde, iş yerlerinde kıskançlık, ikiyüzlülük, alaycılık, dedikodu gibi kötü davranışlar ortaya çıkar; tüm sistem çıkar ilişkileri üzerine kurulur. Adalet, insan hakları, huzur ve barış ortadan kalkar.

Aile, fertlerin ilk sevgiyi, güveni ve bağlılığı tecrübe ettiği yerdir. Zor zamanlarda destek sunar, moral verir ve fertlerin dayanıklılığını artırır. Çocuğun temel değerleri, ahlak anlayışı ve davranış biçimleri ailede şekillenir. Hayata dair ilk eğitim, aile içinde alınır; bu da fertlerin topluma uyum sağlamasını kolaylaştırır.

Diğer yandan aile, fertlere bir kimlik ve aidiyet hissi kazandırır. Kişi, ailesi aracılığıyla kendini tanır ve sosyal bağlarını geliştirir. Aile, fertlere toplumsal rollerini öğretir. Sorumluluk alma ve paylaşma yine öncelikle ailede öğrenilir.

Sağlıklı bir aile ortamı, fertlerin duygusal gelişimi için kritik öneme sahiptir. Sevgi, saygı ve empati gibi değerler ailede öğrenilir ve tecrübe edilir.

Aile üyeleri arasında maddi ve manevi dayanışma güçlüdür. Kriz anlarında aile birliği, problemlerin çözümünde büyük rol oynar.

Ailesiz ya da bağları zayıf ailedeki çocuklar genellikle güven ve destek eksikliği yaşar. Yine çocukların temel değerleri öğrenmesi ve kendini geliştirmesi zorlaşır. Yalnızlaşan kişilerin toplumsal bağları da zayıflar.

Aile içi iletişim, fertlerin duygusal, sosyal ve zihinsel gelişiminde kritik bir rol oynar. Sağlıklı iletişim, aile bağlarını güçlendirirken, olumsuz iletişim sorunlara yol açabilir.

Bugün toplumda bir dejenerasyon yaşandığını hemen her kesim dile getiriyor. Dejenerasyonu yönlendiren güçler, etkili propaganda araçlarına sahip. Bu propagandanın en önemli sloganları çağdaşlık, modernlik, özgürlük ve cesaret. Şüphe yok ki söz edilen modernlik ve çağdaşlık, çağın gelişmelerini izlemek ve yeniliklere açık olmak anlamında değil, batıdaki ahlâk dışı yaşamı topluma olağan gibi göstermek.

Toplumu kendi tasarımları olan rol modele göre şekillendirmeyi amaçlayan, söz konusu anomali durumunu topluma yaymak için ciddi lobi faaliyetleri yürüten, dizilerden yarışma programlarına, kliplerden haber bültenlerine, tartışma ve eğlence programlarına kadar her alanı zorlayan, toplumun bilinçaltında eşcinselliği doğal bir seçim olarak kabul ettirmeye çalışan küresel, organize çalışan, finansmanı güçlü belli bir kesim var.

Kaliteli, değerlerine bağlı bir toplum için LGBT desteğine son verilmeli. Internette LGBT yazıp aratırsanız, ortadaki ürkütücü rezaleti görebilirsiniz. Üniversitelerde –cinsiyetsiz wc- talebine kadar azgınlaşan bu ahlâk dışı propaganda artık son bulmalı. Bu sapkınlığı yaygınlaştırmaya çalışanlar, başta ailenin ve İslam’ın son kalesi olan Türkiye’nin fikrî, vicdanî ve inanç gibi yönlerden çökmesini istiyorlar.

Cumhurbaşkanı Erdoğan da söz yine aile forumunda, LGBT denilen sapkınlığın, çeşitli sebeplerle önünü açan ülkelerde ne derece vahim boyutlara ulaştığını ibretle takip ettiklerini aktardı.

"Birileri ısrarla kabul etmek istemese de ailesinden koparılmış, millet bağı zayıflamış bireyin özgür ve özgün olmasına imkân yoktur. Dünyanın neresinde olursa olsun aile kurumunun irtifa kaybetmesiyle birlikte insanlar popüler kültürün tüketim nesnesi hâline gelmektedir. Özgürlük ambalajıyla sunulan aslında büyük bir esaret ve kölelik düzenidir. Bunun en çarpıcı örneği ise hiç şüphesiz cinsiyetsizleştirme projesidir. Bugün insanlık kendi varlığının en temel hakikatleriyle sınanıyor. İnsan fıtratı küresel ölçekte organize bir kuşatma altındadır. Adına özgürlük denilen, ancak özünde insanın yaradılışına karşı bir inkâr hareketi olan bu ideolojik kuşatma, sadece aileyi değil kadını da çocuğu da insan onurunu da tehdit ediyor."

TV'de hemen her kanalda gençlik dizileri var ve bu dizilerde konu hep aynı. Birbirinin peşinden koşan kız ve erkekler. Üniversiteli gençlerin yaşamını konu alan dizileri geçtim, liseli gençlerin bile dizilerdeki tek ve asıl konusu aşk ve cinsellik. Her açıdan yozlaştırıcı bir saldırı altındayız. Araştırmayan, düşünmeyen, sığ ve ideali olmayan gençler yetişiyor maalesef.

Marjinal görüntüleri ve davranışlarıyla tepki alan kimi gençlerin rol model olarak ödüllendirilmesinin, aileler için kabul edilebilir olup olmadığı eleştiriye açmak bile saçma. Popüler kültürün dayattığı tiplemeleri rol model alan genç, “Böyle olursam değer, şöhret ve para kazanabilirim” diye düşünüyor. "O halde ben de onlar gibi olmalıyım" diyor.

Kültürümüzde aile, fertlerin hayatında çok büyük bir öneme sahiptir. Aile üyeleri birbirine sıkı sıkıya bağlıdır. Dinimiz pırıl pırıl aydınlıktır ve bize sevgiyi, şefkati, merhameti, dostluğu emreder. İnsanlara, bitkilere, hayvanlara, kısacası Allah’ın tüm yarattıklarına sevgi duymamızı ve fedakâr olmamızı ister. Bu sebeplerle güzel ahlâka sahip insanların yaşadığı çevreler, her insanın özlem duyduğu huzur ve güven içindeki ortamlardır.

Bu güzel ahlâka uygun yaşayan bir ailede, birçok ailede yaşanan problemler azdır. Günümüzde, anne ve babaya itaatsiz, saldırgan çocuklara ve onlara doğru ve yanlışı anlatmayan, onlarla ilgilenmeyen, birbiriyle de geçimsiz olan anne babalara çok sık rastlanıyor. Bu evlerde, sevgi, saygı, hoşgörü, anlayış ve şefkat yerine tartışma, kavga ve hakaret hâkimdir. Kur’an ahlakının gerçek manâda yaşandığı evlerde ise anne babaya itaatli, Allah'ın emri gereği onlara "Öf" bile demekten çekinen, kötülüklerden uzak duran vicdanlı çocuklar yetişir. Bu evlerdeki anne babalar çocuklarının hayırlı insanlar olmaları için çaba harcayan, birbirlerine de sevgi ve saygı gösteren, davranışları ile örnek insanlardır.

Aileler çocuklarına Allah’ın emrettiği merhametli, adaletli, hoşgörülü, akılcı güzel ahlakı öğretmeli. Çocuklarına hayatın amacının yalnızca yemek, içmek, eğlenmek, iş sahibi olmak, evlenmek ve aile kurmak olduğunu telkin eden anne babalar, "Bizim zamanımızda böyle değildi, ne olacak bu gençlerin hali?” diye sormak yerine, “Biz nerede hata yaptık/yapıyoruz?” diye düşünmeli, sorgulamalı, öncelikle kendilerini gözden geçirmeli.

Devletine, milletine yararlı bir vatandaş, ailesini seven, saygılı bir evlat, özverili bir arkadaş yapısındaki fertlerin oluşturduğu bir milletin huzurlu, mutlu ve birlik ruhuna sahip güven dolu bir hayatı olur. Güçlü olmak ve içte bütünlük sağlamak için inananların çaba göstermesi lâzım. Bilgi ve kültür düzeyi yüksek, sevgi birliği ve imanı güçlü ailelerden meydana gelen toplum, en sarsılmaz toplum olacaktır.

Sn. Cumhurbaşkanımızın sözleriyle bitireyim: "Aileyi savunmak insanı savunmaktır, aileyi korumak toplumu yaşatmaktır, aileyi büyütmek geleceği inşa etmektir. Dünyada teknolojinin körüklediği büyük bir dönüşüm yaşanıyor. Bu değişim dalgasının hızlandırdığı küreselleşme ve modernleşme toplumun temeli olan aile kurumunu da dönüştürüyor. Hayatımızın her alanda dijitalleşmesiyle birlikte aile mefhumu başta olmak üzere birçok geleneksel kurum da anlam kaybına uğruyor. İnsani değerler zayıflarken toplum merkezde anlayışın yerini ben merkezli ne yazık ki zihniyet alıyor... Millet olarak maruz kaldığımız onca saldırıya rağmen aile bağlarımızın sağlamlığı ve dayanıklılığı sayesinde asırlardır bu topraklarda özgürce var olduk, bütün tehditleri başarıyla bertaraf ettik. Yine bu sayede tüm insanların gıptayla baktığı medeniyetler inşa ettik. Milletçe bizi 'Türkiye Yüzyılı' ülkemizde ve ülkümüze taşıyacak en muhkem köprümüz yine aile olacaktır. Aile küresel emperyalizm karşısında en korunaklı limanımız, en sağlam kalemiz, aşılmaz, yıkılmaz, bendimizdir.”
 

 Kitle iletişim araçlarını say deseniz; ilk akla gelenler..radyo, televizyon, internet vs. olur. Ve fakat 2000'li yıllara kadar Anadolu'da önemli bir işlev gören "belediye hoparlörü" kimsenin umurunda olmasa da o zamanlar pek mühimdi..Ama, o da..zamana ve teknolojiye yenik düştü..

Çok uzak bir geçmişten söz etmiyoruz. Hala Anadolu'da pek çok yerde belediye hoparlörü aktif bir şekilde hizmet etmektedir. Hava durumu, düğün ve ölüm ilanları, işçi alımı, ihale ilanı, başkanın tebrik mesajları, kan anonsu, maç yayını, festival, sünnet şöleni ilanı vb..

Bu kadar çok iş gören bu cihaza kimsenin itibar etmeyişi de ayrı bir dramatik tablodur. "İnternet bu kadar almış başını gitmiş iken kim ne yapsın belediye hoparlörünü?" diyenler olabilir. Ama unutmayalım internet şimdiki zamanların oyuncağıdır..

Evvelden belediyenin her işi neredeyse bu hoparlörün marifetine bakardı..Sesi güzel, diksiyonu iyi kim varsa aranırdı diyemeyeceğim çünkü el kadar ilçede sesi tok ve düzgün konuşanı nereden bulacaksın? Eğer varsa, bir hanımefendi hem santrale hem de hoparlörden ilana bakardı. İlanları anons etme işi de onun sesine kalırdı. Emekli oluncaya kadar ilan sesi o hanım memurun sesiyle özdeşleşirdi..

Kurulma tarihi 1950'li yıllara dayanıyor hoparlörlerin. Şimdi gözden düşmüş olsa da o zaman prestijli bir işti, bu ilan işi..12 Eylül 1954 tarihli ulusal gazetelerin birinci sayfalarına Denizli Belediyesi'ne hoparlör kurulacağı haber olarak yansımıştır. 

Şöyle denilmiş haberde: "Belediyemizin günlük faaliyetleri, hava durumu, kız talebelerden müteşekkil bir grubun koro şarkılarıyla alaturka ve alafranga plakları halka duyurulacaktır.."

İşin başında böyle kamu hizmeti görmeye aday olan hoparlörden para kazanılacağını ilk hangi belediye keşfetti meçhul ama belediyeler ilan karşılığında para alarak az da olsa belediyeye bir gelir sağlamışlardır..

1954 seçimlerinden önce siyasi ilanlar yayınlanmaya başlamıştır bile. Komik sahneler de yaşanır. Bir parti lideri konuşurken sesi kısıp da, kendi ilanını yayınlayanlar olmuştur..

Mesela 17 Mayıs 1959'da Aydın'da İsmet İnönü konuşurken Demokrat Partili belediye başkanının sesi devreye girer. Hemen ertesi gün Eskişehir'de konuşan Cumhuriyetçi Köylü Millet Partisi Başkanı Osman Bölükbaşı'nın da başına aynı hadise gelir. Bölükbaşı uzun süre gübre satışı ilanının bitmesini beklemiştir..

1960'lı yıllara gelindiğinde artık parayı veren kendi hesabına ilan verdirebilmektedir. Maç sonucu için iddiaya giren iki vatandaş iddialarını hoparlörden duyuracak kadar ileri gitmişlerdir..

13 Mart 1965 tarihli "Akşam" ve "Milliyet" gazetelerinin haberine göre D.G. isimli vatandaş içkiyi bıraktığını hoparlörden ilçe halkına ilan eder. Biriktirdiği şişeleri de satıp bir mevlit okutturur. Ama mevlide sadece içkici arkadaşları gelince sinirlenmiş ve tekrar içkiye başlamıştır!.

Günümüzde, birçok kasaba ve köyümüzde hoparlör ile haberleşme devam etmektedir..

İnsanların birçoğunun güvenli ve huzurlu bir hayatı yoktur; çünkü her an bir zorlukla karşılaşılabilecek olmanın korkusunu, daha başına gelmeden yaşar. Halbûki Rabbimiz kulları için kolaylık diler; huzuru ve mutluluğu yaşamak gerçekte kolaydır. Yapılacak olan; Allah’a ve O’nun yarattığı kadere gönülden iman etmek, sadece O'na güvenip dayanmak ve tam bir teslimiyetle teslim olmaktır.

Allah’a gönülden teslim olanlar hayatlarını güzelleştiren bir ayrıcalığa sahiptirler. Yaşadıkları hiçbir olay, başlarına gelen musibetler onları mutsuz etmez, asabileştirmez, strese sokmaz. Bunun sebebi müminlerin, kâinattaki her olayın, her şeyin varlığı boyunca görüp geçireceği halleri, hadiseleri tespit ve tayin eden ve bir ölçüye göre yaratan, Halık olan Rabbimizin dilemesiyle olduğunun bilincinde olmalarıdır.

İnsan, Allah’a kulluk için yaratılmıştır ve dünya hayatında bütün insanlar imtihan edilirler. Ancak Allah katında her şey göz kırpması kadardır; dolayısıyla Allah, insanların tüm davranışlarını bilir. Allah’ın –batındaki- asıl amacı, insanların kendilerini tanımaları ve yapıp ettiklerine şahit olmalarıdır. Böylece, Allah’a gönülden iman etmiş müminler, O’nun hoşnutluğunu kazanmak için yaptıkları salih ameller vesilesiyle, cennette bir renk kazanmış olurlar.

Allah'a duydukları güven ve teslimiyetleri nedeniyle, “Hayır, kim (güzel davranış ve) iyilikte bulunarak kendisini Allah'a teslim ederse, artık onun Rabbi katında ecri vardır. Onlar için korku yoktur ve onlar mahzun olmayacaklardır. (Bakara Suresi, 112) ayetiyle de bildirildiği gibi, müminlerin hayatında korku ve üzüntüye yer yoktur. Hayat boyu karşılaştığı ve karşılaşacağı her olay kişinin kaderindedir; hayır görüneni de ‘şer’ görüneni de Yüce Allah yaratır. Bu gerçeğin bilincinde olan mümin için ‘kötü’ bir olay olamaz. Kötü gibi görünen de aslında mümini hayırlı sonuçlara ulaştıracaktır. "...Olur ki hoşunuza gitmeyen bir şey, sizin için hayırlıdır ve olur ki, sevdiğiniz şey de sizin için bir şerdir. Allah bilir de siz bilmezsiniz." (Bakara Suresi, 216) ayeti gereği, iman eden insan Kendisine sığınılan, Melca olan Rabbinin kendisi için en hayırlısını dilediğini bilir.

Güven duymak, hiçbir kuşkuya yer olmaksızın halisane teslimiyete yol açar. Tevekkül ederek yani her işte Rabbini vekil edinerek teslimiyeti yaşayan mümin korkusuz, rahat ve sakin ruh haline sahip olur. Geleceği yaratanın da Allah olduğunu kavraması tevekkülünü artırır.

Yüce Allah Kendisine gereği gibi kulluk etmeyi hedefleyen kulları için her olayı hayırla yaratır. Müminler bilir ki, zâhirde olumsuz gibi de olsa, her olay aslında kendileri için sayısız hayır içerir. İşte bu teslimiyet de, müminlere huzur verir. Halisane teslim olmuş bir mümin melek gibidir, emrolunduğunu kararlılıkla yerine getirir.

Kur’an’da, Allah’ın vahiyle bildirdiği emrine itaat eden Musa(as)’ın annesinin, çocuğunu nehre bıraktığı anlatılır. Bu zorlu teslimiyet sınavından İbrahim(as) da geçmiş, oğlu İsmail(as)’ı rüyasına binaen kurban etme konusunda denenmiştir. Ancak her iki kutlu insan da itaat edip teslim olunca, Rabbimiz zorluğun ardından kolaylığı getirmiş ve çocuklarına tekrar kavuşmuşlardır. Önemli olan gönülden teslimiyettir ve insan tam tevekküllü olursa acısı hafifler.

Allah, senelerdir ve bugün bizi katil Siyonistlerin zulüm ve soykırım uyguladığı Gazze’deki insanların olağanüstü teslimiyetine şahit ediyor. Ve yaşadıkları her katliam sonrası, “Elhamdülillahi alâ külli hal” diyebilen insanların güçlü imanına. Kimi evladını kimi anne babasını kimi kardeşini kaybettiğinde, “İnna lillahi ve inna ileyhi raciun” diyebilen insanların sabrına... Bizim zannettiğimizin aksine asıl tehlikede olan onlar değil bizleriz. Onlar sığınılabilecek en emin limana sığınmışlar, onlar güvende.

Rabbimiz tevekkülümüze bizim de şahit olmamız için bizi imtihan ediyor. Teslim olmamız için musibet veriyor, hastalık veriyor; ayaklarımızın yere basması için sıkıntılar veriyor. Bütün bunlar gerçekte imanî derinlik kazanmamız yönünde Yüce Allah’ın bize olan lütfudur.

Allah'a halisane teslim olabilmek için Allah’ı hiç unutmamamız ve O’nun her şeyi sürekli ve an an yarattığının şuurunda olmamız gerekiyor. O dilemedikçe, insan hiçbir şeyi Allah’tan bağımsız olarak kendisi yapamaz. Bizlere tam bir teslimiyet nasip etsin Rabbimiz.

Kim bütün benliğiyle Allah’a teslim olur ve aynı zamanda doğru ve yararlı işlerde bulunursa, hiç sarsılmayan bir dayanak elde etmiş olur: çünkü her şeyin akibeti Allah’ın elindedir. (Lokman Suresi, 22)

Yani tebliğ, kimilerinin söylediği gibi, inancının reklamını yapmak ya da dinin propagandasını yapmak değildir. Ya da özellikle bugünlerde, anlatmakla vazifeli oldukları dinin gereklerini Müslümanlara nakleden Diyanetin hazırladığı her Cuma hutbesi sonrası, “Türkiye lâiktir, lâik kalacak” hezeyanları sergileyenlerin iddia ettiği gibi şeriat rejimi hazırlığı değildir.

İnsanları Kur’an ahlakına çağırmak, onlara ölümü, ahireti ve hesap günü Allah’ın huzurunda yapayalnız sorgulanacaklarını hatırlatmak her Müslümana farzdır. Özellikle yaşadığımız ahir zamanda en büyük problem iman zafiyetidir, imansızlıktır. İmanı dışında, sahip olduğu hiçbir şey insana ahirette yarar sağlamayacaktır çünkü.

Kur’an’da bu konuda, iyilikleri tavsiye edip kötülüklerden men etmek, Rabbinin nimetini durmaksızın anlatmak emrediliyor. Bu emrin muhatabı tüm Müslümanlardır. Peygamberimiz(asm) gibi Kur’an ahlakını yaşamak ve yaygınlaştırmak hepimizin sorumluluğudur.

Tebliğ, ihtiyaç içindeki herkese yapılır. Dini, inancı, fikirleri, görüşleri, mesleği, kariyeri, giyim tarzı her ne olursa olsun ayrım yapılmaz. Mümin iyilikleri yalnızca tavsiye eder, hidayet Allah’tandır. Güzel sözle yapılan daveti reddedildiğinde, mümine düşen, Allah’ın emri gereği, "Sizin dininiz size, benim dinim bana” (Kafirun Suresi, 6) demektir.

Dolayısıyla tebliğ ne Allah ile kulu arasına girmek, ne de insanlara inanç konusunda baskı yapmak değildir. Tebliğden çeşitli sebeplerle kaçınmak, insanları dinsizliğe, din düşmanlığına, deccaliyetin ağına, dolayısıyla da cehenneme itmektir.

Din dışı felsefeleri benimseyen inkârcılar, insanlara ideolojilerini telkin ederlerken, dine karşı olumsuz eleştirilerde bulunur, saldırgan bir davranış sergilerler. Bu kişilerin dine saldırı malzemeleri, genelde Müslümanlık adı altında yaşanan, ancak içine din dışı bazı hurafelerin, adet ve geleneklerin, zaman zaman ideolojilerin katıldığı, dinin özünden uzak olan anlayışlardır. Gerçek Müslümanlık, hedef alınan din anlayışına tamamen zıttır.

Kur’an, içinde hiçbir çelişki bulunmayan Allah kelamı olan kitaptır. Kur'an ahlâkı hakiki manâda yaşandığında fitne yeryüzünden kalkacak, din tamamen Allah’ın olacak, güzel ahlâkın sıcaklığı, barış, huzur, adalet, merhamet, mutluluk ve sevgi bütün insanlığı saracaktır.

Tebliğde görevimiz, sadece iletişim kurmak ve davet etmek; kabul ettirmek ise Allah’a aittir. Kimseye zorla, "Gel İslam'a gir" denmiyor. Kurallarını beğenmeyen gelmez. Gece gündüz sürekli İslam eleştirisi, saçmalıktan başka bir şey değildir.

Yine bir Cuma hutbesi sonrası kendisinin de muhatap alındığını zannedip, “Kimse bu ülkede dindar olmak, Müslüman olmak zorunda değil" demişti bir 'kanaat önderi'. Konu zaten bu değil; ister Hristiyan ol ister deist ol, ateist ol, agnostik ol, istersen avokadoya tap bizi ilgilendirmiyor. Müslümanlıkta zorlama yok ama Müslümanlığımızın, bir kesimin zoruna gidiyor olduğu çok açık.

Allah’ın tüm peygamber ve elçileri, müşriklerin alay etmelerine, baskılarına, hakaretlerine ve iftiralarına rağmen tebliğ ibadetini yerine getirdiler. Deli, büyücü, çıkarcı hatta sapık gibi sözlerle kendilerini küçük düşürmeye çalışanlara rağmen. Bizler de onların izinde, aynı görevi kınayıcının kınamasından korkmadan yüklenme çabasındayız.

Sizden; hayra çağıran, iyiliği (marufu) emreden ve kötülükten (münkerden) sakındıran bir topluluk bulunsun. Kurtuluşa erenler işte bunlardır. (Ali İmran Suresi, 104)

Kararlı olmak; bir hedefe ulaşmak veya bir işi yapmak için istek, azim ve iradeyi sürekli olarak korumak, karşılaşılan engellere rağmen vazgeçmemektir.

Kararlılık, müminlerin hayatları süresince ihtiyaç duydukları ve kendilerine Allah'ın hoşnutluğunu kazandıracak olan üstün bir ahlâk özelliğidir. Rabbimiz, “Göklerin, yerin ve her ikisi arasındakilerin Rabbidir; şu halde O'na ibadet et ve O'na ibadette kararlı ol. Hiç O'nun adaşı olan birini biliyor musun?” (Meryem Suresi, 65) ayetiyle inananları, ibadet etmede kararlı davranmaları konusunda uyarır.

Bir Kur’an ayetinde, “(Öyle) Adamlar ki, ne ticaret, ne alış-veriş onları Allah'ı zikretmekten, dosdoğru namazı kılmaktan ve zekâtı vermekten 'tutkuya kaptırıp alıkoymaz'; onlar, kalplerin ve gözlerin inkılaba uğrayacağı (dehşetten allak bullak olacağı) günden korkarlar.” (Nur Suresi, 37) ifadesiyle samimi iman edenlerin hiçbir durumda kararlılıklarından vazgeçmedikleri bildirilir.

Peygamberimiz (asm), az bile olsa sürekli yapılan ibadetlerin Allah katında daha değerli olduğunu vurgular. İbadette kararlılık; samimiyetin ve imanın alâmetidir ve kalpte derinleşir.

Müminler dünya hayatının çekici süslerine aldanmadan ve nefislerinin tutkularını gözetmeden güzel bir ahlâk göstermeye çalışırlar. Nefislerindeki fücurun gösterdiği kötü yola sapmaktan sakınır, vicdanlarının işaret ettiği doğru yolda yürümeye çaba gösterirler.

Olaylar karşısında kararlılığını sürdüren müminin karakteri, şartlara göre değişkenlik göstermez. Kibirli biri karşısında dahi aynı kararlılığı gösterir, büyüklenmez ve tevazusunu korur. Kötü sözle dahi karşılaşsa, her zaman için 'sözün en güzelini' söyler.

Müminler, “Allah anıldığı zaman kalpleri ürperir; kendilerine isabet eden musibetlere sabredenler, namazı dosdoğru kılanlar ve rızık olarak verdiklerimizden infak edenlerdir.” (Hac Suresi, 35) Rabbimizle olan bağlantısını kesintisiz sürdürerek güçlü bir kişilik kazanan müminler, imanî yönden de olgunlaşırlar. Kur’an'da iman edenlerin bu üstün ahlâk özellikleri ve Allah'a olan kararlı teslimiyetleri, İbrahim(as) örnek gösterilerek şöyle övülür:

“İyilik yaparak kendini Allah'a teslim eden ve hanif (tevhidi) olan İbrahim'in dinine uyandan daha güzel din'li kimdir? Allah, İbrahim'i dost edinmiştir.” (Nisa Suresi, 125)

Mümin azimli ve kararlıdır; "Ey oğlum, namazı dosdoğru kıl, ma'rufu emret, münkerden sakındır ve sana isabet eden (musibetler)e karşı sabret. Çünkü bunlar, azmedilmesi gereken işlerdendir.” (Lokman Suresi, 17) emrine itaat eder, azimle iyiliği emreder, kötülükten sakındırır, musibetlere sabreder ve insanlara karşı bağışlayıcı davranır.

Zorlukların yanı sıra, insana sunulan sayısız nimet, geçici ve aldatıcı dünya metaı da imtihanın parçalarıdır. Mümin, kendisine her an sunulan bu nimetlerin Allah Katı’ndan, şükredici olup olmayacağının sınanması amacıyla verildiğini bilir. Dünyevi olan her şeyin, imtihan ortamının çekici süsleri olduğunu bilincindedir ve bunların çekim güçlerine kendini kaptırmaz. Mümin dünya hayatına karşı dikkatli ve şuurludur. Allah’ın hoşnutluğunu kazanma hedefinde kararlıdır ve bu konuda içinde taşıdığı coşkunun olumsuz etkilenmesine izin vermez. Ahiret için ciddi bir çaba içinde olmak, gevşememek, aşırılıklardan kaçınmak, müminin kararlılığının göstergesidir. İşte bu çaba, Kur’an’ın ifadesiyle şükre şayandır.

Kararlılık, sadece başlamak değil; sonuna kadar devam edebilme gücüdür. İnanan insanlar, "Mü'minlerden öyle erkek-adamlar vardır ki- Allah ile yaptıkları ahide sadakat gösterdiler; böylece onlardan kimi adağını gerçekleştirdi, kimi beklemektedir. Onlar hiçbir değiştirme ile (sözlerini) değiştirmediler.." (Ahzab Suresi, 23) ayetindeki gibi ölünceye kadar, hem ibadetlerinde hem Allah'ın rızasını kazanma konusunda kararlıdırlar. İnsan hayatındaki tek kesin gerçek olan ölüm için hazırlık yapan ve ‘ellerinin önden sundukları’na sınır koymayan samimi müminler, ahirette de kazançlı olacak, ödüllendirileceklerdir.

Ve onlar-Rablerinin yüzünü (hoşnutluğunu) isteyerek sabrederler, namazı dosdoğru kılarlar, kendilerine rızık olarak verdiklerimizden gizli ve açık infak ederler ve kötülüğü iyilikle savarlar. İşte onlar, bu yurdun (dünyanın güzel) sonucu (ahiret mutluluğu) onlar içindir. (Ra'd Suresi, 22)

Ermenistan Başbakanı Paşinyan Beyaz Saray'da dün gerçekleşen ve Ermenistan Azerbaycan arasındaki kalıcı barış ile "Trump Yolu"nun deklare edildiği zirve sonrasında telekonferans yoluyla Ermenistan basının sorularını yanıtladı.

Başbakan Nikol Paşinyan, 8 Ağustos'ta Washington'da imzalanan bir bildiriyle Ermenistan ve Azerbaycan'ın birbirlerine karşı toprak talebinde bulunmayacaklarını belirtti.

Başbakan Nikol Paşinyan, Ermenistan Today medya kuruluşunun "Ermenistan'ın Syunik'i ABD'ye kiraladığı" sorusuna şu şanıtı verdi:

"Böyle bir ifade nasıl birinin aklına gelebilir? Toprak kiralamaktan söz edilemez. Syunik bölgesi Ermenistan Cumhuriyeti'nin bir parçasıydı ve olmaya devam edecek. Sanırım bu konu kapandı. Ayrıca imzalanan bildiriyle Ermenistan'ın Azerbaycan'a, Azerbaycan'ın da Ermenistan'a karşı toprak talebinde bulunmayacağını ikili olarak kaydettiğimizi söyleyebiliriz"

ABD ve İran arasındaki gerginliğin tırmanması durumunda Syunik'in İran'a yönelik bir saldırı için sıçrama tahtası olup olamayacağına dair bir soruya yanıt veren Paşinyan, "Varsayımlara veya tahminlere göre hareket ederseniz, kesinlikle herhangi bir hipotez ortaya atabilirsiniz. Öyleyse kafanızın karışmaması ve kaybolmamak için ne yapmalısınız? Yazılanlara, imzalananlara ve halihazırda yayınlananlara güvenmek gerekir. Bu metni okuduktan sonra böyle bir soru veya endişe ortaya çıkamaz. Bu projede hiçbir askeri güç veya bileşen yoktur ve bundan şüphe edilemez" diye konuştu.

Ermenistan Başbakanı Nikol Paşinyan, Ermenistan, Azerbaycan ve ABD tarafından imzalanan ortak bildiri kapsamında oluşturulacak olan "Trump Rotası"nın güvenliğini kimin sağlayacağını açıkladı.

Paşinyan, egemenlik, yargı yetkisi ve toprak bütünlüğü çerçevesinde Ermenistan topraklarındaki güvenliğin Ermenistan tarafından sağlanacağını, Azerbaycan'ın ise kendi topraklarındaki güvenlikten sorumlu olacağını vurguladı.

"İşletme yönetim modelleriyle ilgili olarak şunları belirtmek istiyorum. Örneğin, Zvartnots Havalimanı'nın kendi güvenlik hizmeti var. Şirketlerin kendi güvenlik hizmetleri var, bankaların kendi güvenlik hizmetleri var. Güney Kafkasya Demiryolu'nun da kendi güvenlik hizmeti olacağından eminim. Ancak bu servislerin faaliyetleri hiçbir şekilde Ermenistan'ın kolluk kuvvetlerinin ve genel olarak devlet ve yerel yönetim kurumlarının yetkisini aşmaz ve aşamaz. Güvenlikten bahsettiğimizde neyi kastettiğimizi iyi anlamalıyız" diyen Paşinyan,  "Yargı yetkisi, egemenlik ve toprak bütünlüğü, Ermenistan topraklarında yalnızca Ermenistan Cumhuriyeti yasalarının geçerli olduğu anlamına gelir ve bu çok önemli bir gerçektir" dedi.

Yatırımcıların ve yatırım şirketlerinin dahil olacağını ve bu şirketlerin bugün Ermenistan'da faaliyet gösteren binlerce şirkete benzer şekilde kendi güvenlik hizmetlerine sahip olabileceğini belirten Paşinyan  "Ancak bu, hiçbir şekilde Ermeni polisinin, Ulusal Güvenlik Servisi'nin ve yargı sisteminin yetkilerini ve faaliyetlerini sınırlamaz." diye konuştu.

Ermenistan ve Azerbaycan'ın ablukayı kaldırma mekanizmalarına yaklaşımlarındaki farklılıklara değinen Paşinyan Ermenistan'ın iş yönetim modelleriyle ilgilenen yabancı yatırımcıları çekmeye çalıştığını belirtti. "Azerbaycan, belki de önemli mali kısıtlamalarla karşılaşmadığı için bu konuyla daha az ilgileniyor" diye konuştu.

Paşinyan, Armenpress'in Bakü'nün Ermenistan'ın egemen toprağı olarak tanıdığı sınırları netleştirip netleştirmediği ve Azerbaycan'ın işgal altındaki Ermenistan topraklarından askerlerini ne zaman çekmeyi planladığına ilişkin sorusuna yanıt olarak, 8 Ağustos'ta Washington'da imzalanan Üçlü Deklarasyon'un 5. paragrafına atıfta bulundu.

Paşinyan "Birleşmiş Milletler Şartı ve 1991 Almatı Deklarasyonu ile uyumlu olarak, geçmişteki çatışmalarla bağlı olmayan parlak bir geleceğe doğru bir yol çizme ihtiyacını kabul ediyoruz. Uluslarımızın, uluslararası sınırların dokunulmazlığı ve büyük insani acılara yol açan çatışmadan sonra toprak ele geçirmek için güç kullanımının kabul edilemezliği temelinde nihayet iyi komşuluk ilişkileri kurmaya başlaması için koşullar yaratılmıştır. Gözden geçirilmeyen ve asla gözden geçirilmemesi gereken bu gerçek, iki ulusumuz arasındaki düşmanlık sayfasının kapanmasının önünü açmaktadır. Şimdi ve gelecekte herhangi bir intikam girişimini kararlılıkla reddediyor ve dışlıyoruz." diye konuştu.

1991 Almatı Bildirgesi, Sovyet Ermenistan topraklarının Ermenistan Cumhuriyeti topraklarıyla, Sovyet Azerbaycan topraklarının da Azerbaycan Cumhuriyeti topraklarıyla özdeş olduğu anlamına geliyor. Başbakan'a göre, sorunun çözümü sınırlandırma sürecinin devam etmesi.

"Topraklar karşılıklı olarak iade edilmeli"

Paşinyan şöyle devam etti: "İkinci bir seçenek daha var - referandum, ancak bu süreci daha da zorlaştırıyor. Mantıksal olarak Ermenistan'a ait olan, ancak Azerbaycan'ın kontrolü altında olan topraklar var. Ve mantıksal olarak Azerbaycan'a ait olan, ancak Ermenistan'ın kontrolü altında olan topraklar var. Sınırlandırma süreci devam etmeli ve kontrolümüz altında olan ancak bize ait olmayan topraklar Azerbaycan'a, Azerbaycan'ın kontrol ettiği ancak kendisine ait olmayan topraklar da bize iade edilmelidir."

"Ya da yine eşdeğerlik ilkesine dayanarak, örneğin referandum yoluyla, belirli toprakların değişimi." seçeneğini dile getiren Paşinyan, durumun bu aşamaya gelmemesini umduğunu dile getirdi.

Paşinyan Azerbaycan'ın aktif demiryolları, gaz boru hatları ve petrol boru hatları olduğunu, Ermenistan'ın ise böyle bir altyapıdan yoksun olduğunu hatırlattı ve şunları söyledi:

"Bir petrol boru hattını yönetme kabiliyetimiz yok çünkü olmadı. Amerika Birleşik Devletleri ve diğer potansiyel ortakların bu kabiliyeti var. Bir okul inşa ederken bile bazı sorunlarla karşılaşıyoruz, bir petrol boru hattı inşa ederken ve yönetirken ne gibi sorunlarla karşılaşacağımızı hayal edin. Gerçek zorluklar orada başlayacak ve yapılan taahhütler ve açılan güzergahlar hakkında suçlamalar başladığında ancak sözler yerine getirilmeyecek."

Paşinyan, Ermenistan'ın başka yatırımcıları davet edebileceğini, ancak bu yatırımcıların aynı zamanda garantilere de ihtiyaç duyduğunu söyledi. Paşinyan "Örneğin, Amerika Birleşik Devletleri'nin katılımı ve Başkan Trump ile olan ilişkisi yatırımcılara bir miktar güven veriyor. Bunun sonucunda Ermenistan'ın yatırım notlarının iyileşeceğine sizi temin ederim, zaten iyileşiyorlar." diye konuştu.

Anlaşmanın paraflanması

Paşinyan, medya mensuplarının sorularını yanıtlarken, Washington'da barış anlaşmasının paraflanmasının Ermenistan ve Azerbaycan arasındaki güven düzeyinin artmasına ve ikili gündemdeki daha fazla konunun görüşülmesine olanak sağlayacağını belirtti.

Paşinyan "Bugünkü etkinlik, birçok konunun ikili formatta görüşülüp çözülmesi için bir fırsat sunmalı ve biz de bu doğrultuda çalışacağız. Gündemimiz, sınır belirlemeden barış anlaşmasının nihai imzalanmasına ve onaylanmasına kadar oldukça geniş. Washington toplantısı, ikili formatta çalışmayı bıraktığımız veya yerine başka bir formatın getirildiği anlamına gelmiyor. Aksine, bu ikili çalışmanın bir ifadesidir ve bu yolda ilerlemeye devam edeceğiz." diye konuştu

Paşinyan, barış anlaşmasının paraflanmasının, tarafların belgeyi kendileri için kabul edilebilir ve aslında artık değiştirilemez gördüklerinin resmi bir yazılı kaydı olduğunu da sözlerine ekledi ve "Şimdi bir sonraki aşamaya, anlaşmanın imzalanmasına geçmeliyiz." dedi.

Başbakan, önümüzdeki dönemde sadece barış anlaşması konusunda değil, ikili gündemde yer alan diğer önemli konularda da yoğun istişare ve tartışmaların sürdürülmesinin planlandığını söyledi.

Paşinyan, Azerbaycan ile Beyaz Saray'da ortak bir bildiri imzaladıktan hemen sonra gazetecilere yaptığı açıklamada ise, ulaşım yollarının açılmasının Ermenistan'a dış dünyayla önemli demiryolu bağlantıları sağlayacağını söyledi.

Paşinyan, bu açılmanın Ermenistan'ın egemenliği, toprak bütünlüğü ve yargı yetkisi çerçevesinde gerçekleşeceğini vurguladı.

Paşinyan, varılan anlaşmaların 16 Temmuz'daki basın toplantısında özetlenen ilkelerle tamamen uyumlu olduğunu belirtti.

8 Ağustos'u  hem "inanılmaz" hem de "tarihi" olarak nitelendiren Paşinyan, savaş alanında şehit düşenleri de anarak, "Ermenistan Cumhuriyeti'nin bağımsızlığı, mutluluğu, refahı ve devletliği için zemin hazırladılar" dedi..

Armenpress,  Ermenistan Kamu Radyosu

Mesela kelebekler, uzun süren bir koza döneminden sonra, tırtıl olarak girdikleri kozadan bir başka böcek türü olan kelebek halinde çıkarlar. Kelebeklerin bu değişimine sıklıkla şahit olduğumuzdan, bu son derece ilginç olayı olağan bir durummuş gibi algılarız.

Ancak; bilim adamlarının yakın zamanda keşfettikleri bir canlı; bizim hiç şahit olmadığımız bir şey yaparak bu alışkanlık mekanizmamızı yerle bir ediyor.

Mesodinyum Bukalemun adı verilen tek hücreli bir organizma son derece ilginç bir özelliğe sahip…

Organizma, hem bir bitki hem de bir hayvan. Evet, yanlış okumadınız!

Mesodinyum Bukalemun, yüzlerce küçük tüycük (silya) ile kaplı tek hücreli bir hayvan türü yani kirpikli bir canlı.

Bu canlılar, silya isimli tüycüklerini suyun içerisinde çok hızlı hareket edebilmek için adeta bir motor gibi kullanıyorlar. Çoğu, kendi için besin sentezlemek yerine başka organizmaları yiyerek besleniyor. Bu özellikleriyle hayvanlara benziyorlar.

Bazı türleri ise, daha farklı olarak kriptomonat ismi verilen algleri ve diğer mikroorganizmaları yutuyor. Yuttukları algler ile ortak çalışan bu türlerde, alg fotosentez için gereken şekeri üretiyor; Mesodinyumlar da algleri koruyor ve onları bir yerden başka bir yere taşıyan vasıta görevi görüyor.

Mesodinyum Bukalemun ismi verilen tür ise algleri yutuyor fakat onlarla ne ortak yaşıyor ne de besleniyor. Bunun yerine; algleri kendisi için çalıştırıyor.

Hücreler bölünmeden önce bir kaç hafta boyunca sağlam kalıyorlar; bu süre içerisinde alg, organizma için fotosentez üretmeye devam ediyor. Organizma ise karşılığında alge herhangi bir şey vadetmiyor. Algi taşıdığı sürede, organizmanın rengi, taşıdığı algin rengine göre renk değiştirdiğinden, türe Bukalemun ismi verilmiş. Kırmızı alg taşıyorsa, kırmızı, yeşil alg taşıyorsa yeşil rengi alıyor.

Algleri yutması ile bir hayvan özelliğini ve yuttuğu algleri fotosentez için çalıştırmasıyla da bir bitki özelliğini aynı anda gösteren bu canlıların yaşam şekline “Endosimbiyo” adı veriliyor.

En şaşırtıcı yönü ise, organizmanın iki farklı türdeki canlıya ait özelliği göstermek için herhangi bir özel kimyasal işlem yapmaya, bir koza örmeye, ya da aradan zaman geçmesini beklemeye ihtiyacı olmaması…

Evrim teorisinin iddia ettiğine göre, bir canlının çıkarı olmadan bir başka canlıya yardım etmesi söz konusu değildir. Bu nedenle, keşfedilen bu endosimbiyo hayat, evrimciler açısından çok büyük bir sıkıntı meydana getiriyor.

İlkel olduğu iddia edilen tek hücreli bir canlının ise iki ayrı canlı türüne dair özellikler gösterecek kadar kompleks bir yapıya sahip olması da yine evrim teorisinin “Hayat ilkelden komplekse doğru ilerlemektedir” yanılgısını yerle bir ediyor.

Sadece tek bir hücreye sahip olan minicik bir organizmanın bile içerisinde, Allah’ın yaratma sanatının sayısız delillerini ve mucizelerini bize gösteren dev bir âlem vardır. Yüce Rabbimiz, bu dev âlemi sadece tek bir hücrenin içerisine sığdırmış ve o tek bir hücrenin içini bir tane değil, milyonlarca yaratılış delili ile donatmıştır. Tek bir hücrenin içindeki dünya, bugün bile tam anlamıyla keşfedilebilmiş değildir.

İki yüzyıl boyunca bilim adamları canlıları inceliyor ve hücreyi araştırıyor. Fakat bu kadar çok sayıda kişinin bu kadar uzun zamandır çalışmasına karşılık, her gün yeni bir bilgi daha keşfediliyor ve bu dev âlem hakkında elde edebileceğimiz bilginin sayısız olduğu ortaya çıkıyor.

Bu âlemin içinde keşfedilen her bir detayın eşi ve benzeri yoktur. Daha önce ne duyulmuş, ne de bir örneği görülmüştür.

“Gökleri ve yeri (bir örnek edinmeksizin) yaratandır. O, bir işin olmasına karar verirse, ona yalnızca “Ol” der, o da hemen oluverir.” (Bakara Suresi, 117)

Zafer Bilim Araştırma Dergisi, Temmuz

Peki ne?

Sayın Hamdi Ulukaya ve Chobani yoğurtlarının ismini ilk defa Amerika Birleşik Devletlerine sıklıkla gittiğim ve MÜSİAD’ ın ABD teşkilatlanma sorumlusu olduğu günlerde tanımıştım…

Hatta kendisini MÜSİAD USA ya bile üye yapmayı düşünmüştük ama kendisinin Erdoğan ve Ak Parti karşıtlığından da öte Siyasi Kürtçü ve Siyasi Mezhepçi olarak bilindiğini ve kendisinin bu teklifimizi kabul etmeyeceğinin kuvvetle muhtemel olduğu bize söylenmişti…

Biz de vazgeçmiştik …

Hatta daha sonraları Türkiye Cumhuriyetinin Kürtleri ezdiği, asimile ettiği ve köylerini bombaladığı ile alakalı medyaya açıklamaları düşmüştü.
Hoş bu söylemleri Sayın Erdoğan ve Ak Parti iktidarlarının gelişine kadar da olmayan şeyler değildi!!!

Ee Fenerbahçe Spor Kulübü de Erdoğan karşıtı ve Ak Parti iktidarına muhalif olarak bilinen
Atatürkçü hassasiyeti olan bir kulüp ya, iki muhalifin birleşmesi gayet normal diyenlerimiz olabilir...

Ama kazın ayağı öyle değil işte!

Evet iki tarafta Anti Erdoğancı zannedilse de arada ufak bir nüans var...

Chobani yoğurtlarının sahibi Sayın Hamdi Ulukaya madem ki Türkiye Cumhuriyeti nin önceki dönemlerde de olsa Kürt Köylerini bombaladığını söylemesi onun Anti Kemalist olduğunun dolayısıyla da Atatürk’ün bilhassa Dersim politikasının tam karşısında mevzilendiğinin delilidir…

Fenerbahçe Spor Kulübü, Suudi Arabistan da oynanacak olan Galatasaray -Fenerbahçe Süper Kupa finalinde ısınma yaparken göğüslerinde Atatürk resmi olan tişörtlere izin verilmediği gerekçesiyle başta Divan Kurulu eski başkanı Uğur Dündar olmak üzere ortalığı ayağa kaldırmışlardı…

FIFA VE UEFA Kurallarına göre daha önceden bildirilmediği taktirde normal prosedürün dışına çıkıp farklı formalar veya tişörtler giyemeyeceklerini bildikleri halde!

Bunun kendi Atatürk sevgilerinin önünde bir engel olarak gördüklerini belirtip bütün dünyayı da ayağa kaldırarak Galatasaray’ ı da kendi yanlarına alet edip sözde Atatürkçülük şov yapmışlardı.

Ne oldu peki şimdi?

Neredeyse iç çamaşırlarına bile Atatürk resmi yerleştirip karşı çıkanlar da Atatürk düşmanı olarak niteleyen bir kulüp Atatürk’ ün devri iktidarında başka tersi bulmak üzere Kürt köylerinin bombalandığını Kürtlerin red, inkar ve asimilasyona tabi tutulduğu açık açık dünyaya haykırmış olan sayın Hamdi Ulukaya’ nın sponsorluk teklifini nasıl kabul etmiştir?

Yani Fenerbahçe’ nin ve Sayın Ali Koç’ un Atatürk sevgisi parayı görene kadar mıdır?

Yanlış anlaşılmasın ben Sayın Hamdi Ulukaya’ nın bu açıklamaları neden yaptığını eleştiriyor değilim…

Bu söylediklerinde gerçeklik payı da olmuş olabilir …

Hatta Türkiye’ de ki Kürt sorununun ve terör eylemlerinin de bu politikaların neticesinde başladığını da düşünmekteyim...

Fenerbahçe Kulübü ve sayın başkanı Ali Koç ile tribünleri sık sık “Mustafa Kemal’ in askerleriyiz” sloganları ya da İzmir marşı ile inleten şanlı Fenerbahçe taraftarı Atatürk’ ün devri iktidarına “Kürt katili ve Kürt köylerinin bombalayıcısı” eleştirilerini yapan sayın Hamdi Ulukaya ve Chobani yoğurtlarının sponsorluklarını içlerine sindirebilmekteler mi acaba?

Yoksa şarkıcı Tarkan gibi paranın ucunu gördüklerinde onlar da çok kolay Atatürk ve Kemalizm sevgisinden vaz mı geçmektedirler?

Malum şarkıcı Tarkan’ da Arap ülkelerine gidip yüklüce dolarlar alıp dans edip sahnede kıvırmaktaydı…

Halbuki Suudi Arabistan’ da Atatürk tişörtü giymedi diye Fenerbahçe’ nin maçı boykot etmesine şarkıcı Tarkan da destek vermişti...

“Ey Para sen nelere kadirsin ‼!” demekten başka bir şey gelmiyor aklıma …

İhracat dünyasında 38 yıllık tecrübesiyle tanınan dış ticaret stratejisti Rıza Davutoğlu, Türk gıda sektörünün ABD pazarındaki güncel sorunlarını ve fırsatlarını ele alan iki önemli içeriğe imza attı. Önce, kaleme aldığı “ABD’de Değişen Gümrük Tarifeleri Işığında Türk Gıda Ürünlerinin Geleceği” başlıklı makale yayımlandı; ardından Davutoğlu, makaledeki öngörüleri derinleştiren özel bir röportaj verdi.

Davutoğlu makalesinde, 2025’te ortalama ABD ithalat vergilerinin %2,5’ten %17,8’e çıkmasıyla oluşan “yeni maliyet denklemine” dikkat çekiyor. Yazı; ambalaj/etiket uyumundan navlun şokuna, kalite tutarlılığından premium-niş konumlandırmaya kadar kapsamlı çözüm önerileri sunuyor.

Bunu takip eden röportajda ise Davutoğlu, Trump dönemindeki “Liberation Day” tarifeleri sonrası Türk ürünlerinin pazarda neden zorlandığını somut örneklerle açıklıyor ve ihracatçıların uygulayabileceği 10 maddelik stratejik yol haritasını detaylandırıyor.

Rıza Davutoğlu: “Ürün satmak değil, güven inşa etmek. Ticaretin özü bence bu. Güven varsa sürdürülebilirlik olur, pazar genişler, marka oluşur.”

Makale ve Röportajdan Öne Çıkan Başlıklar

• Tarife Çarpanı: Daha önceden 2 000 USD’ye ABD’ye inen bir konteynerin toplam maliyeti son yıllardaki navlun artışları ve yeni vergilerle 5 000 USD’yi aşıyor.

• Premium-Niş Çıkışı: Organik, glutensiz, fonksiyonel ve helal sertifikalı ürün segmentleri; yüksek fiyat esnekliği sayesinde tarife baskısını absorbe edebilir.

• Depo/3PL Modeli: Houston gibi liman yoğunluğu düşük bölgelerde depolar kurmak, konteyner başına navlun ve bekleme giderini %10-15 azaltır.

• Menşe Mühendisliği: Ürünün hammaddesini kısmen GSP ülkelerinden tedarik ederek gümrük tarifesinde 5-8 puan avantaj sağlamak mümkün.

• <800 USD De-Minimis: Amazon ve benzeri platformlarda mikro ihracatla vergi ödemeden B2C satış yaparak pazar testi ve marka bilinirliği sağlanabiliyor.

Rıza Davutoğlu Kimdir?

Marmara Üniversitesi İşletme mezunu olan Rıza Davutoğlu, Toprak Holding, Eczacıbaşı ve Kervan Gıda gibi gruplarda üst düzey ihracat yöneticiliği yaptı; kendi markalarını geliştirdiği Birida Gıda ile 60’tan fazla ülkeye ihracat gerçekleştirdi. Davutoğlu, ABD başta olmak üzere çeşitli ülkelere 38 yıldır ihracat yapıyor.

Zalim, karşısında güç bulmadıkça zulmüne devam eder.

Güce alışan, başkalarını ezmekten menfaat sağlayan biri, durduk yere zulümden vazgeçmez. Bu nedenle adaletin tesisi çoğu zaman mücadeleyle olur.

Kalbindeki merhamet harekete geçer ve vicdanı uyanırsa, bir zalim pişman olup doğru yola dönebilir. Kur’an’da da Hz. Musa’nın karşısındaki Firavun bile uyarılmıştır çünkü insan değişebilir.

Toplum ve sistem karşı durursa, zulüm azalır. Eğer toplum sessiz kalırsa, zalim cesaretlenir.

Ancak şuurlu halklar zulmün önünü kesebilir. Zalim, çoğu zaman uyarı, mücadele, caydırıcılık veya ilahi adalet olmadan zulmünden kolayca vazgeçmez. Ama her insanın içinde bir dönüşme ihtimali de vardır. Bu yüzden hem mücadele etmek, hem de insanları doğruya çağırmak önemlidir.

Bugün Gazze’de yıkımla, gözyaşıyla, kanla beslenen zalim İsrail insanların sessizliğinden, tepkisizliğinden ve duyarsızlığından daha da cesaret alarak yalnızca zulmü değil, insanlığı da hedef alıyor.

Akan her damla kandan, zulme uğrayan, hayatını yitiren her insandan kendimizi sorumlu hissetmiyor, zulme birlikte karşı durmak için hiçbir çaba içerisine girmiyorsak, bunun ağır vebaline de hazır olmalıyız.

Vicdanlarımız diri olmalı! Nesli tükenen kimi hayvanlar için dünyayı ayağa kaldıran ama canlar soykırıma uğrarken sesi çıkmayan insanın vicdanı ölüdür.

"Komşum açken ben tok yatamam" diyorsa Müslüman, kardeşleri zulüm görürken de rahat uyuyamamalı.

Dünyada imtihan oluyoruz, zorlu bir imtihandan geçiyoruz. Zalimler bitmeyecek, zulmünden vazgeçmeyecek. Çünkü bu hak ile batılın savaşı. İnsanlık tarihi boyunca yeryüzündeki mücadele hep bu iki kutup arasında gerçekleşti.

Müslüman, zulme sessiz kalıp, zalimle birlikte yola almamalı. “Kim bir kişinin zâlim olduğunu bilerek ona yardım etmek üzere zâlim ile birlikte yürürse, İslâm'dan dışarı çıkmış olur” buyuruyor Peygamberimiz. (İbn Kesir, Hadislerle K. K. Tefsiri, c. 5, s. 2089)

Çağın zalimlerine de destekçilerine de, susarak zalimlerle birlikte yol edinenlere de lânet olsun! Rabbim zalimleri ıslah etsin, etmeyecekse helâk etsin. Bizlere, dünyadaki son nefesimize kadar Hakk'ın yanında olmayı nasip etsin.

Allah, coğrafyamızı ve ciğerlerimizi yakan savaş alevini de yangın alevini de söndürsün. Cennet vatanımızı cehenneme çeviren zalimlerin o ateşleri yaktıkları ellerini kurutsun. Dünyanın her yerinde korkunç yangınlar günlerdir devam ederken, sadece ülkemizde her felaketten et didiklemek için akbaba sürüsü gibi bekleyen organize kötüleri etkisiz kılsın. Allah bizleri her türlü felaketten esirgesin.

Bugün İslam dünyasında yaşanan kanın, acının ve gözyaşının dinmesi, sorunların çözülmesi için birlik olmak acildir. Toplantı ve konferanslarda birlik ve beraberlik mesajları verilmesi, bunun ütopya değil, beklenen bir oluşum olduğunun delili. Son dönemde bu birliğin liderinin Türkiye olması gerektiği konusunda çarpıcı açıklamalar geliyor.

Kur’an’ın, “Allah’ın ipine hepiniz sımsıkı sarılın, dağılıp ayrılmayın” emri gereği ittihad yani birlik olmak zorunludur. İslam dünyasında yıllardır yaşanan acı ve dökülen kan, bu parçalanmanın getirdiği sonuçlardan biridir. Birlik, beraberlik ve kardeşlik ruhu yeniden canlanmalıdır.

Halklar birlik olursa ortak kararlar daha sağlam ve sürdürülebilir olur. Barış ve huzur ancak ittifakla ve son dönemde yaşanan olayları sosyal ve siyasi bir gelişme olarak değerlendirmeyerek, Allah'ın hayır ve hikmetle yarattığına inandığımızda gerçekleşebilir. Coğrafyamızda çok üzücü olaylar yaşanıyor olsa da zulüm, kargaşa ve çekilen acılar, umulur ki yaklaşan güzel dönemin doğum sancılarıdır.

Cumhurbaşkanı Erdoğan, geçen hafta yaptığı konuşmada ittifak etmenin önemini şu anlamlı sözlerle ifade etti: "Atlarımızın şahlanışından coğrafyaya huzur yayıldı. Kılıç şakırtıları bu bölgeye barış getirdi. Kılıçlarımızı gerektiğinde kınından çıkarıp omuz omuza savaştık. Gerektiğinde hançerlerimizle bir dilim ekmeği üçe böldük. Gerektiğinde kılıçlarımızı, hançerlerimizi kınına koyduk. Kalemlerimizi çıkardık. Yeryüzüne, gökyüzüne birbirimizin yüreğine La İlahe İllallah Muhammedün Resulullah hattını hep beraber kazıdık. İttifak yaptığımızda atlarımızın, kılıçlarımızın, kalkanlarımızın, naralarımızın, tekbirlerimizin önünde hiç kimse duramadı. İttifak yaptığımızda medeniyetimizle, sanatımızla, ilmimizle, refah seviyemizde hiç kimse yarışamadı. Türk, Kürt, Arap eğer bir aradaysa, birse, beraberse işte o zaman Türk vardır, Kürt vardır, Arap vardır. Ayrıştıklarında, bölündüklerinde, uzaklaştıklarında ise mağlubiyet, hezimet, hüzün vardır. Moğol orduları acımasızca İslam beldelerini yıktı. Çünkü Türk, Kürt, Arap ayrışmıştı. Haçlılar İslam beldelerine saldırdı. Çünkü Türk, Kürt, Arap birbirinden kopmuştu. Birinci Dünya Savaş'ını kaybettik, aramıza sınırlar çizildi, duvarlar örüldü. Kudüs'ü yitirdik çünkü tefrika vardı. Ne zaman ayrıldık, kaybettik, yenildik. Ne zaman ittifak yaptık, o zaman tarihe istikamet çizdik. Bugün Gazze'de, Filistin'de tarihin en acımasız, en vahşi, en barbar soykırımı icra ediliyor. Neden? Çünkü Türk, Kürt, Arap tarih boyunca olduğu gibi bir araya gelip ittifak kuramıyor."

"Malazgirt Zaferi, Kudüs'ün Fethi, İstanbul'un Fethi, Çanakkale savunması, İstiklal Savaşı, Türk, Kürt, Arap ve daha nice Müslüman halkın ortak savaşları, zaferleridir. Binbir Gece Masalları'nın Bağdat'ını Türk, Kürt ve Arap inşa etmiştir. Kudüs'ü, Selahaddin Eyyubi'nin komutasında Türk, Kürt, Arap fethetmiştir. Şam bizim ortak şehrimizdir. Diyarbakır bizim ortak şehrimizdir. Mardin, Musul, Kerkük, Süleymaniye, Erbil, Halep, Hatay, İstanbul, Ankara bizim ortak şehrimizdir."

"Türk, Kürt, Arap eğer beraberse Türk vardır, Kürt vardır, Arap vardır. Türkler, Kürtler ve Arapların, ittifak yaptığında atlarının rüzgârı Çin denizinden Adriyatik'e serin esintiler yayar.”

“Bugün Türk ile Kürt aralarında engel olmaksızın tekrar muhabbetle kucaklaşıyor. Bugün Malazgirt ruhu, Kudüs İttifakı, İstiklal Savaşı'nın nüvesi yeniden şekilleniyor. Bugün büyük ve güçlü Türkiye'nin şafağı söküyor. Şimdi oturup konuşacağız. Silahlarla, şiddetle değil, kavga için değil, muhabbet, kardeşlik için, aradaki terör engelini kaldırarak yüz yüze, gönül gönüle konuşacağız."

Bu cümleler üzerine kimilerinin, kurulmuş, kurulan, kurulacak olan tüm birlikleri doğal karşıladığı halde muhtemelen ortak paydasında “İslam” da olduğu için tedirgin olmaları, altında bir başka –art-niyet aramaları çok acayiptir. Halbûki ortak değerler ve amaçlar etrafında birleşmek, toplumların kimliğini korumasına ve gelecek nesillere aktarmasına yardımcı olur.

Cumhurbaşkanı Erdoğan, birlik mesajlarına gösterilen eleştirileri, “Ümmetin birliğini savunmak ne zamandan beri suç oldu’ ifadeleriyle cevapladı. “Tabii bunlar ümmet bilinci nedir bilmezler. Bir duvarın tuğlaları gibi birbirimize kenetlenmemizin neresi yanlış be gafiller. Milletin inancından ve değerlerinden bu kadar mı kopuksunuz. Ne yapacaksınız, batılı patronlarınızın kılıcını kuşanıp Türkler Kürtler Araplar arasında fitne mi yayacaksın, nefreti mi yayacaksın, kavgayı mı büyüteceksin. Allah bunlara akıl izan ve basiret versin. Bizi ümmetçilik yapmakla suçlayanlara şunu söylüyorum, ekranları başında biz izleyen milletime de sesleniyorum, biz Türk milletindeniz. Hz. Muhammed'in (sav) ümmetindeniz, biz sadece bugünden değil kalu beladan beri ümmetin sevdalısıyız.” şeklinde konuştu.

Strateji ve Güvenlik Uzmanı İbrahim Keleş, “Bize ne Şam’ın şekeri, ne Arabın yüzü” diyenler, “Kâbe Arabın olsun, Çankaya bize yeter” diyenler, Araplarda da Osmanlı aleyhine sözler söyleyenler… Hepsi İngilizlerin içimize ektiği ayrık otlarıdır ve bizi birbirimize düşman ettiler” diyor.

Ülkemizde kalpleri paramparça bir kitle var; içleri nefret dolu, kendi aralarındaki çarpışmaları çok şiddetli ama vatan, millet, ümmet hayrına bir mesele olduğunda bakın nasıl birlik oluyorlar. Deccalî bataklıklarında bizi boğmak için kafamıza bastırıyorlar. Biz ne yapıyoruz? Alttan birbirimize çelme takıyoruz. Allah, "Birlik olmazsanız gücünüz gider" buyurmuyor mu?..

Coğrafyamızda dış kaynaklı fitne ürünü bir literatür yığınıyla boğuşmak vakit kaybıdır. Yıllarımız gitti. Canlarımız gitti. Allah aşkına her fitneye balıklama atlamayalım artık, gücümüz gitmesin Ortak bağlarımız zayıflamasın. Kardeşliğimiz zarar görmesin. Sn. Cumhurbaşkanımızın dediği gibi;

"86 milyon biriz, beraberiz, ezelden ebediyete kadar kardeşiz"

Kızım, “baba televizyona bir bakar mısın?” dedi...

Baktım, saat 21.00 gibi askerler Boğaziçi Köprüsünde, vatandaş ne oluyor, terörist bir tehlike var...

İstanbul’ un birkaç yerinden arkadaşlarımı aradım, ne oluyor...

1980’den tecrübeliyiz...

Bir kalkışma var ama ne boyutta...

Pek endişelenmedim, polis ve özel harekat bu küçük grubu hal eder, dedim.

Ama, arkadaşlar Hasdal ve Kartal’da da sıkıntılar var deyince, endişelendim!

Televizyonda, başbakanı dinledim...

Ne yapacağız endişesi üniversitede nitekim evrenden çok çektik, çok türban eylemi yaptık...

Her şey başa mı saracaktı..

Reisin cep telefonundan çağrısı ile sokağa indim, RP’den beri reisin peşinde birkaç arkadaş yanımda, selalar okunuyor ana caddedeyiz...

Yavaş yavaş toparlanma var, artık cadde maç kazanma kalabalığında biz, Okmeydanı’ ndayız Kağıthane’ deki arkadaşlar biz Hasdal’a gidiyoruz, siz Sütlüce parti ile gidin dediler...

Bu arada münafık malum arkadaşlar yanımızdan geçerken, sırıtarak..ne yapacaksınız evinize gidin, diyor..

Ben, istanbul üniversitesi beyazıt meydanı eylemlerinden bu tip olaylara alışığım yanımda da sağlam arkadaşlar var, yani hepsi Kasımpaşalı.

Okçular, Pazariçinden vurduk Hasköy’e ama ben böngür böngür bağırıyom, en öndeyim, “Tekbir, Allahüekber” Herkes cam ve balkonlarda...

Yanımdaki nedim arkadaşım Cumhurbaşkanı çağırıyor, daha ne duruyorsunuz ben, Kadıköy’ de Bakırköy’ de zafer çanları çalıyorlar Haliç sahilden Haliç köprü altına geldik telefondan il emniyet de denildi.

Sütlüce rampadan Haliç Köprüsüne çıktık, Boğaziçi tarafı Okmeydanı tepe E5 üzeri uzakta bir Zırhlı Personel Taşıyıcı var, trafik yok, sol Boğaziçi Köprüsü, sağ taraf haliç köprüye doğru gençler hareketlendi.

Baktım birkaç tüfekli asker köprünün Ayvansaray ucundaki ZPT’ye doğru kaçıyor, bizim gençler Allah Allah nidaları ile peşlerinde on’dan fazla asker, peşinde bin genç ZPT’nin içindeler, kapak açık komutan bacada elindeki G3’e mermi sürüyor, delikanlı bizimkiler ZPT’ninde üstüne çıkınca kapak da kapandı...

Köprü üstünden baktım, Eyüp tarafından bizim molla güruh da tekbirler ile geliyor...

ZPT Haliç Köprüsü trafiği kesmiş, Ayvansaray’ dan önde birkaç kırkayak dediğimiz hal kamyonu..

ZPT’nin motoru çalışıyor üzerinde 50-100 genç, vitese takıp ZPT’yi sallıyorlar, çocuklar düşeceksiniz, dinleyen yok...

“Ağabey, ben tankçı idim ekzosu tıkayalım...”

Üstlerindeki tişörte patates mi taş mı sarıp ekzosu tıkadılar...

Bir polis sireni iki tane Reno resmi polis aracı, genç genç üniformalı polisler, akrepler ellerinde ama çocuklar tir tir titriyor, dedim, siz devletsiniz...

Sakin olun ve sakın havaya falan ateş etmeyin bir mermi sesinde, gençler Kasımpaşa ve Eyüp gençleri hepsinde makine vardır, kim kimi vurur, kim vurduya gideriz.

Tamam ağabey dedi..

Baktım, gencler ZPT’ nin 12,7 uçaksavarı sökmüşler aldım, “Tank da uçaksavarda bu milletin” dedim...

Polis, bağajı açtı ama uçaksavar çok uzun, nedim arka kapıyı açtırdı... Biraz dikine soktuk, genç polise kapıları kilitle bu devlet malı size emanet.

Zpt, baktık kaçacak artık, öndeki büyük kamyoncular, “ağabey biz bunu önden ve arkadan kıstırak” kapadılar, kasaları ZPT’ ye yasladılar... Aslında 40 tonluk ZPT kamyonu parçalarda, tıkalı ekzosla tam gaz veremiyor, kıstırdık artık kaçamıyorlar..

Edirne istikameti trafik tıkalı, üç kamyonu alınca, baktım, tek şerit akacak gibi, vatandaş mağdur olmasın diye sol şeritten ufak ufak trafiğe de yol verdirdim...

Trafik biraz açılınca, birde 2-3 tane kartal zırhlı özel harekat polisler geldi...

Hepsi keleşli ve yelekli, amire durumu genç polisle aktardık, hepsi ZPT’ nin içinde Özel Harekat Polisi, amir işinin ehli telsizdende devamlı konuşuyor resmilere, iş artık bizde dedi...

Keleşlere mermi sürülü ZPT’ nin üstündeler, gençleri ZPT’ den indirdik...

Amir, kapağa vurdu... “T.C. Özel Harekat Polisiyiz, teslim olun!” ZPT’ nin kapağa özel harekatçıların keleşleri çevrili, ses yok...

Çelik kapak da açılmıyor...

Birşeyler ile açmaya çalışılıyor ama nafile...

Trafikte tek şerit akıyor...

Baktım, bir şantiye kamyoneti geliyor ustalara,

-“sizde spiral motoru varmı?” dedim..

- “Var ağabey...”

- “Eee, nasıl çalıştıracağız...”

- “Sizde jeneratörde var mı.?”

- “Ağabey biz şantiyeden geliyok, jeneratörde var”

- “Amirim uğraşma anahtar, tornavida ile” dedim...

Kamyoneti yanaştırdık ZPT’ nin yanına jeneratör çalıştı, ustalar başladılar spiralle kilitli kapağın çelik vidalarını kesmeye. Birkaç vida kesildikten sonra içerden kapağa vurdular...

- “Teslim olacağız” gibi bir ses... Ustalar ZPT’den indi, araçları ileri aldılar...

Amir, çok tecrübeli... 15-20 keleşli polise, önce ZPT üstünde emniyeti aldırdı.

Kapağı açın ama keleşli polisler tetikte...

- “Teslim olacağız”,

- “Kaç kişisiniz?”

- “11 kişiyiz”

Kapak açıldı. Amir, “tüm şarjörleri verin” G3 tüfek ve tabancalar hepsi alındı.

Bu arada beş bin genç kapak aralanınca ZPT’ ye yükleniyor... Amir, köprü yan yoluna kartal polis zırhlıları yaklaştırdı, gençler uzaklaşmıyor, “bize ve resmi polislere, gaz atacağız uzaklaşın” dedi...

5-100 metre uzaklaştık ki maskeli Özel Harekatçılar gazı bizim gençlere attılar.

Bizimde gözler yanıyor, dumandan görüyorum, çıkanı hızla amir kendi zırhısına gönderiyor, hepsini kartal zırhlılara doldurdu, biz, öksürük ve göz yaşı, gençler, “amirim ne yaptın” Amir, dolan kartallara, “beklemeyin, gidin” diyor...

Hepsini alıp, ZPT’ nin içini kontrol ettiler..Amirin telsiz susmuyor resmi polisleri ZPT’ nin üzerinde konuşlandırıp, “Devletin ZPT’ si sizde... Biz göreve gidiyoruz” dedi... Özel harekatçılar kalmadı..

Köprüde bekliyoruz, saat 3-4 gibi oldu... Boğaz tarafından çok güçlü uçak ve bomba sesleri geliyor... Biz, köprüyü bombalıyor şerefsizler sandık, sonra öğrendik jet ses hızını geçip alçalıp, bomba gibi ses çıkarmış...

Karanlıkta seçemiyoruz, boğazdan Haliç boyu üzerimizde de uçak uçuyor. Evden hanım arıyor... “Bekir, taksim tarafından bombalama yapıyorlar, çocuklar çok korkuyor, lütfen artık gel”

Uçak, bir boğaz bir haliç sesi patlatıyor...

Saat 4 gibi, baktık Haliç köprüsü emniyette, yapacak bir şey de yok. Boğaziçi bombalandı mı belirsiz ama uçak alçaldıkça Haliç Köprüsü de bombalanacak endişesindeyiz..

Resmi ZPT’ nin yanında nöbet bekleyen polisler ile helalleştik. Haliç köprü ortalarındayız, Okmeydanı’ na dönüyoruz ama, bizimle gelen tüm gençlere baktık, tamamız...

Ne yapalım? Düz gitsek Boğaziçi köprüsü ama, yorulduk artık oraya kadar yürüyecek hacet de kalmadı...

İstanbul’un başka bölgelerindeki arkadaşlarımızı aradık, istişare edip, gün ağarır iken artık eve döndük..

Eve gelince tv de, köprünün teslimini görünce iyice rahatladık ama sonrasında, Ankara Külliye önü bombalandı...

Reisi merak ediyoruz, Yeşilköy’ e inmişti, Bahçelievler’ de imiş... Saat 8 gibi etrafında kalabalık, tv de konuştu...

Öğlen gibi 1.Ordu Komutanı da konuşunca, elhamdülillah, bu gazamızda bitti dedik..

Teğabun Suresi o günün kimileri için ise bir aldanma günü olduğunu şöyle haber veriyor:

Sizi toplanma günü için bir arada toplayacağı gün; işte bu aldanma (teğabun) günüdür. Kim Allah'a iman edip salih bir amelde bulunursa (Allah) onun kötülüklerini örter ve içinde ebedi kalıcılar olmak üzere altından ırmaklar akan cennetlere sokar. İşte büyük 'mutluluk ve kurtuluş' budur.

İnkâr edip ayetlerimizi yalanlayanlara gelince; onlar da içinde sürekli kalıcılar olmak üzere, ateşin halkıdırlar. Ne kötü bir dönüş yeridir O.

Teğâbun kelimesi, "karşılıklı aldanma" anlamına geliyor. Ancak kıyamet bağlamında bu, "gerçekte kimin kazançlı, kimin zararda olduğunu ortaya çıkaran gün" demektir.

İnsanın yaratılma amacı Allah'a kulluk ve ibadet etmektir. Yalnızca bu sorumlulukların bilincinde yaşayan insan ölüm sonrası ahiret hayatı için güzel bir beklenti içinde olabilir. Ancak insanların çoğu ahireti düşünmeden yaşıyor. Bu yanılgı sonucu ahiret beklentisi olmayan insan için tek bir ihtimal geriye kalıyor. Ölümle birlikte toprak olmak, sonsuza kadar yok olmak. Bu düşünce ise dehşet vericidir.

Bu korkudan uzak olmak için pek çok insan ölümü konuşmuyor, tartışmıyor, hatırlamak istemiyor. İnsan hayatının tek kesin gerçeği iken ölüm, adeta yokmuş gibi düşünülüyor. Toplumun büyük kesimi ölüm düşüncesinden kaçıp, devekuşu gibi başını kuma gömerek, topluluk psikolojisi içinde gerçeklerden kaçarak rahat etmeye çalışıyor. Ne büyük aldanış!..

İnansın ya da inanmasın bütün insanlar, kıyametle yüzleştikleri saat, kendilerini bekleyen "yeniden dirilişi" kavrayacak. O günü umut etmeyenler, bu apaçık gerçeği artık reddedemeyecek ve Rablerinin buyruğuna "isteseler de istemeseler de" boyun eğecekler.

Dünyada aldananlar, dünya hayatını ebedî sananlar, hakikati inkâr edenler o gün gerçeği görecek ve aldatıldıklarını fark edeceklerdir.

Aynı zamanda, dünyada zorluk çeken ama iman üzere yaşayanlar da o gün gerçek kazancı elde ettiklerini anlayacaklardır.

O gün, dünya hayatına aldananların pişmanlığı ortaya çıkar. Ahireti unutanların kaybı netleşir. İman edenlerle inkâr edenler arasındaki fark açıkça görülür.

Kur’an, dünyayı, "Dünya hayatı bir aldanıştan ibarettir" (Hadid Suresi, 20) ayetiyle "aldatıcı bir meta" olarak tanımlar. Bu nedenle, "aldanma günü", bu aldanışın maskesinin düştüğü gündür.

Görüş gücünün keskinleştiği ve hakikatin tüm çıplaklığıyla gözler önüne serildiği o gün, dilerim bizler için aldanma değil, hasret günü olsun. Gerçek Sevgiliye kavuşma günü olsun...

Neden CHP-DEM Partile ittifak yaparsa suç ya da terörle iltisak oluyor da aynı işi yani ittifakı hem de bizzat Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın ağzından duyurulduğu halde bu suç ya da terörle iş birliği olmuyor ?

Tamam hiç lafı uzatmayacağım.
Kimseyi yalandan yere eşek yerine koymayacağım.
Aptala da yatmayacağım…

En sonunda söyleyeceğimi de en başından yazıyorum buraya …
Acaba DEM Parti ( bırakın iltisakı ) Terör örgütünün fesh edilmesi yani terör örgütünün yok edilmesi için çaba sarf etmiş hatta baş rol oynamış olabilir mi?

DEM Parti Teröre destek veren konumdan teröre son veren bir konuma çıkmasının bir rolü olmuş mudur?
Aptal ya da eşek olmayan herkes bunun cevabını biliyor…

Pekala aptal ya da eşek olmadıkları halde bu suali yöneltenlerin amacı nedir ?

Çünkü bunu koca koca bazı siyasetçi ya da siyaset yorumcuları sormaktadır !
 

Cevabını bildikleri halde neden bu sualde ısrar ediyorlar ?

Neden CHP ye suç olan AK Parti ya da Milliyetçi Hareket Partisine serbest diye soruyorlar ?

Çok açık …

Cumhuriyet Halk Partisi yetkilileri Dem Parti ile ittifak yaptıklarında; yani CHP’nin şu an da Silivri de tutuklu bulunan suç örgütü lideri şahıs tarafından Kent Uzlaşısı adı altında terör örgütü ve temsilcileri ile görüşürken “PKK silah bıraksın ya da siz pkk ya silah bırakın çağrısı yapın” diye bir şart sunmamaktaydılar.

Hatta bırakın böyle bir çağrı da bulunmayı, Sezgin Tanrıkulu gibi milletvekilleri ile PKK’nın İHA ve SİHA’larla etkisiz hale getirilmelerini bile eleştirip adeta terör örgütüne destek vermekteydiler…

Yani AK Parti ve Milliyetçi Hareket Partisi devletin yanında ama PKK’nın karşısında vaziyet alırken Cumhuriyet Halk Partisi ise açık açık terör örgütü ve onun siyasi uzantısıyla devlete karşı işbirliği yapıyordu!

Daha dün gibi hepimiz hatırlayacağız ki Kandil de ki terör örgütü liderleri Cumhuriyet Halk Partisi’nin ve altılı masanın cumhurbaşkanı adayı olan Kemal Kılıçdaroğlu’ na açıkça destek verirken hiçbir CHP’li yönetici “Olur mu kardeşim sizden gelecek destek olmaz olsun siz Mehmetçik’e kurşun sıkıyorsunuz, siz silah bırakmadan sizden ne destek alırız ne görüşürüz” diyememişlerdi…

Pekala vicdan sahibi akıl bali olan herkese soruyorum ; şu anda PKK’nın veya dem partinin böyle bir durumu var mı?

Eğer yoksa bu soruyu hangi aptal sorabilir ve diyebilir ki ne değişti de dem parti ile siz ittifak yapıyorsunuz?

Yani bir şey değişmemiş mi?

Sizin işbirliği yapmış olduğunuz şekliyle Cumhur İttifakıı’nın iş birliği yapma şekli hiçbir birbirine benziyor mu?

Kaldı ki şu anda dem Parti ile Cumhur İttifakı bir seçim işbirliği yapmıyorlar !

Sadece terör örgütüne silah bırakmakla alakalı bir süreç yürütülüyor…

Bunun için bir iş birliği var…

Bugüne kadar ne AK Parti ne MHP hiçbir seçimde PKK terör örgütünün siyasi uzantısı olan bir parti ile işbirliği yapmamıştır…

Çünkü o partiler terör ve kendi aralarında mesafe koymuyorlardı.

Ama şu an sen kendi adıma söylüyorum; bir Cumhur İttifakı seçmeni ve cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Sayın Recep Tayyip Erdoğan Erdoğan’a rey veren bir seçmen olarak bundan sonra terör örgütü ile arasına mesafe koymaktan da öte terör örgütünün kendisini fes etmesinde başat rol oynamış olan DEM Parti ile Velevki seçim İttifakı dahi yapılsa ben hiçbir mahsur görmüyorum…

Bilmem anlatabildim mi?

Tekrar tekrar dinleyince gerçek olduğunu gördüm ve şaşkınlığım daha da arttı.

Hani derler ya “yürek yemiş öyle konuşuyor”diye...

Belediyelerde gırtlaklarına kadar pisliğin, rüşvetin, irtikap ve yolsuzluğun içine gömülmeleri ve yine aralarında ki iç savaş sebebi ile yine bizzat CHP’liler tarafından yargıya ihbar edilen, gammazlanan CHP’li belediyeleri öz eleştiri yapıp partiden atacağına adeta diyet borcunu ödeyen konuşmalarına ilaveten bir de daha iki sene evvel büyük Türk milletinin tertemiz oyları ile

( Yüzde 52,18 ) Cumhurbaşkanı seçilen Sayın Recep Tayyip Erdoğan’ı darbe ile tehdit etti.

Pervasızlığın, edepspzliğin bu kadarına da pes!

En acı olanı da şu; “Bizim belediyelerimiz çalmadı rüşvet yemedi yolsuzluk yapmadı” diyemiyor!

“Sandığı getir” diyor …

Yahu sandık senin keyfin için iki senede bir milletin önüne konulan bir oyuncak mı?

O sandık 23 senedir devamlı geliyor zaten hatta 1950 den beri 75 senedir geliyor.

Bugüne kadar gelenlerden ne fayda gördün ki bugün yolsuzluklarını sözde bir erken seçimle gizlemeye çalışıyorsun Özgür Özel ?

Ama bu kez haddini çok aştı ve Mısır’ da ki Tahrir Meydanını örnek göstererek

resmen “Darbe” imasında bulundu!

Ben, Özgür Özel’ e “Hadi gücün varsa davet et bakalım, bu ülkede seni dinleyecek bir tane adam var mı Türk silahlı Kuvvetleri içerisinde”

Ya da; “Sokakla bu işi becerebiliyor musun?”

Ben buradan iktidarımıza ve Sayın cumhurbaşkanımıza seslenmek istiyorum;

“Acırsanız acınacak hâle düşersiniz!” Gereğini yapınız Sayın Cumhurbaşkanım...

Paşaların kavgasını unutmayalım!

Mustafa Kemal Paşa rakiplerini sandıkta yenmedi…

Tüm rakiplerini ezmese onlar onu ezecekti...

Kazım Karabekir Paşa’ yı Ankara’ da ters kelepçe yaptı, Kılıç Alilerin yargısı…

İtiraz eden İsmet Paşada az kalsın tutuklanacaktı!

Kaldı ki burada Kazım Karabekir, Rauf Orbay, Ali Fuat Başgil veya Refet Bele gibi İstiklal Savaşı Gazisi emekçi paşa da yok karşınızda!

İktidarı darbe ile Mısır-Tahrir meydanları ile tehdit eden;

Tüm belediyeleri gırtlağına kadar pisliğe batmış hainleri siz de aynı şekilde bertaraf etmezseniz yarın onlar sizi darbe ile bertaraf ederler!

Aklın yolu bir…

Tutacaksın kulağından tıkacaksın Ekrem’in yanına Silivri’de bir kaç ileri gelenini…

Suç ortada zaten…

Her şey hukuka uygun…

Bunları yaparsanız tarih sizi kahraman diye yazar…

Yoksa Abdülhamid , Menderes veya Erbakan gibi arkanızdan ağıt yakarlar.

Sayın Cumhurbaşkanım acımayınız bu alçaklara yoksa acınacak hale sizi düşürmek isteyecekler!

Anne sütünün özellikleri ve besin değerleri, bebeğin her dönemine göre farklılık gösterir. Anne sütü, bebek yeni doğduğunda bağışıklığını güçlendirecek ve sindirim sistemini geliştirecek içeriktedir. 3-4 gün sonra daha sulu ve tatlıdır. İçindeki şeker, protein ve mineraller de bebeğin gereksinimine uygundur. Sonraları ise daha yoğun bir forma dönüşür. Sulu form bebeğin susuzluğunu, koyu form da açlığını gidermeye yöneliktir.

Erken doğan bebekleri bekleyen süt ise mucizevi bir şekilde daha fazla yağ, protein, sodyum, klorür ve demir içerir.

Her bebeğin sütü kendisine özeldir. Bebeğin hastalıklarına özel tedaviler ve ilaç içeren özel besinin üretim merkezi anne vücududur. Muhteşem bir sistemle anne bebeğine sarıldıkça, annenin vücudu bebeği için gerekli antikorları ve bağışıklık hücrelerini üretir. Allah, anne ve bebek arasında çok özel bir bağ yaratmıştır.

Anne sütü % 90'ı su olan, sindirimi kolay, çocuğun gelişimi için en zengin gıda içeriğine sahip, en hijyenik, en uygun ısıda olan besindir.

Anne sütü birçok enzim, vitamin, nükleotid ve antikor içerir. Yakın zamanlarda ise sütte yeni bir protein bulundu. Alfa-laktalbumin adı verilen bu protein, annenin doğuma yakın zamanlarında ve süt verme döneminde üretiliyor. Bebeğin rahat uyumasını sağlıyor ve bebeği stresten koruyor. Bebeğin midesine girdiğinde, kan basıncını düşüren ve beyni etkileyen ölümcül hastalıkları önleyen özel bir yardımcı protein olan oleik asit ile birleşiyor.

İşte alfa-laktalbumin ve oleik asitin birleşmesi ile bir mucize gerçekleşiyor; tümör hücrelerine karşı ölümcül bir protein olan “Hamlet” adlı protein üretiliyor. Mekanizması tam olarak çözülememiş olsa da, bebeğin midesinde oluşan bu kompleks proteinin, 40 farklı tipte kanser hücresini öldürdüğü biliniyor.

Söz konusu protein hücre duvarına saldırarak, içeri giriyor ve tümör hücrelerini birleştiriyor. Yarım saat içinde ise onların şeklini değiştirmeye başlıyor ve 6 saat içinde de hücreleri öldürüyor.

Kökeni anne sütü olan Hamlet proteinini kısaca özetlersek; bu protein normal hücrelere zarar vermiyor, sadece kanser hücrelerini öldürüyor. Halâ araştırma aşamasında, deneysel – klinik çalışmaları devam ediyor. Seçici olarak sadece tümörleri hedef alması ve yan etkilerinin az olması nedeniyle gelecekte kanser tedavisinde yeni nesil ilaçlar arasında yer alabilir.

Bu proteinin en hayret verici özelliği, sağlıklı hücreleri tanıyabilmesi. Bilim adamları buna cevap bulamamışlarsa da aslında cevap açık; akla ve şuura sahip olmayan bu hücreler, Allah’ın ilhamı ile hareket ediyorlar.

Hamlet'i oluşturan alfa laktalbumin ve oleik asit tek başlarına tümörü yok edemiyorlar. Mutlaka bebeğin midesinde bir bileşik haline gelmeleri gerekiyor. Allah, proteini, oleik asidi ve bebeğin midesindeki enzimleri aynı anda yaratıyor ve tüm bu molekülleri mucizevi bir şekilde gerekli yerlere yerleştiriyor.

Anne, ne korunmaya ve beslenmeye muhtaç bebeği için en ideal gıda olan anne sütünü vücudunda üretebilir ne de içeriğindeki besinleri kendisi düzenleyebilir. Tümü Allah'ın yaratmasıdır. O, "Ol" der ve olur.

Anne sütünü en değerli besin olarak yaratan Allah Rezzak'tır; her canlının ihtiyacını bilen ve insanların faydasına olmak üzere nimetlerini verendir. Anne sütünün içindeki önemli proteinleri ve Hamlet'i en güçlü ilaçlar olarak yaratarak sonsuz ilmini sergileyen Allah Şafi'dir; şifa verendir.

Zafer Bilim Araştırma Dergisi, Temmuz

Bir defa yargı sopası çok uzun yıllar boyunca ya Kürdün kafasına inerdi ya da Müslümanın!

“Bölücü-irticacı” denilerek çok kolay ve haksız tutuklamalar olurdu...

Hâlen de oluyor eskiye nazaran iyileşme olmakla birlikte...

İlk defa Kürt, dindar ve solcu olmayan “Beyaz Türkler” diye bilinen Yahudi dönmeleri ile Masonların ve Fetullahçı alçakların yekpare destekledikleri ve ana akımda 30 yıldır İslam’ a ve kutsal değerlerine söven bir kendini bilmez tutuklandı!

Her kesimden tüm kalemler, siyasiler ve localar çok bastırdı bu gazeteci Fatih Altaylı’nın kurtarılması için hatta kanlı bıçaklı olduğu CHP’nin hamburgerci eski genel başkanı bile mesaj attı ama nafile.

Çünkü son Bağımsız Türk Devleti artık bir kısım jakobenistlerin, masonların değil milletinin emrinde bir hukuk sistemine sahipti…

Ne zamandan beri ?

2014 HSYK seçimlerinde başlayan yargının içinde ki bağırsakları temizleme süreci 15 Temmuz ile birlikte sürat kazanmış ve eksiği gediği olsa da tamamen milli yerli bir hüviyete kavuşmuştu.

Ülkemizde sistemin kalbi olan MGK’da ki milli güvenlik strateji belgesinde; birinci tehdit artık dindar ve mütedeyyin kesimler değil, kökü dışarıda gayri milli ve gayri yerli yapılar olduğu defalarca belirtilmiştir!

İşte bu yapıların desteklediği vatan hainleri de tıpkı Kavala örneğinde olduğu gibi devletimizin projektörleri altındadır.

Yaptıkları tüm tehdit ve hakaretler anında cezalandırılmaktadır…

Gazeteci Fatih Altaylı’nın da başına gelen de budur !

Şayet siz bu ülkenin devlet başkanını ölümle tehdit ederseniz tutuklanmayı da beklemeniz gerekir..

Dünya üzerinde yaşamış tüm insanlar, hesap günü diriltilirler. Ancak inkârcılar, küfür içinde yaşayanlar için o an oldukça zorlu bir zamandır. Diriliş anında, "Uykuya-bırakıldığımız yerden bizi kim diriltip-kaldırdı? Bu, Rahman’ın va'dettiğidir, (demek ki) gönderilen (elçi)ler doğru söylemiş." (Yasin Suresi, 52) diyerek şaşkınlıklarını dile getirirler.

Ardından gözleri yuvalarından fırlar ve "Eyvahlar bize, biz bundan tam bir gaflet içindeydik, hayır, bizler zalim kimselerdik" (Enbiya Suresi, 97) derler korku içinde. Ağızlarından çıkan "Eyvah" sözü büyük pişmanlığın ifadesidir. Dünya hayatında kendilerini uyaran insanların doğru söylediklerini, ölümle birlikte yok olmadıklarını, yeniden dirilişin gerçek olduğunu, uyarıldıkları her şeyin başlarına geleceğini kavrarlar.

Dünya hayatında Allah'ın rızasını kazanmayı ve O'nun azabından sakınmayı hiç düşünmemişlerdir. Allah'ın gücünün ve varlığının delilleri apaçıkken onlar yüz çevirmişlerdir. Dahası Allah, eşsiz merhametiyle onlara zaman zaman hatırlatmalarda da bulunmuş, hoşnutluğunu kazanmanın yollarını da göstermişken... Kaçırdıkları fırsatları düşündükçe pişmanlık duyguları daha da şiddetlenir. Ellerini ısırarak şöyle derler: "Ah keşke, elçiyle birlikte bir yol edinmiş olsaydım, vah yazıklar bana, ne olurdu da filanı dost edinmeseydim. Çünkü o, gerçekten bana geldikten sonra beni zikirden (Kur'an'dan) saptırmış oldu." Şeytan da insanı yapayalnız ve yardımsız bırakandır. (Furkan Suresi, 27-29)

Dünya hayatında çok değerli gördükleri çocuklarından, eşlerinden ve anne babalarından kaçarlar. Ne akrabalık ne de dostluk bağları kalmıştır. Yaşadıkları korku öyle şiddetlidir ki, Allah'ın azabından kurtulabilmelerine karşılık çocuklarını, eşlerini ve kardeşlerini fidye olarak vermeyi bile isterler. Ancak hayır; hiçbiri kabul edilmez. Bugün tüm bu çabalar sonuçsuzdur.

Onların korku ve dehşet içinde yaşadıkları o an, müminlerin coşkuyla bekledikleri andır. Yüzleri, inkârcıların "toz bürümüş, karartı sarıp kaplamış" yüzlerinin aksine apaydınlıktır ve onlar sevinç içindedirler.

O gün sahip olunan en değerli şey, Allah rızası amacıyla yaptıkları salih amellerdir. Dünyada yığıp biriktirenler, servetlerini Allah yolunda harcamayanlar, bugün yoksuldurlar.

Ahiretten yana kuşkuda olduklarından, dünyada nefislerinin bencil tutkularını gözetmiş, mal yığıp biriktirmiş ancak şimdi hazırlıksız yakalanmışlardır. Bugün ise "mü'mini kâfirden, haklıyı haksızdan ayırma" günüdür. (Saffat Suresi, 21)

Allah'ın kendilerine bir kavuşma zamanı tespit etmediğini zannedenler, Rablerine sıra sıra sunulurlar. Önlerine kitap konulur. Tüm suçlu-günahkârlar dehşet ve korkuya kapılırlar. "Eyvahlar bize, bu kitaba ne oluyor ki, küçük büyük bırakmayıp her şeyi sayıp-döküyor?" (Kehf Suresi, 49) derler. Vicdanlarını susturarak yaptıkları nankörlükler ve kötülükler ortaya dökülür. Yapıp ettiklerine kendileri de şahit olurlar.

Küfrün, ölüm melekleri tarafından yüzlerine ve sırtlarına vurularak canlarının alınmasıyla başlayan "beli büken işler" zincirleme devam eder. Onları şimdi bir yıkım daha beklemektedir. Kitapların verildiği an... Müminler kitaplarını sağ taraftan alırken, kitapları sol taraftan verilen suçlu günahkârlar o anda toprak olmayı dilerler.

Nebe Suresi'nde, pişmanlık içinde, "Bana keşke kitabım verilmeseydi", "Hesabımı hiç bilmeseydim", "Keşke ölüm her şeyi kesip bitirseydi", "Ah, keşke ben bir toprak oluverseydim" dedikleri bildirilir. Dünyadayken yakınlarının arasında sevinç içinde olan, Rablerine dönmeyeceklerini zanneden bu kişiler, en şiddetli pişmanlığı yaşar, yok olmayı çağırırlar.

Şimdi hesap anıdır. Tüm insanlar dünyada yapıp ettiklerinden sorgulanacaklar ve haklarında hüküm verilecektir. Müminler kolay bir hesaba çekilirler ancak onların hesabı son derece zorlu olur. Allah'ın, Kur'an'la bildirdiği emirlere uyup uymadıklarıyla, erteledikleriyle, göz ardı ettikleriyle, nankörlükleriyle kısacası gaflet içinde tükettikleri hayatları ile ilgili olarak sorgulanırlar. Dünya hayatında Allah'tan uzak hayat sürmelerine mazeret olarak söyledikleri samimiyetsiz sözleri burada söyleyemezler. Çünkü özür beyan etmelerine izin verilmez; o gün sesler kısılmıştır.

Müminlerin yaşadıkları neşe ve mutluluğu gördükçe, küfür daha da büyük bir pişmanlık duyar. Çünkü dünyadayken müminlerle alay etmiş, onları "düşük akıllı" olarak nitelendirmiş ve onların çağrılarından yüz çevirmişlerdir.

Artık, Kur'an'ın ifadesiyle "duyarlı teraziler" ortaya konur. Allah'ın sonsuz adaleti tecelli eder; hiç kimse hiçbir şeyle haksızlığa uğramaz. Bir hardal tanesi bile olsa teraziye getirilir. İnsanlar kitaplarındaki amellerine göre sonsuz cennete ya da sonsuz cehenneme girerler. Müminler için sonsuz kurtuluş ve mutluluk yurdu cennetin kapıları açılır. Melekler onları "selam"la karşılarlar. Nankörler ise kazandıkları dolayısıyla müstahak oldukları yeri dehşet içinde anlar, korkuyla titrerler.

İşte, kimin tartıları ağır basarsa, artık o, hoşnut olunan bir hayat içindedir. Kimin tartıları hafif kalırsa, artık onun da anası (son durağı) "haviye"dir (uçurum). Onun ne olduğunu (mahiyetini) sana bildiren nedir? O, kızgın bir ateştir. (Kaari'a Suresi, 6 –11)

Duam: Allah bizleri azabından beri tutsun, ayaklarımızı kaydırmasın… Ve gök kubbenin sahibi Rabbimiz, ahiretten önce zalim Siyonist katillerin demir kubbelerinin başlarına yıksın. Bombalarla parçaladıkları, yaktıkları, anne babasız bıraktıkları masum çocukların intikamını alsın. Ahiret azabının benzerini dünyada da yaşatsın. Bizleri de şahit kılsın!

İskandinav dilinde “Tyrkjaránið” olarak bilinen hadisenin İngilizce karşılığı “Turkish raids”, Türkçesi ise “Türk İstilası”...

Osmanlı kaynaklarında “İzlanda Seferi” olarak geçen hadisenin hikayesi ise, şu şekilde;

16. Yüzyıldan itibaren Akdeniz'de Osmanlı Türk sancağı çekerek yağma eylemlerine katılan çok sayıda korsan gemisi bulunmaktaydı..Bu zamanlarda kıyı kentlerini ve gemileri yağma etmek, yolcu ve kent halklarını esir alıp köleler yapmak, köle pazarında satmak, doğal bir ekonomik faliyetti..Savaş sonrası ve bu tip yağma ile oluşan kölelik kurumu, insanlık tarihinin en eski kurumudur..şu an gördüğünüz tüm mimari yapılar; kaleler, surlar, camiler, taş köprüler, katedraller ve yakın zaman tüm batı metroları bir kölelerin emeği ile yapılmıştır..

Bu gemiler Osmanlı sancağı çekmelerine rağmen köken olarak Türklerden değil, çoğunlukla Kuzey Afrikalı denizci kabile mensuplarından oluşmaktaydı..

Korsanlar, yağma yaparken kendileri için bir güvence teşkil ettiği için Osmanlı sancağı çekerken, Osmanlı idaresi de kendi nam ve hesabına yağma yapan korsanlardan yüklü miktarda vergi almaktadır..

Zamanla bir Türk gölü haline gelen Akdeniz'de neredeyse yağmalanmayan gemi ve liman kenti bırakmayan Kuzey Afrika asıllı korsanlar, bir süre sonra Akdeniz'e sığmaz hale gelirler.

Bunun neticesinde de Cebelitarık Boğazı'ndan geçerek Atlantik Okyanusu'na açılmaya ve Avrupa'nın okyanus kıyısındaki el değmemiş Atlantik sahil kentlerine göz dikmeye başlarlar.

Hollanda sahillerinin topa tutulduğu sırada Jan Janszoon isimli Hollandalı eski bir korsan, Osmanlı’nın denizlerdeki heybetinden etkilenerek Osmanlı gemilerinde Türklerle ve  Kuzey Afrikalılarla birlikte çalışmak istediğini bildirir.

Osmanlı sancağı altında kılıç sallamak için Müslüman olmak gerektiği bilgisi kendisine verildikten sonra anında İslam dinine geçen Jan Janszoon, "Genç Murat Reis" ismini alarak Osmanlı donanmasında rütbeli bir denizci oluverir.

Yıllar önce Hollanda ile İspanya arasında yapılan sekiz yıl savaşlarında İspanyollara kan kusturan bu kişi, Hollanda'nın savaşı kaybetmesinin ardından karada yaşamaya ve kendisini atıl hissetmeye başlar.

Boy göstereceği bir donanmayı sonunda bulan Hollanda asıllı bu korsan, kısa bir süre sonra kendisine tahsis edilen kadırga ve toplarla yağmalayacağı yeni liman ve gemiler aramaya koyulur.

1620'li yılllarda, Genç Murat Reis komutasındaki dev kadırgalar İskandinav ülkeleri üzerine bir sefer başlatır. Danimarka ve İsveç'in liman kentlerine yaklaşmaya çalışan Murat Reis, kökeni Vikinglere dayanan ve savaşçı denizcilerden oluşan İskandinavlardan sıkı bir mukavemet görür ve ganimet alamaz..

Kuzey  denizlerinde geçen ve yıllar süren seferler sonucu tek bir liman kenti ya da gayrimüslim gemisi yağmalanamaz; bu yüzden hem reiste, hem de tayfada büyük huzursuzluk baş gösterir.

Murat Reis'in içinde uzun süre bekleyen ve patlamak için fırsat kollayan bu enerji sonunda, kendini savunma gücü bulunmayan, sadece balıkçılıkla geçinen, küçük bir ülke bulur. Bu ülke; Iceland yani buzülkesi İzlanda’dır.

Diğer İskandinav kabilelerden farklı olarak buzuldan oluşan bir adada yaşayan İzlandalılar, binlerce yıllık tarihlerinde o döneme kadar kimseyle savaşmamışlardır. Çünkü adına Iceland(buzülkesi) denilen bu toprak parçası için kendilerine meydan okuyan kimse çıkmamıştır.

Bu yüzden savaşçı yetenekleri gelişmeyen ve sadece balıkçılıkla hayatlarını idame ettiren bir ada ülkesinin Murat Reis'in güçlü kadırgalarına karşı koyması hiçbir şekilde mümkün olmamıştır.

İzlanda'nın güney ve batı kıyılarını istila eden Murat Reis komutasındaki korsanlar ilki 1627 yılında gerçekleşen İzlanda yağmasında ada halkının tüm değerli eşyalarına ganimet olarak el koyarlar.

Ayrıca Murat Reis, genç ve sağlıklı olan erkekler ile kadınlardan oluşan yaklaşık 800 ila 1000 kişiyi yanına alarak adadan ayrılır. Sarışın, renkli gözlü, uzun boylu ve iri kemikli kızlar kadın pazarlarında, güçlü ve iri yapılı erkekler ise köle pazarlarında çok büyük talep görür.

Bu yüzden yakın bir tarihte İzlanda'ya ikinci bir sefer düzenlenir. Bu kez daha fazla insan taşıyabilmek için daha büyük kadırgalarla yola çıkan Murat Reis, ikinci İzlanda seferinde 2000 genç kadın ve erkeği yanına alarak önce Cezayir'e, ardından da İstanbul'a doğru yola koyulur...

Yani, kanımızda İzlanda kanıda olabilir!

O dönem nüfusu 60.000 civarında olan İzlanda, sadece iki seferde genç ve üretken nüfusunun büyük bölümünü, değer ifade eden milli servetinin de tamamını kaybeder. Bunun üzerine savaş eğitimi alan genç İzlandalılar önce silah kullanmayı, ardından da kendilerini savunmayı öğrenirler.

İzlanda tarihi, "Tyrkjaránið" olarak bilinen ve büyük bir yıkımı ifade eden Türk seferleri sonucu adeta yeniden yazılır. 17. Yüzyılın ortalarında çıkarılan bir yasayla ülkede Türk öldürmek meşru bir eylem olarak kabul edilir ve Türk öldürenlere de, hiçbir ceza verilmeyeceği duyurulur.

Bu yasa yaklaşık 350 yıl boyunca yürürlükte kaldıktan sonra, 1990’larda başkent Reykjavik'te Türk milli hentbol takımı ile İzlanda arasında oynanacak Dünya Kupası eleme maçı öncesi fark edilerek apar topar ilga edilir.

İzlandalılar, için milli bir yas vesilesi olan ve her yıl 16 temmuz günü anılmaya devam edilen bu hadise için yüzyıllar önce, bir de kendileri için bir halk şarkısı olan Tyrkjaránid'ı bestelemiştir.

İzlanda; 400,000 nufusa sahip Türkiye'nin 8de1'i 100,000 km2 toprağa sahip bu buzlarla kaplı Atlantik kutup ada ülkesine, maalesef günümüzde de ABD Başkanı Trump çökme faaliyeti hazırlığındadır...

Yani, modern dünyada bile, kölelik ve yağma devam ediyor..

Meloni, liderliğini daha çok uluslararası diplomasi, bölgesel stratejiler ve Avrupa dış politikası üzerinden inşa ederken; Weidel’in gücü Almanya’nın iç siyasetinde, özellikle de doğudaki seçmen tabanında ve parlamento içi muhalefet stratejilerinde yoğunlaşmıştır. Bu yönüyle Meloni, Avrupa’nın dışa dönük yüzlerinden biri haline gelirken; Weidel, içerideki siyasi memnuniyetsizlikleri temsil eden sert bir muhalefet figürü olarak öne çıkar. Her biri, farklı kulvarlarda ilerlese de, aynı muhafazakâr dalganın farklı tonlarını Avrupa siyaset sahnesine taşımaktadır.

-Giorgia Meloni: Uluslararası Muhafazakâr Köprü-

İtalya Başbakanı olarak Meloni, kısa sürede küresel ölçekte en görünür kadın muhafazakâr liderlerden biri haline geldi. Kendisinden önceki birçok ismin aksine, milliyetçi söylemleri pragmatik bir diplomasi anlayışıyla dengelemeyi başardı. Hükûmeti, ABD ile güçlü ilişkilerini sürdürürken, Avrupa Birliği ile olan temaslarını stratejik bir dengeyle yürütüyor. Özellikle dikkat çeken bir diğer adımı ise, İtalya’nın Orta Doğu ve Kuzey Afrika’daki etkisini önemli ölçüde artırması oldu.

Meloni’nin diplomatik üslubu, genellikle kuşkuyla yaklaşılan bölgelerde karşılık bulmaya başladı. Orta Doğu’da Meloni, giderek daha fazla, sertlik ile saygıyı bir arada taşıyan, yalnızca yöneten değil aynı zamanda dinleyen bir Avrupa vizyonunu savunan bir lider olarak görülüyor. Ekonomik iş birlikleri ve göçmenlik anlaşmaları konusunda yapıcı bir dil kullanıyor; popülist kışkırtmalardan uzak durarak İtalya’nın konumunu AB ile Küresel Güney arasında jeopolitik bir köprü olarak yeniden tanımlıyor.

-Alice Weidel: Memnuniyetsizliğin İç Politik Stratejisti-

Meloni uluslararası alanda imajını güçlendirirken, Alice Weidel ise gücünü ülke içinde pekiştirmeye odaklanıyor. Almanya’nın Alternative für Deutschland (AfD) partisinin keskin ve belirleyici sesi olan Weidel, özellikle Doğu Almanya’da hızla yükselen anket sonuçlarının arkasındaki en etkili figürlerden biri. Parti; göç, enflasyon ve enerji politikaları etrafında biriken seçmen memnuniyetsizliğinden ustalıkla yararlanıyor.

Weidel, dünyayı dolaşan bir devlet insanı değil; o, taktiği ve iç siyasi hesapları ön planda tutan bir operatör. Parlamento içindeki etki alanını artırmak, bölgesel zaferler kazanmak ve AfD’yi ana akım siyasetin meşru bir aktörü olarak kabul ettirmek onun temel hedefleri arasında yer alıyor. Weidel’in cazibesi daha içe dönük: O, bir dönüşüm sürecindeki Almanya’nın kaygılarını yansıtan bir figür.

-Thatcher ve Le Pen’in İzinde mi?-

Giorgia Meloni ve Alice Weidel’in yükselişi, bir döneme damgasını vuran Margaret Thatcher’ın izlerini taşıyor. Thatcher, erkek egemen siyasi yapılar içinde varlık gösterirken asla ideolojik taviz vermeden, kadın liderliğini baştan tanımlamış bir figürdü. Benzer şekilde, henüz iktidara ulaşamamış olsa da Marine Le Pen, Avrupa genelinde milliyetçi kadın politikacıların ciddi adaylar haline gelmesinin önünü açtı.

Ancak Meloni ve Weidel, seleflerinden çok farklı bir çağda siyaset yapıyorlar. Dijitalleşmenin hız kazandığı, siyasi yapıların parçalandığı ve COVID sonrası belirsizliklerin arttığı bir dönemde, iletişim, kimlik ve diplomasi sürekli baskı altında. Onlar sadece bir mirası devam ettirmiyor; aynı zamanda bu mirası çok kutuplu ve kutuplaşmış bir döneme yeniden uyarlıyorlar.

Ne’yi Temsil Ediyorlar?

Giorgia Meloni ve Alice Weidel’in siyasal yükselişi, yalnızca parti stratejilerinin ya da seçim başarılarının sonucu değil; aynı zamanda Avrupa’daki daha geniş bir toplumsal dönüşümün yansıması. Kurumlara olan güvenin azaldığı, kültürel kutuplaşmanın derinleştiği ve merkez siyasetin etkisini yitirdiği bir dönemde, bu iki kadın, modern sağın çelişkilerini bünyesinde barındıran figürler olarak öne çıkıyor.

Onlar, küreselleşme tarafından dışlandığını hisseden, teknokrat elitlerle bağlarını koparmış, kültürel liberalizme karşı giderek daha şüpheci hale gelen seçmenlere hitap ediyor. Meloni ve Weidel, seçmenlerdeki egemenlik, aidiyet ve istikrar arzusunu başarıyla yakalıyor—ancak bunu modern bir yorumla yapıyorlar.

Temsil ettikleri şey, geleneksel ataerkil düzene dönüş değil; aksine, yeniden şekillendirilmiş bir muhafazakârlık. Bu yeni anlayışta kadın otoritesi, ideolojiye aykırı değil, onun meşruiyetini güçlendiren bir unsur olarak kabul görüyor. Meloni ve Weidel, sağ siyasetin artık yalnızca “güçlü erkek figürlere” yaslanmak zorunda olmadığını gösteriyor; sağ artık bir anne, bir ekonomist ya da teknolojiye hâkim bir stratejist yüzüyle de temsil edilebiliyor.

Bu yükseliş, çok daha derin bir dönüşüme işaret ediyor: siyasi sembollerin yeniden hizalanması. Artık bir kadın da milliyetçiliği ironisiz bir şekilde temsil edebiliyor, muhafazakârlık ise izleyiciye göre hem “gerici” hem de “ilerici” bir söylem sunabiliyor.

Parçalanmış bir siyasal ortamda, Meloni ve Weidel sadece birer siyasetçi değil; aynı zamanda hayal kırıklığı, başkaldırı, kimlik arayışı ve hırs gibi birçok duygunun taşıyıcısı. Onlar, bu zamanların ruhunu yansıtan işaretler.

Avrupa’da Muhafazakâr Kadın Liderliğin Geleceği

Giorgia Meloni ve Alice Weidel’in yükselişi, yalnızca değişen bir siyasi düzenin değil, aynı zamanda liderliğin kime ait olduğu ve nasıl şekillendiğinin yeniden tanımlandığının da göstergesi. Bu iki kadın, Avrupa’nın içten içe dönüşüm geçiren muhafazakâr dalgasının simgeleri haline geldi—her biri farklı bir liderlik modeli sunuyor: biri uluslararası odaklı, diplomatik ve ideolojik, diğeri ise iç politikaya sıkı sıkıya bağlı, hesapçı ve ödünsüz.

Meloni, İtalya’yı Avrupa ve Akdeniz siyaseti içinde merkezi bir aktör olarak konumlandırmayı başardı—üstelik bunu milliyetçi köklerinden vazgeçmeden yaptı. Öte yandan Weidel, Almanya siyasetini kökten etkileyebilecek bir projeyi adım adım hayata geçiriyor; savaş sonrası döneme ait siyasi tabulara ve ana akım direnişlere meydan okuyor.

Bu liderlerin varlığı, toplumsal cinsiyet ve ideolojiye dair alışılagelmiş anlatıları da karmaşıklaştırıyor. Feminist bir devrim çağrısı yapmıyorlar ama liderlikleri mevcut düzeni sarsıyor. Ilımlı değiller, ama çoğu zaman erkek muadillerinden daha stratejik ve daha soğukkanlı hareket ediyorlar.

Avrupa’nın göç, enerji ve güvenlik gibi temel krizlerle karşı karşıya olduğu bu dönemde, Meloni ve Weidel gibi figürler sadece kendi ülkelerinin değil, Avrupa'nın siyasi yönelimlerinin de belirleyici aktörleri haline geliyor. Onlar yalnızca siyaset yapmıyor; Avrupa’nın geleceğini şekillendiren ideolojik ve simgesel mücadelelerin merkezine oturuyorlar.

İlahi tebliğ, insanın yaratılışından bu yana insanlara doğru yolu göstermek, adaleti, merhameti, iyiliği öğretmek, insanları dünya ve ahiret mutluluğuna ulaştırmak amacıyla, Allah’ın elçileri aracılığıyla insanlara ulaştırılmıştır. Kimi toplumlar bu tebliği kabul etmişler, kimileri inkâr etmişlerdir. Bazen inkârcı bir toplumun içinden küçük bir azınlık çıkmış ve sadece bunlar elçiye uymuşlardır.

Ancak kendisine ilahi tebliğ gelen kavimlerin birçoğu nefse uymaktan, menfaat kaygısından, kibirden ve dünya sevgisinden kaynaklanan sebeplerle bunu kabul etmemişlerdir. Sadece Allah’ın elçisinin kendilerine getirdiği tebliği dinlememekle kalmamış, aynı zamanda elçiye ve ona uyanlara da zarar vermeye çalışmışlardır.

Halbuki her elçi, kavminden yalnızca Allah’a itaat etmesini istemiş, müjdeci ve uyarıcılık görevlerini yerine getirmiş, zorlayıcı da olmamışlardır. Bunun karşılığında kavimlerinden para ya da herhangi bir çıkar da talep etmemişlerdir.

Tek yaptıkları, gönderildikleri toplumu gerçek dine davet etmek ve kendilerine uyanlarla birlikte o toplumdan farklı olarak din ahlakını yaşamaya başlamaktır.

Yüce Allah Kuran’da, elçileriyle uyardığı ancak itaat etmedikleri ve nankörlük ettikleri için helak ettiği kavimlerden birçok ayette söz eder. Şuara Suresinde 108, 110, 126, 131, 144, 150, 163 ve 179. Ayetlerde bildirildiği gibi, gönderilen elçiler; "Artık Allah’tan korkup-sakının ve bana itaat edin." diyerek kavimlerini Allah’a iman etmeye ve itaate davet etmişlerdir. Ancak küfürde direnen kavimler, sadece elçi ve onunla birlikte çok az sayıda mümin kurtarılarak, helak edilmişlerdir.

Kuran’da Nuh, Semud, Ad, Medyen, Lut Kavimleri gibi azgın inkârcı kavimlerin kıssaları oldukça detaylı anlatılmıştır. Mesela, bu itaatsiz kavimlerden biri olan Semud Kavmi’ni uyarıp korkutması için Hz. Salih’in peygamber olarak gönderildiğinden bahsedilir. Hz. Salih, Allah’ın vahyi üzerine, itaatsiz kavmine Allah’tan son bir deneme olarak dişi bir deve gösterir. Kendisine itaat edip etmeyeceklerini denemek için Hz. Salih, kavmine, sahip oldukları suyu bu dişi deve ile paylaşmalarını ve ona zarar vermemelerini söyler. Böylece kavim bir denemeden geçirilir. Kavminin Hz. Salih’e cevabı ise, bu deveyi öldürmek olur. Şuara Suresi’nde, bu olayların gelişimi şöyle anlatılır:

Hani onlara kardeşleri Salih: "Sakınmaz mısınız? demişti. "Gerçek şu ki, ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim. Artık Allah’tan korkup-sakının ve bana itaat edin. Buna karşılık ben sizden bir ücret istemiyorum; Siz burada güvenlik içinde mi bırakılacaksınız? Bahçelerin, pınarların içinde, ekinler ve yumuşak tomurcuklu göz alıcı hurmalıklar arasında? Dağlardan ustalıkla zevkli evler yontuyorsunuz. Artık Allah’tan sakının ve bana itaat edin. Ve ölçüsüzce davrananların emrine itaat etmeyin. Ki onlar, yeryüzünde bozgunculuk çıkarıyor ve dirlik-düzenlik kurmuyorlar (ıslah etmiyorlar)." Dediler ki: "Sen ancak büyülenmişlerdensin. Sen yalnızca bizim benzerimiz olan bir beşerden başkası değilsin; eğer doğru sözlü isen, bu durumda bir ayet (mucize) getir-görelim." Dedi ki: "İşte, bu bir dişi devedir; su içme hakkı (bir gün) onun, belli bir günün su içme hakkı da sizindir. Ona bir kötülükle dokunmayın, sonra büyük bir günün azabı sizi yakalar." Sonunda onu (yine de) kestiler, ancak pişman oldular. (Şuara Suresi, 141-157)

Allah, küfrün kurduğu hileli düzenlerini boşa çıkarır ve Hz. Salih’i kötülük yapmak isteyenlerin ellerinden kurtarır. Bu olaydan sonra, her türlü tebliği yaptığını ve hiç kimsenin öğüt almadığını gören Hz. Salih, kavmine kendilerinin üç gün içinde helak olacaklarını bildirir. Ve üç gün sonra Hz. Salih’in uyarısı gerçekleşir, Semud Kavmi helak edilir:

O zulmedenleri dayanılmaz bir ses sarıverdi de kendi yurtlarında dizüstü çökmüş olarak sabahladılar. Sanki orada hiç refah içinde yaşamamışlar gibi. Haberiniz olsun; Semud (halkı) gerçekten Rablerine (karşı) inkâr etmişlerdi. Haberiniz olsun; Semud (halkına Allah’ın rahmetinden) uzaklık (verildi.) (Hud Suresi, 67-68)

Semud Kavmi, Allah’ın elçilerine itaat etmemenin karşılığını helak olarak ödemiştir. Yapmakta oldukları yapılar, sanat eserleri kendilerini azaptan koruyamamıştır. Semud Kavmi gibi, daha önce ve sonra yaşamış küfür içindeki birçok kavim şiddetli azaplarla helak edilmişlerdir.

Böylece hem halkı ondan alıkoyarlar, hem de kendileri uzaklaşırlar. Gerçekte ise şuurunda olmadan kendilerini helâke atarlar. (En'am Suresi, 26)

… Aradan binlerce sene geçmesine rağmen söz edilen toplum yapısında ve inkâr sisteminde pek bir şey değişmemiştir. Günümüzde, Sodom ve Gomorra kentlerindekine benzer hatta daha da aşırı sapkınlıklar yaşayan, sayısı oldukça fazla "Lut Kavmi" vardır. Semud Kavmi gibi tartıda adaletsizlik yapan, Sebe ve İrem Halkı gibi Allah'ın nimetlerine karşı nankör, Nuh Kavmi gibi dine ve müminlere karşı alaycı, Ad Kavmi kadar adaletten sapmış toplumlar oldukça fazla sayıdadır.

Geçmiş kavimlerin hepsinin ayrı ayrı helâk sebepleri vardır. Yaşadığımız dönemde ise bu çirkin davranışların hepsi fazlasıyla görülüyor. O nedenle bu dönemde imtihan da çok olur, azabı da. Helâk edilen her kavim bu döneme bir delil olarak var. Bunlar çok önemli işaretler...

Kur’an’ın bu toplumları hatırlatmasındaki amaç, kuşkusuz tarih bilgisi vermek değildir. Kıssalar ibret alınması için anlatılır ki helâk olanların yaşadıkları, arkalarından gelenleri doğruya yöneltsin.

Onlara, kendilerinden öncekilerin; Nuh, Ad, Semud kavminin, İbrahim kavminin, Medyen ahalisinin ve yerle bir olan şehirlerin haberi gelmedi mi? Onlara resulleri apaçık deliller getirmişlerdi. Demek ki Allah, onlara zulmediyor değildi, ama onlar kendi nefislerine zulmediyorlardı. (Tevbe Suresi, 70)

2021'de Science dergisinde yayımlanan bir araştırmaya göre, şimşek çakmalarıyla çok yüksek miktarda atmosfer temizleyici madde meydana geliyor! Atmosferin deterjanı olarak da bilinen hidroksil radikali atmosferi insan kaynaklı birçok kirleticiden arındırıyor. Bu araştırmaya ilişkin Penn State Üniversitesi’nden yapılan açıklamada, şimşeklerin azot, oksijen ve su moleküllerini ayırdığı, azot monoksit, ozon ve hidroksil radikali oluşturduğu belirtiliyor.

Şimşekler ozon oluşturarak da atmosferi temizliyor; çünkü ozon da hidroksil radikalinin oluşmasını sağlıyor. Troposferde, yani atmosferin alt tabakasında az miktarda ozon bulunmasının gerekli olduğu, hidroksil radikalinin ana kaynağının ozon olduğu belirtiliyor. Troposferin üstündeki tabaka olan stratosferdeki ozon da bizi Güneş'in zararlı UV ışınlarından koruyor.

Fakat motorlu araç ve endüstriyel faaliyetlerden kaynaklanan kimyasal maddelerin Güneş ışığında reaksiyona girmesiyle oluşan yüzeye yakın ozon insanlara ve çevreye zarar verebiliyor. 2023’de California Üniversitesi’nden yapılan açıklamaya göre, hidroksil radikali olmasaydı insan kaynaklı kirletici maddelerin çoğu atmosferde birikmeye devam ederdi!

Şimşeklerin önemli bir rolü daha var. Azot canlı sistemlerinin önemli bir bileşeni; ancak atmosferin yaklaşık %80'i azot gazından oluştuğu halde bazı mikroorganizmalar dışında hiçbir canlı gaz halindeki azotu kullanamıyor. Atomlarının arasındaki bağ çok kuvvetli ve bunları ayırmak için çok fazla enerji gerekiyor. (Topraktaki bakteriler azotu bitkilerin kullanabileceği hale dönüştürebiliyor.) Şimşeklerin çevresinde sıcaklık yaklaşık 30.000 dereceye ulaşabiliyor!

Şimşek çakmalarıyla azot molekülü atomlarına ayrılıyor. Serbest kalan azot atomları atmosferdeki oksijenle birleşiyor. Bu süreç sonunda oluşan nitrat yağmur suyuyla toprağa ulaşıyor ve bitkilerce kullanılıyor. Gök gürültülü, bol şimşekli havalarda yağan yağmurlar bitkilere gübre taşıyor!

Bu mucizevî temizliği kısaca özetlersek…

Şimşek çaktığında havadaki azot (N₂) ve oksijen (O₂) yüksek sıcaklık nedeniyle tepkimeye giriyor. Bu tepkime sonucu azot oksitler oluşuyor. Azot oksitler, daha sonra troposferde (yeryüzüne yakın katmanda) ozon (O₃) oluşumuna katkı sağlıyor. Ozon, kirleticileri parçalayarak atmosferi bir anlamda “temizliyor”.

Şimşek genellikle yağmurla birlikte görülüyor biliyorsunuz. Yağmur damlaları havada asılı duran toz, polen, kirleticiler gibi parçacıkları toplayarak yeryüzüne indiriyor. Bu olay “ıslak çökelme” ya da doğal hava temizliği olarak biliniyor.

Şimşek sırasında ortaya çıkan enerjinin ürettiği negatif iyonlar havayı ferah ve daha temiz hissettirebiliyor (özellikle yağmur sonrası oluşan “temiz hava” hissi bundan kaynaklanıyor).

O halde:

"(Öyle yapın ki,) Üzerinize gökten sağanak (bol miktarda yağmur) yağdırsın." (Nuh Suresi, 11)

(Zafer Bilim Araştırma Dergisi, Haziran)

Kısa kısa bakalım mı?

Yönettikleri daha doğrusu yönetemedikleri belediyelerde en ağır işlerde çalıştırdıkları işçilerin maaşlarını veremeyenler, onları grev grev sokaklarda hak arama peşinde süründürenler, tüm ülkeyi, maliye ve hazineyi nasıl yönetecekler?

Bir kulüp başkanımız 2011 de şike operasyonları sürerken “Maç satan futbolcu yarın karısını da satar” diyerek çok ağır iddia da bulunmuştu!

Şimdi CHP’de bundan daha ağır iddialarla karşı karşıya olan sözde siyasetçiler var !

CHP’li delegeler iradelerini Eko Suç Örgütüne mi sattılar?

İddialar çok vahim!

Bilhassa CHP’nin bizzat içinden gelen ifşa ve itiraflar da oy kullanacak olan delegelerin mal gibi alınıp satıldığı bunların resim, video, bilgi belge ile sabit olduğu TV’lerde açık açık konuşulmaktadır!
 

Cumhuriyet Halk Partili belediyelerin yönetime geldikleri şehir ve kasabalarda herhangi bir hizmet ya da ahalinin faydasına olacak bir icraat ya da faaliyet yoktur…

Belli miktarlarda ama çokmuş gibi yaparak çorba, süt ve yemek verdiklerini reklam panolarında gözlere sokarak algı üretmekten başka yaptıkları hiç bir faaliyet yok...

Ha bir de çok iyi konserler ve müzik faaliyetleri yapıyorlarmış!
Emsallerinin en az elli katı fiyatına şarkıcı türkücü veya dansöz getirip günlerini gün etmekle meşguller…

5 milyonluk programlara 50 milyon yada 100 milyon lira para ödeyerek Ağustos böcekleri gibi cır cır ederek günlerini gün etmekle meşguller…
 

Netice!

Sadece bu üç maddeye bakarak dahi böyle bir partinin değil tüm ülkeyi bir kasabayı ya da köyü dahi idare edemeyeceklerini düşünmemek mümkün mü?

İşçisinin hakkını vermeyip sokaklarda süründüren, bazı parti delegelerinin pavyonlarda mal gibi alınıp satıldığı iddia edilen, rüşvet, irtikap ve yolsuzluk iddialarının ayyuka çıktığı bir parti sizce de bu ülke de iktidar yüzü görür mü?

Küfür içinde yaşayanlar, hayatlarının ‘tesadüflerle ve kendiliğinden’ meydana geldiğini zannettikleri gibi, ölümün de ‘kendiliğinden’ oluştuğuna inanırlar. Oysa hayatı da ölümü de yaratan âlemlerin Rabbi olan Allah'tır. Ölüm, tesadüfler sonucu ya da kazaen meydana gelen bir olay değil, Allah'ın özel olarak yarattığı, kaderde zamanı, yeri ve şekli belirlenmiş bir olaydır.

Mümin, mal-mülk, makam, kariyer, saygınlık ve fiziki güzelliğin geçici olduğunu ve dünya hayatında sahip olunan hiçbir şeyin kendisini kurtuluşa götürecek yol olmadığını bilir. Hepsi yalnızca, Allah'ın yarattığı kusursuz imtihan mekânı olan dünyadaki ‘sebep’lerdir.

Kâinatın mutlak hükümdarı olan Allah'ın yaratmış olduğu dünya hayatındaki bu sistemin anahtarı ise, Allah'ın rızasıdır. Allah, bu amaçla yaşayan kullarını doğru yola iletir:

Allah, rızasına uyanları bununla Kuran'la kurtuluş yollarına ulaştırır ve onları Kendi izniyle karanlıklardan nura çıkarır. Onları dosdoğru yola yöneltip-iletir. (Maide Suresi, 16)

İnanan insan, Allah’a güvenip dayanır; her işi düzenleyip kontrolü altında tutanın, gizlinin gizlisini bilenin Allah olduğunun bilincindedir. Bugün Siyonist zulüm altında yakınlarını kaybeden, hayatta yapayalnız kalan ama halâ "Elhamdulillah" diyen Gazzeli kardeşlerimizin bu mümince duruşları imanlarının bir sonucudur. Bu kararlı duruş, sadece kendi kurtuluşunun değil ve bizim de çıkış yolumuzun nasıl olması gerektiğini gösteriyor.

Samimi müminler, Allah'ın hoşnutluğunu kazanmayı dünyevi hiçbir çıkara değişmezler, çünkü dünya üzerindeki -küçük ya da büyük- hiçbir çıkar, O'nun rızasını kazanmaktan daha önemli değildir. İyi olan davranış, ancak Allah için yapıldığında anlam kazanır. İnsan dünyadan vazgeçer Allah’a yönelirse, o zaman kurtuluş bulur. Mümin için Allah’a yönelmek ve hayatını O’na adamak çok önemlidir. Allah için yaşamak, insanı tüm kötülüklerden arındıran, insanın kalbine güven duygusu indiren, sonsuz hayatında da –Allah’ın dilemesiyle-kurtuluşa ulaşmasına vesile olacak olan en önemli yollardan biridir.

Allah’ın rızasını gözeterek yaşamak, insana vicdan rahatlığı, kalp huzuru, sabır ve umut kazandırır. Ve en önemlisi ahirette Cennet ve kurtuluş sebebidir.

İnanan insanın yüreği Allah sevgisiyle doludur. Sevgisini en iyi ifade ettiği an da dünyadaki imtihan gereği yaşadığı zor zamanlardır. İmtihan, mümin için Allah’tan rahmettir. Allah’ın hoşnutluğunu kazanma yolunda çekilen çileler insana sağlık verir. İnsanı inceltirken güçlendirir. Allah’ın gösterdiği yollarda yürümeyen insanlar ise türlü hastalıklar yaşarlar; sürekli bir azap, sıkıntı ve stres içinde ömürlerini geçirirler.

Allah, müminlere güzel bir hayat vaat eder. O güzel hayat, Allah rızası için çalışarak sürdürülen hayattır. Yalnızca Allah’a kulluk eden, yalnızca O’nun için yaşayan müminleri sonsuz barınma yurdu cennette benzersiz mutluluklar bekler.

Cennet de, muttakiler için, uzakta değildir, (o gün) yakınlaştırılmıştır. Bu, size vadolunandır; (gönülden Allah'a) yönelip-dönen (İslam'ın hükümlerini) koruyan, görmediği halde Rahman'a karşı 'içi titreyerek korku duyan' ve 'içten Allah'a yönelmiş' bir kalp ile gelen içindir. "Ona 'esenlik ve barış (selam)la' girin. Bu, ebedilik günüdür." Orda diledikleri her şey onlarındır; Katımızda daha fazlası da var. (Kaf Suresi, 31-35)

Rızası, Rabbimizin lütfudur; tutsun ellerimizden kurtuluşa ulaştırsın. Rızasını, rahmetini, Cennetini bahşetsin.

Elif E. Bayraktar

Aynı fikirdeyiz, hem de milletin kahır ekseriyeti olarak.

Pekala neden değiştiremiyoruz bu darbe anayasasını?

Biraz kafa yoralım mı?

Bir defa en son söyleyeceğimi bidayette ifade edeyim ki; inşallah yanılmayı temenni ederek kanaatim şudur, biz asla yeni bir anayasa hele hele de sivil ve özgürlükçü bir anayasa ya-pa-ma-yız!

Bu kadar da iddialıyım…

İnşallah da yanılırım…

Peki bu kanaate nereden ve nasıl vardım ?

Cumhuriyet tarihimizde hiç sivil anayasa hele hele de özgürlükçü bir anayasa yapamadığımızdan mı?

Eh bunu biraz sebepler arasında sayabiliriz ama asla tek ya da temel sebep değil.

Çünkü Cumhurbaşkanı Erdoğan liderliğinde ki Ak Parti iktidarları nice ilkleri başarmış ve tarihteki altın yerini almıştır…

O zaman sivil ve özgürlükçü bir anayasayı milletimiz mi istemiyor?

Yooo!

Başta da söylediğim gibi milletimizin kahir ekseriyeti, böyle bir anayasaya şayet kendisine sorulursa destek verir…

Ama hiç sorulmamış ki?

Diyebilirsiniz ki 1961 ve 1982 anayasalar referanduma götürüldü ve onaylandı.

Hayır! O yasaları millet ya da vekili olan meclis yapmamıştı!

Darbecilerin hazırladığı anayasalar silah ve dipçik zoruyla millete zorla onaylatılmıştı …

Bizim millet tarafından seçilmiş meclislerimizin anayasa yapma gibi bir alışkanlığı ya da kültürü yoktur.

Bu durum, taa 1876 Kanuni Esasi’den, 1921 Teşkilat-ı Esasiye’ye 1961 Anayasasından 1982 Kenan Evren Anayasasına kadar hep böyle olmuştur…

Milat olarak 29 Ekim 1923’ü alırsak Cumhuriyet tarihimizde üç tane anayasa yapılmıştır.

Bunlardan ilki olan 1924 anayasasında Mustafa Kemal Paşa hayatta ve Cumhurbaşkanı idi…

Onun başında bulunduğu Büyük Millet Meclisinin yapmış olduğu anayasayı, 1960 darbesi ile dönemin darbeci faşistleri bu anayasayı ilga etmişler ve yerine 1961 anayasasını getirmişlerdir.

1961 Anayasasını da başka bir askeri darbeci faşist grup General Kenan Evren liderliğinde ilga edip yerine 1982 anayasasını ikame etmişlerdir.

Bizzat Atatürk’ün başında bulunduğu meclis tarafından yapılan 1924 Anayasasında halka herhangi bir dayatma Atatürk ilke ve inkılapları ya da altı ok şeklinde ibareler yoktu.

Bu tip dayatmalar Atatürk’ün vefatından sonra ve bilhassa 1961 ya da özellikle 1982 anayasaları ile birlikte hukuk literatürümüze ve hayatımıza girmiştir…

Biz milat olarak Cumhuriyet’in kuruluşunu aldık…

Şayet yeni devletimizin kuruluşunu meclisin ilk toplandığı gün olan 23 Nisan 1920’yi Milat olarak alırsak o zaman yeni dönem ilk anayasamızda 1921 Anayasasıdır…

Yani Türk İstiklal Harbi devam ederken Gazi Meclisimizin mebusları aynı zamanda kısım kısım cephelerde savaşırken meclis anayasa yapmıştır.

Bu anayasada da hiçbir dayatma ve insanlara yaşam tarzı dikte ettirme olmamıştır.

Yani 1921 anayasası da gayet özgürlükçü bir anayasa idi …

Yaygın bir kanaat olarak 1961 Anayasasının özgürlükçü bir yapıda olduğunu bilhassa bizim batıcı solcularımız çok iddia ederler…

Bu çok yaygın ama asla gerçekçi bir iddia değildir…

Bir defa 1961 Anayasası milletin seçmiş olduğu meşru başbakanı asarak yine milletin seçmiş olduğu Cumhurbaşkanı da diğer bakanlarla birlikte hapse atarak cuntacı bir grup tarafından o günkü piyonlarına hazırlatılmıştır!

Sözde hukukçu diye bilinen isimlerinin önünde ordinaryüs veya profesör gibi afilli unvanlar bulunan ama hepsi darbe çığırtkanı ve milli iradenin temsilcisi şehit Başbakan Adnan Menderes ve arkadaşlarının katilleridir.

Aldıkları Amerikancı destek ve gladio yapılanmalarıyla attıkları iftiralarla Türk Silahlı kuvvetleri içindeki bir avuç albaylar Cuntasını harekete geçiren bu kara cübbeli sözde hukukçu azınlığa bırakın anayasa yaptırılmayı omlet bile yaptırılmazdı…

Bu anayasa döneminde yani 1980 darbesine kadar onlarca milletin kurduğu parti kapatılmış suçsuz insanlar darağacına gönderilmiş insan hakları namına ne varsa ayaklar altında çiğnenmiştir …

1982 Anayasası ise yine Amerikancı darbeci faşist generallerin gözetiminde onlara uşak olmuş sözde hukukçular tarafından yazılmış insan hak ve hürriyetlerini çiğnemeyi zorunluluk haline getirmiş faşist bir sözleşmedir…

Aleyhine en çok konuşulan hiç kimsenin müspet tek bir cümle kurmadığı Kenan Evren ve arkadaşlarının bu anayasası çok ilginçtir ki Atatürk’ün anayasalarından bile daha fazla korumaya alınmış bırakın değiştirilmesini değiştirilmesi teklif dahi edilmeyecek maddelerle doldurulmuştur.

40 yamalı bohça olduğu halde hiç kimse Kenan Evren ve darbeci arkadaşlarının hazırlattığı bu anayasanın maddelerini değiştirmeyi dahi teklif edememektedirler.

Şimdi diyeceksiniz ki 40 yamalı bohça ise nasıl değiştirilmemiştir?

O değiştirilenlerin hiçbirisi temel insan hak ve hürriyetleri ile ya da ülkemiz demokrasisine farklı teklifler getirecek olan maddeler değildi!

Hem özgürlükçü bir anayasa istiyorum diyeceksiniz hem de anayasada değiştirilmez ilkeler vaaz edeceksiniz…

Nihayetinde birkaç darbecinin hazırladığı kul yapısı bir anayasayı başka insanların değişiklik tekliflerine kapalı tutacaksınız.

Evet bunu mümkün kılabilirsiniz ama özgürlüklerden bahsedemezsiniz artık…

İşte benim ümitsiz olduğum taraf budur.

Anayasanın değiştirilemez ilkelerini içeren maddeler, önceki üç anayasamızda olmamasına rağmen, 1982 Kenan Evren anayasası ile birlikte milletimizin hayatına girmiştir…

Ve bu değiştirilemez, değiştirilmesi teklif dahi edilemez maddelerin konuşulması dahi yasak gözükmektedir.

Kabul, bu da bir görüştür ama özgürlükçü değildir!

Totaliterdir…

Totaliter kuralların işlediği sözde hukuk sistemlerinde ise özgürlükten bahsedilemez…

Siyasi parçalanmanın, yükselen popülizmin ve liberal uluslararasıcılığa karşı artan şüpheciliğin damga vurduğu bir çağda, iki kadın Avrupa’nın muhafazakâr yeniden doğuşunun beklenmedik ama etkileyici yüzleri olarak öne çıktı: İtalya Başbakanı Giorgia Meloni ve Almanya’nın Alternative für Deutschland (AfD) partisinin eş lideri Alice Weidel.

Bu iki kadın, geleneksel feminist figürlerden oldukça farklı bir çizgide duruyor. Siyasi sahnede kendilerini güçlenme ya da eşitlik söylemleriyle değil; ulusal kimlik, kültürel değerler ve egemenlik vurgusuyla var ediyorlar. Kadın liderler olarak onların temsil ettiği liderlik biçimi; gelenekçilik, milliyetçilik ve küreselleşme karşıtı duruş gibi değerlerle şekillenen, yeni ve dikkat çekici bir muhafazakârlığı yansıtıyor.

Meloni, Orta Doğu’da kazandığı diplomatik ivme ve İtalya’yı Avrupa ile Küresel Güney arasında stratejik bir köprüye dönüştürme çabalarıyla uluslararası arenada dikkat çeken bir lider haline geldi. Öte yandan, Weidel daha çok Almanya iç siyasetinde etkisini artıran sert ve kararlı bir figür olarak öne çıkıyor. AfD, ülkede giderek derinleşen toplumsal huzursuzluk, ekonomik belirsizlik ve siyasi yorgunluk gibi dinamikler üzerinden tabanını genişletmeye devam ediyor.

Pek çok açıdan, bu iki kadın değişen Avrupa ormanının iki güçlü dişi aslanı gibi karşımıza çıkıyor. Etkileri sadece söyledikleriyle sınırlı değil; varlıkları, yerleşik toplumsal cinsiyet rolleri ve ideolojik beklentilere doğrudan bir meydan okumayı temsil ediyor.

Eğitimleri, Kariyer Yolları ve Liderliğe Yükselişleri

– Roma’nın Sağ Köklerinden Yükselen Bir Ses –

Giorgia Meloni’nin siyasi yolculuğu oldukça erken başladı. 1977’de Roma’da doğan Meloni, genç yaşta siyasete adım attı. İlk olarak, faşizm sonrası dönemde kurulan ve zamanla Ulusal İttifak’a (Alleanza Nazionale) evrilen İtalyan Sosyal Hareketi’nin (MSI) gençlik kollarında aktif oldu. Gazetecilik yaptı, etkili iletişim becerileri ve sert siyasi söylemleriyle tanındı; bu sayede kamuoyunda kısa sürede dikkat çekti.

Meloni, 29 yaşında Temsilciler Meclisi’ne seçildi ve ardından Silvio Berlusconi hükümetinde Gençlik Bakanı olarak görev yaptı. 2012 yılında, birçoklarının marjinal olarak nitelediği küçük bir milliyetçi parti olan İtalya’nın Kardeşleri’ni (Fratelli d’Italia) kurdu. Ancak bu parti, Meloni’nin stratejik liderliği altında on yıl içinde ülkenin en büyük siyasi gücüne dönüştü. Ve nihayet Ekim 2022’de, Meloni, İtalya’nın ilk kadın başbakanı olarak tarihe geçti; kurduğu sağ koalisyon Avrupa’daki merkez siyaseti adeta sarsarak iktidara ulaştı.

Meloni’nin yükselişi, elit kurumlar ya da geleneksel siyasi ağlar sayesinde olmadı. Aksine, bu başarı ideolojik tutarlılık, tabana dayalı örgütlenme ve İtalya’nın muhafazakâr seçmeniyle kurduğu güçlü bağ sayesinde gerçekleşti.

-Demir Gülümsemenin Ardındaki Ekonomist-

Buna karşılık Alice Weidel, Almanya’nın finans ve akademi elitlerinden gelen bir isim. 1979 yılında Gütersloh kentinde doğan Weidel, Bayreuth Üniversitesi’nde ekonomi doktorası yaptı; akademik çalışmalarında uluslararası kalkınma konusuna odaklandı. Ardından Goldman Sachs’ta çalıştı ve daha sonra bankacılık ve teknoloji sektörlerinde, Çin’deki görevleri de dahil olmak üzere, üst düzey pozisyonlar üstlendi.

Weidel, 2013 yılında henüz yeni kurulmuş olan Almanya için Alternatif (AfD) partisine katıldı. Başlangıçta yalnızca avro karşıtlığı temelli bir hareket olan parti, zamanla daha geniş kapsamlı bir popülist harekete dönüştü. 2017 yılında ise Weidel, federal seçimlerde eş başbakan adayı olarak gösterildi ve kısa sürede Almanya sağının en tanınan figürlerinden biri haline geldi.

Simgesel Güç: Kadın Liderlik, Kimlik ve Muhafazakârlık

Uzun süredir erkek seslerinin egemen olduğu siyasi sahnede, Giorgia Meloni ve Alice Weidel’in yükselişi inkâr edilemez derecede dikkat çekici. Ancak onları asıl ilginç kılan, liderlik tarzlarının geleneksel feminist anlatılara meydan okuması. Bu iki kadın, ne cinsiyet kotası ne de eşitlik yasaları için kampanya yürüten figürler. Aksine, siyasetteki alanlarını; geleneksel değerleri, ulusal kimliği ve kültürel muhafazakârlığı sahiplenerek – hatta çoğu zaman savunarak – kazanmış durumdalar.

Meloni, sıkça anne, Hristiyan ve vatansever kimliklerini vurguluyor; kendini bir feminist ikon olarak değil, İtalya’nın kültürel ruhunun koruyucusu olarak konumlandırıyor. Konuşmalarında aile, inanç ve miras temalarına yer veriyor; liberalizmin ve kimlik siyasalarının aşırılıkları karşısında yabancılaşmış hisseden seçmenlere hitap ediyor. Onun dili bir “özgürleşme” dili değil, bir “yeniden inşa” ve “koruma” dili.

Weidel ise partisinin içinde başlı başına bir paradoks. Eşcinsel olduğunu açıkça beyan eden bir kadın olarak, sık sık homofobik söylemlerle ve göçmen karşıtı tutumlarla eleştirilen bir partide yer alıyor. Bu durum, modern sağ popülizmin ne denli çelişkili ve çok katmanlı bir yapıya sahip olduğunu gözler önüne seriyor. Weidel’in varlığı stratejik: yüksek eğitimli, ekonomik konulara hâkim ve disiplinli bir figür olarak, AfD’nin kamuoyundaki imajını yumuşatırken, partinin ulusal egemenlik, ekonomik sorumluluk ve AB otoritelerine karşı şüphecilik gibi temel mesajlarını da güçlendiriyor.

Meloni ve Weidel’i birleştiren yalnızca ideolojileri değil, aynı zamanda taşıdıkları simgesel kırılma gücü. Erkek egemenliğinin norm olduğu alanlarda liderlik ediyorlar. Sisteme karşı çıkmakla kalmıyor; onu kendi kurallarıyla oynayarak, güç, strateji ve liderliği seçmenler nezdinde yeniden tanımlıyorlar.

Yüce Allah'ın vaadinin hak olduğu birçok Kur'an ayetinde haber verilir ve insanlar hem dünya hayatında hem kıyamet gününde hem de ahiret hayatında kendilerine mutsuzluk yaşatabilecek konularda uyarılırlar.

Birçok insan bu konuda gaflette iken, kesin bilgiyle iman edenler bu vaadin gerçekleşeceğinden asla kuşkuya kapılmazlar.

İnsanların birçoğu, ölümle birlikte hayatın son bulacağını ve tüm hayatın dünyadan ibaret olduğunu zannederler. Oysa dünyadaki her şey ve herkes sonlu yaratılmıştır; dünya hayatındaki her şey bir gün ölecektir. İnsan için ölüm bir son değil, sonsuz hayata geçiştir. Ve ölümle birlikte muhteşem bir yaratılış, sonsuz ahiret hayatı başlayacaktır. Ahiret kesin bir gerçektir; Allah'ın vaadidir.

Şimdi, kendisine güzel bir vaadde bulunduğumuz, dolayısıyla ona kavuşan kişi, dünya hayatının metaı ile metalandırdığımız sonra kıyamet günü (azaba uğramak için) hazır bulundurulan kişi gibi midir? (Kasas Suresi, 61)

Dünya çok kısa süreli geçici bir imtihan mekânıdır ve ölüm her an insanı bulabilir. Bu nedenle iman eden insan hayatı süresince, Allah’ın vaadi olan sonsuz ahiret hayatı için hazırlık yapar.

Allah’ın Cehennem Vaadi

Rabbinden apaçık bir delil üzerinde bulunduğu halde Kur'an'ı inkâr edene gelince; ateş ona vadedilen yerdir. "Bundan kuşkuda olma " buyurur Allah; çünkü o, Rabbinden olan bir haktır. Ancak insanların çoğunluğu inanmazlar.

İnkârcılar, dünya hayatları boyunca zorluk ve sıkıntıları kâbus gibi yaşar, nimet ve güzelliklere ulaşamazlar. Bu, küfür içinde yaşamaları nedeniyle onlara dünyada ve ahirette verilmiş olan büyük karşılıktır.

Cehennem ehli kendilerince alay ederek; "Rabbimiz, hesap gününden önce (azaptan bize vadettiğin) payımızı çabuklaştırıver." (Sad Suresi, 16) derler. Onlara en güzel cevap Kur'an'dadır: “İşte bu, size vadedilmiş cehennemdir.” (Yasin Suresi, 63)

Kâfirler ve münafıklar, dünyada yaşadıkları karanlığı ahirette çok daha şiddetlisiyle sonsuza dek yaşarlar. Onlar yapıp ettikleri nedeniyle lanetlenmişlerdir; yüreklere tırmanan ateşin en alt tabakası onlar için hazırlanmıştır.

Allah, erkek münafıklara da, kadın münafıklara da ve (bütün) kafirlere, içinde ebedi kalmak üzere cehennem ateşini vadetti. Bu, onlara yeter. Allah onları lanetlemiştir ve onlar için sürekli bir azap vardır. (Tevbe Suresi, 68)

Cennet halkı, ateş halkına seslenir: "Bize Rabbimiz'in vadettiğini gerçek buldunuz mu?" Onlar da: "Evet" derler. Bundan sonra içlerinden seslenen biri (şöyle) seslenecektir: "Allah'ın laneti zalimlerin üzerine olsun." (Araf Suresi, 44)

Allah’ın Cennet Vaadi

"Bizim Rabbimiz Allah'tır" deyip dosdoğru yolda yürüyen kulları, "Korkmayın ve hüzne kapılmayın, size vaad olunan cennetle sevinin." (Fussilet Suresi, 30) sözleriyle melekler, Rablerinin vaadini müjdelerler.

Allah birçok Kur'an ayetinde, takva sahibi mü'min erkek ve kadınlara içinde güzel mekânlar bulunan sonsuz cennetini vadeder. “Onun altından ırmaklar akar, yemişleri ve gölgelikleri süreklidir.” (Ra'd Suresi, 35)

Meryem Suresi'nde tevbe eden, iman eden ve salih amellerde bulunan kullarına Adn cennetlerini gaybtan vaad eder. "Şüphesiz O'nun vaadi yerine gelecektir." (Meryem Suresi, 61)

Ayrıca Allah, yolunda mücadele eden kullarına Tevrat, İncil ve Kur'an'da cennetini vadettiğini haber verir.

Hiç şüphesiz Allah, müminlerden -karşılığında onlara mutlaka cenneti vermek üzere- canlarını ve mallarını satın almıştır. Onlar Allah yolunda savaşırlar, öldürürler ve öldürülürler; (bu,) Tevrat'ta, İncil'de ve Kur'an'da O'nun üzerine gerçek olan bir vaaddir. Allah'tan daha çok ahdine vefa gösterecek olan kimdir? Şu halde yaptığınız bu alış-verişten dolayı sevinip-müjdeleşiniz. İşte 'büyük kurtuluş ve mutluluk' budur. (Tevbe Suresi, 111)

Ve Allah'ın, yaptıklarının en güzelini kabul ettiği takva sahibi kulları için o gün cennet yakınlaştırılır.

"Bu, size vaat olunandır; (gönülden Allah'a) yönelip-dönen (İslam'ın hükümlerini) koruyan, görmediği halde Rahman'a karşı 'içi titreyerek korku duyan' ve 'içten Allah'a yönelmiş' bir kalp ile gelen içindir. "Ona 'esenlik ve barış (selam)la' girin. Bu, ebedilik günüdür." (Kaf Suresi, 32, 33, 34)

Saim isimli genç, Birinci Dünya savaşında,, Osmanlı, ordusunda yedek subay olarak görev yapmaktadır. Savaşta yaralanan Saim, hastahaneye kaldırılır. Burada yaralı başka bir asker ile çok iyi dost olurlar. Daha sonraki süreçlerde, Saim hayatı boyunca hiç evlenmez. Askerlik arkadaşının kendi adını verdiği oğlunu evlat edinmiş, onu en iyi şartlarda yetiştirmeye çalışmış, okuması için İsviçre 'ye dahi göndermiştir..

Bütün servetini ve sahip olduğu tersaneyi ona bırakmayı düşünmektedir. Ancak Balat' taki tersanede çıkan bir tartışmada, manevi oğlunu tek kurşunla öldürür. Bu olay yaşandığında armatör Saim Birkök 76, ölen manevi oğlu Saim Gökoğlu 45 yaşındadır..

1960 yılının ilk aylarında, Prof. Mustafa Cezar, Türk resim tarihi üzerine yaptığı çalışmalar esnasında, Şişli'deki bu mühürlü bir evde, sanatsal değerinin yanında tarihi değeri de yüksek olan, kırktan fazla tablonun varlığından haberdar olur. Köşkün sahibi, resme meraklı bir sanat severdir. Ancak işlediği cinayetten dolayı Sultanahmet Cezaevinde hapis yatmaktadır..

Profesör, tabloların fotoğrafını çekmek için hapishaneyi ziyaret ederek Saim Birkök'ten izin alır. Mühürlü kapı, hakim eşliğinde açılır. Kapı aralanıp ışıklar yakıldığında, toz toprak arasından beş tanesi Osman Hamdi Bey'e ait olmak üzere kırk tablodan oluşan muhteşem bir kolleksiyon gün yüzüne çıkar..

Tabloların fotoğrafları çekilir. Sonra köşkün kapısı tekrar mühürlenir. Prof. Mustafa Cezar, çektiği bu fotoğrafları kitabında yayımlar. Böylelikle ilk defa Kaplumbağa Terbiyecisi isimli tablo gerçek fotoğrafı ile kamuoyunda yer alır..

1961 yılında kansere yakalanan Saim Birkök, durumu ağırlaştığı gerekçesiyle hapishaneden salıverilir. Kendi soyadını taşıyacak bir vakıf kurulmasını ve tüm mal varlığının bu vakfa aktarılmasını vasiyet ederek vefat eder..

Tablo yirmi yıl sonra vakfa gelir sağlamak amaçı ile açık arttırmaya çıkarıldığında, Erol Aksoy' un eline geçecektir. Aksoy, tabloyu sahibi olduğu İktisat Bankası'nın koleksiyonuna dahil eder..

12 Aralık 2004 tarihinde koleksiyonda bulunan resme, bankanın batması nedeniyle TMSF tarafından el konulur ve tablo açık arttırma ile satışa sunulur. Müzayede başladığında, çekişme iki müze arasında geçmektedir..

İstanbul Modern ve Pera Müzesi. Rakam o kadar yukarılara çıkar ki, son teklif için o günkü parayla 5 trilyon lirayı (tl'den altı sıfır atılmadan önce) gösteren teklif tutarı, müzayedede kullanlan elektronik tabelada yeterli hane olmadığı için yazılamaz ve Kaplumbağa Terbiyecisi'nin yeni sahibi Pera Müzesi olur. Ödenen 5 trilyon tl, Türk resim sanatı için bir rekordur. Bu yüksek ücret, tablonun ününe ün katar..

Günümüzde, sokaktaki vatandaştan profesörüne, üniversite öğrencisinden ev hanımına kadar herkesin bildiği bir yapıta dönüşür, Osman Hamdi Bey 'in Kaplumbağa Terbiyecisi. Türkiye'nin bir nevi Mona Lisa'sı haline gelmiştir. Aslında Kaplumbağa Terbiyecisi'nin birde ikizi vardır. Osman Hamdi Bey, birçok oryantalist ressam gibi beğendiği tabloyu 1907 yılında bir kez daha yapmıştır.

Şimdiye kadar anlatılan, 1906 yılında yapılan ilk tablonun hikayesidir..

İkinci çalışma ise bir şekilde Londra' ya gitmiştir. Erol Simavi 1984 yılında bu resmi 100 bin dolara satın alır. Halen Belma Simavi 'nin koleksiyonunda bulunan tablo, Sakıp Sabancı Müzesi'nde sergilenmektedir..

İki resim arasında ki farklar ise, kaplumbağaların sayıları ve yerleri, duvarda asılı olan Allah ve Muhammed yazılı tablo, yerde duran vazo ve pencere kemeridir.

Peki, sahiplerine pek hayırlı gelmediğ iddia edilen tablo bize ne anlatır..

Tabloda gördüğümüz erkek figürü Osman Hamdi Bey'in kendisidir. Çoğunlukla resmini çizeceği ortamda, doğuya özgü kıyafetler giyip kendi fotoğrafını çektirdiğini ve ardından bu fotoğrafa bakarak resimlerini yaptığını biliyoruz. Kaplumbağa Terbiyecisi de bu şekilde gerçekleştirilmiştir. Tablodaki mekan, Bursa'daki Yeşil Cami olup, Osman Hamdi Bey çizime burada başlamış, daha sonra çekilen fotoğraf yardımıyla tabloyu kendi atölyesinde bitirmiştir..

Tablonun bize söylediklerini, anlamak için resmi incelediğimizde; kırmızı kaftan giymiş, derviş kıyafetleri içinde sakallı, kambur yaşlı bir adam görürüz. Adam, bakımsız bir odada, marul yiyen kaplumbağalara bakarken, biraz düşünceli, karamsar ve yorgun bir bakışa sahiptir. Sırtında bir nakkare (yarım küre biçiminde küçük bir davuldan oluşan vurmalı bir çalgı, Mevlevi müziğinin dört temel çalgısından da birisi) asılı ve buna bağlı mızrap (nakkareyi çalmaya yarayan nesne) boynundan aşağı sarkmıştır..

Ellerini arkasında kavuşturmuş, bir Ney tutmaktadır. Peki, kırbaç değil de neden Ney? Anlaşılan kaplumbağaları Ney üfleyerek, Nakkare çalarak yani musikiden yararlanarak terbiye etmeye çabalamaktadır.

Ancak yaşlı adamın Ney 'i tutuşuna daha dikkatli bakacak olursak, Ney' i üfleme hazırlığında değil, sanki vazgeçmiş, çabaları sonuçsuz kalmıştır. Bize verilmek istenen mesajın ne olduğunu doğru yorumlamak için, Osman Hamdi Bey 'in hayatı hakkında biraz bilgi sahibi olmak gerekir..

Osman Hamdi Bey, ilk Türk arkeoloğudur. Dünyaca ünlü İskender Lahidi'ni bulan ve İstanbul'a getiren kişidir ve çağdaş Türk müzeciliğinin öncülerindendir. İstanbul Arkeoloji Müzesi'nin kurucusu ve ilk müze müdürüdür..

Sanayi-i Nefise Mekteb-i Alisi'ni yani şimdiki Mimar Sinan Üniversitesi Güzel Sanatlar Akademisi'nin kurucusudur(1882). Ayrıca modern anlamda ilk Türk ressamlarından birisidir ve Türk resminde figürlü kompozisyon kullanan ilk ressamdır. 

Bu durumu Emre Caner bir romanında şöyle açıklamıştır; "Osman Hamdi hayatı boyunca kimsenin bilmediği meslekler yapmıştı. Ressam olmuştu en başta. Sonra müze müdürü. Bir arkeolog. Ardından da Güzel Sanatlar Akademisi müdürü. Onun 'kaplumbağa terbiyecisi'nden bir farkı yoktu aslında..

Osman Hamdi Bey, tüm bunları, sanatı ve sanatçıyı önemsemeyen, antik eserlere hiç değer vermeyen bir toplumda başarmıştı. Devlet kurumları hatta toplumun kendisi, sürekli ona yeni engeller çıkarmış, değişime, modernleşmeye direnmişti. İşte tablodaki, kaplumbağalar, devletin hantal işleyen bürokrasisi ve değişime direnen, ağır aksak ilerleyen toplumun kendisiydi. Yaşlı dervişin ise kendisi olduğunu belirtmiştik. Bütün bu duruma kızan Osman Hamdi Bey, tablosunda derviş de olsa sabrının bir sonu olduğunu ifade etmeye çalışmıştır."

"Sizin ilahınız tek bir ilahtır; O'ndan başka ilah yoktur; O, Rahman'dır, Rahim'dir (bağışlayan ve esirgeyendir). (Bakara Suresi,163)

"La ilahe illAllah" yani "Allah'tan başka ilah yoktur” ifadesi, imanın anahtarıdır; İslam'a giriş ve Allah’a teslimiyetin temel şartıdır. İslam'ın temel inanç cümlesidir, en büyük reddiyedir ve çok derin bir anlama sahiptir.

Bu, İslam'ın en temel inancı olan tevhid (Allah'ın birliği) ilkesini ifade eder. Allah’tan başka hiçbir varlık tapılmaya, kulluk edilmeye layık değildir. Tüm güç ve yetki yalnızca Allah’a aittir.

Bu söz, insanın her türlü sahte ilah ve otoriteye karşı özgürleşmesini temsil eder. İnsan nefsinin, şehvetlerinin, makamın, paranın veya başka dünyevi şeylerin kölesi olmamalıdır. Gerçek otorite yalnızca Allah’tır; her şey O’na muhtaçtır.

Bu kelimeyi kabul eden kişi, hayatını yalnızca Allah’ın rızasına uygun şekilde şekillendirmeye çalışır. Kendi istek ve tutkularını değil, Allah’ın koyduğu ölçüleri merkeze alır. Kulluk bilinciyle yaşar ve bu bilinç hayatının her alanına yön verir.

İslam’da en büyük günah olan şirk (Allah’a ortak koşma), bu kelimeyle reddedilir. İnsan başka ilahlara tapmamalı, hiçbir şeyi Allah’tan daha önemli daha üstün ve daha önde görmemelidir.

"Allah’tan başka ilah yoktur" demek, sadece dil ile söylenen bir söz değil, bir hayat tarzıdır. İnsan yalnızca Allah’a güvenmeli, yalnızca O’ndan yardım istemelidir. Bütün ibadetler, dualar ve bağlılıklar sadece Allah’a yöneltilmelidir.

Allah birdir ve O'ndan başka ilah yoktur. İman eden insanlar hayatlarını bu temel gerçek üzerine kurarlar. Birçok insan ise canlı cansız her şeyin gerçek mutlak varlık olduğunu, Allah'ın ise soyut bir varlık olduğunu zanneder. Halbûki Rabbimiz gerçek mutlak varlık ve O'nun dışında kalan her şey sadece O'nun yarattıklarıdır.

Kâinatta hiçbir şey yokken Allah vardı. Allah zamandan ve mekândan münezzehtir. Maddeyi, zamanı, mekânı yaratan Rabbimiz, her şeyi, "Ol!" emriyle yaratmıştır.

Yaratmıştır ve an an yaratmaya devam etmektedir. Kimi insanların düşündüğü gibi, tüm bunları yarattıktan sonra göklere çekilip -Allah'ı tenzih ederim, yüceltirim- olan biteni izlemez. Her şey O'nun kontrolündedir, bütün işleri evirip çeviren O'dur. Kur’an'da, "Gökten yere her işi O evirip düzene koyar. Sonra (işler,) sizin saymakta olduğunuz bin yıl süreli bir günde yine O'na yükselir" (Secde Suresi,5) ayeti ile tüm olayların Allah'ın dilemesiyle gerçekleştiği bildirilir.

Evrendeki ve canlılardaki eşsiz tasarımların, muhteşem düzen ve dengenin tek sahibi vardır; Yüce Allah! İnsan bir an, sadece kendi yaratılışını bile düşünse Allah'tan başka güç olmadığını anlayabilir. İnsanın, tek bir sperm ve yarım tuz tanesi büyüklüğündeki yumurta hücresinin birleşmesiyle embriyo olarak anne rahmine düştüğü andan, doğumuna kadar geçirdiği sürecin her anı çok büyük bir mucizedir. Önce tek bir hücre, ardından iki, dört derken her bir hücre topluluğu adeta bilinçli bir şekilde, kimi kalbi, kimi kasları, kimi sinir hücrelerini oluşturur. Her hücre, oluşturacağı organın özelliklerini kendi DNA’sında yazılı olan bilgi doğrultusunda şekillendirir. Ve her hücre, örnek edinmeksizin yaratan Allah'ın ilhamıyla, yapacağı işi mükemmel bir şekilde, hatasız yapar. Elbette ki, bilinçsiz, şuursuz hücrelerin tesadüfen bu kadar mükemmel bir canlıyı oluşturması imkânsızdır. Ancak insan, kâinattaki her bir detayın Allah’ın dilemesiyle ve yalnızca “Ol!” demesiyle oluştuğunu unuttuğu gibi, bu her aşaması mucize olan bir insanın yaratılması olayını da düşünmeyerek, Rabbini unutabilmektedir.

Said Nursi, Allah'ın birliği anlamındaki "Vahdehu" kelimesinin, insanın kalbini ve ruhunu keşmekeşten ve perişanlıktan kurtardığını şöyle ifade eder: “Allah birdir. Başka şeylere müracaat edip yorulma, onlara tezellül edip minnet çekme, onlara temelluk edip(yaltaklanıp) boyun eğme, onların arkasına düşüp zahmet çekme, onlardan korkup titreme. Çünki Sultan-ı Kâinat birdir, her şeyin anahtarı onun yanında, her şeyin dizgini onun elindedir; her şey onun emriyle halledilir. Onu bulsan, her matlubunu(istediğini) buldun; hadsiz minnetlerden, korkulardan kurtuldun.”

Ancak birçok insan bu gerçeği kavrayamaz, imanı tanıyamaz. Her şeyin, bir yaratıcı olmaksızın, kendiliğinden, tesadüfler sonucunda oluştuğuna inanmak Allah'a şirk yani ortak koşmaktır. Ve Allah'ın asla bağışlamayacağını bildirdiği bir suçtur.

Gerçekten Allah, kendisine şirk koşulmasını bağışlamaz. Bunun dışında kalanı ise, dilediğini bağışlar. Kim Allah'a şirk koşarsa, doğrusu büyük bir günahla iftira etmiş olur. (Nisa Suresi,48)

Biz inananlar, Allah'ın tek Yaratıcı olduğuna, bütün işleri O'nun düzenlediğine, planın ve iradenin Allah'a ait olduğuna, Allah'ın her olayı bir kader dahilinde ve bizler için hayır ve hikmetle yarattığına iman ederiz. Nefsin bencil tutkuları, onu ilah edinmemizi ister. Biz “Hayır” deriz. “İşittim, itaat ettim ama itaatim sana değil, Rabbime” deriz. Ve Allahtan başkasını, O’ndan başka ilah, tanrı, söz edilen her ne varsa en büyük reddiye ile reddederiz. O yalnızca bir söz değil, bizim için hayat felsefesidir.

La İlahe İll’Allah!

Belediye hızla binayı istimlak etme niyetindeydi. Zira emlak şirketi karardan önce kışla ile müştemilatı yıktırırsa arsa daha da değerlenebilirdi. En azından iddia buydu..

Taksim kışlası yerine ilk olarak sergi binası yapılması planlanıyordu. Yine Prost tarafından çizilecek planda, tiyatro, sinema, istirahat salonları olacak, bu alanda büyük balolar verilebilecekti. Binayı Belediye ve Emlak Bankası’nın beraber yapacaktı. Yaklaşık 5 milyon liralık bütçesi hazırdı..

Ancak düşünüldüğü kadar hızlı ilerlenemedi. 1940’a gelindiğinde proje hala kağıt üzerinde kalmıştı. Kışla yerine sergi salonu fikrinden vazgeçilmişti. Devreye yine “ticari” açılımlar girdi. Kışla arsasının tramvay caddesine bakan cephesine dört tane apartman inşa edilmesi kararlaştırılıyordu. Bu büyük apartmanların alt katlarında büyük mağazalar bulunacaktı..

Kışla arsasının Mete Caddesi’ne bakan cephesine de bir apartman ve büyük bir bina yapılacaktı. Bu bina, müzik, konferans salonu ve resim sergisi olarak kullanılacaktı. Panorama gazinosu yerine de otel inşa edilecekti..

Stadyumun bulunduğu Toplu Kışlası avlusu ise gezinti bahçesi olacaktı. Bahçenin sağındaki ve solundaki ağaçlıklı iki geniş yola Avrupa’nın bazı geniş cadde ve meydanlarında olduğu gibi açıkhava “kahve”leri ve “gazinolar” yapılacak ve bunların teras denen önlerine masalar konulabilecekti. Amaç İstiklal’deki halkı meydana çekmekti..

Taksim Bahçesi, Taşkışla’ya ve Dolmabahçe Stadyumu’na kadar uzatılacak bir köprü ile Surp Agop mezarlığına ulaştırılacaktı.

İçinde Ermeni kilisesi bulunan Surp Agop da istimlak ediliyordu.Kanuni Sultan Süleyman'ın aşçısı Manuk Karaseferyan’ın padişahı komplodan kurtarması ile Ermeni cemaatinin eline geçtiğine inanılan, 1560’ta İstanbul'da yaşanan büyük veba salgını ile mezarlığa dönüşen büyük arazi yüzyıllar sonra el değiştiriyordu..

Ermeni toplumunu rahatsız eden kararın ardından iki kısma ayrılacak olan mezarlığın ön tarafında yani tramvay caddesinde 7 parça arsa apartman yapılmak üzere satılacaktı. Belediye burada küçük küçük binalar inşasına izin vermeyecek, arsaları ancak büyük apartmanlar yapmak isteyenlere satacaktı. Bu arsaların arasında birer yeşil saha bulunacaktı. İkinci kısım Taksim Meydanı’ndan başlayacak olan gezinti yolunun devamı olacaktı..

Taksim Bahçesi ile Surp Agop Mezarlığı arasından Taşkışla’ya doğru giden asfalt yol büyük bir yuvarlak meydana kadar uzayacak ve buradan Maçka’ya doğru devam edecekti. Harbiye mektebinin arkasına bir sergi sarayı inşa edilecekti, yuvarlak meydandan Dolmabahçe Stadı’na doğru bir yol yapılacaktı. Bu suretle Dolmabahçe’den Maçka’ya, Nişantaşı’na gitmek mümkün olacaktı..

Taksim Bahçesi’nin arkasında bir çocuk bahçesi yapılacak, bu bahçe ile Dolmabahçe Stadyumu arasında anfiteatr şeklinde yazlık açık hava tiyatrosu bulunacaktı. Taksim Bahçesi ile Vali Konağı ve Dolmabahçe arasındaki diğer arazi kültür park olacaktı..

Dağcılık kulübü de mezarlıkla Taksim Bahçesi arasından geçen ve Taşkışla’ya inen yolun bir köşesindeki tenis kortlarının yanına yapılacaktı.

4 Eylül 1942’de törenle açıldı proje. O zamanlar adı “İnönü Gezisi”ydi. Yani “Milli Şef” İsmet İnönü’nün adını taşıyordu. Törene Büyük Millet Meclisi milletvekilleri, askeri ve mülki erkan ve gazeteciler davet edilmişti. Ancak projenin tamamı gerçeğe dönüşemedi. Özellikle de Surp Agop Mezarlığı üzerindeki kısmı..

Demir (Fe), yıldızların çekirdeğinde üretilebilen en ağır elementlerden biri. Meydana gelen demir belli bir miktarı aşınca yıldız bunu taşıyamıyor ve patlıyor. Demir bu patlamalarla uzaya dağılıyor. Dünyamızdaki demir bu patlamalar sonucunda oluşuyor.

Demirin büyük bir kısmı süpernova patlamalarıyla uzaya saçılır. Dünya'nın oluşumu sırasında bu demir, gezegenin içine gömüldü ve büyük kısmı Dünya'nın çekirdeğinde yoğunlaştı. Bununla birlikte, göktaşları hâlâ Dünya'ya demir getirmeye devam ediyor. Bu yüzden Dünya'daki demirin kökeni yıldızlar olsa da, hâlâ dış uzaydan gelen demir parçaları bulunuyor.

Avustralya Ulusal Üniversitesi’nden Prof. Anton Wallner’ın araştırma ekibi, son 33 bin yılda oluşmuş derin deniz çökeltilerinde yıldız patlamalarından kaynaklandıkları bilinen demir izotopları (60Fe) tespit etti. Araştırma ekibinden Dominik Koll, 2021’de The Conversation’da yayımlanan bir makalesinde, “Uzaktaki yıldız patlamalarından kaynaklanan toz, hafif neredeyse algılanamayan bir yağmur halinde hâlâ Dünya’ya yağıyor” diyor. 

Antik Mısır’da göktaşı kaynaklı demirin kullanımını araştıran Johnson’un verdiği örneklerden biri de Tutankhamun’un hançeri. Firavunun mezarında bulunan 3.300 yıllık hançerin paslanmamış olması bilim insanlarını şaşırtmıştı. Mısır ve İtalya’dan araştırmacıların 2016'da Meteoritics & Planetary Science’da yayımlanan çalışmaları, hançerin göktaşı demirinden yapıldığını gösterdi. Hançerdeki nikel ve kobalt oranlarının, demirin bu dünyadan olmadığını gösterdiği belirtiliyor. 

Johnson ve ekibinin aynı dergide yayımlanan araştırmaları, Mısır’da bulunan yaklaşık 5.000 yıllık demir boncukların da göktaşı demirinden yapıldığını gösterdi. 

2015'de Grönland’ın kalın buz tabakasının altında bir çarpma krateri tespit edilmiş, Kopenhag 

Üniversitesi’nden araştırmacılar, buz altı radarıyla tespit edilen krateri genişliği 1 km'yi geçen demir göktaşının oluşturduğunu belirlemişti. 

Washington Üniversitesi’nden jeokimyacı Dr. Randy Korotev, yeryüzünün kayaçlarında istisnalar dışında, ki bunlar da çok nadir, hiç demir veya demir-nikel metali olmadığını belirtiyor. 

Çok sayıda tarih öncesi toplumun kullandığı demir, gerçekten de kelimenin tam anlamıyla gökten düşmüş. Danimarka’nın Doğal Tarih Müzesi’nden jeokimyacı Uffe Wilken, “Grönland’a Demir Çağı Uzaydan Geldi” adlı makalesinde Cape York demir göktaşının bölgeye yayılan parçalarının Grönland'da demir çağını başlattığını söylüyor. İngiltere'de bulunan The Open University'den Dr Diane Johnson da, çok sayıda tarih öncesi toplumun göktaşlarındaki demiri kullandığını gösteren deliller olduğunu belirtiyor. 

Peki eğer Dünya’da demir elementi olmasaydı ne olurdu? Nedir demirin önemi? 

Eğer demir olmasaydı; Dünya’nın büyük ölçüde çekirdeğindeki sıvı haldeki demir ve nikelin hareketiyle oluşan manyetik alanı oluşmazdı. Bu da Güneş'ten gelen zararlı radyasyonun Dünya'ya doğrudan ulaşmasına sebep olurdu.

Eğer demir olmasaydı; atmosfer, Güneş rüzgârlarıyla yavaş yavaş uzaya savrulabilirdi (Mars’ta olduğu gibi).

Demir, Dünya’nın yoğunluğunu artıran en önemli elementlerden biridir. Eğer demir olmasaydı; Dünya daha düşük yoğunlukta olurdu, bu da yerçekiminin zayıflamasına yol açardı.

Eğer demir olmasaydı; atmosfer daha ince olabilirdi, bu da suyun yüzeyde tutulmasını zorlaştırabilirdi.

Hayat farklı olurdu. Ve belki de olmazdı. Çünkü demir, canlılar için hayati bir elementtir. Kanda oksijen taşıyan hemoglobin, demir içerir. Eğer demir olmasaydı; hayvanlar bugünkü gibi oksijen taşıyamazdı ve büyük ihtimalle bizim bildiğimiz gibi canlı organizmalar gelişemezdi.

Bitkilerdeki klorofilin işleyişi için de demir gereklidir. Demir eksikliği fotosentezi olumsuz etkilerdi.

Eğer demir olmasaydı; sanayi ve teknoloji olmazdı. Demir ve çelik olmadan modern sanayi devrimi gerçekleşmezdi. Binalar, araçlar, makineler ve elektronikler büyük ölçüde farklı olurdu.

Sonuç olarak, demir olmadan Dünya büyük ihtimalle yaşanmaz bir yer olurdu. Eğer hayat oluşsaydı bile, bugünkü gibi olmazdı.

Kitabımız Kur'an-ı Kerim, Hadid yani Demir Suresinin 25'inci ayetinde demir elementine özellikle dikkat çekiyor. Ayette geçen “Demiri indirdik” ifadesindeki “enzelna" kelimesi, yağmur ve güneş ışınları için kullanılan fiziksel indirme anlamında. Demire dair bu bilginin, Kur’an’ın indirildiği dönemde insanlar tarafından bilinemeyeceği ise oldukça açık değil mi?.. 

“… Ve kendisine çetin bir sertlik ve insanlar için (çeşitli) yararlar bulunan demiri de indirdik…”

Özellikle son dönemde, İslam coğrafyasından gözyaşı, kan. ölüm haberi gelmeyen bir gün yok neredeyse. İslam âleminde halkı sorunsuz yaşayan ülke sayısı pek az. Deccaliyetin yaktığı ateş, şiddetini azaltmadan sürekli olarak yayılıyor, vicdanları katlediyor.

Filistin’de zulüm, katliam, soykırım, acılar ve gözyaşı senelerdir durmuyor; artmaya devam ediyor. Nasıl duracağı üzerine konferanslar, TV programları, gösteriler, yürüyüşler, protestolar yapılıyor. Problem ortada ama çözüm üretilemiyor, Zalim katiller hiçbir şekilde durdurulamıyor.

Çözüm yollarının ilki ve en önemlisi birlik olmamız. Bizim; bir araya gelemeyen, dayanışamayan ve ortak hareket edemeyen biz Müslümanların. Yaşananların bir sorumlusu da bizleriz. Allah'ın her emri hak ve farz olduğu halde, ümmete karşı olan sorumluluklarını göz ardı eden bizler.

Görüş ayrılıklarımıza bir türlü son vermedik, bizler Kur’an’a sımsıkı sarılıp birleşme emrini göz ardı ettik;

“Allah’ın ipine hepiniz sımsıkı sarılın. Dağılıp ayrılmayın... ” (Ali İmran Suresi, 103)

Dinimizi parça parça kıldık, gruplaştık;

Gerçek şu ki dinlerini parça parça edip kendileri de gruplaşanlar, sen hiçbir şeyde onlardan değilsin. Onların işi ancak Allah’adır. Sonra O, işlemekte olduklarını kendilerine haber verecektir. (En’am Suresi, 159)

Birlik olmadığımız için güçten düştük, zayıf kaldık, yılgınlaştık;

Allah'a ve Resûlüne itaat edin ve çekişip birbirinize düşmeyin, çözülüp yılgınlaşırsınız, gücünüz gider... (Enfal Suresi, 46)

Yeryüzünü kana bulayan küresel materyalist ideolojilerle gereği kadar mücadele etmedik, Siyonizm’i gereği kadar anlatmadık, yok etmek için gereği kadar çalışma yapmadık, hakkın hâkim olması için gereği kadar savaşmadık;

Hayır, Biz hakkı batılın üstüne fırlatırız, o da onun beynini darmadağın eder. (Enbiya Suresi, 18)

Kur'an yerine, uydurulmuş hurafelerle hükmettik. Kendi hayatımızda bile ahlak ölçülerini Allah’ın emirlerine uygun belirlemedik;

Kim Allah’ın indirdiğiyle hükmetmezse, işte onlar, zalim olanlardır. (Maide Suresi, 45)

Adaleti ayakta tutamadık;

Ey iman edenler, adil şahitler olarak, Allah için, hakkı ayakta tutun. Bir topluluğa olan kininiz, sizi adaletten alıkoymasın... (Maide Suresi, 8)

Allah'a ve Resulüne itaat etmedik. Allah’ın kelâmına itaat etmedik. Bu sebeple problem ortada ve tespitlerimiz de doğru olduğu halde, çözüme ulaşamadık. Allah bunu bize nasip etmedi, etmiyor. Gerçek anlamda dostluğu yaşamadıkça da nasip etmeyecek muhtemelen.

Birlik olmadığımız sürece ne zulüm, ne fitne ve bozgunculuk bitecek, ne akan kan ne de gözyaşları dinecek;

İnkâr edenler birbirlerinin velileridir. Eğer siz bunu yapmazsanız (birbirinize yardım etmez ve dost olmazsanız) yeryüzünde bir fitne ve büyük bir fesat olur. (Enfal Suresi, 73)

Said Nursi de İslâm âleminin başına gelen musibetlerden, dinde ihmalkâr davranan ve ihtilafa düşen Müslümanları sorumlu tutuyor. İslam âleminde yaşanan zulüm ve sefaletin, yapılan hatalar karşılığında verilen bir ceza olduğuna dikkat çekiyor. Ancak Üstada göre, bizi kurtaracak olan yine İslâmiyet’in merhametidir.

Hep suçladığımız şer güçlerin başında, aramızı açmayı görev edinen şeytan vardır. Yarın Allah'ın huzuruna çıktığımızda, şeytanın bizi yoldan çıkardığı mazeretine sığınmamız, bağışlanmamıza yetmeyecektir.

Size ne oluyor ki, Allah yolunda ve: ‘Rabbimiz, bizi halkı zalim olan bu ülkeden çıkar, bize katından bir veli (koruyucu sahip) gönder, bize katından bir yardım eden yolla’ diyen erkekler, kadınlar ve çocuklardan zayıf bırakılmışlar adına savaşmıyorsunuz? (Nisa Suresi, 75)

Zulüm karşısında susmak, zalimin ekmeğidir. Zulme seyirci kalmak zalimle birlikte yol edinmektir. Zalimlerle mücadele etmeli, Allah'ın ipine hep birlikte sarılmalı, safları sıklaştırmalı, dik ve kararlı durmalıyız. Bugün en fazla da Gazze’de çaresiz anne babaların, daha dünyayı tanımadan katledilen bebeklerin üzerine çöken Siyonist zulümâtın dağılması için dua etmeliyiz.

"Rabbimiz, üzerimize sabır yağdır, adımlarımızı sabit kıl ve kâfirler topluluğuna karşı bize yardım et." (Bakara Suresi, 250)

Allah’ın bize işaret ettiği yol, en kolay ve kurtuluşa ulaştıracak tek yoldur. Kötülük ebedî değildir. Elbet bir gün devran dönecek. Doğru yerde saf tutamayanlardan olmaktan Allah esirgesin.

Kendilerine apaçık deliller geldikten sonra parçalanıp ayrılığa düşenler gibi olmayın. İşte onlar için büyük bir azap vardır. (Al-i İmran Suresi, 105)

Hiç şüphesiz; Yüce Allah doğruyu söyledi.

#wakeupmuslim

Şeytan hayali bir varlık değil. Dünyadaki imtihan ortamının bir gereği olarak yaratılmış olan şeytanın telkin, taktik ve faaliyetlerine karşı sürekli teyakkuzda olmak gerekir. Çünkü şeytan, Allah’a başkaldırarak, O’nun kullarını saptıracağına yemin etmiştir.

Bu sinsi varlığın en büyük amacı, insanları doğru yoldan saptırmaya çalışarak, kendi yoluna uydurmaktır. Kovulmuş şeytan, kendisiyle birlikte çok sayıda kişiyi cehenneme sokma amacıyla kıyamet gününe kadar çalışacaktır.

Ancak bu sinsi düşman ve organize ettiği askerleri, Allah’ın samimi mümin kullarını saptırmayı başaramazlar. Elbette ki müminler de hata yapabilirler ancak hatalarını fark edip hemen Allah’tan bağışlanma diler ve tevbe ederler.

Şeytanın en önemli taktiği insanlara sinsice yaklaşması ve sürekli kötülüğü fısıldamasıdır. Kur’an’dan açıkça anlaşıldığı gibi, onları boş ve amaçsız işlerle oyalarken, yaptıkları kötülükleri de kendilerine çekici ve süslü gösterir.

Şeytan ara sıra ortaya çıkan bir varlık da değildir. Onun mücadelesi insanın yaratılışıyla başlamıştır ve insanlar yaşadığı sürece de devam edecektir. Şeytanın varlığını unutan insan, içinde sürekli kötülüğü fısıldayan sesin, şeytana ait olduğunu anlamayabilir ve onun verdiği telkinlerin de kendi düşünceleri olduğu yanılgısına kapılabilir. Ancak salih müminler, Allah’ın verdiği akıl ve anlayış nedeniyle, bu sesin şeytana mı yoksa kendi vicdanlarına mı ait olduğunu kolaylıkla ayırt edebilirler.

Şeytanın telkinlerinden etkilenen insanlar hayatları boyunca sürekli gelecek endişesi içinde olurlar. Oysa onlara bu vesveseleri, varlığını unuttukları şeytan verir, gerçekte ise her şey Allah’ın kontrolündedir. Her şeyi olduğu gibi geleceği de Allah’ın yaratmakta olduğunu bilen mümin ise Allah’a dayanıp güvenir. Bu nedenle şeytan, mümine geleceğe dair korku veremez. Bu gerçeklerden gafil olan kimse ise yaşadığı endişe yüzünden uygun olmayan davranışlarda bulunabilir.

Şeytan, insana sağından, solundan, önünden, arkasından, yani en uygun gördüğü yanından yaklaşıp sokularak, aldatıcı ve boş vaatlerde bulunur. Verdiği telkinlerle, Allah’a karşı sorumlu olduğu konuları unutturmak için çabalar. Hayattaki her olayın Allah’ın kontrolünde olduğunu, Rabbimizin her şeyi sarıp kuşattığını, ölümü, Allah’ın huzurunda yapayalnız hesap verileceğini unutturmaya çalışır.

Ancak şeytana karşı her an teyakkuzda olan mümin, onun varlığını unutmaz ve Rabbine sığınır. Çünkü şeytanın kışkırtmalarından Allah’a sığınılmazsa, kişi onun telkinlerine açık hale gelebilir. Böylece şeytan kendisine uyanların dostu olur, insanı Allah’tan ve O’nun zikrinden tamamıyla uzaklaştırır.

Allah’la bağlantısını kopararak tamamen dünya hayatına yönelen kişi, ahirette şeytanla birlikte sonsuz pişmanlığı tadacak olan gruba dahil olur. Kaypak karakterli şeytan, kendisine uyanları nasıl aldattığını ahirette şöyle açıklayacak:

İş hükme bağlanıp-bitince, şeytan der ki: “Doğrusu, Allah, size gerçek olan va’di va’detti, ben de size vaadde bulundum, fakat size yalan söyledim. Benim size karşı zorlayıcı bir gücüm yoktu, yalnızca sizi çağırdım, siz de bana icabet ettiniz. Öyleyse beni kınamayın, siz kendinizi kınayın. Ben sizi kurtaracak değilim, siz de beni kurtaracak değilsiniz. Doğrusu daha önce beni ortak koşmanızı da tanımamıştım. Gerçek şu ki, zalimlere acı bir azap vardır.” (İbrahim Suresi, 22)

Ve hiç kuşkusuz, şeytana uyan kimse, hesap günü ne derece büyük bir yanılgı içinde yaşadığını kavrar; çünkü o gün insanın ‘görüş gücü keskin’dir. Dünyadaki hayatı boyunca şeytana karşı dikkatli olmayıp, yaptığı telkinlerin etkisiyle Allah’ın gösterdiği doğru yola uymadığı için büyük bir pişmanlık içine düşer. Ancak artık her şey bitmiş, dünyadaki imtihan ortamı sona ermiş ve şeytan da onu yapayalnız ve yardımsız ve yüzüstü bırakmıştır.

Allah bizleri bâtıl yollara sevk eden şeytana kulluk yapmaktan, onun yoluna uyarak hak yoldan uzaklaşmaktan, onun aldatıcı boş vaatlerine kanmaktan ve onun organize ordusunun neferi olup ona hizmet etmekten esirgesin. Allah, bizi şeytan ve dostlarından oluşan fitne/fesad fırkası ile mücadele veren kendi fırkasından kılsın. Çünkü Rabbimiz bize emrediyor:

Şeytanın dostlarıyla savaşın! (Nisa Suresi, 76)

Kur’an bizi ikaz ediyor; teyakkuzda olun, dikkat edin!

Şeytan onları sarıp-kuşatmıştır; böylelikle onlara Allah'ın zikrini unutturmuştur. İşte onlar, şeytanın fırkasıdır. Dikkat edin; şüphesiz şeytanın fırkası, hüsrana uğrayanların ta kendileridir. (Mücadele Suresi, 19)

Kur’an’da, “İsimlerin en güzeli Allah'ındır. Öyleyse O'na bunlarla dua edin…” (Araf Suresi, 180) buyruluyor. Güzel özelliklerimizin tümünün kaynağı Allah'tır. Allah’a aşk ile bağlı olmaya, O'na itaat etmeye ve gönülden yakın olmaya, Kur’an’ı halisane hayatımıza uygulamaya çalıştığımızda, Allah'ın isimlerinin tecellilerini üzerimizde taşıyabiliriz.

Allah Karib'dir; kullarına çok yakındır. O’na ne kadar yakınlaşır, ne kadar teslim olur ve üstün ahlâkıyla ahlâklanmaya çalışırsak, mükemmel ruh güzelliğine ulaşabiliriz. Allah’a, isimlerinin üzerimizde tecelli etmesi için dua edelim; O verir. Yeter ki samimiyetle isteyelim...

Kendisinden başka ilah olmayan Rabbimiz, en güzel isimlerinle Sana sığınıyor, Sana yöneliyor, Sana yalvarıyoruz. Pek çok konuda eksik düşünebilir, yanlış bir karar verebilir, hatalı bir davranış sergileyebiliriz. Sen bizi yaratan ve bizim bu eksikliklerimizi bilensin. Yaptığımız hataları bağışla. Kötülüklerimizi ört, iyiliklere çevir. Sen Afüvv'sün; affı çok olansın.

Sen kazandıklarımız dolayısıyla bizi azap ile yakalayacak olsaydın, yeryüzünde hiçbir canlıyı bırakmazdın Allah’ım! Sonsuz merhametinle bize öğüt alabileceğimiz kadar süre tanırsın. Sen'in rahmetin her şeyi kuşatır ve Sen, merhamet edenlerin en merhametlisisin. Rahman'sın Rahim'sin. Sen Erhamurrahimin'sin; bize merhamet et...

Bilmesi sınırsız olan Allah'ım. Göklerde ve yerde olanlar, dizi dizi uçan kuşlar Sen'i tesbih eder. Güneş de, kendisi için belirlediğin karar yerine doğru akıp gider. Tek bir ağaçtaki yaprakların sayısını, aklımızdan geçenleri, gizli veya açık işlediğimiz tüm fiilleri bilen, Âlim olan Allah'ım. Kullarına ilminden dilediğin kadarını verirsin; ilmimizi artır...

Korkumuzu artır, Sana ve elçine imanımızı artır. Bize Kendi rahmetinden kat kat güzel karşılık ver Rabbim. Bize kendisiyle yürüyeceğimiz bir nur kıl ve bize mağfiret et. Sen Gaffar'sın; çok bağışlayıcısın. Bağışla bizi Allah'ım.

Sen'in dilemen dışında hidayet verebilecek, doğru yola iletebilecek hiç kimse yoktur. Sen Hâdi’sin; hidayet lütfeden, doğru yola ulaştıransın. Bu, Sen'den en büyük nimettir. Bizi hidayete erdir Allah'ım.

Gözler Sen'i idrak edemez; Sen ise bütün gözleri idrak edersin. Sen Habir'sin; her şeyin iç yüzünden, gizli taraflarından haberdar olansın. Sen Latif'sin; lütfedicisin. Bize lütufta bulun ve 'hücrelere kadar işleyen kavurucu' azaptan koru Allah'ım.

Sen'in indirdiğin kitaplar, gönderdiğin elçiler ve onlar tarafından açıklanan bilgiler olmasa, son derece çaresiz, aciz ve korku dolu bir bekleyiş içinde yaşamak zorunda kalırdık. Ancak Sen, tüm sorularımızın cevabını, gönderdiğin Kitabınla açıklayan ve bizi içine düşeceğimiz çaresizlikten kurtaransın. Sen Mübeyyin'sin; ayetlerini açıklayansın. Kur'an'ı kalbimize yerleştir Allah’ım.

Sen manevi yönden huzur ve güven verensin. Dünyada zorluk içinde olduğumuzda bizi destekler, kalplerimizi pekiştirirsin. Sen Mümin'sin; emniyet veren, emin kılansın. Bizi emin kıl.

Sen, gökleri ve yeri kontrol altında tutan, evrendeki tüm canlıları bildikleri veya bilmedikleri büyük tehlikelere karşı her an koruyansın. Biz kullarını daha cenin halindeyken savunması sağlam olan bir yere yerleştirerek korumaya alansın. Her şey Sen'in kullarına olan merhametine ve İlahi korumana işaret eder. Sen Müheymin'sin; gözetici koruyucusun. Sen koruyucuların en hayırlısısın; koru bizi Allah'ım.

Rızkı veren, gökten suyu indiren, nimetler bağışlayan, gökten yere işleri evirip çeviren yalnızca Sen'sin. Sen nimetlerini tutsan ya da bir musibet dilesen bizi bundan koruyacak, ya da bir hayır dilesen bunu tutup engelleyecek yoktur. Kendisine ihtiyaç olunan ve yardım istenen de yalnızca Sen'sin. Yalnız insan değil tüm kâinat Sana sığınır, Sen'den yardım diler. Sen Müstean'sın; Kendisine muhtaç olunan, yardım gönderensin. Rabbimiz, indirdiğin her hayra muhtacız.

Sen yarattığın kulunun nelere güç yetirip nelere yetiremeyeceğini bilirsin. Hiçbir işimizde zorluğa rıza göstermezsin. Sen üzerimizdeki yükü kaldırır, en zor şartlarda bile her zorluktan bir çıkış yolu gösterirsin. Sen Müyessir'sin, hayırda ve şerde kolaylık verensin.

Sen, kullarını 'Kendinden olan nura' yöneltmek için uyarılar gönderensin. Sen Nur'sun. Âlemleri ve istediğin simaları, gönülleri nurlandıransın. Üzerimizdeki nurunu tamamla, bizi karanlıklardan aydınlıklara çıkar.

Kâinatta gerçek güç sahibi olan yalnızca Sen'sin. Karşılaştığımız her türlü sıkıntıyı, zorluğu, ihtiyacı giderebilecek olan da ancak Sen'sin. Sen Samed'sin; her şey Sana muhtaç, Sen daimsin, hiçbir şeye ihtiyacı olmayansın. Zorlukları kolaylaştır, sıkıntılarımızı gider Allah'ım.

Hastalığı veren Sen'sin, hastalığın geçmesi de ancak Sen'in dilemenledir. Sen dilemedikçe dünyanın tüm doktorları, en gelişmiş ilaçları şifa veremez. Hastalandığımız zaman Sen'in sonsuz gücün karşısındaki aczimizi görebilmeyi nasip et. Sen Şafi'sin; şifa ver bize Allah'ım.

Sen kimin göğsünü İslam'a açmışsan, artık o, Sen’den bir nur üzerinedir. Fakat Sen'in zikrinden yana kalpleri katılaşmış olanlar, apaçık bir sapkınlık içindedirler. Sen Şarih'sin; açansın. Göğsümüzü İslam'a aç, imanı kalbimize yerleştir.

Sen iman edenlerin Velisi, dostu ve yardımcısısın; onları karanlıklardan nura çıkaransın. Hem dünyada hem de ahirette tek gerçek dostsun. Hiçbir zaman bırakıp gitmez, asla terk etmezsin. Her zorlukta yanımızdasın. En güvenilirsin, hep karşılıksız armağan edensin. Her türlü eksiklikten ve hatadan arındırırsın. Dost edindiğin kullarına seçkin bir hayat ve ahirette de hiç tükenmeyecek olan mülkünü vaat edensin. Sen Veli'sin, iyi kullarına dostsun. İbrahim Peygamber (as) gibi dost edin bizi de Allah'ım.

Sen ancak kalpten iman etmeyi ve Sana yakın olmayı isteyenin kalbini yumuşatırsın. Sen Mukallib'sin; kalpleri çevirensin. Kalbimizi samimi imana döndür Allah'ım.

Rabbimiz, unuttuklarımızdan veya yanıldıklarımızdan dolayı bizi sorumlu tutma. Rabbimiz, bize, bizden öncekilere yüklediğin gibi ağır yük yükleme. Rabbimiz, kendisine güç yetiremeyeceğimiz şeyi bize taşıtma. Bizi affet. Bizi bağışla. Bizi esirge, Sen bizim Mevla'mızsın; müminlerin dostu olan, onlara hayır yolları açan ve onları başarılı kılansın. Kâfirler topluluğuna karşı bize zafer ver.

Sen Selam'sın; her türlü tehlikelerden kullarını selamete çıkaransın. Senin rahmetinle dünyada güzel bir hayatla yaşayan, kulluk edip yaptığı salih amellerden ecir ve Sen'in rızanı kazanan, Cennetine kabul edip sözlü "Selam" ile müjdelediğin kullarından kıl bizi de Allah'ım.

“Birbirinize haset etmeyiniz. Birbirinizle buğz (düşmanlık) etmeyiniz. Birbirinizle iyi ilişkileri kesmeyiniz. Birbirinizden yüz çevirip küsmeyiniz ve ey Allah'ın kulları, kardeşler olunuz.” (Mace ,Cilt 10, s. 32)

Birlik olmak, bireylerin ve toplumların güçlenmesini sağlayan en önemli faktörlerden biridir. Zorluklar karşısında daha güçlü ve dayanıklı olunur. Hedeflere daha kolay ulaşılır, çünkü büyük işler tek başına değil, birlikte çalışarak başarılır.

Haksızlıklar karşısında birlik olarak daha etkili mücadele edilir. Ayrılıklar çatışmalara yol açarken, birlik beraberlik huzur ve güven ortamı oluşturur.

Fertler vicdanının sesine kulak vermeli ve kişisel çıkarlarını değil adaleti ayakta tutmalı. İnsanlar aralarındaki farklılıkları ve görüş ayrılıklarını ön plana çıkararak ayrışmak yerine, güzel ahlâkı yaşamakta birleşmelidirler. Birbirlerini desteklemeli, farklı görüşlere sahip oldukları konularda hoşgörülü ve anlayışlı olmalıdırlar.

Ancak aramıza arasına sokulan fitne bizi birbirimize düşman tanıtıyor, adeta birbirimize kırdırıyor, birlik olmamıza engel koyuyor. Yaşanan olayların en acı yanı da insanların birçoğunun bu düşmanlığa inanıyor olması. Burada anormal bir durum var. Allah, “Allah’ın ipine birlikte sımsıkı sarılın, dağılıp-ayrılmayın” buyururken, fitne seline kapılmamız normal mi?

Yüce Allah, inananlara "çekişip birbirlerine düşmemelerini" (Enfal Suresi, 46) buyuruyor ve bu durumun güçlerini azaltacağını bildiriyor. Ve birlikteliğe zarar verebilecek davranışta bulunmamaları konusunda uyarıyor.

Gözümüzün önünde çok büyük olaylar meydana getiriyor Allah. Yeryüzünü adeta pençeleri altına almış Deccaliyetle karşı karşıyayız. Allah’ın sistemi, şeytanî sistemin yerini almadıkça ıstırabın, acının önüne geçmek mümkün değildir. Bu yüzden Allah’ın emrettiği gibi birbirimize her zamankinden daha çok sarılmalı, daha sıkı kenetlenmeliyiz.

Bencillik ve kişisel menfaat düşkünlüğü insan fıtratına terstir. İnsan, başkalarının acısıyla acı hisseden bir varlıktır. İnsanların, gayretlerini kişisel menfaatleri elde etmeye odaklamaları, kalbî bir hastalıktır. Hem topluma, hem insanlığa ve hem de insanın kendisine yaptığı zulümdür.

Merhamet sahibi vicdanlı insanların birlik olması yalnızca Müslümanların değil, tüm insanlığın çektiği sıkıntılara -Allah'ın izniyle- son verecek, dünya huzura kavuşacaktır.

Öncelikle yapmamız gereken, aramızda birlik, beraberlik ve kardeşlik ruhunun yeniden hayata geçirmek. Aynı inancı paylaşan, Kur'an'a iman eden, Allah'a itaat eden tüm inananlar kardeştirler, birbirlerinin dost ve velileridirler. Ve asıl bayram, birlik olduğumuzda oluşacak, o zaman her gün bayram olacaktır.

Bugün birlikte saf tutmanın, safları sıklaştırmanın zamanı. İhtiyacımız olan tek şey kardeşlik, birlik, beraberlik, dayanışma. Ve şeytanı en çok kızdıran konular da bunlar... Allah, şeytanın adımlarını izleyenleri gafletten uyandırsın, birlik olup şeytanın oyunlarına düğüm atmayı nasip etsin.

Yüce Allah’tan, Ramazan Bayramının tüm İslâm dünyası için, bugün özellikle de Filistin için hayırlı gelişmelere vesile olmasını diliyorum.

Bu da ne demek diyebilirsiniz haklı olarak …

Ölüm Allah'ın emri... 

Ölüler üzerinden birbirimizle savaşmayalım...

İnsanlar birbiri ile diriyken ayakta, canlı, hür ve güçlüyken kavga edebilmeliler...

Ölüye saldırmak acizliktir...

Haa ! Ölü de eleştirilebilir...

Ama geberdi denmez. Tabutu kalkmadan kendisine ve ailesine hakaret edilmez...

Efendim ''Camiiye getirmeyin demiş benim cenazemi ! ''

Tamam camiiye getirilmemesini hatırlatabilirsiniz...

"Şu şu şu tarihlerde ki konuşmaları bizm itikadımıza aykırı idi..." 

Tamam bunlar söylenir...

"İyi bilmezdik ya da hakkımı helal etmiyorum" da denilir...

Ama tahkir, taciz ve tahrik edici konuşmaları ölüler için yapmayalım...

Canınız karşı düşünceye sövmek mi istiyor ?

Bir sürü yaşayan o düşünce de insan var !

Onlarla yapın kavganızı...

Ölüye hakaret etmeyelim.

Hoş diriye de etmeyelim ama ölüye hiç mi hiç etmeyelim...

Kim olursa olsun...

Hele de cenazesi kalkmadan yapmayalım bu hareketleri...

Rahmet okumak dua etmek mecburiyetinde değiliz..

Lakin kimseye öldüğü gün sövmeyelim artık...

Hasta olunca da hatta hapise girince de...

Başta söylediğim gibi ...

Aynı insanla diri iken insanca tartışmayı bilmeliyiz...

28 Şubat' da eli silahlı generaller T.C. Başbakanı rahmetli Erbakan’ ı cunta ile indirdi. Rahmetli, Refah Partili seçmenine; “Sokakta bir tane adam istemiyorum, itidalli olun... Türkiye Cumhuriyeti Devleti hepimizin devleti” dedi..

15 Temmuz ertesi görevi başındaki İstanbul ve Ankara Büyükşehir Belediye başkanları; Reis, tarafından sizler FETÖ ile iktisaplı şüphelisiniz, istifa ediyorsunuz dendi... İki başkanda, başbakanına “emir edersiniz” dedi..

Türkiye’ de bir büyükşehir belediye başkanı ilk kez mi savcı karşısına sevk ediliyor..

Türkiye Cumhuriyeti Savcısı; şu deliller ile suçludur diye savlarını öne sürüp hakim karşısında muhakeme edilmesini taleb ediyor..

Ama, cehape denen parti için, durum tam bir yanğın yeri... Tüm parti militanları sokaklara... Devletinin kamu güvenliğini sağlayan polisine taş at, molotof at, yak, olmadı kezzab at, olmadı balta çek!.

Rahmetli Erbakan gibi, itidal demesi gereken cehape genel başkanı sokak teröristlerine kanun dışı, sokağa gelin, devletin polisi ile çatışın!. diye, provokatörlük yapıyor..

Bu ne kanun tanımaz bir aymazlık ve siyasi terörizmdir... Cehape; Türkiye Cumhuriyeti devletinin üstünde dokunulmaz bir kurum mudur?

Bu olsa olsa 100yıllık Cehape diktasının bir şımarıklığıdır. Türkiye Cumhuriyeti Devletinin demir yumruğunu hak etmiştir...

Devleti devletin kanunlarını tanımaz, sokağa teröristleri davet eden Cehape'nin bu militan yöneticilerini yargılayıp Selo'nun yanına göndermelidir..

Allah'ın huzurunda sorgulandıktan sonra kitaplarını sol yanlarından alan inkârcıların ebedi yurdudur o. İnkârcı için o dehşet dolu ortamdan kaçış yoktur. O mahşer kalabalığının içinde gözden kaybolamaz, saklanamaz.

O korkunç mekâna doğru yüzüstü sürüklenerek götürülür, "bölük bölük" sevk edilir küfür. Korku yüreklerini sarar. Çünkü, "... kaynayıp-feveran ederken onun korkunç homurtusunu işitirler. Öfkesinin şiddetinden neredeyse patlayıp parçalanacak... (Mülk Suresi, 7-8)

Aşağılanma ve utanç yüzünden boyunları bükülmüş, dostsuz, yardımcısız, yapayalnız kalmışlardır:

Onları görürsün; zilletten başları önlerine düşmüş bir halde, ona (ateşe) sunulurlarken göz ucuyla sezdirmeden bakarlar. İman edenler de: "Gerçekten hüsrana uğrayanlar, kıyamet günü hem kendi nefislerini, hem yakın akraba (veya yandaş)larını da hüsrana uğratmışlardır" dediler. Haberiniz olsun; gerçekten zalimler, kalıcı bir azap içindedirler. (Şura Suresi, 45)

Cehennemin her bir kapısı farklı kâfir grubu için özel olarak yaratılmıştır. İnkârcılar, isyanlarının derecesine, konumlarına ve kazandıkları günahlara göre farklı azap tabakalarına yerleştirilirler.

(Allah) diyecek: "Cinlerden ve insanlardan sizden önce geçmiş ümmetlerle birlikte ateşe girin." Her bir ümmet girişinde kardeşini (kendi benzerini) lanetler. Nitekim hepsi birbiri ardınca orada toplanınca, en sonra yer alanlar, en önde gelenler için: "Rabbimiz, işte bunlar bizi saptırdı; öyleyse ateşten kat kat arttırılmış bir azap ver diyecekler. (Allah da:) "Hepsi için kat kattır. Ancak siz bilmezsiniz" diyecek. (Araf Suresi, 38)

Katların en altı ve azabın en şiddetlisi ikiyüzlü münafıklaradır. "Münafıklar ateşin en alçak tabakasındadırlar." (Nisa Suresi, 145) Onlara bir yardımcı yoktur.

Cehennem kâfirlere doymaz, hep daha fazlasını ister. Bir kez yakaladığını sonsuza kadar alıkoyar. Sonunda cehennemin kapıları inkârcıların üzerlerine kapatılır. Bu, artık bir çıkış ya da kaçış olmadığını gösterir.

Şimdi, Allah'a, "bir ucundan" ibadet edenler (Hac Suresi, 11); "Allah nasıl olsa affeder" diyerek günah işleyen ve azapta belirli bir süre kalacaklarını zannedenler (Al-i İmran Suresi, 24), Allah'tan başka para, mal, mülk, makam gibi ilahlar edinerek, bu kavramları hayatlarının amacı edinenler, dini kendi isteklerine uydurmaya çalışanlar, kişisel çıkarlarına göre Kur'an'ı yorumlayanlar ve onu çarpıtanlar, imandan sonra inkâr edenler, tüm münafık, müşrik ve kâfirler azap mekanındadırlar.

Geri dönmek için yalvarır, bir fırsat daha isterler; ama kabul edilmez. Dünyada gaflet dolu bir hayatı birlikte sürdürdükleri dostları, arkadaşları, sevgilileri, eşleri, çocukları ve aralarındaki tüm bağlar yok olmuştur. Her şey yok olmuştur. Orada yalnızca tek bir şey vardır; azap...

Allah'ın cehennem ehline acı yaşattığını biliyoruz ama nasıl bir ruhla acı çektiklerini, azabı algılama şekillerini bilmiyoruz. Ve biz Cennete mi Cehenneme mi gideceğiz, onu da bilmiyoruz. Ümit ve korku arasında yaşıyoruz. Biz böyle iman etmekle mükellefiz.

Cehennem tamamen kapalıdır; kapıları kilitlenmiştir. İnkârcılar için yalnızca bir kez giriş vardır, çıkış imkânsızdır. Etraf aşılamaz duvarlarla çevrilidir; hiçbir çıkış yolu yoktur. Orada ne çekilecek azabın bitme zamanı, ne bir son vardır, ne de çıkış için bir umut...

... Şimdi çıkış için bir yol var mı?" (Mü'min Suresi, 11)

İklim Kanunu Teklifi, ulusal ve bölgesel düzeyde veri toplama ve raporlama mekanizmalarını kapsayan düzenlemeler içermektedir. Bu kapsamda, belediyeler ve valiliklerin sorumlulukları genişletilecek ve bu mekanizmaların koordine edilmesi için ilgili ofislerin kurulması sağlanacaktır. Özellikle UNESCO’nun Yeşil Topluluk Rehber Kitabı (Greening Communities Guidance Book) temel alınarak oluşturulması planlanan sistem, özel şirketler, okullar, kamu kurumları, sivil toplum kuruluşları, yetişkin eğitim merkezleri ve diğer yerel aktörlerin çevresel verilerini sistematik bir şekilde kayıt altına almayı hedeflemektedir.

Ancak, bu mekanizmaların nasıl işleyeceği ve elde edilen verilerin hangi kurumlara iletileceği konusu hâlâ belirsizdir. Raporlama süreci, sadece çevresel verileri değil, aynı zamanda iklim politikalarının işleyişini ve etkilerini de izlemek açısından kritik bir role sahiptir. Ancak bu verilerin en son hangi mercilere sunulacağı, sürecin şeffaflığı ve hesap verilebilirliği açısından büyük önem taşımaktadır.

Burada temel soru şudur: Eğer ulusal veriler, UNESCO İzleme ve Değerlendirme (UNESCO Monitoring and Evaluation) veri tabanına iletilmeyecekse, uluslararası anlaşmalar kapsamında atılan adımların gerçekliği nasıl kanıtlanacaktır?

Eğer iletilecekse:

• Bu veriler tam olarak neyi içerecek?

• Sadece karbon emisyonları ve çevresel göstergeler mi rapor edilecek, yoksa sosyo-ekonomik etkiler de analiz edilecek mi?

• Bu raporlar, ilgili kurumların web sitelerinde kamuya açık bir şekilde paylaşılacak mı?

Eğitimde Yeşil Müfredat ve Küresel Dönüşüm

Sürdürülebilir Kalkınma Amaçlarının en baskın boyutu sosyal boyuttur ve bu kapsamda eğitim, hedeflenen küresel dönüşümün en kritik ayaklarından biri olarak kabul edilmektedir. Misyon 4.7 olarak da bilinen Sürdürülebilir Kalkınma Amaçları ve Eğitim’in hedefleri, eğitim politikalarının, müfredatın ve öğretmen yetiştirme programlarının küresel vatandaşlık yaklaşımı doğrultusunda şekillendirilmesini öngörmektedir.

UNESCO’nun Yeşil Müfredat Kılavuzu, 2030 yılına kadar %90 oranında ulusal müfredatlara iklim eğitiminin eklenmesini hedeflerken, %50 oranında toplulukların yeşil dönüşümü benimsemesi gerektiğini vurgulamaktadır. Bu bağlamda, UNESCO’nun Yeşil Topluluk Rehber Kitabı (Greening Communities Guidance Book) temel alınarak, belediyeler ve valiliklerin bu süreci desteklemesi beklenmektedir.

Yeşil Müfredat, beş temel sütundan oluşmaktadır ve öğrencilerin şu alanlarda yetkinlik kazanmasını hedeflemektedir:

• İklim bilimi ve ekolojik farkındalık

• Biyoçeşitlilik ve ekosistem korunması

• Çevresel adalet ve küresel sürdürülebilirlik politikaları

• Sürdürülebilir yaşam biçimleri ve bireysel sorumluluk

• Yeşil meslek becerileri ve düşük karbon ekonomisine geçiş

Bu müfredat, 5 yaş itibariyle uygulanmaya başlanmakta ve eğitim seviyelerine göre kademeli olarak genişlemektedir:

• 5-7 yaş: Temel doğa bilinci kazandırma, doğayla duygusal bağ kurma.

• 8-12 yaş: İklim değişikliği ve çevresel sürdürülebilirlik hakkında temel bilgi ve farkındalık kazanımı.

• Ortaöğretim: Küresel ısınma, ekosistem dengeleri ve çevresel politikaların bilimsel ve sosyal yönlerini tartışmak.

• Yükseköğretim ve mesleki eğitim: Yenilenebilir enerji teknolojileri, sürdürülebilir tarım ve çevre dostu endüstriyel süreçler üzerinde uzmanlaşma.

Ancak burada kritik bir nokta bulunmaktadır: Eğitim sisteminin gerçekten sürdürülebilirliği hedefleyip hedeflemediği, yoksa farklı sosyo-politik amaçlara hizmet eden bir dönüşüm aracı mı olduğu en önemli kaygılardan biridir.

Burada dikkat edilmesi gereken, UNESCO’nun hazırladığı her rehber kitap, uygulanabilirlik açısından 1/3 oranında bir eşik değeri ön koşul kabul etmektedir. Bu da bütün maddelere birebir uyum sağlamamız gerektiği anlamına gelmemektedir. Her ülkenin toplumsal dinamikleri farklıdır ve eğitim sistemleri, yerel gerçekliklere uygun şekilde uyarlanmalıdır.

Dolayısıyla, iklim eğitiminin ulusal çerçevemize uygun şekilde düzenlenmesi; dışarıdan benimsenmesi teşvik edilen bir sistem yerine, gerçekten toplumsal ihtiyaçları karşılayan bir model oluşturulmasını gerektirmektedir. Sürdürülebilir eğitim, sadece belirli kriterleri karşılamak için değil, bireylerin gerçek anlamda bilinçlenmesini ve toplumsal bütünlük içinde daha sağlam bir ekolojik gelecek inşa etmesini sağlamalıdır.

Sürdürülebilirlik: Çevreyi mi, Ekonomiyi mi, İnsanı mı Koruyor?

Günümüzde iklim değişikliği politikalarının yalnızca çevreyi koruma amacının ötesine geçerek, daha geniş kapsamlı bir dönüşümü hedeflediği görülmektedir. Bu noktada ele alınması gereken temel soru şudur: Bu politikalar gerçekten sürdürülebilir bir gelecek mi sunuyor, yoksa küresel ölçekte yeni bir toplumsal dönüşüm sürecini mi beraberinde getiriyor?

Karbon vergileri, şehir planlamaları, eğitim reformları ve demografik politikalar birlikte değerlendirildiğinde, iklim politikalarının yalnızca ekolojik dönüşümle sınırlı kalmadığı; aynı zamanda toplumsal yapıyı ve ekonomik dengeleri de etkileyebilecek bir potansiyele sahip olduğu anlaşılmaktadır. Birleşmiş Milletler tarafından belirlenen Sürdürülebilir Kalkınma Amaçları (SKA), üç temel bileşene dayanmaktadır: Çevre, Ekonomi ve Toplum. Bu çerçevede, yürürlüğe giren iklim kanunlarının temel amacı çevreyi korumak mı, ekonomiyi düzenlemek mi, yoksa toplumsal dönüşümü hedeflemek mi olduğu sorusu, üzerine düşünülmesi gereken önemli bir konudur.

Eğer bu politikalar, toplumların doğal kaynakları verimli kullanmasını sağlayarak çevreyi koruyorsa, gerçek anlamda sürdürülebilirlikten bahsedilebilir. Ancak ekonomik düzenlemelerin toplumsal refahı gözetmek yerine belirli kesimlere avantaj sağladığı ya da toplumsal bütünlüğü etkileyecek şekilde şekillendiği algısı oluşursa, iklim eylemi sürdürülebilirlikten çok, daha geniş kapsamlı bir sosyal dönüşüm (social transformation) projesine evrilir.

Korku ve ümit arasında olmak, insanın güzel ahlâkı kazanmasındaki en önemli unsurlardan biri. Ümit, kişinin din ahlâkını heyecan ve şevk içinde yaşamasını sağlarken, Allah'a hissettiği saygı dolu korku da onun, Allah'ın sınırlarını korumada titiz olmasına, Allah'ın sakındırdığı konulardan şiddetle kaçınmasına sebep olur. İnanan insanın yaşadığı bu şevk dolu dengeli ruh hali, ahlâkının güzelleşmesine ve Rabbine yakınlaşmasına vesile olur.

Kur’an müminlere, hiçbir olay karşısında ümitsizliğe kapılmamaları, Allah’a dayanıp güvenmeleri gerektiğini haber verir. Aynı zamanda Allah’a karşı saygı dolu bir korku içinde olmalarını bildirir. Kur’an’ın ifadesiyle ‘Havf ve recâ’, yani korku ve ümit, insanın kalbinde yer alması gereken kulluk dengesidir.

Korku…

Allah korkusu, Allah’a halisane bağlı insanın hissettiği korkudur; Allah’ın hoşnutluğundan mahrum kalmaktan korkmaktır. Sevdiğini gücendirmekten, onu kaybetmekten çekinen aşığın korkusu gibi; ancak Allah korkusu çok daha şiddetlidir. İnsan, Rabbinden korkarsa O’nun emirlerine çok daha titiz olur.

Allah korkusu güzel ahlâkla ilgili bütün özelliklerimizi yönlendiren en önemli güçtür. Mesela, eğer içinde Allah korkusu olmazsa, insan musibete, çileye sabır göstermeyebilir, bağışlayıcı olmayabilir, öfkesini yenmeyebilir; yani iradesini birçok noktada kullanamayabilir. “Nasıl olsa Allah beni affeder, zaten cennete giderim” diye düşünür. Ancak Allah korkusu insandaki duyguları kontrol altına alır.

Tevekkül, fedakarlık, cesaret, merhamet gibi bütün güzel ahlak özelliklerinin ve aklın da kaynağında hep Allah korkusu vardır. Allah’tan içi titreyerek korkan insanın aklı açılır. Bu duygulardan uzak olan kişinin basireti, feraseti olmaz, yardımseverliği, bağışlayıcılığı, kararlılığı bozulmaya başlar, dengesini yitirir. Kalpten Allah’a teslim olmayan, içinde Rabbine sevgi, saygı ve korku duymayan kişi yalnızca zorluk anlarında değil, nimetler içinde yaşıyor olsa bile –mutlu gibi de görünse- gerçekte huzursuz, karamsar, umutsuz ve mutsuzdur.

İnsanlar her an ölebilecek varlıklardır; herkes ölüme aynı yakınlıkta/uzaklıktadır. Bir insan Allah’ı her an yanında hissediyor ve O’nun kontrolünde olduğunu biliyorsa çok özenli olur. O zaman saygı ve korkuyu içinde taşır. Samimi iman eden ve Rabbine teslim olan insan en güzel hayatı yaşar. Açık bir şuura sahip, Allah’tan korkan samimi bir mümin, korku ve ümit arasında Allah’ın rızasını, rahmetini ve cennetini şiddetle arzu eder.

Ümit…

Ümit etmek Kuran'da müminlerin önemli bir vasfı olarak belirtiliyor. Ümitvar olmak, aynı zamanda kişinin imanının ölçüsüdür. İnsan, o ölçüde Rabbinden umut eder, O'nun sonsuz güzelliklerine kavuşmak için büyük özlem duyar. Allah, iman sahiplerine dünya ve ahiretteki güzelliklerin müjdesini veriyor. Mümin, bu nimetlere kavuşma umudu içinde yaşar.

Kur’anî bakış açısı, inanan insana ümitvar bir kişilik kazandırır. Her şeye bu bakış açısıyla yaklaşan kişi, her olayın kendisi ve diğer müminler için hikmet ve hayırla yaratıldığını bilir. Allah, müminlerin dostudur ve onlar için en hayırlı olanı diler. Yaşanan olay olumsuz gibi görünüyorsa bu, kötü şans, uğursuzluk ya da işlerin ters gitmesi sebebiyle değildir. Kainattaki her şey Allah'ın kontrolündedir, her olay Allah’ın dilemesi ile gerçekleşir. Bu gerçeğin bilincindeki mümin, hiçbir konuda üzüntü ve ümitsizlik yaşamaz. Kur’an’da, "...Olur ki hoşunuza gitmeyen bir şey, sizin için hayırlıdır..." (Bakara Suresi, 216) ayetiyle dikkat çekildiği üzere, ‘şer’ gibi görünse de her olay kulun imtihanının bir parçasıdır ve kendisi için hayra dönüşecektir.

Korku ve ümit arasında bir ruh haline sahip olmak için, Allah'a karşı samimi olmak lâzım. Allah’a samimi bağlı olanın dünya ile işi kalmaz. Allah'a ve ahiretin varlığına kesin bilgiyle iman eden insan, doğal olarak dünyada Rabbini hoşnut etmek ve cennet ehli olmak ister. Gönülden Rabbine yönelen kişi O'nun yaratmasındaki kusursuzluğu ve ihtişamı görecek ve O'na karşı saygı dolu bir korku duyacaktır. Korku, onu Allah’ın sınırlarını ihlal etmekten sakındıracak ve mümin bundan duyduğu huzur sebebiyle cenneti ümit edecektir.

A’raf’ta Gibi…

Ahirete kesin bilgiyle iman eden insanın kendisini bir an, Kur’an'da söz edilen A’raf tepesinde düşünmesi, samimiyeti açısından iyi bir ölçü olabilir. A’raf, cennetle cehennemin görüldüğü ancak insanın nereye gideceğini henüz bilmeden beklediği yerdir.

İki taraf arasında bir engel ve burçlar (A'raf) üstünde hepsini yüzlerinden tanıyan adamlar vardır. Cennete gireceklere: "Selam size" derler ki bunlar, henüz girmeyen fakat (girmeyi) 'şiddetle arzu edip umanlardır.' Gözleri cehennem halkından yana çevrilince: "Rabbimiz, bizi zalimler topluluğuyla birlikte kılma" derler. (A’raf Suresi, 46-47)

A’raf’taki gibi cennet ve cehennem arasında bir yerde kaldığımızı düşünelim. Bir yanda bizi oraya sürükleyecek davranışlardan hep korkuyla sakındığımız ebedî cehennem. Diğer yanda hayatımız boyunca umut ettiğimiz ebedî cennet… Kur’an’da tarif edilen bu ortam, şu an yaşadığımız andan daha gerçek. O halde A’raf halkının korku ve umut dolu bekleyişlerini, henüz yaşıyor iken her an hatırlayalım.

Korku ve ümit; her ikisi de kalbimizde yoğun bir şekilde hissetmemiz ve yaşamamız gereken duygular. Yüce Allah, bizi gerçek kurtuluşa iletecek olan bu iki duygu için dua etmemizi buyuruyor:

…O'na korkarak ve umut taşıyarak dua edin. Doğrusu Allah'ın rahmeti iyilik yapanlara pek yakındır. (Araf Suresi, 56)

… Rablerine korku ve umutla dua ederler ve kendilerine rızık olarak verdiklerimizden infak ederler. (Secde Suresi, 16)

Korkusuzluk da ümitsizlik de insanı imandan uzaklaştırır. Kimi insanlar korkusuzluğunun kimi de ümitsizliğinin cezasını çeker. Ancak korku ve ümidi dengeli bir biçimde hayatında hissedebilmenin sonu ebedî mutluluktur. Asıl korkulması gereken, Allah’ın azabına karşı anlamsız bir korkusuzluk duygusuna kapılmaktır. Ki sonu ebedî kayıptır.

Allah'a samimi imanı yaşayalım ve O’nun hatalarımızı bağışlayacağını kuvvetle umut edelim. Merhametine ve bağışlayıcılığına sığınalım, eksikliklerimizi gidermesi ve tükenmesi olmayan güzelliklerini lütfetmesi için samimiyetle dua edelim.

İklim değişikliği ve sürdürülebilir kalkınma kavramları, günümüz küresel politikalarının merkezinde yer almaya devam ediyor. Birleşmiş Milletler'in 2015 yılında ilan ettiği Sürdürülebilir Kalkınma Amaçları (SKA) çerçevesinde, SKA 13: İklim Eylemi, iklim değişikliğiyle mücadelede en kritik hedeflerden biri olarak kabul edilmektedir. Türkiye’nin de içinde bulunduğu birçok ülke, son yıllarda karbon emisyonlarını düzenlemeyi, karbon fiyatlandırmasını getirmeyi ve iklim değişikliğine uyum stratejilerini güçlendirmeyi hedefleyen yeni yasa teklifleri sunmaktadır. İklim Kanunu Teklifi, çevresel çözümler çerçevesinde sunulsa da, bu düzenlemelerin ekonomik ve sosyo-demografik yapılar üzerindeki etkileri tartışmalıdır. UNESCO Greening Education Partnership (GEP) üyesi ve aynı zamanda Sürdürülebilir Kalkınma Amaçları ve Eğitim dersini veren biri olarak, bu konudaki analizlerimi ve kaygılarımı yazıya dökmeye karar verdim.

Yeşil Mutabakat ve Küresel İklim Anlaşmaları

Küresel ölçekte iklim politikalarının gelişimi, Kyoto Protokolü ve Paris Anlaşması gibi kritik uluslararası anlaşmalar çerçevesinde şekillenmiştir. Bu sürecin devamında, 2021 yılında Avrupa Yeşil Mutabakatı yürürlüğe girmiş, karbon fiyatlandırma ve Sınırda Karbon Düzenleme Mekanizması (CBAM) gibi yeni uygulamalar hayata geçirilmiştir. Ancak, bu politikaların gerçekten çevreyi koruma amacı taşıyıp taşımadığı mı, yoksa belirli ekonomik ve siyasi dönüşümleri hızlandırmak için bir araç olarak mı kullanıldığı halen tartışma konusudur.

Küresel ölçekte getirilen bu düzenlemeler karşısında öncelikle şu temel soruyu sormamız gerekir: En fazla karbon salınımı yapan ülkeler kimler ve gerçekten etkin önlemler alıyorlar mı? Bugün dünya genelinde karbon emisyonları artmaya devam ederken, büyük ölçekteki kirliliğin kaynağı olan ülkeler üzerinde etkili yaptırımların uygulanmadığı gözlemlenmekte. Çin, ABD ve Hindistan gibi ülkeler, küresel karbon salınımında başı çekerken, gelişmekte olan ülkeler üzerinde sıkı düzenlemeler ve karbon vergileri dayatılıyor.

• Çin, yıllık 12,7 milyar ton CO₂ salınımıyla dünyanın en büyük karbon salımı yapan ülkesi konumundadır.

• ABD, yıllık 6 milyar ton CO₂ emisyonuyla ikinci sırada yer almaktadır.

• Hindistan, 3,4 milyar ton CO₂ salınımıyla küresel emisyonlarda büyük bir paya sahiptir.

• Avrupa Birliği ülkeleri, toplamda 3,3 milyar ton CO₂ salınımına sahipken, Rusya 1,8 milyar ton CO₂ emisyonuyla onları takip etmektedir.

Bu noktada, haklı olarak şu eleştiriyi yapabiliriz: Küresel ısınmaya neden olan asıl aktörler değişmeden, uygulanan politikalar gerçekten çevresel fayda sağlayabilir mi? Daha önemlisi, bu politikalar, çevreyi koruma misyonu taşıyan adil ve bilimsel çözümler mi, yoksa belirli ülkeler ve sektörleri avantajlı hale getiren ekonomik enstrümanlar mı? Eğer büyük karbon salınımı yapan ülkeler ciddi yaptırımlarda yer almazsa, gelişmekte olan ülkelerde uygulanan karbon vergileri ve düzenlemeler küresel ısınma ile mücadelede ne kadar etkili olabilir?