Yüzyıllardır devam eden küresel güç mücadelesi, 2026 yılına geldiğimiz bugünlerde de tüm hızıyla sürmektedir. Bu mücadelenin merkezindeki yapıların başında ise nesnel gerçeklikler karşısında çözülme sinyalleri veren Avrupa Birliği (AB) gelmektedir. 27 ülkeden oluşan bu dev topluluk, yaklaşık 72 yıldır sürdürdüğü entegrasyon sürecinde bugün mevcut sistemin getirdiği tıkanıklıklar nedeniyle adeta çaresizce patinaj çekmektedir. Bilimden sanata, teknolojiden insan düşüncesine kadar her alandaki dönüşüm o kadar radikal bir ivme kazanmıştır ki, hiçbir geleneksel yapı bu hıza ayak uyduramamıştır. Avrupa Birliği’nin kuruluş yıllarında şekillenen yasal çerçeve ve bürokratik mekanizmalar ise bu hızlı gelişimin çok gerisinde kalarak, bugün Birliğin mevcut işleyişini ve yönetimini sürdürülemez hale getirmektedir.

Bugün Avrupa kıtasını bekleyen en büyük krizlerin başında demografik çöküş gelmektedir. Doğum oranlarının tarihi dip seviyelere gerilediği, refah düzeyinin zirvesindeki bu ülkelerde; ulusal savunmayı üstlenecek, ülkesi için fedakarlık yapacak genç nüfus hızla erimektedir. Sanayinin çarklarını döndüren ve sağlık sektörünü ayakta tutan temel dinamik artık yerli halk değil, göçmen iş gücüdür. Çarpıcı bir gerçektir ki; Almanya’da sağlık sektöründe çalışan her 10 kişiden 6’sı göçmendir. Fransa’da sanayi iş gücünün ağırlıklı olarak Afrika kıtasından gelen göçmenlerden oluştuğu görülmektedir; benzer bir tablo Belçika ve Hollanda için de geçerlidir.

Avrupa Birliği’nin kurucu ilkelerinden biri olan malların ve sermayenin serbest dolaşımı, başlangıçta ekonomik bir avantaj gibi görünse de; Doğu Avrupa ve Doğu Bloku ülkelerinin küresel rekabet şartlarıyla baş etmesini zorlaştırmıştır. Ancak sistemin en büyük kırılma noktası tek para birimi olan Avro'dur. Ekonomileri ve sanayi gelişmişlikleri taban tabana zıt olan 27 ülkeyi tek bir para cüzdanına hapsetmek, adeta farklı hastalıklara sahip 27 ayrı hastaya tek bir başhekim tarafından aynı dozda tansiyon ilacı yazılmasına benzer. Almanya gibi güçlü ihracatçılar için Avro dolar karşısında aşırı değerlenerek elbiseyi dar getirir; Alman sanayisi kaliteli mal üretse de, değerlenen Avro yüzünden Asya ve Amerika pazarlarında rekabet edemez hale gelir ve Amerikan halkı iki kat pahalı hale gelen Avrupa ürünleri yerine kendi yerli mallarına yönelir. Doğu ve Güney Avrupa ülkeleri için ise ellerinde bağımsız bir para politikası olmaması, kriz anlarında toparlanmalarını imkansız kılar. Sonuç olarak; ortak para birimi Avro, dünya ticaretine ihracat yapan Avrupalı üreticiler için katlanılması güç bir maliyete ve sürdürülemez bir yük haline dönüşmüştür.

Bu ekonomik sıkışmışlık hali, domino etkisiyle sosyal devlet mekanizmalarını vurduğunda kriz daha da derinleşecektir. İlk olarak refah devletinin vazgeçilmezi olan sosyal yardımlarda kesintiler kaçınılmaz hale gelecektir. Bu süreçle eş zamanlı olarak, Doğu Avrupa ülkeleri Birlik içinden fon ve destek taleplerini artıracaktır. NATO baskısıyla artırılması istenen askeri bütçeler ise sistemin üzerine binen bir diğer devasa yük olacaktır. Asıl kırılma noktası tam da bu noktada, yani güvenlik ve toplumsal direnç ekseninde yaşanmaktadır. Genç nüfusun zorunlu askerliğe ve silahlı çatışmaya karşı duruşu, ülkeleri vatan savunmasında insan kaynağı kriziyle baş başa bırakmaktadır. Kendi sınırlarını koruyacak askerî vatandaştan mahrum kalan ulus-devletler, kriz anlarında refleks olarak komşu ülkelerle entegrasyona gitmek ya da AB ortak ordusu gibi adımları hızlandırmak zorunda kalacaktır.

Sosyal ödeneklerin askıya alındığı, ticaret hacminin daraldığı ve ekonomik çarkların yavaşladığı bu döngüde, Avrupa Birliği'nin merkezinden çevreye doğru yaşayacağı ilk büyük kopuş sizce hangi ülke olacaktır? Mevcut küresel sistemin getirdiği gerçekler çok açıktır: Sürdürülebilirlik için ortak para birimi dayatmasından vazgeçilmeli; her ülkenin kendi ekonomik dinamiklerine göre parasal politikasını yönetebildiği esnek bir yapıya geçilmelidir. Aksi takdirde, gücü elinde tuttuğunu zanneden yapıların kendi iç krizleriyle tarihin tozlu raflarına kalkması kaçınılmazdır.

İnsan, dünya ve ahiret saadetine ulaşabilmek için Kur’an’ın emrettiği ibadetleri yerine getirmeyi ve öğütlediği ahlâkî güzellikleri hayatının sonuna kadar yaşatmayı kendine vazife bilmeli. Allah’ın rızasını, sevgisini ve yakınlığını kazanmak, ahirette O’nun rahmetine erişip cennetine kavuşabilmek için kulluk sorumluluklarını samimiyetle ve kararlılıkla yerine getirmeli.

Namaz da özenle korunması, hakkı verilerek ve ihlasla yerine getirilmesi gereken kulluk vazifelerinin başında gelir. Kur’an-ı Kerim’de namazın faziletleri ve insanın hayatındaki yeri vurgulanırken, onun yalnızca şeklen yerine getirilen bir ibadet olmadığı da hatırlatılır. Asıl kıymetli olan; gösterişten uzak, yalnızca Allah’ın rızasını gözeterek, huşû ve teslimiyetle O’na yönelerek kılınan namazdır.

 
İnsan gaflete kapılmaya ve unutmaya yatkın bir varlık. Kendisini günlük olayların akışına kaptırdığında asıl dikkatini vermesi gereken konuları hatırlayamayabilir. Allah'ın her an kendisini gördüğünü, her sözünü duyduğunu, içinden geçirdiklerini bildiğini, ölüme herkesle aynı yakınlıkta olduğunu ve bir gün tüm yapıp ettiklerinden sorgulanacağını unutabilir…

Namaz, insanı şeytanın sürüklediği bu gaflet hâlinden uzaklaştıran, kalbini ve şuurunu diri tutan bir kulluk vesilesidir. O, insanın Rabbiyle randevusudur. Samimi bir mümin, bu buluşmaya sıradan bir vazifeyi yerine getirmenin değil, Rabbine yönelmenin ve O’nun huzurunda durmanın heyecanıyla hazırlanır. Namazda bütün kalbiyle Allah’a yönelir, vicdanını diri tutmaya, O’nun razı olduğu ahlâkı kuşanmaya ve bu ahlâkı hayatının her anına taşımaya gayret eder. Çünkü hakiki namaz, yalnızca huzurda durduğumuz dakikaları değil, o huzurdan ayrıldıktan sonra nasıl bir insan olarak yaşayacağımızı da şekillendirir.

 
Her gün düzenli olarak yapılması gereken ibadetleri sürekli olarak yerine getiriyor olmak, alışkanlığa dönüşmemeli. Çünkü “Müminler gerçekten felah bulmuştur. Onlar namazlarında hûşû içinde olanlardır.” (Müminun Suresi, 1-2)

 
Peygamberimiz(asm), her konuda olduğu gibi, namazıyla da bize en güzel örnek. Şöyle buyuruyor Resûlullah: "Sabah namazını kılan kimse Allah'ın himayesindedir. Dikkat et, ey Ademoğlu! Allah, bizzat himayesinde olan bir konuda seni sorguya çekmesin." (Müslim, Mesâcid 261-262)

Namazımızı sürekli gözden geçirelim; ne için yaptığımızı düşünerek… Kıyama durduğumuz anın, Allah’ın huzuruna çıkacağımız an olduğunu şeytanın unutturmasına fırsat tanımadan…

Namaza hazırlanırken, önemli randevularımıza giderken gösterdiğimiz itina ile kıyaslanamayacak kadar titiz olalım. Her namazımızı aynı huşû içinde kılabilmek için dua edelim.

Unutmayalım ki namaz, günün arasına sıkıştırılmış bir vazife değil, günün bütün dağınıklığını toparlayıp Rabbimizin huzurunda durduğumuz en kıymetli buluşma. Bedenimiz kıyamdayken kalbimiz başka diyarlarda dolaşmasın. Dilimiz Rabbimizi anarken zihnimiz dünyanın gürültüsüne teslim olmasın. Secdeye vardığımızda yalnızca alnımız değil, kalbimiz de eğilsin. Rabbimiz, bizi huzurunda durduğunun farkında olanlardan, namazını alışkanlığın ötesinde bir şuurla kılanlardan eylesin. Bir gün son namazımızı kılacağımızı unutmadan, her namazımıza son namazımızın ciddiyetiyle durabilmeyi nasip etsin.

Rabbim, beni namazı(mda) sürekli kıl, soyumdan olanları da. Rabbimiz, duamı kabul buyur. (İbrahim Suresi, 40)

Dünyanın büyük bir değişim çağına girdiğini İspanya, Fransa ve Belçika’da yaşanan son olaylardan mı anlıyoruz? Yıllardır öve öve bitiremediğimiz Avrupa’da kartların yeniden dağıtıldığı açık. Tam da bu süreçte, İspanya Başbakanı Pedro Sánchez’in erken seçim kararı aldığını vurgulamak gerekir.

İsrail’e karşı dik duruşuyla Avrupa’da adalet simgesi hâline gelen İspanya’da olayların ilk kıvılcımının çakması tesadüf mü? Göçmenlerin sanki hiçbir sınır yokmuşçasına akın akın gelmesi ve İspanya’nın Avrupa Birliği sınırlarını koruyamaması, hem Roma’da hem de Brüksel’de ciddi yankı uyandırıyor. AB, İspanya’ya üst üste uyarılarda bulunurken aslında hiçbir somut önlem alamadığını da dünyaya göstermeden üstünü kapatmaya çalışıyor.

Sahi, AB sınırlarını koruyan asker sayısı kaç? Neden hâlâ AB üyesi olan İspanya’nın sınırları korunamıyor? Fransa’nın askeri, Almanya’nın deniz gücü yok mu? Neden kimse İspanya’ya göçmen krizine karşı koruma birlikleri göndermiyor? Yoksa bunu İsrail mi engelliyor?

AB İspanya’yı Neden Yalnız Bırakıyor? Sınır Güvenliği ve İltica Paktı Ne Diyor?

Burada asıl sorulması gereken soru şu: Avrupa Birliği, kendi dış sınırını korumak için kabul ettiği sınır güvenliği maddelerini neden İspanya için işletmiyor?

1. Dublin Anlaşması’nın Bencil Yapısı: AB’nin iltica hukukunu düzenleyen Dublin Anlaşması’na göre, bir mülteci AB sınırlarına ilk hangi ülkeden giriş yaptıysa, iltica sürecinden ve tüm maliyetten doğrudan o ülke sorumludur. Yani AB sistemi, Akdeniz’e kıyısı olan İspanya ve İtalya gibi çevre ülkeleri birer "tampon bölge" olarak görür. Kuzeydeki zengin AB ülkeleri, göçmenler kendi kapılarına dayanmadıkça ordu veya doğrudan kolluk kuvveti göndermez; tüm yükü ilk giriş ülkesinin üzerine yıkar.

2. Yeni Göç Paktı ve "Zorunlu Dayanışma" Çelişkisi: AB’nin kâğıt üstündeki yeni göç düzenlemeleri güya üye ülkeler arasında "Zorunlu Dayanışma" vaat ediyor. Ancak pratikte zengin üye ülkeler, mülteci almamak için belirli bir mali bedel ödeyip kenara çekilme hakkına sahip. Kısacası, para ödeyen sorumluluktan kaçıyor; faturayı ise Akdeniz’in ilk güvenlik hattı olan İspanya ve İtalya ödüyor.

3. Ulusal Egemenlik ve Frontex Engeli: Schengen kurallarına göre AB Sınır Güvenliği Ajansı (Frontex) veya diğer üye ülkelerin kolluk kuvvetleri, sadece ev sahibi ülkenin resmi davetiyle devreye girebilir. Ancak işin siyasi boyutunda İspanya adeta yalnızlaştırılmakta, masadaki yardım ve koordinasyon talepleri çifte standartlı bürokratik engellere takılmaktadır.

Sahel Krizi ve Göçün "Hibrit Savaş" Silahına Dönüşmesi

Göç krizinin arkasındaki jeopolitik resmi görmeden İspanya’yı anlamak imkânsızdır. Fransa’nın Batı Afrika ve Sahel bölgesinden (Mali, Nijer, Burkina Faso) çekilmesiyle doğan otorite boşluğu, Kuzey Afrika ve Kanarya Adaları hattındaki göç dalgasını tırmandırdı. Düzensiz göç artık sadece yoksulluktan kaçış değil; sınır dışı aktörlerin İspanya iç siyasetini ve AB politikalarını dizayn etmek için kullandığı hibrit bir siyasi silaha dönüşmüştür.

Hatırlayın; bundan yaklaşık 10 yıl önce Türkiye’deki Suriyeliler AB’ye gidebilmek için İstanbul’dan Edirne’ye doğru yürümüşlerdi. Peki sonra ne oldu? Avrupa Birliği acilen toplanarak Yunanistan ve Bulgaristan sınırlarına derhal takviye güç ve Frontex birlikleri gönderdi. Bunu yapabilen Avrupa Birliği, İspanya’daki olaylar karşısında ise sadece uyarı vermekle yetiniyor. İspanya sınırı da AB sınırı değil mi? Mülteci akınına karşı neden takviye sınır koruma birlikleri gönderilmiyor? İspanya’daki yönetimi değiştirmek için ülkeyi yalnızlaştırmak mı istiyorsunuz? Bunu sizden kim istedi, kim "serbest bırakın, karışmayın" dedi?

Tüm bu baskılara ve yaşananlara dayanamayan İspanya Başbakanı Pedro Sánchez erken seçim kararı aldı. Halk onu tekrar seçer mi bilmem ama bundan sonra gelişecek olaylarda Avrupa Birliği İspanya'ya yardım edecek mi?

Bir Sonraki Durak: İtalya ve Akdeniz Çıkmazı

Peki, krizin sıçrayacağı bir sonraki ülke kim olacak? İtalya olabilir mi? Güney Akdeniz bölgesinde düzensiz göç sorununun en yoğun yaşandığı ülkenin İtalya olduğunu hatırlatmak isterim. İtalya’da Meloni hükümetinin Kuzey Afrika ile yaptığı anlaşmalar veya radikal tedbirler dahi bu akını durdurmaya yetmiyor.

Palermo, Parma veya Napoli’yi gördüğünüzde düzensiz göçün nasıl kontrolsüz bir kentleşmeye yol açtığını, suç oranlarını nasıl artırdığını ve ekonomiyi nasıl bozduğunu net bir şekilde anlıyorsunuz. İspanya’dan sonra benzer çalkantıların ve toplumsal patlamaların İtalya’da yaşanması artık an meselesidir.

Bilim adamları dün olduğu gibi bugün de halâ hücredeki büyük sırların küçük parçalarını çözmeye çalışıyorlar. “Doku origamisi” çalışması da bu parçalarından biri. Araştırmacılar, hücrelerin çevrelerindeki fiziksel koşulları nasıl algıladığını ve bu koşullara nasıl tepki vererek şekil oluşturduğunu anlamaya çalışırken, aslında canlılığın en temel sorularından birine yaklaşıyorlar.

Bilim adamları, tıpkı bir origami ustasının düz bir kâğıdı katlayarak farklı şekiller oluşturması gibi, canlı hücrelerden meydana gelen düz bir doku tabakasının da kendi kendine kıvrılıp katlanarak üç boyutlu yapılara dönüşebildiğini gösteren dikkat çekici bir araştırma gerçekleştirmişler. İlk bakışta basit görünen bu çalışma, aslında canlıların nasıl oluştuğuna dair en temel sorulardan birine ışık tutuyor.

İnsan bedeni, hayvanlar ve bitkiler; kısacası bütün canlılar, başlangıçta bir araya gelen hücrelerden meydana gelir. Ancak bu hücreler yalnızca yan yana duran küçük yapı taşları değildir. Büyür, hareket eder, birbirleriyle iletişim kurar ve zamanla bükülerek, katlanarak son derece karmaşık dokular ve organlar oluştururlar. Bir kalbin, bir akciğerin veya bir yaprağın kendine özgü şeklini nasıl kazandığı, gelişim biyolojisinin en önemli sorularından biridir.

Araştırmacılar bu soruya cevap ararken, laboratuvarda hücreleri ince bir tabaka hâlinde yetiştirdiler. Hücreler, bulundukları yüzey üzerinde hareket etmeye ve belirli doğrultularda dizilmeye devam ediyordu. Bilim adamları, hücrelerin altında bulunan yumuşak tabakayı ise özel olarak tasarladı. Bu yüzeyde, hücrelerin davranışını etkileyen küçük düzensizlikler, yani “kusurlar” oluşturuldu.

Hücreler, bu mikro desenlerin etkisiyle belirli yönlere doğru hizalandı ve söz konusu kusurların etrafında dönerek yoğunlaşmaya başladı. Daha sonra hücreler alt yüzeyden serbest bırakıldığında, bazı bölgelerde oluşan yoğunluk farkları doku tabakası içinde gerilim meydana getirdi. İşte bu gerilim, düz görünen hücre tabakasının kıvrılmasına, bükülmesine ve üç boyutlu şekiller oluşturmasına yol açtı.

Daha da şaşırtıcı olan ise, bilim adamlarının bu şekilleri önceden tahmin edebilmesiydi. Alt tabakadaki kusurların yeri ve düzeni değiştirilerek, oluşacak kıvrımların ve şekillerin nasıl olacağı hesaplanabiliyordu. Böylece adeta canlı bir “doku origamisi” ortaya çıkıyordu.

Bu çalışma bugün için yalnızca küçük ve basit yapılar üretmiş olabilir. Ancak gelecekte organ gelişiminin sırlarını anlamak, hasarlı dokuları onarmak ve yapay organ üretimi gibi alanlarda önemli kapılar açabilir. Çünkü canlılık, yalnızca hücrelerin varlığıyla değil, onların belirli bir düzen içinde hareket edip anlamlı şekiller oluşturmasıyla ortaya çıkar.

Belki de bu araştırmanın en hayranlık uyandıran yönü şudur: Milyarlarca hücrenin bir araya gelerek kusursuz bir beden oluşturmasının ardında rastgele bir karmaşa değil; hassas bir ölçü, ince bir denge ve hayranlık verici bir düzen vardır. Bilim ilerledikçe, canlıların yaratılışındaki bu eşsiz sanatın yeni ayrıntıları birer birer keşfedilmeye devam ediyor. Allah’ın eşsiz sanatının…

Çünkü bir yaprağın kıvrımından insan beyninin karmaşık yapısına, bağırsakların iç yüzeyinden kalbin odacıklarına kadar canlı bedenindeki üç boyutlu düzenin oluşabilmesi için hücrelerin yalnızca var olması yetmiyor. Onların doğru zamanda, doğru yerde ve doğru biçimde organize olması gerekiyor.

Basit görünen başlangıçlardan, böylesine karmaşık ve kusursuz yapılar nasıl ortaya çıkıyor? Milyonlarca hücrenin doğru zamanda doğru yerde bulunması, birbiriyle uyum içinde hareket etmesi, yönlenmesi, kıvrılması ve sonunda son derece karmaşık yapılar meydana getirmesi gerçekten başıboş tesadüflerin eseri olabilir mi?.. Evrim teorisine bağnaz bir inançla bağlı olan kimi bilim adamları, sadece materyalizme olan bağlılıkları uğruna bu kusursuzluğun kör tesadüfler tarafından meydana getirildiğini iddia etseler de hakikat çok açıktır.

Bilim, hücrelerin nasıl hareket ettiğini, hangi fiziksel şartlardan etkilendiğini ve hangi mekanizmalarla şekillendiğini araştırabilir. Bir hücrenin nasıl hareket ettiğini açıklamak, onun neden böyle kusursuz bir düzen içinde hareket ettiğini açıklamak değildir. Milyonlarca hücrenin aynı büyük düzenin parçası olarak hareket etmesi; doğru yerde buluşması, doğru yönde hizalanması ve sonunda canlılığın muhteşem mimarisini oluşturması, tesadüflerin başıboş savrulmalarıyla açıklanamayacak kadar büyük bir intizamdır. Kâinatta hiçbir şey kendi başına hareket eden anlamsız bir parçadan ibaret değildir.

İnsan hücresi, görünmeyen bir âleme sığdırılmış ilahî bir mucizedir. Bu mikroskobik dünyada görülen muazzam düzen ve ölçü, bize sonsuz ilim sahibi Allah’ın eserlerini gösterir.

Gözün göremediği o küçücük hücrede, tesadüfün değil, o yüce kudretin imzası vardır. Biz hücrelerin hareketini keşfettikçe, aslında “Ol!” emrinin ardındaki hikmetin yalnızca küçücük bir bölümüne şahit oluyoruz.

Zafer Bilim ve Araştırma Dergisi, Ekim

24 Eylül günü dünya tarihi, Birleşmiş Milletler (BM) Genel Kurulu binasında insanlık adına utanç verici ama bir o kadar da göz açıcı diplomatik bir protestoya sahne oldu. İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu konuşma yapmak üzere kürsüye çıktığında, vicdan sahibi birçok ülkenin delegesi salonu adeta terk etti. Kendi sesinin boş salondaki yankısına karşı konuşan bir lider profili, aslında modern uluslararası siyasetin içinde bulunduğu meşruiyet krizinin en somut resmiydi. Ancak bu trajik sahneden daha çarpıcı olanı, Netanyahu’nun kürsüden küresel kamuoyuna yönelttiği küstah meydan okumaydı. 

Netanyahu, operasyonel olarak soykırım iddialarını reddederken, elinde tuttuğu bir çağrı cihazını tüm dünyaya sallayarak adeta uluslararası hukuka meydan okuyordu. Hafızalarımızı çok değil, Eylül 2024 yılına geri sardığımızda; Lübnan’da Hizbullah'ı hedef alma bahanesiyle düzenlenen ancak tarihe kara birer leke olarak geçen kitlesel siber-terör saldırılarını hatırlıyoruz. Lübnan genelinde pazar yerlerinde, süpermarketlerde, evlerde ve sokaklarda insanların ceplerindeki çağrı cihazları ve telsizler eş zamanlı olarak patlatıldı. Bu vahşi saldırılarda aralarında çocukların, sağlık çalışanlarının ve tamamen savunmasız sivillerin de bulunduğu en az 40 kişi hayatını kaybetti, 3 binden fazla insan ise uzuvlarını kaybederek ağır yaralandı. 

Uzun süre sessiz kalan İsrail hükümeti, nihayet Kasım 2024'teki kabine toplantısında Netanyahu'nun ağzından bu operasyonun emrini bizzat kendisinin verdiğini resmen itiraf etti. Kitlelerin yaşam hakkını hiçe sayan, sivil yaşam alanlarını birer bomba alanına çeviren bu eylemlerin BM kürsüsünden bir "başarı hikayesi" gibi sergilenmesi, çağımızın en büyük uluslararası çifte standardını gözler önüne sermektedir. Sivil hedeflerin ve askeri unsurların ayırt edilmeden vurulması, uluslararası insancıl hukuka göre açık bir savaş suçudur. Bu gerçeğe rağmen bir liderin bu cihazları diplomatik bir platformda meşruiyet aracı olarak kullanması, küresel güvenlik normlarının ne denli aşındığını göstermektedir. Akıllara şu temel soru geliyor: Soykırım kelimesi kime denir ve kimin için söylenir? 

Bir çatışmanın ya da siyasi hırsların hiçbir sorumluluğu olmayan, dünyadan tamamen habersiz üç bebeğin hayat hikayesi, bu sessizliğin ve adaletsizliğin en acı, en somut kanıtıdır: 

• Asser Abu al-Qumsan (3 Günlük): Gazze’deki insanlık dramının en trajik sembollerinden biri. Babası Muhammed, henüz yeni doğan ikiz bebeklerinin nüfus cüzdanını almak üzere sevinçle hastaneye gittiği sırada evleri bombalandı. Asser bebek, ikiz kız kardeşi Eisel ve annesiyle birlikte henüz 3 günlükken, daha bu dünyayı hiç tanıyamadan hayata gözlerini yumdu. Babasının elindeki doğum belgeleriyle hastane koridorunda feryat ettiği o anlar, modern dünyanın hafızasına kazınan bir utanç vesikasıdır. 
• Omar Ahmed Abdel Naser Shamlakh (4 Aylık): Gazze'nin güneyindeki Sheikh Eljeen bölgesinde, aile evlerinin acımasızca bombalanması sonucu hayatını kaybetti. Ailenin üç kuşağından tam 10 kişinin can verdiği bu katliamda, enkazın altından cansız bedeni çıkarılan en küçük kurbandı. 4 aylık bir bebeğin, uluslararası siyasetin kirli masalarında ne gibi bir suçu olabilir? 
• Mila Sukkar (Birkaç Aylık): Filistin Sağlık Bakanlığı'nın yayımladığı, ilk sayfaları tamamen bir yaşın altındaki bebeklere ayrılan 1.516 sayfalık resmi kurban listesinde yer alan binlerce sembolden sadece biri. Altyapının kasıtlı olarak çökertilmesi, hastanelerin bombalanması ve kuvözlerin oksijensiz kalması sonucu kayıtlara "0 yaşında" olarak geçerek bu dünyaya veda etti. Mila bebek, sadece bombalarla değil, dünyanın gözü önünde uygulanan acımasız ambargolarla katledildi. 

Şimdi tüm insanlığın vicdanına seslenmek gerekiyor: Bu üç bebek, Avrupa'da ya da Batı'nın süper güçlerinden birinde doğmuş olsaydı, isimleri bu kadar çabuk unutulur mydu? Uluslararası ceza mahkemeleri saatler içinde kurulmaz, yaptırım kararları peşi sıra alınmaz mıydı? Ölen bir Filistinli, Gazzeli ya da Lübnanlı bebek olunca dünyanın bu derin sessizliği nedendir? Dünyanın dört bir yanında çevre veya nesli tükenen hayvanlar için sokakları ayağa kaldıran aktivistler, sanatçılar ve kitleler, neden söz konusu Doğu Akdeniz'deki, Ortadoğu'daki bebekler olduğunda seslerini aynı gürlükte çıkaramamaktadır? 

Daha da acısı, bu trajediyi görmezden gelen sadece Batı dünyası değildir. İslam coğrafyası ve Arap dünyası neden bu çığlığa karşı somut adımlar atmamaktadır? O gün BM salonunda protestoya katılmayıp yerinde oturan, Netanyahu’yu dinleyen diğer ülkeler bu vebale ortak olduklarının farkında mıdır? 

Katliamlarını ve siber saldırılarını gururla üstlenen bu zihniyetin, kendi cürümlerini örtbas etmek adına Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı’nı "zalim" olarak nitelendirmesi uluslararası kamuoyunda çok sert bir dille kınanmıştır. Türkiye Cumhuriyeti devletinin ve milletinin iradesini temsil eden Sayın Cumhurbaşkanımıza yönelik bu asılsız ve hadsiz ifadelere hiçbir platformda göz yumulamaz, müsaade edilemez. Kendi ellerindeki kanı unutturmak için liderimize dil uzatmaya kalkanlar, karşılarında daima Türkiye'nin dik duruşunu ve kararlı öfkesini bulacaktır. 

Kelimelerin anlamını bu barbarlığa karşı yeniden hatırlatmak şarttır. Zalim; genel tanımıyla haksızlık yapan, acımasız davranan, eziyet eden ve adalet sınırlarını aşan kişidir. Siyaset felsefesinde zulüm, gücün ahlaktan ve hukuktan koparak zayıfları ezmesi anlamına gelir. 

Hiçbir savunması olmayan Lübnanlı sivillerin ceplerindeki cihazları patlatan, askeri bir tehdit oluşturmayan 3 günlük, 4 aylık bebeklerin hayatlarını ellerinden alan politikaları yürüten ve bu katliamların emrini bizzat verdiğini itiraf eden Binyamin Netanyahu, "zalim" kelimesinin sözlükteki tam karşılığıdır. Dünya bu gerçeğe gözlerini kapatsa da, boş salonlarda yankılanan o kirli konuşmalar ve katledilen bebeklerin isimleri, tarihin adalet mahkemesinde her zaman en büyük suç duyurusu olarak kalacaktır. 

Ölümü ve sonrasını hiç düşünmeden yaşamak… İnsan için ne büyük bir yanılgı, ne derin bir gaflet! Halbûki hayat dediğimiz şey, başı ve sonu olan bir yolculuktan ibaret. Bu yolculuğun en kesin durağı ise ölüm. Buna rağmen insan, en kesin hakikati görmezden gelmeyi başarabilen garip bir varlık.

Ahiret beklentisi olmayan bir insan için geriye yalnızca tek bir ihtimal kalır: Ölümle birlikte yok olmak, toprağa karışmak ve bir daha asla var olmamak…

İşte bu düşünce, insan ruhunun kaldıramayacağı kadar ağır, ürpertici ve karanlıktır. Böyle bir son fikri, kalpte derin bir boşluk ve tarifsiz bir korku doğurur. Fakat bu korkuyla yüzleşmek yerine, çoğu insan ondan kaçmayı tercih eder.

Ölüm konuşulmaz, ölüm hatırlanmaz, ölüm üzerine düşünülmez. Sanki susulunca yok olacakmış gibi… Sanki unutulunca kapıyı çalmayacakmış gibi…

İnsan, devekuşu misali başını kuma gömerek hakikatten uzaklaşabileceğini zanneder. Kalabalıkların içinde aynı kaçışı paylaşarak kendini teselli eder. Herkes unutuyorsa, ben de unutabilirim diye düşünür. Oysa bu, hakikati değiştirmez; sadece insanı ona hazırlıksız yakalanacak hâle getirir.

Ne büyük bir aldanış!..

Ahirete iman eden ve aklını kullanan insanı ise dünya hayatı aldatamaz. . Tolstoy’un deyimiyle “kalmak üzere değil, geçmek üzere geldiğimiz bu dünya”daki hiçbir şey insana bir yarar sağlamaz. Maddeye olan bağımlılık kişiyi yıkıma taşır. İnsan kendisini dünyaya sımsıkı bağlayan maddi- manevi ne varsa bunlardan kurtulmalı, Allah’a yakın olmalı.

İbrahim(as), "Ben kaybolup-gidenleri sevmem" demişti. (En’am Suresi, 76) Etrafımızdaki her şey kaybolup gidecek. Kaybolmayacak olan şey, yalnızca Allah ve ondan bir parça olan ruhumuz. Allah kaybolup gidecekleri bırakmamızı, ardına düşmememizi istiyor; bizler ise O’nun istediklerini yapmayıp kendimize zulmediyoruz. Zulmeden pisliklerden kurtulduğumuzda, pırıl pırıl imana ve gerçek kurtuluşa kavuşmamız mümkün olacak.

İnansın ya da inanmasın, her insanın karşılaşacağı bir büyük hakikat anı vardır; haktır, gerçektir, tek kesin gerçektir. Kıyametle yüz yüze gelindiği o dehşetli anda, herkes yeniden dirilişi tüm açıklığıyla kavrayacaktır. Artık inkârın perdesi yırtılmış, gafletin sisleri dağılmış olacaktır. O gün, insanın kendinden bile sakladığı gerçekler bir bir ortaya dökülecektir.

O günü umut etmeyenler için bu yüzleşme, tarifsiz bir pişmanlığa dönüşecektir. Çünkü apaçık gerçek, artık inkâr edilemeyecek kadar yakındır. Ve insan, Rabbinin huzurunda “istese de istemese de” boyun eğecektir.

O gün… Aldandığını anlayanların günüdür.

Ve kim bilir, bugün vicdanını susturabilen nice insan, o gün telafisi olmayan bir pişmanlıkla başını öne eğip şöyle diyecek: "Eyvah... Aldandık." Ancak ahiretin en ağır cümlelerinden biri de budur: Hakikati anlamanın, onu değiştirmeye artık yetmediği an.

Allah’ın hesap sormayacağını zannedenler, dünyada kendilerini kandırdıklarını o gün acı bir hakikat olarak fark edecekler ve pişmanlık dolu o en ağır cümle, kalplerinde yankılanacaktır:

“Eyvah… Aldandık!”

Üstad’ın dediği gibi; “Şu hayat-ı dünyeviyeyi sabit zannettik. O zan sebebiyle bütün bütün zayi ettik. Evet, şu güzerân-ı hayat bir uykudur; bir rüya gibi geçti. Şu temelsiz ömür dahi bir rüzgâr gibi uçar, gider. [17. Söz]

Son günlerde artık eski diyebileceğimiz (çünkü tüm operasyonel kabiliyetlerini kaybettikleri artık aşikâr) terör örgütünün kıdemli baronlarının medyada demeçlerine şahit oluyoruz…

Peki bu baronları ya da terör örgütü yöneticilerini yok hükmünde görmemizi mi gerektirir?

Tabii ki hayır!

Ortada silah bırakmaya kararlı ama pazarlıklara da devam etmek isteyen bir terör örgütü var ve onlarda yani başta Murat Karayılan, Cemil Bayık ve Mustafa Karasu veya Duran Kalkan da bu örgütün yöneticileri…

Açıklamalarını örgütü bağlamaz diyemeyiz…

Hoş örgütün Türkiye içinde artık operasyon yapacak gücü olmadığını biliyoruz ama örgütün faaliyet alanı da sadece Türkiye değil…

Başta Avrupa olmak üzere Irak’ın kuzeyi, Suriye’nin kuzeyi ve İran’ın da batısı olmak üzere ayrıca dört coğrafya da halen örgüt var ve faal…

Sadece şu an silah kullanamıyorlar…

Türkiye de kullanacak ortamları artık kalmadı…

En azından bugün ve yakın bir zaman dilimi içerisinde mümkün gözükmüyor…

Bunda Türkiye Cumhuriyeti’ nin savunma sanayiinin, istihbarat vs güvenlik bürokrasisinin müthiş gücünün sebep olduğu da maruftur…

Peki bu baronlar ne diyorlar onlara bir bakalım mı?

Çünkü savaştığınız bir terör örgütünün ne amaçladığını ya da hangi pazarlıkları yapmak istediklerini bilmeniz gerekir…

KCK yürütme konseyi başkanı Murat Karayılan (5 Eylül 2026):

Yeni sürecin yürütülmesinde en önemli konu, Önder Apo'nun fiziki özgürlüğü konusudur. Özgür olmalı ve bu süreci bizzat kendisi yönetmelidir. Eğer bu gerçekleşmezse, süreç de başarıya ulaşamaz.

KCK Yürütme Konseyi üyesi Mustafa Karasu (8 Eylül 2026):

Yönetim ve önemli sayıda kadromuz yasanın içinde değil. Bu gerçekten bir sorundur. Önderliğin özgürlüğü ile tamamlanmayan bir süreç sonuçlanamaz. Bunu herkesin bilmesi lazım.

KCK Yürütme Konseyi Eşbaşkanı Cemil Bayık (18 Eylül 2026):

Çıkarılan yasa bizim taleplerimize uygun değildir. Türk Devleti bu yasayı bizim taleplerimize göre değil daha çok kendi çıkarlarına göre çıkarmıştır.

” Önder Apo süreçte önemli bir görev üstleniyor. Ona, hareket adına devletle iletişim kurması ve ilişki yürütmesi için görev verdik, kendi başına adım atmıyor.”

Eğer Önder Apo özgürleşmezse silah bırakmayız ve Türkiye'ye gitmeyiz. Silah bıraktığımız takdirde siyasi faaliyet yürütme hakkımızın olması gerekir. Aynı zamanda yasaların değiştirilmesi gerekir.

Eğer süreç başarıya ulaşmazsa, büyük bir savaşa da hazırız. Halkımızın amaçlarını gerçekleştirmediğimiz sürece mücadeleden vazgeçmeyeceğiz.

Abdullah Öcalan Sosyal Bilim Akademisi üyesi Duran Kalkan (22 Eylül 2026):

Süreci Önder Apo yürütüyor. Yasa, Önder Apo'yu kapsamına almadı. 800 PKK yöneticisi-kadrosunu kapsamına almadı. Bunu kendileri belirtiyorlar. Bu 800 kişi kim ise, henüz biz kimliklerini bilemiyoruz.

“Sanki yasa uygulanmak için değil de uygulanmamak için çıkartılmış gibi.”

Evet, terör örgütü liderlerinin açıklamaları bu minvalde.

Burada iki çarpıcı başlık öne çıkıyor…

Sürecin başında sayın Devlet Bahçeli’nin de ısrarla belirttiği gibi;

Gerekirse Öcalan gelsin TBMM de DEM PARTİ gurubunda konuşsun ve PKK kendini feshetsin (ki buna Suriye PKK’sı olarak bilinen PYD-/ YPG de dahil edilmiştir…)

Daha sonra da zaten 28 senedir hapis cezasını çekmekte olan terör örgütü kurucu lideri Abdullah Öcalan gerekirse umut hakkından yararlansın demiştir…

Basına yansıdığı kadarıyla Öcalan’ın bir özgürlük talebi yoktur…

Lakin örgüt baronları Öcalan’ın fiziki özgürlüğünü talep etmekte ve süreci bizzat kendisi yürütmelidir demektedir…

Ben bu talebin çok sorun teşkil edeceğini düşünmüyorum…

Bunu bizzat Öcalan kolaylaştırmaktadır…

“Kendisi yerinden memnun olduğunu çıkıp ne yapacağını” söylediği şekliyle açıklamaları olduğu basına yansımıştır.

Ben de şahsen kendisinin dışarda olmasının çok da gerekli olduğunu ya da onu mutlu edeceğini düşünmüyorum…

İmralı adasında ki hapishane de şartları biraz düzeltilirse ve örgütün tasfiyesini daha kolay yapacağı sekretaryası ve teknolojik imkanları sağlanırsa siyasi faaliyetlerine de bir ölçüde izin verilirse yeterli olacağına inanıyorum…

Tabii ki buna devletimiz ve yargı organlarımız karar verecektir.

Öcalan zaten dışarda rahat edemez…

İmralı dan tüm süreçleri yürütebilir kanaatindeyim…

Kandil baronlarının diğer isteklerine gelince

Özellikle kendileri de dahil 800 örgüt liderinin asla af kapsamına alınamayacağı şartının kaldırılması yani!

Bunun gerçekleşmesini mümkün görmüyorum…

Yani Mehmetçiğin ya da başka sivil ya da resmi insanlarımızın kanına elini bulaştırmışların ülkeye dönüp affedilmeleri diye bir durum söz konusu olamaz…

Bu ne Türk Devletinin ne de Türk Milletinin kabul edebileceği bir durum değildir.

Ayrıca Kandil'in bunu pazarlık konusu yapacak ne gücü ne de müktesebatı kalmamıştır.

Türk devletinin kahredici gücü örgütü zaten etkisiz hale getirmiştir…

Yani Suça bulaşanların çerçeve yasaya dahli gayri kabildir.

Kandil Kürtlerin kalesidir ve her Kürt bu kaleyi savunmalıdır ya da “geniş çaplı bir savaşa hazırız” gibi cümleler ise boştur…

İrapta mahalli yoktur…

Geniş çaplı savaşa hazırız demek “daha çok dayak yemek istiyoruz” gibi bir cümledir…

Bu süreç hitama ermez yani muvafık ( başarılı ) olmaz ise örgüt Türkiye Cumhuriyeti'nden dayak yemeye devam eder ve güzellikle yapılmayan tasfiye cebren yaptırılır…

Ayrıca örgüt üzerinde tam iradesi olan Abdullah Öcalan'a da bu konuda karşı gelmeye kimse cüret edemeyecektir…

Yeter ki Öcalan’ın akıl ve beden sağlığı yerinde olsun…

Yani diyeceğim Kandil'in baronlarını çok da ciddiye almaya gerek yok…

Sürecin sigortası hâlen Öcalan…

Ha. Diyelim ki süreç bozuldu…

İçerde zaten dayak atmaktan çekinmeyen devletimiz Suriye’nin ve Irak’ın kuzeyinde de var olmaya devam etmeyi düşünen örgütü dövmeye ve cebren örgütü yok etmeye karar verir…

Bunu da gerçekleştirir…

Gönül ister ki artık bu netice güzellikle olsun…

Bir ülkenin teknolojik başarısından yola çıkıp dini eğitimden dışlamak, elektronik devre ile insan vicdanını aynı şey sanmaktır. Alttaki kime ait olduğunu bilmediğim şu 'muhteşem' cümlelerin bana ilk düşündürdüğü bu oldu.

"Japonya’yı Japonya yapan elektronik meslek liseleridir, Budist okulları değil. Dinini yaşa ama okullara asla taşıma.”

Ne kadar da parlak bir fikir(!) Bir ülkenin teknolojik başarısını birkaç okul türüne bağlayıp, oradan da “Demek ki din okuldan uzak tutulmalı” sonucunu çıkarmak… Mantık zincirinin halkaları daha birbirine değmeden kopuveriyor.

Elektronik meslek lisesi elbette ülkemizde ve her ülkede değerlidir. Mühendis yetiştirir, teknisyen yetiştirir, teknoloji üretir. Ama küçük bir ayrıntı var: Elektronik devreler ahlâk devresi değildir.

Bir çocuğa robot yapmayı öğretebilirsiniz; fakat o robotu insanlara fayda sağlamak için mi, zarar vermek için mi kullanacağını devre şeması öğretmez. Ona yapay zekâ geliştirmeyi öğretebilirsiniz; fakat geliştirdiği teknolojinin insanı sömürmemesi gerektiğini transistörler söylemez. Çok iyi bir mühendis yetiştirebilirsiniz; fakat çok iyi mühendis olmak, otomatik olarak çok iyi insan olmak anlamına gelmez.

İşte tam burada eğitim ile ahlâk birbirinden koparılamaz.

Çünkü Müslüman Allah’a yalnızca ibadet ederken yönelmez. Düşünürken O’nu hatırlar, çalışırken O’na karşı sorumluluğunu bilir, üretirken hesabı olduğunu düşünür, bilgiye ulaşırken o bilginin hakkını gözetir.

Müslüman için Allah, hayatın yalnızca camide hatırlanan Rabbi değildir. Derslikte de, laboratuvarda da, atölyede de, ticarette de insanın Rabbidir. Müslüman, matematiği öğrenirken Allah’ı dışarıda bırakmaz, bilimi araştırırken imanını kapının önüne koymaz. Çünkü İslam, insanın hayatını “Allah’ın olduğu yerler” ve “Allah’ın olmadığı yerler” diye bölmez.

“Dininizi yaşayın ama okula taşımayın” sözü bu yüzden tarafsız bir eğitim tavsiyesi değildir. Dine, “Sen hayatının şu kadarına karışabilirsin, buradan sonrasına karışamazsın” diye sınır çizmektir.

Dinin eğitim ve okul hayatındaki yeri, hem bireysel ahlâkın şekillenmesinde hem de toplumsal değerlerin aktarılmasında büyük bir öneme sahiptir. Okullar, dinin sunduğu sevgi, saygı, adalet ve dürüstlük gibi evrensel ahlâki ilkelerin pratik olarak hayata geçirildiği en temel alanlardan biridir.

Din, öğrencilere sadece akademik başarıyı değil; büyüklere saygı, küçüklere sevgi, merhamet, kul hakkı yememe, hakkını savunma, hoşgörü ve dürüstlük gibi erdemleri kazandırarak karakter gelişimini destekler.

Din, Peygamberimiz(asm)’a atfedilen "Beşikten mezara kadar ilim öğreniniz" anlayışıyla okumayı, araştırmayı ve bilimi teşvik eder. Okullar bu yönüyle dinin ilim öğrenme emrinin yerine getirildiği mekânlardır.

Ayrıca okul ortamındaki arkadaşlık ilişkilerinde bencil olmamak, paylaşımcı olmak, akran zorbalığından uzak durmak ve yardımlaşmak dinin hayatın merkezindeki rolünü gösterir.

Mesele yalnızca “Ne biliyorsun?” değildir. Bir de “Bildiğini ne için kullanıyorsun?” sorusu vardır. İşte elektronik meslek lisesinin veremeyeceği, fakat insanın mutlaka ihtiyaç duyduğu ders budur.

Kısacası, diploma insanı cahillikten otomatik olarak kurtarmıyor. Bazen elindeki diploma insanın yalnızca cahilliğine özgüven katıyor.

Ege ve Doğu Akdeniz’de sular hiç durulmuyor. Ancak son dönemde Anadolu kıyılarına adeta bir taş atımı mesafede olan, 10 kilometrekarelik küçücük Meis Adası üzerinden yürütülen hamleler, sıradan bir "komşuluk gerilimi" boyutunu çoktan aşmış durumda. Yunanistan’ın 1947 Paris Barış Antlaşması’nın 14. maddesini açıkça ihlal ederek adayı komandolarla, ağır silahlarla donatması ve Yunan üst düzey devlet yetkililerinin adaya adeta gövde gösterisi yaparcasına gerçekleştirdiği ziyaretler tek bir soruya işaret ediyor: Atina neyin peşinde?

Siyasete ve jeopolitiğe biraz yakından bakan herkes Atina’nın derin bir "stratejik panik" yaşadığını görür. Türkiye’nin yerli ve milli savunma sanayisinde katettiği devasa mesafe, SİHA’lar, MİLGEM projeleri ve gelişen füze teknolojisi, Türk Silahlı Kuvvetleri'ni bölgede ezici bir güce dönüştürdü. Buna Yunanistan’ın hızla yaşlanan nüfusu ve ekonomik kırılganlığı da eklenince, Atina kendisini yanı başındaki bir jeopolitik dev karşısında çaresiz hissediyor. Bu yüzden küçücük adaları birer "batmaz uçak gemisi" gibi silahlandırarak Türkiye’yi Doğu Akdeniz’deki kendi kıyılarına hapsetmek, Batı’ya ise "Dev Türkiye karşısında adalarımı koruyorum" mağduriyetini satmak istiyor.

Ancak bu resmin en kritik parçası, Atina’nın son dönemde Tel Aviv yönetimiyle kurduğu derin stratejik ve askeri ortaklıkta gizli. Yunanistan’ın Doğu Akdeniz’de cüretkarlaşması ve Meis özelindeki ihlallerini tırmandırması, özellikle İsrail ile imzalanan ortak savunma anlaşmaları, ortak askeri tatbikatlar ve Doğu Akdeniz Enerji Forumu adı altında kurulan ittifakın ardından doğrudan hız kazandı. İsrail, Türkiye’nin bölgesel nüfuzunu ve Doğu Akdeniz’deki denklemi tek başına belirleme gücünü kendi stratejik çıkarlarına doğrudan bir tehdit olarak görüyor. Bu nedenle Atina’yı askeri, istihbari ve politik açıdan arkasına alarak Yunanistan’ı Türkiye’ye karşı kullanışlı bir ileri karakola dönüştürmüş durumda. İsrail’in sağladığı bu "teknolojik ve diplomatik zırh"a güvenen Yunanistan, Meis üzerindeki kışkırtmalarını göz göre göre tırmandırmaktadır.

İşte tüm bu gelişmeler, Doğu Akdeniz’de çok daha tehlikeli bir senaryoyu önümüze koyuyor: "Girit-Meis Kapanı."

Doğu Akdeniz’deki enerji ve güvenlik satranç tahtasını inceleyen stratejistlerin üzerinde durduğu muhtemel komplo teorisi tam da bu noktada devreye giriyor. Bu teoriye göre; Meis Adası’nın durmaksızın provoke edilerek askerileştirilmesi sadece Yunanistan’ın kendi aklının ürünü değil. Doğu Akdeniz’deki trilyon dolarlık hidrokarbon rezervlerini Türkiye’yi baypas ederek kontrol etmek isteyen Tel Aviv, Washington ve Paris hattı, Yunanistan’ı bilinçli bir "piyon" olarak sahaya sürmektedir.

Planın aşamaları son derece net kurgulanmış durumda:

1. İsrail Desteğiyle Provokasyon: Tel Aviv ile kurduğu müttefiklikten güç alan Yunanistan, Meis üzerindeki ihlallerini tırmandırarak Türkiye’yi adaya yönelik sert bir askeri yaptırım veya hukuki abluka uygulamaya zorlayacak.

2. Uluslararası İzolasyon: Türkiye antlaşmalardan doğan en meşru hakkını kullanarak adaya müdahale ettiği an, Batı medyası ve diplomasisi üzerinden "Türkiye bir AB üyesinin egemenliğini ihlal ediyor" yaygarası koparılacak.

3. Enerji Denkleminden Çıkarma: Oluşturulan kriz bahane edilerek NATO ve AB mekanizmaları üzerinden Türkiye’ye ağır yaptırımlar uygulanması istenecek.

Yani Yunanistan, Tıpkı 1919’da olduğu gibi küresel ve bölgesel güçlerin Doğu Akdeniz vizyonu için öne sürdüğü bir "yem" durumunda. Atina, arkasındaki İsrail ve Batı desteğine güvenerek "adalarımı koruyorum" zannıyla hareket ederken, küresel ve bölgesel aktörler Meis üzerinden Türkiye’nin Mavi Vatan’daki yükselişine son bir bariyer örmek istiyor.

Ancak hesaba katılmayan bir gerçek var: Adaların "Gayri Askeri Statüsü" (GASA), Yunanistan’ın o adalar üzerindeki egemenliğinin kurucu şartıdır. Atina antlaşmaları çiğnedikçe, Türkiye’nin bu adaların egemenliğini uluslararası hukuk nezdinde tartışmaya açma hakkı doğar. Türkiye’nin kararlı duruşu, Mavi Vatan’daki tavizsiz tutumu ve sahadaki caydırıcılığı, hem Atina’nın acemi kışkırtmalarını hem de arkasındaki bölgesel senaryoları boşa çıkarmaya yetecektir.

Tüm kâinatın, içindeki canlılarla birlikte yok olacağı gün; o gün Kıyamet Günü. Kur’an’ın kimi ayetlerinde kavuşma, kiminde mü’mini kafirden, haklıyı haksızdan ayırma günü, kimi ayetlerde de hasret günü olarak geçen o büyük gün. Teğabun Suresi’nin bazı ayetleri o günün kimileri için bir aldanma günü olduğunu şöyle haber veriyor:

İnkâr edenler kesin olarak diriltilmeyeceklerini öne sürdüler. De ki: "Hayır, Rabbim adına andolsun, siz, muhakkak diriltileceksiniz; sonra mutlaka yaptıklarınız size haber verilecektir. Bu da Allah’a göre oldukça kolaydır." "Şu halde Allah’a, O’nun Resûlü’ne ve indirdiğimiz nur (Kur’an)a iman edin. Allah yaptıklarınızdan haberdardır."

Sizi toplanma günü için bir arada toplayacağı gün; işte bu aldanma (teğabun) günüdür. Kim Allah’a iman edip salih bir amelde bulunursa (Allah) onun kötülüklerini örter ve içinde ebedi kalıcılar olmak üzere altından ırmaklar akan cennetlere sokar. İşte büyük ’mutluluk ve kurtuluş’ budur.

..........

İnsanın yaratılma amacı Allah’a kulluk ve ibadet etmek. Yalnızca bu sorumlulukların bilincinde yaşayan insan ölüm sonrası ahiret hayatı için güzel bir beklenti içinde olabilir. Ancak insanların çoğu ahireti düşünmeden yaşıyor. Bu yanılgı sonucu ahiret beklentisi olmayan insan için tek bir ihtimal geriye kalıyor. Ölümle birlikte toprak olup sonsuza kadar yok olmak. Bu düşünce ise dehşet vericidir.

Bu korkudan uzak olmak için birçok insan ölümü konuşmuyor, tartışmıyor, hatırlamak istemiyor. İnsan hayatının tek kesin gerçeği iken ölüm, adeta yokmuş gibi düşünülüyor. Toplumun büyük kesimi ölüm düşüncesinden kaçıp, devekuşu gibi başını kuma gömerek, topluluk psikolojisi içinde gerçeklerden kaçarak rahat etmeye çalışıyor.

İnansın inanmasın bütün insanlar, kıyametle yüzleştikleri saat, kendilerini bekleyen "yeniden dirilişi" kavrayacak. O günü umut etmeyenler, bu apaçık gerçeği artık reddedemeyecek ve Rablerinin buyruğuna "isteseler de istemeseler de" boyun eğecekler.

O hâlde mesele, kıyametin gelip gelmeyeceği değil; bizim o gün geldiğinde hangi hâlde bulunacağımızdır. Bugün inkâr edebildiğimiz, erteleyebildiğimiz, görmezden gelebildiğimiz hakikatler, o gün bütün çıplaklığıyla karşımıza çıkacak. Henüz fırsat varken Rabbimize yönelmek, hesabın kurulacağı günü beklemeden kendi hesabımızı yapmak gerekir. Çünkü o gün geldiğinde artık dönüş yok; bugün ise hâlâ dönüş mümkün.

Öyleyse ey insan, kıyametin kopmasını bekleme! O günün geleceğine inanmak için göğün yarılmasını, yıldızların dökülmesini bekleme. Sana bugün ulaşan hakikati yarına bırakma. Çünkü yarın, bugün yaptıklarının karşılığıyla yüzleşeceğin gün olabilir. Kıyamet bir gün mutlaka gelecek; asıl soru, bizim o gün için ne hazırladığımızdır.

Rabbimiz, bizi kıyametin dehşetini gördüğünde gerçeği anlayanlardan değil, daha o gün gelmeden hakikate teslim olanlardan kılsın.

O saat mutlaka gelecektir; bunda hiçbir şüphe yoktur… (Hac Suresi, 7)

Herkes bakıyorum da 12 Eylül’ü lanetliyor!

Bilmeden, irdelemeden saf niyetlerle 12 Eylül’ü lanetleyenleri anlarım ve çok görmem…

Ama siyasetin 12 Eylül’ü eleştirmesini bilhassa 12 Eylül ün ve 1982 de 12 Eylül’ cülerin, 12 Eylül vesayeti ile o günkü akredite hukukçularının hazırladığı ve ilk defa bu necip millete dayattığı anayasayı değiştirmemekte direnenlerin 12 Eylül darbesi ve peşinden gelen faşist süreçten şikâyet etme hakkı olabilir mi?

12 Eylül’den şikâyet edenlerin kahır ekseriyeti bugün hattı zatında bu faşist darbenin hazırlattığı ve boyunduruğuna eğdirttiği ucube anayasasının da müdafileridir…

Lafla 12 Eylül’e karşı olunmaz!..

12 Eylül’e karşı iseniz 12 Eylül’ün ilk defa getirttiği o faşizm günlerini ve bunu anayasal kurumlar haline getirttiği olgulara da karşı olacaksınız!

Evet, daha önce hiç bir anayasada yer almayan maddeleri hem de “değişmez, değişmesi teklif dahi edilemez” maddelerini silah zoru ile bu millete kabul ettirenlere boyun eğip sonrada 12 Eylül’e laf söylemek çifte standarttır…

Efendim kurucu irade onlar!

Hadi oradan!

Kurucu irade imiş!

Ne kurucu iradesi?

Kenan Evren’in iradesine boyun eğenler “kurucu irade” mavalı ile kimseyi kandıramazlar…

Kandırmamalıdırlar!

Kurucu irade 1921 bilemediniz 1924 anayasasıdır!

1960 faşist albaylar cuntasının bile koymaya cesaret edemediği maddeleri 1982 anayasasına koyan irade olsa olsa Kenan Evren iradesidir!

Kurucu irade değil!..

Savaş, telaffuz edildiği anda bile insan ruhuna derin bir korku ve endişe salan, hayatı tüm dünya için yaşanmaz kılan karanlık bir kavramdır. Her kelimesiyle zor olan bu olguyu ilk duyduğumuzda, coğrafi olarak ne kadar uzak olursak olalım, sormadan edemeyiz: "Acaba bu yangın bize de sıçrar mı, biz de savaşa giriyor muyuz?" Rusya-Ukrayna savaşıyla sarsılan küresel gündem, son dönemde ABD ve İran arasındaki askeri gerilimle yeni bir boyuta ulaştı. Peki, insanlığa yıkımdan başka hiçbir şey getirmeyen bu savaş ideolojisinden gerçekte kim kazanç sağlıyor? Silah sanayisi mi, zengin maden yataklarına sahip ülkeler mi, yoksa petrol yatırımları üzerinden servetine servet katan küresel aktörler mi?

Aslında tarihin bize öğrettiği en büyük gerçek, savaşların sadece toprak kazanmak için değil, dünyada yeni bir düzen kurmak amacıyla çıkarıldığıdır. Düzenin değişmesi ve devletlerin küresel kurallar ile düzenlemeler üzerinde baskın bir rol oynama arzusu, jeopolitik krizlerin en büyük itici gücüdür.

Peki, bu savaş ne zaman bitecek ve kimin ekonomisi artık barış anlaşmasını imzalamak zorunda kalacak? Küresel bir çatışmada ilk akla gelen kurban genelde ambargolar altındaki İran ekonomisi olsa da, madalyonun diğer yüzünde ABD halkı yer almaktadır. Dünyada büyük zorluklar görmeyen, savaşı kendi topraklarında ve bedenlerinde doğrudan hissetmeyen, yüksek refah ile alım gücüne alışmış toplumlar, kurulu düzenlerinin bozulmasına karşı oldukça hassastır. Savaşın uzamasıyla tırmanacak petrol ve akaryakıt zamları, enflasyonist baskılar ve ekonomik istikrarsızlık, ABD içinde kitlesel protestoları ve hatta yağmalamaları tetikleme potansiyeline sahiptir. Uzun süredir kendi bağımsızlığını savunan ve "Yes California" diyen bir kitle düşünüldüğünde, yaşanacak ekonomik zorluklar nedeniyle ilk ciddi iç çatlağın ve direnişin Kaliforniya eyaletinden gelmesi oldukça mantıklı bir senaryodur. Refah seviyesi düşen bir halkın kendi hükümetinin dış politikalarına karşı bayrak açması, savaşın cephe arkasındaki en büyük kırılması olacaktır.

Diğer yandan madalyonun istihbarat boyutuna bakıldığında karşımıza çok daha çarpıcı sorular çıkmaktadır. ABD kanadından gelen, İran'ın yer altı nükleer tesisi olarak bilinen Kazma Dağı'nı vurabileceklerine dair açıklamalar, bu gizli bilgilerin kaynağını tartışmaya açmaktadır. İran'ın tüm kritik askeri koordinatlarını, nükleer tesislerinin yerini ve silahların durumunu en ince detayına kadar bilen bir ABD, bu kritik bilgilere nereden ulaşıyor? Şüphesiz ki İran bölgesinde çok ciddi bir istihbarat ağı, bilgi sızdıran aktörler ve içeride faaliyet gösteren ajanlar bulunmaktadır. Kazma Dağı'nın stratejik önemi de tam olarak burada gizlidir. Zagros Dağları'nın derinliklerinde yer alan bu bölge, yerin metrelerce altında, sağlam granit kayaların içine inşa edilmiş devasa bir yeraltı sığınağıdır. İran'ın sabotaj risklerine karşı gelişmiş santrifüjlerini ve nükleer başlık üretiminde kullanılabilecek stratejik unsurlarını korunaklı yapısı nedeniyle buraya taşıdığı bilinmektedir. Yerin bu denli altında olması burayı sıradan hava saldırılarından korusa da, sığınak delici bombaların hedefi haline getirmektedir.

Savaşın ne zaman biteceğini kesin olarak öngörmek zor olsa da, askeri uzmanlar mevcut durumu topyekûn bir savaştan ziyade dönemsel askeri çatışmalar olarak değerlendirmektedir. Ancak bu kriz sona erdiğinde, dünyayı bekleyen senaryo kazananı olmayan bir küresel dengesizliktir. Petrol fiyatlarının dalgalanması küresel enflasyonu kalıcı hale getirecek, nükleer tehdit algısı ülkeleri daha fazla silahlanmaya itecektir. Günün sonunda, ideolojik savaşların kazananı yine dev silah sanayileri ve enerji tekelleri olurken; kaybedeni ise alım gücü eriyen, geleceğe korkuyla bakan dünya halkları ve geride enkaz bırakan insanlık onuru olacaktır.

1453'te İstanbul feth edilse de, Osmanlıda başkent İstanbul’da 500 sene azınlık olan 4’te 3 nüfus, 4’te1 Müslüman nüfustan daima fazla olmuştur. Bu demografik durum 1950-60'larda başlayan Anadolu’dan göç dalgalanmaları ile Müslümanlar lehine tam tersi, 4’te 3 çoğunluklu bir nüfus oranına dönüşerek bugünkü demografik yapıya dönüşmüştü.

İngilizler çekilince adadaki Rumlar Kıbrıs’ın Yunanistan’a devrini istiyorlardı. Bunun siyasi adı ENOSİS’dir.

1954’den itibaren EOKA terör örgütünü kurup Nikos Sampson liderliğinde İngiliz yönetimine başkaldırdı.

Türkiye bunlara razı olmayacağını, adanın statüsünün değişmesini istemediğini belirtse de bunun çok da gerçekçi olmadığının farkındaydı.

Bu sebeple Türkiye (B) planı olarak Kıbrıs’ta Taksim Planını savunmaya başladı.

Bu noktadan sonra devreye İngiliz derin devlet aklı girdi ve hem adada kaos hem de Türkiye ile Yunanistan arasında da bir fitne bıraktı.

Esasen bu İngilizlerin tarihinde yabancı olduğu bir özellik değildir. Mısır’dan çekilirken Mısır ve Sudan, Filistin’den çekilirken Müslümanlarla Yahudileri, Hindistan’dan çekilirken Hindularla Müslümanları birbirine düşürmeyi becermiştir.

Kıbrıs sorununa çözüm bulmak amacıyla İngiltere, Türkiye ve Yunanistan arasında düzenlenen I. Londra Konferansı (29 Ağustos-7 Eylül 1955) devam ederken İstanbul halkı ayaklanıyor ve özellikle Beyoğlu bölgesindeki azınlıklara saldırı başlatıyor.

O dönem İstanbul’da kimliğini gizlemeyen, 1934 soyadı kanunu ile Türk kimliği almayan ve Rum kalmış100bin civarında Rum var. 

İstanbul’un nüfusu 1,5 Milyon civarında.

Bu saldırılara sebep olan olay ise yine bir provokasyondu. 

Müze olarak kullanılan Atatürk’ün Selanik’teki evinini bahçesine bir ses bombası atıldı..

Bombayı atanlar Türk büyükelçiliğinin kapıcısı bir Türk vatandaşı ile Batı Trakyalı bir Türk’tü. Fakat kamuoyuna bu saldırıyı Yunanlılar yaptı olarak servis edildi..

“Atamızın evi bombalandı” manşetiyle ikinci baskı yapan Mithat Perin'in sahibi, Gökşin Sipahioğlu'nun yazı işleri müdürü olduğu İstanbul Ekspres gazetesi genelde tirajı 20.000 civarında olduğu halde 6 Eylül'de 290.000 basmış ve o dönemde kurulmuş olan ‘Kıbrıs Türk’tür Derneği’ üyelerince bütün İstanbul'da satılmaya ve halkı galeyana getirmek üzere kullanılmaya başlandı.

Aynı baskıda ‘Kıbrıs Türk’tür Derneği’ genel sekreteri Kâmil Önal ‘Mukaddesata el uzatanlara bunu çok pahalıya ödeteceğiz, ödeteceğimizi alenen söylemekte de bir mahzur görmüyoruz’ diye yazmıştır.

Tabii bundan sonra olaylar başladı ya da başlatıldı. 

Önceden işaretlenmiş evlere, iş yerlerine, mabetlere ellerinde aynı tornadan çıkmış sopalar bulunan ve ilerleyen zamanda başka illerden de getirildiği ortaya çıkan saldırganlar sahneye çıktılar. 

Ve İstanbul yağma, tecavüz, yaralama gibi olaylarla baş başa kaldı.

6-7 Eylül olayları 3-4 katlı bir provokasyondur en geniş halkada İngiliz derin devleti yer alır. Tabii kambersiz düğün olmaz CİA ve Türk derin devleti de işin taşeronluğunu üstlenmiştir.

6-7 Eylül olaylarının olduğu sırada Seferberlik Tetkik Kurulu'nda görevli olan, 1988-1990 yılları arasında MGK genel sekreterliği yapan Sabri Yirmibeşoğlu, gazeteci Fatih Güllapoğlu'na verdiği röportajda 6-7 Eylül olayları hakkında şu demeci vermiştir;

"6-7 Eylül de bir Özel Harp işidir. Muhteşem bir örgütlenmeydi. Amacına da ulaştı. (Bu sözleri Sabri Yirmibeşoğlu 21.09.2010 da bir televizyon kanalındaki röportajında yalanlamıştır ama ok yaydan çıktı bir kere)"

6-7 Eylül 1955 Perde Arkası…

Ağustos 1954 İngiltere’nin Atina büyükelçiliğinden Londra’ya gönderilen rapor; “Yunan-Türk dostluğunun kırılgan olduğu çok açık bir gerçektir. 

Çok küçük bir şok bile Yunan-Türk dostluğunu yerle bir etmeye yetebilir. 

Atatürk’ün Selanik’te doğduğu evin duvarına tebeşirle slogan yazmak gibi önemsiz bir olay bile bir kargaşanın çıkmasına yeter’’

Ne tesadüf!

6 Eylül 1955 gecesi Atatürk’ün doğduğu evin bahçesine biri T.C. vatandaşı Selanik Konsolosluğunun kapıcısı, diğeri Batı Trakyalı bir Türk tarafından bir ses bombası atılacak ve ortalık karışacaktır.

Lan Fleming James Bond romanlarının yazarıdır. 

Fleming aynı zamanda İngiliz Gizli Servisinin bir ajanıdır. 

Ajanların genel karakterine uygun roman yazarken de başka işlerle iştigal ederken de ajanlık görevine devam etmiştir.

Fleming Atatürk’ün evine provakatif saldırı gerçekleşmeden bir gün önce Selanik’te görülmüştür.

Yine ilginç bir tesadüf, 6-7 Eylül günlerinde de İstanbul’da boy gösteriyor bu mahir ajan ve yazar.

Selanik’teki bu provakatif saldırıyı dünya kamuoyuna ilk duyuran BBC’dir. 

Dönemin CIA şeflerinden Allen Dulles 6-7 Eylül olayları olduğu zamanlarda İstanbul’daydı..

Fuat Köprülü, Yassıada yargılamalarında bir soru üzerine 6-7 Eylül olaylarını Allen Dulles’in organize ettiğini’ ifade etmiştir.

Hüseyin Bağcı-Demokrat Parti Döneminin Dış Politikası

6-7 Eylül olayları ile ilgili Atina Radyosu’nun yorumu; ‘İstanbul ve İzmir’deki olaylar düşündüğümüz gibi İngiliz diplomasisinin planlarının ani bir biçimde patlak vermesi değildir. 

Bizzat İngiliz diplomasisinin planladığı ve başarmaya çalıştığı bir şeydir.’

Dilek Güven

6-7 Eylül Olayları- “Bu yorum kabul etmek lazım ki soğukkanlı ve gerçek faili işaret eden bir yorumdur.”

Aynı dönemin Yunanistan İstanbul başkonsolosu Thedropolos diyor ki; ‘Menderes kendisini ziyaret eden patrikhane heyetine, ‘olayın 5 yıl önce planlandığını’ söyledi.

Radikal gazetesi-07. Eylül 2005

Olaylar olup bittikten sonra ‘Kıbrıs Türk’tür Cemiyeti’ Başkanı Hikmet Bil ve üyeleri de cezaevine girdi. 

Ama "Ya bizi serbest bırakırsınız ya da biz bazı şeyleri ifşa ederiz" deyince serbest bırakıldılar. 

Olaylar halkın üzerine kaldı. 

Çünkü mahkemede, "Türk milleti galeyana geldi, olayları gerçekleştirdi" denildi. 

Kimse ceza almadı.

İkinci dava Yassıada'ydı. 

Menderes ve hükûmet üyeleri yargılandı. 

Bu davada da olaylar sadece hükûmet üyeleri üzerine yıkıldı. Menderes, defalarca MAH yani MİT Başkanı'nın mahkemeye çağrılmasını istedi. 

Ama hep reddedildi. 

Olaylar aydınlatılmadı.

Evet, İngiliz derin devletini başrolündeki bu provokasyon İngilizlerin bu işlerde nasıl mahir olduğunun da bir misalidir.

1952’de buna benzer bir hadise Mısır’da yaşandı. 

Özellikle Süveyş kanalı bölgesi İngiliz işgali altındayken iktidar partisi İngiliz-Mısır anlaşmasını tek taraflı olarak 1951 Aralık ayında feshetti ve Süveyş kanalındaki İngiliz askerlerinin Mısır topraklarını terk etmesini istedi.

İngilizlerin pek niyetli olmadığı görülünce, Mısırlı mücahitler ilkel silahlarıyla saldırdılar. 

Bu vetirede 25 Ocak 1952 günü 55 Mısırlı mücahit şehit oldu. 

Mısır hükümeti 80 kişinin ihtiyati tedbir olarak tutuklanmasına karar verdi.

Bu Mısır hükümeti ile İngilizlerle arasındaki iplerin tamamen kopması olacaktı.

Ancak 26 Ocak 1952 günü gerildi bütün gelişmeler Mısır lehine sürerken Kahire’de batılı yabancılara ait iş yerleri, evler, mabetler kitlesel bir saldırıya uğradı ve siyasi atmosfer Mısır aleyhine İngiltere lehine döndü. 

Mısır’ın İngiltere’ye uygulayacağı müeyyideler de bu sebeple gündeme gelemedi.

Meşhur bir sözdür; ''Eğer nehirde iki balık kavga ediyorsa bilin ki oradan az önce uzun bacaklı bir İngiliz geçmiştir.''

İşte bu olaylarda bunun tezahürünü görüyoruz.

İngilizler Kıbrıs’tan çekilirken geride kaos bırakmak için bu provokasyonu tertiplemişlerdir, taşeronluğunu da dönemin Türk istihbaratı yapmıştır.

Maalesef, Papazların sünnet edilmesi, yeni mezarların açılıp cesetlerin karnına bayrak dikilmesi, tecavüz, yağma gibi yüz kızartıcı ve Müslüman Türk kimliğine hiç uymayan vandallıkların sergilendiği utanç geceleri olarak tarihteki yerini almıştır.

16 ölü, yüzlerce yaralı, tahminen 400 tecavüz vakası ile 4.214 ev, 1.004 işyeri, 73 kilise, bir sinagog, iki manastır, 26 okul ile aralarında fabrika, otel, bar gibi yerlerin bulunduğu 5.317 mekân saldırıya uğramıştır.

Maddi hasarın, o günün değerine göre 150 milyon- 1 milyar Türk lirası arasında olduğu tahmin edilmektedir.

Tahrip edilen işyerlerinin sadece yüzde 59'u Rumlara ait iken, kalan yüzde 17'sinin Ermenilere, yüzde 12'sinin Yahudilere, diğerleri dönmelere ve Müslüman olmuş Beyaz Ruslara ait mekânlardır.

Allah'ın ipine hepiniz sımsıkı sarılın. Dağılıp ayrılmayın. Ve Allah'ın sizin üzerinizdeki nimetini hatırlayın. Hani siz düşmanlar idiniz. O, kalplerinizin arasını uzlaştırıp-ısındırdı ve siz O'nun nimetiyle kardeşler olarak sabahladınız. Yine siz, tam ateş çukurunun kıyısındayken, oradan sizi kurtardı. Umulur ki hidayete erersiniz diye, Allah, size ayetlerini böyle açıklar. (Al-i İmran Suresi, 103)

Allah’ın ipine sarılmak, yalnızca insanın kendi başına tutunması da değildir; aynı ipe tutunanlarla birlikte düşmemeye, birbirini bırakmamaya çalışmaktır. Çünkü ayetin başındaki “Dağılıp ayrılmayın” emri, müminlerin gücünün birlikten geldiğini hatırlatır. İpin bir ucunu herkes farklı yöne çekerse, bağ zayıflar; fakat eller aynı ipte, gönüller aynı istikamette birleşirse en ağır fırtınalar bile aşılabilir. Bazen imtihan, yalnızca sabrımızı değil, birbirimize ne kadar tutunduğumuzu da sınar. İşte mümin, kendi elini kurtarmakla yetinmez; düşmek üzere olan kardeşinin elinden de tutar. Çünkü Allah’ın ipine sımsıkı sarılmak, hem Rabbine tutunmak hem de o ipe tutunanları bırakmamaktır.

İnkârcılar ve kötülükleri örgütleyip düzenleyenler çıkarları gereği nasıl birlikte hareket ediyorlarsa, Müslümanlar da birlik olmalıdırlar, bu zorunludur.  İslam dünyasında yıllardır yaşanan acılar ve dökülen kanlar, “İnkar edenler birbirlerinin velileridir. Eğer siz bunu yapmazsanız (birbirinize yardım etmez ve dost olmazsanız) yeryüzünde bir fitne ve büyük bir bozgunculuk (fesat) olur.” (Enfal Suresi, 73) ayetiyle ifade edildiği üzere birlik olmayıp parçalanmanın getirdiği sonuçlardan biridir. Kan ve gözyaşının durması, acıların ve fitnenin sona ermesi, insanların huzuru için birlik olmanın önemi çok açıktır.

Müslümanların namaz, oruç gibi ibadetleri farz kabul edip, birliği emreden benzer ayetleri göz ardı etmesi ne büyük yanılgı. Hakkı, iyiliği, barışı hâkim kılmak için birleşmek ve "bir bina gibi saf bağlayarak" birlikte mücadele etmek tüm Müslümanlar üzerinde sorumlulukken, İslam ahlakının dünyayı sarmasını ütopya olarak görebilir miyiz? Allah bu dini, Kitabı, Peygamberini hakim olsun diye göndermişken, birlikten yana olmayan insan, Müslümanlardan yana olur mu? Bir Müslümanın bunu dile getirmemesi ve arzu etmemesi büyük hata değil mi?

Günümüz dünyasında yönetimdeki ve ekonomideki aksaklıklar, savaşlar, soykırımlar, baskıcı yönetimler insanların açlık, yoksulluk ve büyük acılar çekmelerine sebep oluyor. Kur'an, zayıf bırakılanlar için neden mücadele etmediğimizi, “Size ne oluyor ki, Allah yolunda ve: "Rabbimiz, bizi halkı zalim olan bu ülkeden çıkar, bize Katından bir veli (koruyucu sahib) gönder, bize Katından bir yardım eden yolla" diyen erkekler, kadınlar ve çocuklardan zayıf bırakılmışlar adına savaşmıyorsunuz? (Nisa Suresi, 75) ayetiyle soruyor bize.

Evet bize ne oluyor?.. Umursamaz, kayıtsız, kendini kurtarma peşindeki bir yaklaşım Müslümana yakışmaz. Dünyanın herhangi bir köşesinde bir Müslümana gelen zarardan tüm Müslümanlar sorumluluk hissetmeli. Bir Müslüman, acı içindeki masum insanlar, tecavüze uğrayan kadınlar, katledilen çocuklar için yapabileceği bir şey olmadığını düşünüyorsa zulme ortak demektir.  Çünkü Müslümanlar, "... haklarına tecavüz edildiği zaman, birlik olup karşı koyanlardır. (Şura Suresi, 39) Ve eğer gerçekten elinden hiçbir şey gelmiyorsa kişi bu yönde samimi dua edebilir.

Umutsuzluğu, ürkekliği, teslimiyetçiliği ve korkaklığı bırakmalıyız; korkulacak tek güç Yüce Allah’tır. Küresel güç edebiyatı yaparak Müslümanları pasifize etmeye çalışanları ka’le almamalı. İslam alemini dayanaksız "öcü"lerle korkutmaya çalışanlar, şeytanın etkisinde ve bu konuda görevli olan kişiler çünkü. 

Ümitsizlik insanın, din ahlâkını şevk içinde yaşamasını engelleyen en önemli unsurlardandır. Allah, inananlara hiçbir olay karşısında ümitsizliğe kapılmamalarını, Kendisine dayanıp güvenmelerini emrediyor.

Peygamberimiz (asm), "Size iki şey bırakıyorum onlara sımsıkı sarıldıkça asla dalalete düşmeyecek ve sapmayacaksınız; Kur’an ve sünnetim" hadis-i şerifiyle Müslümanlara uymaları gereken yolu gösteriyor. Bize düşen, O'nun aydınlattığı yola uymak ve Allah'ın buyruğunu unutmamak.

Bir Müslüman’ın gönlündeki en büyük istek Allah’ın hoşnutluğunu kazanmaktır. Müslüman Asr-ı Saadet Müslümanlığını ister. İnsanların korku duymadan, güvenle ve barış içinde yaşayacakları bir dünya için mücadele içinde olmalı.

İşte müminin mücadelesi tam da burada başlar: Dünyayı seyretmekle yetinmemek, iyiliğin tarafında durmak ve gücünün yettiği ölçüde güzelliğin çoğalması için gayret etmek… Sonuç ne olursa olsun, mümin bilir ki zafer yalnızca görünen şartların değil, Allah’ın takdirinin eseridir. Kuldan istenen gayret, sabır ve sadakattir; zaferi ise Allah verir.

Ve seveceğiniz bir başka (nimet) daha var: Allah'tan 'yardım ve zafer (nusret)' ve yakın bir fetih. Mü'minleri müjdele. (Saff Suresi, 13)

Emel Elif Bayraktar

Kur'an-ı Kerim, cennet ehlinin en dikkat çekici özelliklerinden birini anlatırken şöyle buyuruyor:

"Onların göğüslerinde kinden ne varsa söküp çıkardık. Kardeşler olarak tahtlar üzerinde karşı karşıya otururlar." (Hicr, 47) 

Ne muhteşem müjde... Allah Teâlâ, cenneti yalnızca altından ırmaklar akan, köşklerle süslü, temiz ve huzur dolu bir mekân olarak tarif etmiyor. Orada kalpleri de cennet hâline getiriyor. Çünkü kin taşıyan bir kalp, cennetin huzurunu yaşayamaz. Cennetin kapısından önce kalbin kapıları temizleniyor. 

Belki de insanın en ağır yükü, sırtındaki sorumlulukları değil, göğsünde taşıdığı kin ve nefrettir. Kin, sahibini koruyan bir kalkan değildir. Aksine, onu içeriden kemiren görünmez bir ateştir. Nefret karşıdakini değil, önce taşıyanı yakar. Affetmeyen insan, farkında olmadan geçmişin mahkûmu olur. Sürekli aynı yarayı kanatır, aynı acıyı yeniden yaşar. 

Bugün dünyamızın en büyük ihtiyaçlarından biri, kalplerin arınmasıdır. Ailelerde, komşuluklarda, dostluklarda, hatta aynı safta omuz omuza duran müminlerin arasında bile bazen yıllarca süren kırgınlıklar yaşanabiliyor. Aynı kıbleye dönen insanlar, birbirine sırtını dönebiliyor. Hâlbuki Allah'ın cennet için hazırladığı tablo bunun tam tersi; kin yok, hesap yok, kırgınlık yok, sadece kardeşlik var. 

Öyleyse müminin duası sadece "Rabbim, bana cennetini bahşet." olmamalı. Aynı zamanda, "Allah'ım! Cennette kalplerden söküp alacağını vadettiğin kini, daha bu dünyadayken kalbimden söküp al. Bana affedebilen bir yürek, kardeşini sevebilen bir gönül ihsan et." duası da olmalı. 

Çünkü cennetin iklimi, dünyada kalpte başlar. Kalbini nefret ve kinden temizleyen, cennetin kokusunu daha bu dünyadayken hissetmeye başlar. Affetmek bazen en zor ibadetlerden biridir; fakat aynı zamanda en büyük özgürlüktür. Kinle yaşayan insan geçmişe zincirlenir, affeden ise geleceğe yürür. 

Kinin olmadığı bir kalp, Allah'ın rahmetine daha geniş açılır. Ve belki de cennete hazırlanmanın en güzel yollarından biri, kalbi cennete layık hâle getirmektir. 

İçinde kibir, kin, nefret, haset gibi Allah katında hoş karşılanmayan duygular barındıran insan, kendini gözden geçirmeli ve Rabb'ine sığınmalı. Gözleri ve vicdanları körelmiş insanları içinde yaşadıkları mutsuzluktan kurtaracak tek yol, Kur'an ahlakını yaşamalarıdır. Allah'ı gönülden seven insan, O'nun yarattığı insanları da sever. Bu sevgi; şefkati, merhameti, acımayı, fedakârlığı, güzelliklerden zevk almayı, huzur ve mutluluğu beraberinde getirir. Ancak o zaman birbirine sevgiyle bakan, nimet ve güzelliklerin değerini bilen insanların oluşturduğu güven ve huzur dolu bir hayat kurulabilir. 

“Sizden önceki toplumların derdi size de bulaştı: Haset ve kin. Kin beslemek, kökten kazıyan şeydir. Allah'a yemin ederim ki iman etmedikçe cennete giremezsiniz. Birbirinizi sevmedikçe iman etmiş olamazsınız.” (Tirmizî; Hüccetü'l-İslâm İmam Gazâlî, İhyâu Ulûmi'd-Dîn)

Belki de her namazın ardından yapacağımız samimi dualardan biri şudur: 

"Allah'ım! Kalbimde Senin razı olmayacağın hiçbir duygu bırakma. Bana kötülük edeni affedebilmeyi, bana haksızlık edene adaletle davranabilmeyi ve kin yerine merhamet taşıyabilmeyi nasip et. Kardeşlerimizle kalplerimizi birbirine ısındır, aramızdaki kini ve nefreti gider. Cennette lütfedeceğin kardeşlik ikliminden bizlere dünyada da bir nasip ver. Arındır kalplerimizi ve bu dünyada da cennet kalbiyle yaşat."

Yeni Dünya/Hanımefendi Dergisi, Ağustos 

Bugün Avrupa savunma sanayisi ve askeri bürokrasisi devasa bütçeler ayırarak modern mühimmat, insansız hava araçları ve gelişmiş savunma sistemleri üretebilse de bu sistemleri işletecek insan kaynağını bulmakta ciddi bir kriz yaşıyor. Almanya’dan Fransa’ya, İngiltere’den İskandinav ülkelerine kadar pek çok hükümet, ordu kadrolarını doldurabilmek adına kısmi ya da zorunlu askerliği tekrar tartışmaya açıyor veya gönüllü hizmet teşviklerini artırmaya çalışıyor. Ne var ki kâğıt üzerindeki bu planlar, modern Avrupa toplumunun sosyolojik gerçekleriyle sert bir şekilde çatışıyor.

Genç nüfusun askerlik kurumuna ve üniforma giymeye yönelik bakışı, bu krizin merkezinde yer alıyor. Bireysel özgürlüklerin, kariyer odaklı yaşam tarzlarının ve esnek çalışma modellerinin ön planda olduğu günümüz Avrupa’sında, katı hiyerarşik yapılara sahip askeri disiplin genç nesiller için çekiciliğini yitirmiş durumda. Yapılan kamuoyu araştırmaları ve başvuru istatistikleri; gençlerin orduyu geleceği parlak bir kariyer kapısı olarak görmediğini, aksine hayat kalitelerini kısıtlayan ve özel sektördeki imkânların çok gerisinde kalan bir tercih olarak değerlendirdiğini gösteriyor. Orduya katılımdaki bu isteksizlik, sadece askere alma süreçlerini değil, mevcut nitelikli personelin sistemde tutulmasını da zorlaştırıyor.

Başvuru sayılarının belirgin şekilde düşmesi, Avrupa’nın bütünsel savunma kapasitesini doğrudan tehdit eden bir zincirleme reaksiyona neden oluyor. En gelişmiş tanklara, savaş uçaklarına veya hava savunma bataryalarına sahip olmak, bunları sahada işletecek, bakımını yapacak ve komuta edecek yeterli sayıda ve nitelikte asker bulunmadığı sürece stratejik bir anlam ifade etmiyor. Savunma sanayisi fabrikalarında üretim hatları çalışsa bile, bu üretimlerin sahada bir caydırıcılığa dönüşmesi için gereken "insan unsuru" eksik kalıyor.

Sonuç olarak Avrupa, milyarlarca avroluk teknolojik yatırımlara rağmen insan gücü darboğazına saplanmış vaziyettedir. Genç kuşağın değer yargıları ile devletlerin güvenlik ihtiyaçları arasındaki bu derin makas kapanmadıkça, kıtanın zorunlu veya düzenli askerlik sistemine dönüş çabaları yüzeysel tedbirlerden öteye geçmekte zorlanacaktır. Avrupa’nın gelecekteki savunma gücü, yalnızca ne kadar bütçe ayırabildiğiyle değil, genç nüfusunu bu güvenlik vizyonuna ne kadar ikna edebileceğiyle şekillenecektir.

Halbuki Başkanlık sistemi ya da Cumhurbaşkanlığı hükümet sistemi ülkemizin ve siyasetimizin en az 50 yıllık hayali idi ve 2017 de ki referandumla bunu gerçekleştirdi bu millet…

Önceki dönem devlet adamlarımız olan Süleyman Demirel’in, Turgut Özal’ın, Necmeddin Erbakan hocamızın ve Alparslan Türkeş’in de hayali idi bu sistem…

Bunu herkes bilir…

Şimdi bazı aklı evveller tekrar parlamenter sistemine geçileceğini ağızlarında geveliyorlar…

Mevcut Başkanlık sisteminde (Yani Cumhurbaşkanlığı hükümet sisteminde) kısmi restorasyonlar veya bazı düzenlemelerin olma ihtimalini konuşmak başka ama iki başlı sistem olan Parlamenter (Başbakanlık hükümet sistemine) geçmeyi düşünmek hiçbir şey bilmeyecek kadar cahil ya da bu ülkeye düşman olmak demektir…

Türkiye parlamenter sistemin ne hayrını görmüştür ki onu özlesin de geriye dönsün?

İşte irtica budur…

İrtica geriye, gerideki yanlış olana dönmektir…

Doğru olan varsa geride onlara eyvallah…

Ama Türkiye ye iki başlı sistemde büyük acılar yaşatmış olan

“Başbakanlık iki başlı yönetimine” geri dönmek istemek tam bir irtica ve ülkemize büyük kötülüktür…

Bunun istenmesi veya düşünülmesi dahi zekâ yoksunluğudur…

Tekrar ediyorum ki kalın kafalar iyice idrak etsin; Mevcut cumhurbaşkanlığı hükümet sistemi üzerinde şayet noksanlıklar eksik kısımlar varsa bunlar restore edilebilir…

Bunun konuşulması farklı bir şeydir!

Ama tek başlı ve doğru bir yönetim sistemi olan genel başkanlık sisteminden geri dönüş olamaz…

Bunun hayali bile artık bu ülkede zor kurulur…

Çünkü eski parlamenter sistemin Türkiye’nin önünde nasıl bir takoz olduğunu milletimiz bizzat yaşayarak öğrenmiştir…

Evet artık “Terörsüz Türkiye’den sonra Terörsüz Suriye...” de diyebiliriz…

Geldiğimiz noktada artık sadece 40 yıldan fazladır etnik terörden çile çekmiş ülkemiz değil Suriye de terörsüz günlere kavuşacak inşallah.

Önceki gün YPG örgütü lideri Mazlum Kobani Kod adlı Ferhat Abdi Şahin PYD -ye bağlı YPG silahlı terör örgütünün kendini fesh ettiğini ve artık böyle bir örgütün bulunmadığını açıkladı…

Terörsüz bölgeye hoş geldin diyoruz …

Şimdi bir kısım aklı evvel diyecek ki

‘’ keşke Esad olsaydı da Suriye de Terör de bitmeseydi...! ‘’

Evet bunu diyenlerin olduğunu biliyoruz…

Hâla Esad’a ağıtlar yakanların varlığından da haberdarız…

Katliam da ve soykırımda Netanyahu Siyonist Çetesi ile yarışsa daha üstte kalacağını da biliyoruz…

    Bizim Esatçı dinozorların elinde tek argüman kaldı...;

‘’ Siyonist Rejimin Suriye de ki işgalleri...’’

Gören duyan da zannedecek ki Golan tepelerinin 1967’den beri yani Baba Firavun Hafız Esad zamanında değil de şimdi Eş Şara zamanında işgal edildi...!

Ya da 1973 de ki

Yom Kippur savaşından beri Suriye’nin İsrail’e kendi topraklarını kurtarmak için tek kurşun atmadığını bilmiyoruz …

Evet İsrail ara ara Suriye ye vuruyor hatta Golan tepelerinin işgali yani Esad rejimi zamanı kadar olmasa da ufaktan ufaktan işgal ettiği yerlerde oluyor ama durun hele bir iç cephesini tahkim etsin Suriye ve hatta Türkiye...

O toprakları da fazlasını da , Kudüs’ü de tüm işgal altındaki toprakları da nasıl geri alacaklar göreceksiniz inşallah…

Tabi aynı taife inanmaz yine buna...

Doğru ya!

Onlar Esad’ın devrileceğine de,

Şam Emevî’ye Camiinde namaz kılacağımıza da inanmıyorlardı...!

Şimdi de Kudüs ün ve Mescid-i Aksanın da hürriyetine kavuşacağına inanmıyorlar...

Çünkü içleri el vermiyor...

Sadece ihanet içerisinde değiller aynı zamanda eziklerde...!

Fakat ne acı ki kimi Müslümanların ağızlarından sevgi, şefkat, dostluk, kardeşlik, birlik ve bütünlük gibi kelimeler neredeyse hiç dökülmüyor. Sözleri dayanaksız iddialardan, suçlamalardan, ithamlardan ve tartışmayı körükleyen ifadelerden ibaret kalıyor. Her meselede bir kusur buluyor, her sözün altında başka bir niyet arıyor, her Müslümanı şüpheyle karşılıyor, adeta sapacağını düşünüyorlar. Böylece kalpleri birleştirmek yerine ayırıyor, kardeşliği güçlendirmek yerine zedeliyorlar.

Allah, Müslümanlara birlik olmalarını, bölünüp parçalanmamalarını ve birlik içinde güç kazanmalarını emrederken kimileri güçlerini küfre karşı kullanmak yerine kendi kardeşlerine karşı kullanıyor. “Hep birlikte Allah’ın ipine sarılın” emri dururken, din kardeşlerinin ipini çekmeye çalışıyorlar. Müminlerin el ele vererek yükselmesi gerekirken, birbirlerinin ayağını kaydırmaya çalışıyorlar.

Allah, “Zandan çok kaçının” buyuruyor. Buna rağmen bir kısım Müslüman, Allah’ın emri gereği kardeşlerine hüsn-ü zanla yaklaşmak yerine; kalplerinde kurdukları zanları hakikatmiş gibi kabul ediyor, ardından o zanların üzerine kin ve nefret inşa ediyor. Kur’an’la öğüt veren, Kur’an’dan delil getirerek uyaran Müslümanlara bile önyargıyla yaklaşıyorlar. Bu önyargı yüzünden de anlatılmak istenileni anlamıyor; kendi zihinlerinde oluşturdukları şüpheleri doğrulayacak şekilde anlamak istiyorlar.

Çünkü insan neyi görmek istiyorsa, çoğu zaman ona bakar, neyi duymak istiyorsa, söylenen sözlerden onu seçer. Kalbi sevgiyle değil de öfkeyle dolmuş olan kimse, güzel bir sözün içinden bile kendisine kızacak bir cümle bulabilir. Peşinen düşmanlık besleyen ise nasihati nasihat değil, saldırı olarak algılar.

Kimilerinin yaptığı şey adeta bir hayat tarzına dönüşmüş: Tartışmak, cedelleşmek, fitne çıkarmak, ona buna laf yetiştirmek, insanları suçlamak ve etrafa nefret saçmak...

Oysa Müslüman, Rabbini, Resûlullah’a duyduğu sevgiyi, muhabbetle anlatmalı.  Allah için sevmeyi, Allah rızası uğruna fedakârlık yapmayı, Allah’ın yarattığı güzellikler karşısında duyduğu hayranlığı paylaşmalı. Yeryüzündeki her güzellikte Allah’ın sanatını, her nimette O’nun rahmetini, her tecellide O’nun kudretini görmeli ve gördüğü güzellikleri insanlara da göstermeli. Allah’ı ve Resûlünü anlatan, insanları Kur’an’a ve güzel ahlâka çağıran Müslüman kardeşlerine sevgi duymalı. Çünkü mümin, kardeşinin güzelliğini gördüğünde bundan rahatsız olan değil onun güzel hâliyle sevinen kişidir.

Fakat özellikle son dönemde bazı sosyal medya sitelerinde, yapılan paylaşımlarda ve yorumlarda Allah sevgisinden, Allah için sevmekten, merhametten ve kardeşlikten öyle az bahsediliyor ki. Cümleler hep öfke, nefret, suçlama ve kin taşıyor. Herkes yanlış, herkes sapmış, herkes kötü niyetli, doğru olan ise yalnızca kendileri!

Olmuyor... Onlar aşkı, sevgiyi, şefkati, merhameti, fedakârlığı, dostluğu ve kardeşliği anlatamıyorlar. Çünkü kalbinde sevgiyi büyütemeyen insanın sözlerinde de sevgi eksik kalıyor.

Sevgisizlik korkunç; her an kavga etmeye hazır, sürekli tartışan, herkese düşmanlık besleyen, kin ve öfkeyle yaşayan insanlar zamanla hakikati sağlıklı biçimde değerlendiremez hâle gelir. Öfke, insanın görüşünü daraltır, kin, basiretini örter, nefret ise aklını bulandırır. Bu yüzden kafaları karmakarışık, görüşleri puslu, hükümleri ise çoğu zaman önyargılarının gölgesinde yaşıyorlar.

Bu art niyetliler senelerce su kenarında göllenip hortumlarıyla su fışkırtarak keyif çatıyorlardı. Ne olduysa, hakkı paylaşan samimi insanların etrafındaki kalabalık yüzünden hasede kapıldılar, enaniyetleri arttı, keyifleri bozuldu. Konfor alanını mecburen terk edip züccaciye dükkânına daldılar. Fil sürüsü gibi ortalığı talan etmek de kesmiyor, camları indirmeye başladılar. Ama sonunda kırdıkları o camların parçaları, en çok kendi ayaklarını keser. Hesabı da kendileri öder.

Biz Müslümanlar kalplerimizi haset ve kinle değil muhabbetle doldurmalı; kardeşlik bağlarımızı daha da güçlendirmek için çaba göstermeliyiz. Farklılıklarımızı birbirimize karşı kullanmak yerine, ortak değerlerimiz etrafında birleşmeliyiz.

Yaşadığımız ahir zamanda fitne her taraftan saldırıyor. İnsanları birbirine düşüren, gençleri tuzağa sürükleyen, toplumların huzurunu bozan, barışı engelleyen, dünyanın dört bir yanında zulmü, şiddeti ve terörü körükleyen büyük bir fitne düzeni var. Böyle bir zamanda Müslümanın yapacağı şey, kardeşinin açığını aramak, kardeşinin niyetini sorgulamak, ona karşı cephe açmak değildir.

Asıl mesele, birbirimize karşı kılıç kuşanmak değil, küfre ve küfrün yol açtığı zulme karşı cehd etmektir. Birbirimizi tüketerek güçlenemeyiz. Kardeşimizi aşağılayarak izzet kazanamayız. Birbirimizin itibarını yok ederek İslâm’a hizmet ettiğimizi de zannedemeyiz. Düşmana karşı birleştirmediğimiz gücü birbirimize karşı tüketirsek, Allah o gücü elimizden alır.

Bugün bize düşen, kalplerimizi kinle değil imanla, dilimizi öfkeyle değil hikmetle; safımızı da birbirimize karşı değil, Allah’ın düşmanlığına ve yeryüzündeki fitneye karşı belirlemektir.

Çünkü ümmetin en büyük ihtiyacı, birbirine şüpheyle bakan kalabalıklar değil, Allah için birbirini seven, birbirinin elinden tutan ve aynı safta kenetlenebilen müminlerdir.

Allah bizi zalimlerin safında, gölgesinde ve gönlünde bulunanlardan eylemesin. Kalplerimizi ve adımlarımızı hak üzere sabit kılsın. Bâtıl değil hak uğrunda dimdik duracak bir cesaret versin. Bizi, zalimlere yakınlaştıran her sözden, her dostluktan ve her menfaatten uzak tutsun. Amin.

Orta Doğu ve Güney Asya jeopolitiği, ABD ile İran arasındaki askeri tırmanmanın ve vekalet savaşlarının bölgesel dengeleri sarstığı son derece kritik bir dönemden geçmektedir. Süper güçlerin çatışma alanına dönüşen ve klasik güvenlik şemsiyelerinin sorgulandığı bu konjonktürde; Türkiye, Pakistan ve Suudi Arabistan’ın Mekke’de bir araya gelerek imzaladığı Üçlü Savunma ve Stratejik İş Birliği Anlaşması (Mekke Savunma Paktı), İslam dünyasında ve küresel siyasette kartların yeniden dağıtılmasına yol açan tarihî bir adımdır.

Bu üç ülkenin aynı masada buluşması tesadüf değil, kusursuz bir stratejik tamamlayıcılığın sonucudur: Türkiye; NATO standartlarındaki askeri gücü, sahada kanıtlanmış savunma sanayi teknolojisi (İHA/SİHA, füze sistemleri, zırhlılar) ve stratejik derinliğiyle paktın teknolojik ve askeri omurgasını oluşturmaktadır. Pakistan; nükleer caydırıcılığa sahip tek Müslüman ülke olması, devasa kara ordusu ve Güney Asya tecrübesiyle kalkanın sert askeri gücünü temsil etmektedir. Suudi Arabistan ise muazzam finansal kaynakları, küresel enerji piyasalarındaki tekel konumu ve İslam dünyasındaki manevi liderlik iddiasıyla projenin finansal ve diplomatik motorudur. Bu sacayağı, dışarıya bağımlı olmayan müstakil bir güç odağı yaratmaktadır.

Anlaşmanın zamanlaması, tam da ABD-İran savaşının ve geriliminin tırmandığı döneme denk getirilmiştir. Washington’ın Washington merkezli taahhütlerinin istikrarsızlaşması ve İran’ın bölgesel füze/milis tehdidinin tavan yapması, Orta Doğu’daki güç vakumunu derinleştirmiştir. Bölge ülkeleri, Batı’nın güvenlik şemsiyesinin kriz anlarında koruma sağlamadığını görerek 'kendi göbeğini kendi kesme' stratejisine yönelmiştir. Suudi Arabistan bu anlaşmayı özellikle talep etmiştir; çünkü ABD’nin bölgedeki kararsız tutumu karşısında hem İran’ın ve vekillerinin (Husiler, milis gruplar) asimetrik tehditlerine karşı somut caydırıcılık kazanmak hem de güvenlik mimarisini Batı bağımlılığından kurtarıp Doğu-İslam eksenine yaymak istemiştir.

Türkiye açısından bu pakt, stratejik ve ekonomik boyutlarıyla muazzam faydalar barındırmaktadır. Türkiye; Türk savunma sanayi ürünleri için Suudi finansmanıyla desteklenen milyarlarca dolarlık yeni bir pazar elde etmekte, ortak üretim ve teknoloji transferi projeleriyle yerli sanayi kapasitesini katlamaktadır. Diplomatik olarak Ankara, Orta Doğu ve Güney Asya’nın güvenlik mimarisine doğrudan yön veren bir 'güvenlik sağlayıcı' (security provider) konumuna yükselmekte ve nükleer güç Pakistan ile finans devi Suudi Arabistan’ı yanına alarak Doğu Akdeniz’den Basra Körfezi’ne kadar elini güçlendirmektedir.

Mekke Savunma Paktı; yalnızca üye ülkeleri değil, aynı zamanda Basra Körfezi’nin stratejik limanlarını, küresel enerji geçiş hatlarını ve İslam dünyasının kutsal mekânlarını doğrudan koruma altına almaktadır. Paktın detaylı özellikleri arasında; taraflardan birine yapılan saldırının tümüne yapılmış sayıldığı 'ortak savunma taahhüdü', ortak askeri tatbikatlar, istihbarat paylaşım ağı, savunma sanayi fonu ve kriz yönetim merkezleri kurulması yer almaktadır. Anlaşmanın en büyük yararı ise, Orta Doğu’yu süper güçlerin çatışma sahası olmaktan çıkarıp bölgesel aktörlerin kendi güvenliğini sağladığı otonom bir denge mekanizması kurmasıdır.

Geleceğe yönelik ortaya koyabileceğimiz “Üçlü Denge ve Bölgesel Otonomi Teorisi” ise bize şunu göstermektedir: Küresel sistemin çok kutupluluğa kaydığı kriz dönemlerinde, bölgesel güçlerin kurduğu nükleer-teknolojik-finansal ittifaklar, küresel aktörlerin (ABD/Rusya) müdahale kapasitesini sınırlandırır. Teoriye göre; Türkiye’nin teknolojisi, Pakistan’ın nükleer caydırıcılığı ve Suudi Arabistan’ın sermayesi birleştiğinde dış müdahalelere kapalı otonom bir güvenlik kalkanı oluşmakta; bu durum çatışmaları derinleştirmek yerine bölgesel savaşları önleyen birinci derece caydırıcı mekanizmaya dönüşmektedir.

1560-1565 yıllarında Yemen beylerbeyi olan Mahmud Paşanın Kethüdalığını yaptı. Onun Mısır valiliği sırasında da yanında bulundu ve Mahmud Paşa’nın kızıyla evlendi. 1575’te Yemen beylerbeyi oldu ve dört yıla yakın bir süre Yemen’de kalarak burada 

Birçok hayır eseri meydana getirdi.

Büyük İslam Mücahidi Halid bin Velid'in kılıcını taşırdı.

Daha sonra Trablusşam beylerbeyliği ve ardından Karahisarışarki (Şebinkarahisar) sancak beyliği görevinde bulundu.

1585’te Serdar-ı Ekrem Özdemiroğlu Osman Paşa’nın 

Tebriz Seferi’ne Karaman beylerbeyi olarak katıldı. 

Hamza Mirza idaresindeki Safevi kuvvetleriyle yapılan muharebede atıyla birlikte derin bir kuyuya düşerek esir alındı ve Alamut Kalesi’ne hapsedildi… 

1590 da Osmanlı-Safevi Antlaşması sonrasında serbest bırakılarak İstanbul’a döndü. 

Aynı yıl Kıbrıs beylerbeyiliğine, iki sene sonra 1592 Şubat’ında 

Trablusşam, 1594 yılında Şam beylerbeyi olan Murad Paşa, 

1595’te Diyarbekir beylerbeyliğine getirildi.. 

1593’te başlayan ve devam eden Avusturya savaşlarına 

Diyarbekir beylerbeyi olarak katıldı. 3. Mehmed Han önderliğinde meydana gelen 26 Ekim 1596 Haçova savaşında Çağalazade Sinan Paşa ve Kırım Hanı Fetih Giray ile birlikte öncü kuvvetler içinde yer alarak büyük yararlılık gösterdi.

Sultan 1.Ahmed Han dönemi 1605 yılında dördüncü vezirliğe getirildi. Uzun süreden beri Avusturya savaşlarında bulunduğundan kendisine Vezir-i Azam Lala Mehmed Paşa tarafından Macaristan serdarlığı verildi. Serdarlığı sırasında Budin ve Belgrad kalelerinin muhafazasını sağladı.

Yavuz Sultan Selim zamanı,1516 da Şeyh Celal'ın Bozok (Yozğat)'da ağır vergileri bahane ederek aşiretinden 20 bin alevi Türkmen köylüsü eşkıya ile başlattığı Anadolu’da Celali isyanları devam ediyordu. Anadolu’nun değişik bölgelerinde 10'ar, 20'şer hatta 30'ar bin kişilik ordular halinde girdikleri yerleri yakıp yıkarak Müslümanlar katlediliyordu.

100 yıldır Anadolu’nun çeşitli yerlerinde devam eden bu isyanlar;

11 Aralık 1606 da bu defa Veziriazamlığa Kuyucu Murad Paşa tayin edildi. Belgrad’dan İstanbul’a dönen Murad edildi. Celaliler’e karşı hazırlık yapmaya başladı ve ilk hedefi Suriye bölgesinde isyan eden Canbolatoğlu Ali Paşa oldu...

Temmuz 1607 de harekete geçen Murad Paşa geçtiği bölgelerdeki asileri ortadan kaldırarak ilerlemeye başladı…

İlk olarak Adapazarı civarında eşkıyalık yapan Parmaksız lakaplı şahsı ve etrafındakileri dağıttı. Bursa ve havalisini tehdit eden Kalenderoğlu’na Ankara sancakbeyliğini vererek kendi tarafına çekti ve Orta Anadolu’da sükuneti sağladı. Ardından Canbolatoğlu Ali paşa üzerine yürüdü…

Konya’ya ulaştıktan sonra eski Celali Saraçoğlu’nu, Adana yöresinde faaliyet gösteren ve Canbolatoğlu ile ittifak halinde olan Cemşid'i ve birçok asi grubunu ortadan kaldırdı…

Canbolatoğlu’nun Bakras Boğazı’nda mevzilenerek kendini beklediğini öğrenen Murad Paşa, eski bir Celali olan 

Maraş Beylerbeyi Zülfikar Paşa’nın da orduya katılmasının ardından İskenderun havalisindeki Beylan boğazından geçerek Oruç ovasına indi.

23 Ekim 1607 günü meydana gelen savaşta Murad Paşa, 

Lübnanlı Dürzi lideri Manoğlu Fahreddin ile birlikte hareket eden Canbolatoğlu’nun Belen geçidinde kıstırdığı ordusunun tamamını kılıçtan geçirip yok etti. 

Lübnan Emiri Manoğlu Fahreddin Dürzi kabileleri firar etti. Canbolatoğlu ise önce Kilis’e, oradan Halep’e kaçtı. 

Burada tutunamayacağını anlayınca maiyetiyle birlikte İstanbul’a gelerek 1.Ahmed Han'a teslim oldu… Murad Paşa, Canbolatoğlu’nun kaçan kuvvetlerini takip ve imha ederek Halep’e girdi ve kışı burada geçirdi..

Ardından merkezden İran üzerine sefer düzenlemesi için 

bir ferman aldı. Ancak kendisi gönderdiği haberciler ile 

Sultan Ahmed Han'ı ikna ederek 18 Aralık 1608 de 400 civarında 

Celali bayrağı ele geçirmiş olarak İstanbul’a döndü ve büyük merasimlerle karşılandı…

1. Ahmed Han, Veziriazam Kuyucu Murad Paşa’nın İran üzerine yürümesini istiyordu. Kuyucu Murad Paşa ise geride kalan asileri tamamen ortadan kaldırmak niyetindeydi. Bu niyetini padişahtan da gizleyerek Haziran 1609 da İran üzerine sefer olacağı gerekçesi ile Ordu’yu Üsküdar’da topladı… 

Esas amacı asileri sefer bahanesiyle davet edip onları ortadan kaldırmaktı. Aydın civarında isyan eden Yusuf Paşa sadrazam'ın davetine uyup 

Üsküdar’a gelerek orduya katıldı. Bu arada Murad Paşa, Zülfikar Paşa’yı daha önce İçel sancağını verdiği, sonradan asi olan Muslu Çavuş üzerine göndermişti. Zülfikar Paşa’nın Muslu Çavuş’u bertaraf ettiği haberini getirmesi üzerine Yusuf Paşa’yı da ortadan kaldırdı…

Kışı sefer hazırlığı ile geçiren Murad Paşa, bir yandan da Celali isyanları yüzünden Anadolu’da durma noktasına gelen sosyal hayatı canlandırmak üzere faaliyete geçti. Bunun için, adaletname neşrederek köylerini Celaliler yüzünden terkeden ahalinin tekrar yurtlarına dönmelerini sağladı.

100 yıllık Celali isyanlarını bitiren Kuyucu Murâd Paşa; gayretli, dindâr, üstün komutan, idâreci, diplomat ve devletin çıkarlarını her şeyden üstün tutan bir şahsiyete sâhipti.

Osmanlı hânedânına çok sâdıktı. Ülkesine ve milletine çok hizmeti oldu..Tecrübeli, samîmî ve ileri görüşlü olduğundan icrââtlarda tâvizsiz hareket ederdi. 

Nakşibendî tarîkatına bağlı olup, haftada Kur’ân-ı kerîm hatmeder, 

adâletten ayrılmazdı. Ancak devlet düşmanlarına karşı şiddetli ve amansızdı…

Avusturya Seferi ve Macaristan serdarlığı sırasında Haçlılara, 

İran Safevîlerine ve onların Anadolu içindeki taraftarlarına karşı 70 yıl boyunca şiddetli bir mücâdele verdi.

Onun hakkında Tarihçi İsmail Hakkı Uzunçarşılı şöyle yazmıştır; "Azim sahibi, tecrübeli, icrasında şiddetli ve amansızdı..Osmanlı Hanedanı'na pek sadıktı. Soğukkanlı olup hissiyatını saklamayı bilir, vakti gelince harekete geçip muvaffak olurdu.

Genç Sultan,1.Ahmed… kendisine "Babacığım" diye hitap etmişti."..

1516 da Osmanlı devletine karşı başlatılan bu Batıni mezhepsel isyanlar Kuyucu Murad Paşa'nın azim ve cesaret dolu bu uzun mücadelesi sonucu 1610 yıllarında büyük ölçüde bastırılmıştı…

Alevi Türkmenler katledildi, vergiler ağırdı veya haraca bağlandık gibi, İpe sapa gelmez iftiralar atılsada.. Halbuki Osmanlıda araziyi eken kişi tapulama işlemine talip olmuşsa arazinin bütün vergilerini ödemek ve aynı zamanda gerek devlete, gerekse sipahi’ye timar sahibi olarak bazı hizmetler sunmakla yükümlü bağımlı bir köylü veya raiyyet durumunda idi.. 

Tapulu topraklar, tahrir defterlerinde kayıtlı idi ve vergi gelirleri sabit idi ve bu uyğulama bütün tarımsal toprakları kapsıyordu. 

Sipahi ise; dağınık toprak parçalarını birleştirip yeni aile çiftlikleri oluşturarak tarıma açmayı tertip ve teşvik etmekle görevli kişidir.

İsyan edenler hiç duymamışmı; 

"Devlete isyan eden tek oğlum Süleyman olsa kellesini alırım" diyen Yavuz Sultan Selim Hanı.

İslam devletine isyan eden herkes ölecek yaştadır.

Kuyucu Murad Paşaya, 'kuyucu' lakabının verilmesi ise bir rivayete göre; bu asileri katlettikten sonra kuyuya doldurtması, diğer bir rivayete göre de; 1585 Tebriz seferi’nde atıyla birlikte kuyuya düşüp İranlılar’a esir düşmesidir.

9 Ekim 1609 günü Sultan Ahmed camii’nin temeli atılırken ilk kazmayı vuran devlet ricali arasında bulunan Kuyucu Murad Paşa Diyarbekirde bulunduğu, yine İrana sefer hazırlığı yaptığı

6 ağustos 1611 günü 90 yaşında vefat etti…

Cenazesi, İstanbul Vezneciler semtinde kendi yaptırdığı medresesi yanındaki türbesine defnedildi..ALLAH(c.c) bu azim sahibi şanlı komutanımıza gani gani rahmet eylesin.

17 Ağustos depremini Adapazarı’nda yaşadım. Resmi rakamlara göre deprem bölgesinde 17 bin 733 vatandaşımız vefat etti o felakette. Bazı yerlere kurtarma ekiplerinin ulaşması günler sürdü, enkaz kaldırma çalışmaları aylarca devam etti. Şehir ağır kokudan aylarca arınamadı. İnsanlar senelerce prefabrik konutlarda yaşadı.

6 Şubat 2023 tarihinde ise dünyanın en büyük afetlerinden biri yaşadık, 53 bin insanımızı kaybettik. Büyüklükleri 7,7 ile 7,6 olan Kahraman Maraş merkezli deprem, 11 ilde on binlerce binayı yerle bir etti.

Ne dondurucu soğuk ne kar ne de geceleri çöken zifiri karanlık oradaki yardım ekiplerine engel oldu. Binlerce kurtarma ekibi, gönüllü insanlar ve sivil toplum kuruluşları aylar boyu canhıraş bir uğraş verdi.

11 ilimizden totalde yaklaşık 5 milyon ton enkaz kaldırıldı. 455 bin konut yapıldı. Nüfus bakımından Litvanya, yüzölçümü bakımından Bulgaristan kadar alan yeniden inşa edildi.

“Hükümet bu enkazın altında kalır, bunlar enkazı kaldıramaz, evleri inşa edemezler’ deyip ellerini ovuşturarak bekleyenler oldu o günlerde. Bazıları deprem bölgesinde acıyı değil, kendilerini görünür kıldılar. Depremzedelerin yarasını fotoğraf fonu olarak kullanan kimi 'Deprem turistleri' için deprem bir felaket değil, birkaç fotoğraflık siyasi fırsat oldu. Deprem bölgesinde Kızılay çadırı önünde mikrofonlara "çadır yok" diyerek kendince algı operasyonu yapan, üç sene sonra bölgeye giderek, ‘Deprem bölgesini yalnız bırakmayacağız’ diyen muhalefet liderleri gibi…

Bugün insanlar TOKİ’nin inşa ettiği evlerine yerleşiyorlar. Şunları söylüyor Hataylı depremzede Sıtkı Yılmaz, "Evimizi görünce çok heyecanlandık. Gerçekten çok güzel ev yapmışlar. Cumhurbaşkanımız hangi sözü verdiyse yerine getirdi. O deprem turistleri 'yapamaz' diyorlardı. Gelip, buyursun görsünler.”

Yeni evlerinde yapılan röportajda, "Hiçbir zaman umudumuzu yitirmedik. Evlerimizin teslim edileceğine emindik. 30 yıl oturduğum evimde doğalgaz yoktu. Cumhurbaşkanımıza lâf edenler gelsin bu evleri görsünler. Öyle konuşmakla bu işler olmaz" diyordu Hataylı Emine Alkaç.

Adeta bir ‘şantiye şefi’ gibi kapsamlı bir koordinasyon, büyük bir azim ve kararlılıkla üç senedir gece gündüz demeden çalışan Çevre, Şehircilik Bakanı Murat Kurum, Dirençli Şehirler Programında yaptığı konuşmada şunları söylüyordu:

“Bu acı hepimizin hafızasına kazındı. Ama biz o en uzun gecede bile umudumuzu kaybetmedik. 650 bin yardım görevlisi, lojistik çalışanı ve arama kurtarma personeliyle sahadaydık. 200 bin mimar, mühendis ve işçiyle tek yürek olduk. Fedakâr insanlarımızın emeği karanlık anlarımızda ışık oldu. Devlet ve millet el ele verdi; asrın dayanışmasını asrın inşa seferberliğine dönüştürdük. Hatay, Kahramanmaraş, Adıyaman, Malatya başta olmak üzere 11 ilimizi siz belediyelerimizin de desteğiyle tarihi kültürel yerleri de dahil olmak üzere ayağa kaldırdık."

"Okullar, camiler, çarşılar inşa ettik. Meseleye hep bütüncül baktık, "Meydanlar şehirlerin kimliğidir." dedik, her şehrimize meydanlar yaptık. Tarihi yapılar üzerinde titizlikle çalıştık. En önemli hedefimiz ise vatandaşımızın bir an önce başını yuvasına sokmasıydı. Onun için tüm bu çalışmaları yaparken üretim hızımızı saatte 23, günde 550 konuta ulaştırdık. 27 Aralık 2025 itibarıyla 11 ilimizde toplam 455 bin konut ve iş yerini tamamlayarak hak sahibi vatandaşlarımıza teslim ettik… İnşa çalışmamızın her aşamasında çevremizi koruyarak adım attık. Enkaz atıklarını yeniden değerlendirmek için devasa bir geri dönüşüm merkezi kurduk; atıkları dönüştürdük, dönüştürüyoruz…”

Her dönem acıdan ve zor durumdan siyasi rant çıkarma peşinde koşan, oturduğu yerden ahkâm kesip fitne fesat üreten, olumsuzluğu destekleyen, kin, nefret ve haset kusan ekibi ise çok iyi tanıyoruz artık.. Kötülüklerinin doğaçlama olmadığını, arka plânı olduğunu biliyoruz.

Deşifre oldular; o günlerde, “Devlet yok, Ahbap var” çığlıkları atanların, ellerini asla taşın altına sokmamış olduklarını gördük. Üstelik o süreçte Ahbap hakkında şeffaflık iddiaları tartışılırken, devlet kurumlarını peşinen mahkûm edip tek bir yapıyı sorgulanamaz ilan etmenin ne kadar sakıncalı olduğunu gördük. Devleti eleştirmek kolaydı; asıl mesele, o enkazın altından bir taş kaldırabilmekti. Meğer bazıları devletin yokluğunu değil, devletin varlığını kabullenmek istemiyormuş.

İnsanız unutuyoruz, Son deprem, hafızamızı yeniden tazeledi. Devletimizin şefkatli eli, şükürler olsun ki bugün afet bölgesine çok daha hızlı ulaşıyor; bütün imkânlarını seferber ediyor, dört dörtlük bir organizasyonla yaraları sarmak için çalışıyor. Bakın kaç deprem yaşandı, kaç şehir yeniden kuruldu... Allah esirgesin; yine olsa, yine yaralar sarılır, yine şehirler ayağa kaldırılır.

O gün “Devlet yok” diye bağıranlara bugün söylenecek en sade cevap belki de şu: Devlet var. Hem de en zor günlerde, en ağır yüklerin altında, milletinin yanında.

Depremin hemen ardından canla başla enkaz başında çalışan bütün arama-kurtarma görevlilerimizden, elindeki imkânları hiç düşünmeden seferber eden bütün vicdanlı insanlarımızdan Allah razı olsun. Ülkemizi her türlü afetten korusun, birliğimizi ve dirliğimizi daim eylesin.

Böyle zamanlarda insan, yalnız olmadığını bilmenin ne büyük bir nimet olduğunu daha iyi anlıyor. Devletine güvenmek, ihtiyaç anında yanında olacağını bilmek müthiş bir şey. Allah devletimize zeval vermesin. Çünkü biz biliyoruz: Devlet var!

Ünlü İngiliz bilim adamı Chandra Wickramasinghe, aldığı eğitimle ilgili şöyle bir itirafta bulunuyor:

“Bir bilim adamı olarak aldığım eğitim boyunca, bilimin herhangi bir bilinçli yaratılış kavramı ile uyuşamayacağına dair çok güçlü bir beyin yıkamaya tabi tutuldum. Bu kavrama karşı şiddetle tavır alınması gerekiyordu. Ama şu anda, Tanrı’ya inanmayı gerektiren açıklamaya karşı olarak öne sürülebilecek hiçbir argüman bulamıyorum…”

Allah’ı ve tüm kâinatı saran muhteşem sıfatlarını takdir edememek, insanlardaki ümidi, neşeyi ve iyimserliği yok ediyor. Zorluk yükleyeceğini zannederek dini yaşamaktan kaçınıyor ancak birçok insan daha dünyada iken azap içinde yaşıyor.

Gazete ve dergilerde genç görünmek ve sağlıklı olmak için karamsar olmamak, öfkelenmemek, hoşgörülü olmak, stres ve depresyondan uzak kalmak gibi tavsiyeler verilir. Genelde tavsiyeler arasında yoktur ama bunlar ancak hak dinin gerçek anlamda yaşanmasıyla mümkündür.

İslam, insanın fıtratındadır, ruhsal yapısına uygundur. Önyargısız batılı psikologların, “doğal dinsel işlev, dini eğilim ve duygu, dini inanç tohumları, insiyaki temayül, dini potansiyel” adını verdikleri kavramlar, İslam inancındaki fıtrat prensibiyle açıklanabilir.

Hayatın gerçek lezzeti, insanın fıtratına uygun yaşamasında saklıdır. İnsan, yaratılışına yerleştirilen ölçülere göre yaşadığında iç dünyasında bir denge, bir huzur ve anlam duygusu hisseder. Çünkü kalp, ruh ve beden aynı istikamette ilerlediğinde insan kendini tamamlanmış hisseder. Fakat fıtrata aykırı bir hayat, dışarıdan ne kadar cazip görünse de içten içe insanı yorar. Bu uyumsuzluk zamanla endişe, korku, panik ve derin bir huzursuzluk olarak kendini gösterir. İnsan, neyi eksik olduğunu tam olarak isimlendiremese de içindeki boşluk büyür. Halbuki fıtrata uygun bir hayat, sadece doğru olanı yapmak değil; aynı zamanda insanın kendi hakikatine dönmesidir.

Mümin, tüm kuvvet ve kudret sahiplerinin üzerinde olan Allah’a hissettiği güven sebebiyle, en zor zamanlarda bile umudunu güçlü tutar. Hep umutlu olabilmek, stres ve sıkıntıların tahribatına karşı korunan, mutlu bir hayat demektir. İnanan insan, sahip olduğu nimetlerin Allah katından bir lütuf olduğunun bilincinde, şükürle yaşar. Yani müminin mutlu olmak için dünyevi nimetlere ihtiyacı da yoktur.

İslamiyet pırıl pırıl aydınlık bir dindir. Kur’an nurdur, Allah’ın Elçisi’nin (asm) yolu ışıl ışıl aydınlıktır; o yol insanı karanlıklardan aydınlığa çıkarır.

Kalp ışıksız kalırsa, en parlak hayat bile karanlığa döner. Peygamberimiz’in (asm) bu husustaki uyarısı çok açıktır: “Kul bir günah işlediği zaman kalbinde siyah bir nokta oluşur. Bundan vazgeçip tevbe ve istiğfar ederse kalbi parlar. Günaha devam ederse siyah nokta artar ve sonunda tüm kalbini kaplar.” [Tirmizî, Tefsîru’l-Kur’ân, 83]

İnsana sevgiyi, şefkati, özveriyi, merhameti, dostluğu, vicdan kullanmayı, âdil olmayı öğreten dindir. İnancı olmayan insanın vicdanı boğulur. Kur’an’ın tarif ettiği güzel ahlâk yaşanmadığı içindir ki, bugün yeryüzüne kötülük, karamsarlık, bireysel ve toplumsal huzursuzluk, olumsuzluk, maddi-manevi kayıp hâkim olmuştur.

Dini yaşamaktan kaçınarak, nefsin bencil tutkuları peşinde koşmak aslında görünmeyen bir azabın kapısını aralamaktır. Çünkü nefis, doyduğunu sanan ama asla doymayan bir istekler zinciridir; her elde ettiğinden sonra daha fazlasını ister, insanı geçici hazların peşinde yorar ve nihayetinde içten içe tüketir.

Halbuki insan, sadece bedenden ibaret değildir. Ruh ve beden, Allah tarafından bir denge içinde, anlamlı bir hayat yaşayabilsin diye yaratılmıştır. Bu denge, dinin rehberliğiyle korunur. Dinin yaşandığı bir hayata göre ayarlanmış ruh ve beden, fıtratına uygun şekilde beslendiğinde huzur bulur; fakat bu ölçülerin dışına çıkıldığında insan, fark etmeden hem maddi hem manevi bir yıpranmanın içine sürüklenir. Bu yıpranma çoğu zaman anlık hazlarla örtülse de, geride derin bir boşluk ve huzursuzluk bırakır. Telafisi ise her geçen gün daha da zorlaşır. Nitekim nasıl ki benzinle çalışan bir otomobile mazot konulamazsa, insan da yaratılış gayesine aykırı bir hayatla gerçek huzuru bulamaz.

Beyinleri berraklaştıran, insanları izledikleri karelere daha duyarlı hale getiren, yalnızca inançtır. İnsan, ışığını kaybettiğinde değil, o ışığı nerede aradığını unuttuğunda karanlıkta kalır. Ve insan, ışığını ancak doğru yerde aradığında yeniden aydınlanır.

Bediüzzaman şöyle der özetle: “İman hem nurdur hem kuvvettir. Hakiki imanı elde eden insan, o nurla yolunu bulur; o kuvvetle hayatın ağırlığını taşır.” (23. Söz)

Elif Emel Bayraktar

Zafer Bilim ve Araştırma Dergisi, Ağustos

Uluslararası ilişkilerde “ticaret yolları” hiçbir zaman sadece konteyner veya tren vagonlarından ibaret olmadı. Bugün Türkiye, Irak, Katar ve Birleşik Arap Emirlikleri arasında mutabakatı sağlanan 1200 kilometrelik Kalkınma Yolu Projesi (Development Road), Asya ile Avrupa arasındaki ticaret haritasını baştan çizen jeostratejik bir hamledir. Basra Körfezi’ndeki Büyük Faw Limanı’ndan başlayıp Irak’ı güneyden kuzeye kat ederek Türkiye üzerinden Avrupa’ya uzanan bu devasa otoyol ve demiryolu koridoru, küresel tedarik zincirinde yıllardır süregelen bağımlılıkları kökten sarsmaktadır.

Projenin güzergâhı stratejik bir titizlikle kurgulanmıştır: Basra’daki Büyük Faw Limanı’ndan giren yükler; Zübeyr, Nasıriye, Necef, Kerbela, Bağdat, Samarra, Kerkük ve Musul hattını takip ederek Ovaköy / Fişabur sınır kapısından Türkiye’ye ulaşmaktadır. Türkiye içinde ise Mersin, Gaziantep, Ankara ve İstanbul bağlantıları üzerinden doğrudan Avrupa demiryolu ve karayolu ağına entegre olmaktadır. Süveyş Kanalı üzerinden yapılan deniz taşımacılığı yaklaşık 35-45 gün sürerken, Kalkınma Yolu sayesinde Çin ve Hindistan’dan çıkan mallar Avrupa pazarlarına sadece 20-25 günde ulaşabilecektir.

Neden bu proje küresel dengeleri bu kadar sarsıyor? Cevap açık: Hürmüz Boğazı ve Süveyş Kanalı gibi jeopolitik fay hatlarına doğrudan alternatif oluşturması! Yıllardır Basra Körfezi’nin tek çıkış vanası konumunda olan Hürmüz Boğazı, İran’ın askeri ve siyasi tehditleriyle her an kapanma riski taşıyan bir darboğazdır. Kızıldeniz’deki Husi saldırıları ve Süveyş’teki tıkanıklıklar da eklendiğinde, Kalkınma Yolu deniz taşımacılığındaki jeopolitik riskleri devre dışı bırakan karasal bir emniyet supabı olarak öne çıkmaktadır.

Lakin burada gözden kaçırılmaması gereken en kritik dinamik İran’ın durumudur. Kalkınma Yolu, Çin’in Kuşak ve Yol İnisiyatifi kapsamında İran üzerinden geçen koridorları ve Çabahar Limanı projesini işlevsiz bırakmaktadır. Tahran yönetimi, Irak’ın kuzey-güney ekseninde Türkiye ile doğrudan bağlanmasını kendi bölgesel nüfuzuna (Şii Hilali stratejisine) ve Doğu-Batı ticaretindeki tekelci konumuna indirilmiş ağır bir darbe olarak görmektedir. İran’ın devre dışı kalması, bölgedeki ekonomik ağırlık merkezini Tahran’dan Bağdat-Ankara hattına kaydırmaktadır.

Tam da bu aşamada akıllara şu soru takılıyor: İmzalar atılırken Irak Ulaştırma Bakanı Rezzak Muheybes es-Sadavi veya bazı yetkililer neden imza süreçlerinde tereddüt yaşadı ya da masada pürüzler çıktı? Erbabı bilir ki Irak siyaseti tek parça değildir. Irak hükümeti içindeki İran’a yakın siyasi bloklar ve milis grupları (Haşdi Şabi kanadı), İran’ın baypas edilmesinden rahatsız oldukları için projeye sürekli ayak sürmüş; finansman, egemenlik hakları ve bölgesel kontrol argümanlarını öne sürerek süreci geciktirmeye çalışmışlardır. Bağdat’taki mezhepsel ve siyasi dengeler, imza süreçlerinde diplomasi trafiğinin en zorlu virajını oluşturmuştur.

Peki, Avrupa Birliği’nin (AB) bu dev projeye yaklaşımı nedir? Avrupa, Çin’in Kuşak ve Yol projesine alternatif olarak Hindistan merkezli IMEC (Hindistan-Orta Doğu-Avrupa Koridoru) projesini desteklemekteydi. Ancak Gazze’deki savaş ve Orta Doğu’daki güvensizlik nedeniyle IMEC rafa kalkma noktasına gelince, AB mecburen gözünü Kalkınma Yolu’na çevirmiştir. Avrupa, Rusya-Ukrayna savaşı nedeniyle Kuzey Koridoru’nu yitirdiği için Yeşil Mutabakat uyumlu, güvenli ve hızlı olan Kalkınma Yolu’nu tedarik zincirinin yeni omurgası olarak planlarına dâhil etmeye başlamıştır.

Geleceğe yönelik ortaya koyabileceğimiz “Avrasya Dijital ve Endüstriyel Entegrasyon Kalkanı Teorisi” ise bize şunu gösteriyor: Kalkınma Yolu yalnızca bir ulaştırma projesi değil; fiber optik veri hatları, akıllı lojistik merkezleri ve sanayi koridorları üzerinden Doğu ile Batı arasındaki dijital veri ve yüksek teknoloji akışını güvenceye alan yeni bir jeopolitik kalkandır. Teoriye göre; bu koridor tamamlandığında İran ve Suudi Arabistan gibi geleneksel ticaret rotası tutucuları pasifleşecek, Türkiye ve Irak ikilisi Avrasya’nın yeni dijital ve endüstriyel üretim üssü haline gelecektir. Karşılıklı ticari ve teknolojik bağımlılık, bölgedeki terör ve istikrarsızlık odaklarını sönümleyerek güvenlik üreten bir mekanizmaya dönüşecektir.

Sonuç olarak; Hürmüz’ün risklerini pasifize eden, İran’ı baypas eden ve Avrupa’yı Asya’ya kestirmeden bağlayan bu proje, 21. yüzyılın en büyük jeopolitik satranç hamlelerinden biridir.

Kar tavuğu yılın büyük bölümünü soğuk, rüzgârlı ve karlarla örtülü bölgelerde geçirir. Bu çetin ortamda hayatta kalabilmesi için ona birçok özellik verilmiştir. O, mevsimin dilini konuşan canlılardan biridir. Yazın toprağın, kışın karın rengine bürünerek hayranlık uyandıran bir kamuflaj sergiler.

En ilginç özelliği kış aylarında tüylerinin tamamının beyaza dönüşmesidir. Kışın dağları örten beyazlık, kar tavuğunun tüylerine de yansır. Ona, karlar arasında fark edilmeden yaşayabilmesi için özel bir koruyucu elbise giydirilmiştir. Böylece karların arasında adeta görünmez olup, hem düşmanlarından korunur hem de yaşadığı çevreyle mükemmel bir uyum yakalar. Yaz geldiğinde ise tüylerinin rengi kahverengi ve gri tonlarına bürünür. Bu sayede kayalık arazilerde yine gizlenebilir. Mevsimlere göre değişen bu mucizevî kamuflaj, onun hayatını sürdürebilmesi için büyük önem taşır.

Tabiatta gördüğümüz bu uyum örnekleri, Allah’ın hikmetli yaratmasıyla canlılara yardımını ne güzel gösterir.

Kısacası; kar tavuğunun tüylerinin rengi, ayaklarının yapısı, vücut sıcaklığını koruma sistemi ve davranış biçimleri aynı amaca hizmet ediyor; hayatını devam ettirmek. Birbiriyle böylesine uyumlu özelliklerin tesadüflerin ürünü olduğunu söylemek, bir saatin parçalarının rastgele birleşerek zamanı gösterdiğini söylemek gibi anlamsızdır. Kar tavuğuna verilen bütün bu özellikler, tesadüflerle açıklanamayacak kadar uyumlu ve amaçlıdır.

Kar tavuğunun hayatına dikkatle bakıldığında, tabiatta hiçbir şeyin başıboş bırakılmadığı daha iyi anlaşılır. Çünkü onun hayatını mümkün kılan her detay, diğer detaylarla kusursuz bir uyum içindedir. Burada sadece bir kuş değil, ihtiyaç ile imkânın, çevre ile canlının, koruma ile korunmanın kusursuz bir ahengi vardır. Bu ahenk, insanı ister istemez şu soruya götürür: Bu kadar hassas dengeler, böylesine isabetli özellikler, çözümler ve şaşırtıcı ahenk tesadüfen ortaya çıkabilir mi!?

Elbette hayır.

Tabiatı, bir kitabı anlamaya çalışır gibi okuyanlar için kar tavuğu, pek çok mânâlar gösterir. Tüm kâinatta olduğu gibi, yüksek dağların sessizliğinde de akıl sahibi insana önemli hakikatler fısıldanır. İnsan çoğu zaman karla kaplı zirvelere baktığında o azametli dağları görür ve kalbi ürperir. Halbuki o büyük mahluklarını yaratan Allah (cc) oralarda bir kar tavuğunu bile ihmal etmeyen rahmetini de gösterir. Ve müminin kalbi her tefekkürde haşyet ve rahmet, korku ve ümit arasında Rabbine muhatap olur.

Dağların beyaz derinliği içinde yaşayan bu mütevazı kuşu görebilmek için dikkatle bakmak gerektiği gibi, yaratılıştaki hikmeti ve rahmeti görebilmek için tefekkürle bakmak gerekir.

Bakışı hikmet, susması tefekkür olan müminlerden olmak duasıyla.

Zafer Bilim ve Araştırma Dergisi, Ağustos

İnsan, kendi değerinin farkında olmalı; sevgisini, emeğini ve vaktini, değersizleştiren yerlerde tüketmemeli. Her kapıyı hep açık tutmak erdem değildir bazen. Çünkü bazı şeyler, insanın huzurunu yavaş yavaş eksiltir. Bu yüzden kişi, kırıldığı yerde susmayı, yorulduğu yerde durmayı ve bitmesi gereken şeyleri vakti geldiğinde bitirmeyi bilmeli. Zira kendine saygı duymak, bazen gitmeyi göze alabilmektir.

Sürekli vermek, insanın içindeki gücü ve huzuru fark ettirmeden tüketir. Çünkü insan yalnızca fedakârlık yaparak değil, değer görerek de ayakta kalır. Hep anlayan, hep alttan alan, hep sabreden taraf olmak bir süre sonra gönülde ağır bir yorgunluğa dönüşür. İnsanın ruhu, sadece yük taşımak için yaratılmamıştır.

Sürekli tahammül etmek de böyledir. Elbette sabır kıymetlidir; fakat sabır, insanın kendini yok sayması değildir. Her kırgınlığı içine atmak, her yanlış davranışı sineye çekmek, zamanla insanın kendi değerini unutmasına sebep olur. Çünkü bazı suskunluklar huzur getirmez; sadece insanı içten içe tüketir.

Kırmaktan çekinip kırılmamak için sürekli susmak da görünmeyen bir yorgunluk bırakır kalpte. İnsan bazen konuşmadığı her cümleyi içinde taşır. Söyleyemediği kırgınlıklar birikir, birikir ve sonunda sessiz bir mesafeye dönüşür. Oysa nezaket, insanın kendi kalbini incitmesine dönüşmemelidir.

Sürekli hüsn-ü zan etmek de insanı yorar. Her davranışa iyi bir anlam yüklemeye çalışmak, her hatayı mazur görmek, her kırgınlığı “belki de öyle demek istemedi” diye açıklamak… Bu bir yere kadar güzeldir. Fakat insan gerçeği görmekten kaçtıkça kendini yormaya başlar. Çünkü kalp, hep iyi niyetle ayakta durabilir; ama sürekli hayal kırıklığını taşımakta zorlanır.

İnsan merhametli, anlayışlı ve güzel niyetli olmalı elbette. Ama bütün bunları yaparken kendi kalbini yok saymamalı. Çünkü insan, kendine karşı da adil olmak zorundadır.

İnsanı hayatında en çok yoran şey, bazen yükler değil, insanlar. Birini kaybetmemek için kendinden taşacak kadar verdiğinde, aslında fark etmeden kendinden eksilmeye başlıyorsun. Ve bir bakmışsın, tutmaya çalıştığın şey dururken, sen yavaş yavaş kendinden uzaklaşmışsın.

Fazla anlayış değersizleşmeye, fazla affetmek alışkanlığa, sürekli alttan almak ise görünmez olmaya dönüşüyor.

Sen susmayı seçtikçe, karşındaki konuşmanın sınırını kaybediyor.

Sen toparlamaya çalıştıkça, o dağıtmaktan vazgeçmiyor.

Ve en acısı da şu: İnsan en derin yarayı, en sevdiklerinden alıyor.

Günün sonunda şunu öğrendim ki:

Herkes kalbime aynı mesafede durmayı hak etmiyor, herkes aynı yerden seslenmiyor bana.

Tadımı kaçırmaya, içimdeki neşeyi ağır ağır soldurmaya, huzuruma gölge düşürmeye, günümün ışığını kısmaya, kalbimdeki şevki damla damla tüketmeye çalışan insanlardan uzaklaşmayı seçtim. Ve huzurumu da kimseye emanet etmemeyi…

Birini kaybetmemek uğruna kendinden vazgeçmek, kazanmak değil; en büyük kayıptır.

Sevgi insanı eksiltmez çoğaltır.

Eğer eksiliyorsan, orada sevgi değil alışkanlık vardır.

Evet, bu kâinatta bir toz zerresiyiz. Ama bu, kendimizi hiçe saymak demek değil.

Aksine, bu kısa ömrün, bu emanet kalbin kıymetini bilmek demek.

Ölüm var! Vakit en büyük nimet. O vakti, kalbimizi hoyratça harcayanlar için tüketmek büyük israf…

Artık hayatımda bir ölçüm var:

Varlığıyla içimde bahar açtıran, omuzlarımdan yük alan, kalbime huzur bırakan insanlar; onlar kalsın.

Yokluğuyla hayatımdan hiçbir şey eksiltmeyen, yokluğu boşluk oluşturmayanlar hayatımdan çıksın.

Şükür ki Allah beni bulunduğum yerden çıkarıp Kendisine yöneltti. Bu bir kopuş değil, kaderin bana açtığı kapıydı. Anladım ki her şey O’nun takdiriyle yer değiştiriyor, her yol O’nun dilemesiyle açılıyor. Allah ne dilerse en hayırlısı odur. O, kulunun yolunu açmak isterse insanları, imkânları ve menzile ulaştıracak sebepleri de birlikte yaratıyor.

Kalkmak için yola düşen insan, yalnız kalmaktan korkmaz. Çünkü onun en büyük kalabalığı, hakikatin sesini taşıyan en sadık yoldaş olan vicdanıdır. Kalabalıkların gürültüsü susar, dostlar birer birer dağılır; fakat vicdanın sesi insanın içinde yaşamaya devam eder. Hak yolda yürüyen için bu ses, binlerce omuzdan daha güvenli bir dayanak, binlerce dosttan daha sadık bir arkadaştır.

Yolu da umudu da belirleyen Rabbimiz! İnsan bazen karanlıkta kaldığını zannetse de, Sen hiç ummadığı anda gönlüne bir kapı aralar,  yeniden ışık verirsin… Kalbimizi şaşkınlıkta bırakma, bizi ümitsizliğe düşürme. Bize, gördüğümüzde Seni hatırlatan,  Seni unutturmayan hakîki dostlar nasip et. Bizi rızana çıkan yollara yönlendir, gönlümüze inşirah ve hayırlı bir istikamet ver.

Elif Emel Bayraktar

Yeni Dünya Dergisi, Temmuz

21 Temmuz 1922'de İttihat ve Terakki Partisi'nin üç Paşasından biri olan Cemal Paşa 2 yaveri ile birlikte Gürcistan Tiflis’te hala kimin tertip ettiği tam olarak çözülememiş bir suikast sonucu öldürüldü.

Tiflis’te iken, Rusların kendisi hakkındaki olumsuz düşüncelerini -Afganistan politikaları nedeni ile- gidermeye çalışan Cemal Paşa, 9 Temmuz 1922’de -kendisi gibi bir ittihatçı olan- Mustafa Kamal Paşa'ya bir mektup yazarak, o sıralarda gerginleşen Ankara-Moskova ilişkilerinin düzeltilmesini, Enver Paşa’yla bir ilgisinin olmadığının ilanını ve Afganistan meselesini görüşmek üzere Ankara temsilcisi Ali Fethi (Okyar) Bey’le Kars veya Trabzon’da buluşmayı önermişti.

Mektubuna cevap beklerken de, Osmanlı Devleti’nin Moskova Büyükelçisi Ahmet Muhtar Paşa’nın Tiflis’teki temsilcilik binasına gidip geliyordu..

21 Temmuz 1922’de, saat 22.30 civarında yaverleri Nusret ve Süreyya Beylerle bu ziyaretlerden birinden kaldıkları otele dönerken, Büyük Petro Caddesi ile Rus gizli polisi ÇEKA’nın binasının bulunduğu Yukovski Sokağı’nın köşesinde, bir otomobilden çıkan tahminen on kişilik silahlı bir grubun saldırısına uğradılar..

Önce bir el silah sesi duyulmuş, olaya müdahale etmeye çalışan Karakin Dilanyan adlı bir itfaiye neferi vurulmuştu. İkinci silah sesinde adı öğrenilemeyen bir kadın acı acı bağırarak yere yıkılmıştı.

Ardından yaylım ateşini andıran patlamalar başlamıştı. Genç yaver Mülazım Süreyya Bey, Paşa’yı korumak istemiş fakat yere serilmişti… Ardından Cemal Paşa ve Nusret Bey vurulmuşlardı.

Ensesine ve beline üç kurşun yiyen Cemal Paşa ile beş kurşun yiyen Nusret Bey derhal ölmüşler, tek kurşun isabet eden Süreyya Bey ise hastanede hayata veda etmişti.

O gece, ateş açanlardan kimse yakalanamadı. Ertesi gün Taşnak fedailerinden Karakin Lalayan ve Sergo Vartanyan isminde iki Ermeni subay tutuklandı.

Aynı gün, Cemal Paşa ve yaverlerinin tahnit edilmiş cenazeleri için Tiflis’teki Şah Abbas Camii’nde halkın, yabancı temsilcilerin ve Kızıl Ordu birliklerinin katıldığı görkemli bir cenaze töreni yapıldı.

İstanbul’da yayımlanan Peyam-ı Sabah’ın 26 Temmuz 1922 tarihli nüshasında “Cemal Paşa Katledildi” başlıklı haberde, cinayeti bir Ermeni’nin gerçekleştirdiği, fakat ayrıntılı bilginin henüz ellerine ulaşmadığı yazıyordu.

28 Temmuz 1922 tarihli The Times gazetesinde Cemal Paşa’yı Ermenilerin değil, Cemal Paşa’nın Rusya’nın nüfuzunu kırmak için - ittihatcı- Enver Paşa ile Mustafa Kamal Paşa’yı barıştırmak üzere olduğundan şüphe edilen Rus ÇEKA’sının -daha sonradan KGB diye bilinen Rusya Gizli Polisi- öldürmüş olabileceğinden söz ediliyordu..

Ermeni gazeteleri olayı üzüntü ile karşılamışlar, katilin kim olduğu belli değilken, Ermenileri suçlamanın haksızlığına değinmişlerdi. Buna karşılık Rum gazeteleri, Cemal Paşa’nın bu sonu hak ettiğini yazmışlardı.

5 Ağustosta Ankara’daki yabancı misyon şefleri ve Rus Sefiri Aralof, Başvekil Rauf (Orbay) Bey’i ziyaret etmişler, Aralof; “Cemal Paşa, Türkiye’nin büyük bir evladı ve Rus-Türk dostluğunun ateşli bir taraftarı olduğu için, teessürümüz pek derindir” demiş, bunların şiddetle takip edilerek, kırk kişinin tevkif edildiğini, muhakeme neticesinde faillerin şiddetle cezalandırılacakları hususunda teminat vermişti.

Ancak, 10 gün sonra Ankara’daki Sovyet Sefaretinde Aralof’a göre Rauf Bey, Sovyet istihbaratına göre Erzurum Mebusu Durak Bey tarafından çıkarılan şüpheli bir yangın, taraflar arasındaki ilişkilerin çok gergin olduğunu gösteriyordu..

Bunlar olurken, TBMM’nin aldığı karar uyarınca Cemal Paşa’nın kardeşi Yüzbaşı Kemal (Doğuluoğlu) Bey Tiflis’e giderek cenazeleri Kazım Karabekir’in sağladığı özel trenle Erzurum’a getirdi.

28 Eylül 1922 günü, Cemal Paşa ve yaverleri Kars Kapısı’nda, 1914’teki Sarıkamış hezimetinin mimarlarından Hafız Hakkı Paşa’nın kabri yanına sade bir törenle defnedildiler.

Aynı gün, Ermeni subaylar Lalayan ve Vartanyan’ın yargılanmalarına başlandı..

Ancak, suçlama için yeterli kanıt bulunamadığı için tutuklular kısa sürede salıverildiler. O günden bu yana tam 104 yıl geçti ve hâlâ Cemal Paşa suikastının üstündeki sis perdesi kalkmadı.

Not: Taksim Topçu Kışlası ve (İTÜ) Taksim Taşkışlası'nda -Sultan Abdulhamid'in emri ile kurşunu olmadığından silah bırakmış olan- 5000'den fazla Osmanlı askerinin katledildiği, 31 Mart kanlı cuntasının liderleri Mahmut Şevket Paşa, Enver Paşa, Talat Paşa, Mithat Paşa ve kanlı cunta günü kendi silah arkadaşları olan Osmanlı askerini katlederken geberen yaklaşık kırk cuntacı asker, Çağlayan Adliyesi yanında bulunan Abidei Hürriyet anıtındaki cehennem çukurundadırlar. Enver'in taklı ve kemerli mezarı hemen E-5 yolu  bitişiğindedir..600 yıllık koskoca Devleti  yıkan bu hainler için bu yoldan her geçtiğinizde bedduanızı esirgemeyiniz; “Cehennemde ateşleri bol olsun!"..

Gazze'de senelerdir yaşanan büyük yıkımın ortasında dünya, yalnızca bombaların ve enkazların değil, bu yıkımı kuşatan söylemlerin de şahidi oldu. İsrail'de görev yapmış veya yapmakta olan bazı siyasetçilerin, askerî yetkililerin ve kamu görevlilerinin, Filistinliler hakkında sarf ettikleri sözler, savaş dilinin çok ötesine geçen, bir halkın insanlık onurunu hedef alan ifadeler olarak kayıtlara geçti. Bu yazıda İsrailli yetkililerin, siyasetçilerin, askerî görevlilerin özellikle 7 Ekim sonrası sarf ettikleri adı, görevi ve tarihi kamuya açık kaynaklarla doğrulanabilen bazı açıklamalarına yer verdim. Çünkü yaşanan bir trajedinin büyüklüğünü ve derinliğini anlamak için sadece ölenlere değil, onları değersiz göstermeye çalışan sözlere de kulak vermek gerekir. Vicdan sahibi herkes için bu sözler, yalnızca birer siyasi açıklama değil, insanlığın ortak ahlâkına yöneltilmiş vahşi ve ağır bir meydan okumadır.

"İnsansı hayvanlarla savaşıyoruz ve ona göre hareket edeceğiz."

İsrail Savunma Bakanı Yoav Gallant'ın, 9 Ekim 2023 tarihinde Gazze Şeridi'ne yönelik tam abluka ve saldırı kararlarını duyurduğu basın açıklaması.)

“Huwwara’nın silinmesi gerektiğini düşünüyorum. Bunu İsrail devleti yapmalı.”

Bezalel Smotrich- İsrail Maliye Bakanı, 1 Mart 2023, Reuters

“Gazze Şeridi’ne tam kuşatma emri verdim. Elektrik yok, yiyecek yok, yakıt yok… İnsan hayvanlarla savaşıyoruz ve buna göre hareket ediyoruz.”

Yoav Gallant- İsrail Savunma Bakanı, 9 Ekim 2023, Times of Israel

“İnsan hayvanlara böyle davranılmalı. Elektrik olmayacak, su olmayacak; yalnızca yıkım olacak. Cehennem istediniz, cehennemi alacaksınız.”

Tümgeneral Ghassan Alian-  COGAT Başkanı,10 Ekim 2023, International Commission of Jurists

“Gazze eskisi gibi olmayacak. Her şeyi ortadan kaldıracağız.”

Yoav Gallant-  İsrail Savunma Bakanı, 10 Ekim 2023, Human Rights Watch

“Şu anda isabetlilik ile hasarın kapsamı arasında denge kurarken, azami hasara odaklanıyoruz.”

Daniel Hagari-  İsrail Ordu Sözcüsü, 10 Ekim 2023, Human Rights Watch

“İnsani yardım mı? Rehineler dönene kadar elektrik açılmayacak, su musluğu açılmayacak, yakıt kamyonu girmeyecek… Kimse bize ahlâk dersi vermesin.”

Israel Katz-  Dönemin Enerji Bakanı, 12 Ekim 2023, Anadolu Ajansı

“Bütün bir ulus sorumludur. Sivillerin habersiz veya dahil olmadığı söylemi doğru değil.”

Isaac Herzog- İsrail Cumhurbaşkanı, 13 Ekim 2023, ITVX

“Gazze’deki tüm sivil nüfusa derhâl ayrılma emri verildi… Hamas dünyadan silinene kadar tek damla su veya tek pil almayacaklar.”

Israel Katz- Dönemin Enerji Bakanı, 13 Ekim 2023, Human Rights Watch

“Savaşın sonunda Gazze’nin toprakları da azalacak.”

Eli Cohen-Dönemin Dışişleri Bakanı, 18 Ekim 2023, Human Rights Watch

“Amalek’in size ne yaptığını hatırlayın.”

Benjamin Netanyahu-İsrail Başbakanı, 28 Ekim 2023, AP News

“Kuzey Gazze her zamankinden güzel. Her şeyi patlatıp düzleştirmek güzel… Bittikten sonra toprakları savaşçılara ve yerleşimcilere vereceğiz.”

Amichai Eliyahu- Miras Bakanı, 2 Kasım 2023, Human Rights Watch

“Gazze’ye nükleer bomba atmak ‘yollardan biri’… Gazze’de müdahil olmayan sivil diye bir şey yok.”

Amichai Eliyahu- Miras Bakanı, 5 Kasım 2023, Times of Israel

“Gazze Nakba’sını şimdi uyguluyoruz… Gazze Nakba 2023. Bu böyle bitecek.”

Avi Dichter- Tarım ve Gıda Güvenliği Bakanı, 11 Kasım 2023,Human Rights Watch

“Gazze Araplarının gönüllü göçü… Doğru insani çözümdür.”

Bezalel Smotrich- Maliye Bakanı, 14 Kasım 2023, Human Rights Watch

“Gazze’yi şimdi yakın, daha azı değil… Orada artık masum olduğunu düşünmüyorum… Orada kalanların silinmesi gerekir.”

Nissim Vaturi- Knesset Başkan Yardımcısı, Likud,17 Kasım 2023; 10 Ocak 2024’te yeniden savundu, Times of Israel

“100 bin veya 200 bin Arap Gazze’de kalırsa, savaş sonrası tartışma tamamen farklı olur.”

Bezalel Smotrich- Maliye Bakanı, 31 Aralık 2023, Human Rights Watch

“Gazze Şeridi düzleştirilmeli; hepsi için tek hüküm var: ölüm.”

Yitzhak Kroizer-  Knesset üyesi, Otzma Yehudit, 3 Ocak 2024, The Guardian

“Gazze’nin yıkıntılarıyla şahsen gurur duyuyorum.”

May Golan- Sosyal Eşitlik ve Kadının Statüsü Bakanı, Şubat 2024, Anadolu Ajansı

“Yarım önlem yok. Refah, Deyr el-Belah, Nuseyrat… topyekûn imha.”

Bezalel Smotrich- Maliye Bakanı, 29 Nisan 2024, Human Rights Watch

Savaşlar yalnızca silahlarla yürütülmez; kelimeler de çoğu zaman çatışmaların görünmeyen cephesini oluşturur. Tarih boyunca toplu şiddet ve katliamların öncesinde, hedef alınan insanların insanlık vasıflarından soyutlandığına sıkça şahit olunmuştur. Bir topluluğu "insan" olarak değil de aşağılanacak, yok sayılacak veya ortadan kaldırılacak bir varlık olarak göstermeye çalışan söylemler, vicdanları körelten ve şiddeti meşrulaştıran tehlikeli bir zemine dönüşebilir.

Bu açıklamaların her biri birlikte okunduklarında, düşmanı yalnızca askerî bir hedef olarak değil, kimi zaman "Amalek", kimi zaman da "insansı hayvanlar" olarak tanımlayan vahşi bir dilin izlerini taşır. Savaşların en tehlikeli aşaması da çoğu zaman silahların konuştuğu an değil, vicdanın susmaya başladığı ve bugün sustuğu andır.

… Ancak ‘O Gün’ vakit geldiğinde herkes son haberini alacak; herkes son manşetini okuyacak ve herkes son nefesini verecek. O gün zulmü alkışlayan da, görmezden gelen de, ona bahane üreten de aynı hakikatin önünde duracak. Dünyada güçlü görünen bütün sesler susacak; geriye yalnızca yapılanların şehadeti kalacak. Ve kim bilir, bugün vicdanını susturabilen nice insan, o gün telafisi olmayan bir pişmanlıkla başını öne eğip, “Eyvah!” diyecek, "Aldandık." Belki de zalimin dilinden dökülecek en ağır cümle budur. Hakikati anlamanın, onu değiştirmeye artık yetmediği an.

Şahit et ya Rab!

Elif Emel Bayraktar

Normalde İspanya da tıpkı İngiltere, Fransa, Portekiz veya Hollanda gibi sömürgeci bir krallıktı.

Hattı zatında Arjantin de tüm Latin Amerika ülkeleri gibi (Brezilya hariç) İspanyolca konuşurlar…

Yani tüm Güney Amerika İspanya sömürgesidir!

İspanya sömüren, Arjantin ve diğerleri ise sömürülen yani zulme uğrayan mazlumdur…

Lakin o İspanya gitmiş, bilhassa 1. Dünya savaşı dahil hiçbir emperyalist savaşa dahil olmamış kendi kabuğuna çekilmiştir.

Bu en azından 100 yıldan fazladır böyledir…

Ha keza Arjantin de zulme uğramış, sömürülmüş ve başta ekonomik olmak üzere her türlü siyasi, tarihi ve kültürel olarak ezilmiştir…

Peki önceki gece oynanan ve Dünya’nın en büyük futbol organizasyonu olan turnuvada ki finalde aslında mazlum bir ülkenin takımı olan ve başta İslam dünyası olmak üzere tüm dünya mazlumları tarafından desteklenen İspanya nasıl bu gönülleri fethetmişti?

Ne olmuştu da sömürgeci İspanya dünya sömürülenlerinin sevgisini, mazlum Arjantin de antipatisini kazanmıştı?

Öyle ya Arjantin hiç emperyal bir devlet olmamıştı ki mazlumların nefretini kazansın?

Bu ters yüz ediliş neyin nesi idi?

Cevap tabii ki çok basit…

Arjantin’in başına bir Siyonist geçmişti ve Filistin’de Gazze’de soykırım uygulayan alçak bir terör devleti olan İsrail’i destekliyordu…

Tabii ki Siyonist İsrail’de mevcut Arjantin yönetimi sebebiyle onları destekliyordu!

Belki, hatta inanıyorum ki Arjantin’in halkı Siyonizm’den yana değildir…

Ama aynı Zelensky gibi bir kişinin devletin başına geçmesi ile Arjantin olmuştu artık adeta bir Siyonist devlet!

Peki rakibi İspanya ne yapmıştı bu soykırım ve zulüm karşısında?

Çok açık ve net bir duruş göstermişti Başbakan Pedro Sanchez.

Soykırımcı Siyonist İsrail rejimini mütemadiyen kınıyor ve oranın meşru muhatabının Filistin yönetimi olacağını söylüyordu…

E bir de Lamine Yamal gerçeği sahada duruyordu…

Her fırsatta Filistin’e desteğini veren ve elinde Filistin bayrağı ile bu desteğini Dünya’ya ilan eden Altun Çocuk Lamine Yamal !

Peki tüm bu yaşananlardan sonra Dünya mazlumlarının ve bilhassa Müslümanların İspanya’yı tutması kadar doğal ne olabilir?

Biz de İspanya’yı kutluyoruz…

Tıpkı Gazze’de ki kardeşlerimiz gibi.

Tebrikler İspanya… Tebrikler Pedro Sanchez…  Tebrikler Lamine Yamal…

Orada sadece Kur'an üzerinden değil, İslam coğrafyasında katledilen çocuklar üzerinden bile mizah üretildiğine şahit olduk. Daha acısı, o masumların acısını malzeme eden esprilere kahkahalarla eşlik edenlere de. Buna da "mizahın gücü" dediler. Peki o çocukların anne babalarının yüreklerini de stand-up kahkahalarının hafiflettiğini mi sanıyor bu insanlıktan nasibini alamamışlar? Hayır. Onlar, vicdanlarının sustuğu yere "mizah" tabelasını asıp yollarına devam ediyorlar. Çünkü merhametin bittiği yerde kahkaha yükseliyorsa, orada mizah değil, vicdanın çöküşü vardır.

Mizah kimi zaman toplumsal aksaklıkları zekâ süzgecinden geçirerek eleştiren bir anlatım biçimidir. Fakat hiçbir anlatım, hakareti meşrulaştırmaz. Bir eylemin adını değiştirmek, mahiyetini değiştirmez. Hakaret karikatürle çizilince saygıya, aşağılamak "şaka" denilince özgürlüğe dönüşmez. Zehir, altın bir kadehten sunulunca şifa olmaz.

Halâ olayı çılgınca savunanların anlamazdan geldiği şey; ifade özgürlüğünün, başkasının kutsalına hoyratça saldırma özgürlüğü olmadığıdır. Gerçek çoğulculuk, yalnızca kendi hassasiyetlerine saygı beklemek değil, başkalarının kutsallarına da aynı özeni gösterebilmektir. Aksi hâlde savunulan şey özgürlük değil, yalnızca çifte standarttır.

İşin daha düşündürücü tarafı ise, yıllardır dilinden "saygı", "çoğulculuk", "hoşgörü" ve "ifade özgürlüğü" kavramlarını düşürmeyen bazı çevrelerin, konu İslam'ın mukaddesatına geldiğinde bambaşka bir dile bürünmesidir. Başkalarının kutsallarına yönelik en küçük bir imayı bile nefret söylemi olarak değerlendirenler-ki çokça şahit olduk ve bizler de kınadık- Müslümanların kutsallarına yönelen açık hakaretleri "mizah" diyerek alkışlayabiliyor. Demek ki savundukları ilke evrensel değil, muhatabına göre şekil değiştiren bir anlayıştan ibaret.

Belki de bu hadisenin en önemli tarafı budur. Çünkü insanlar en çok kriz anlarında kendilerini ele verirler. Maskeler düşer, kavramların arkasına gizlenen gerçek zihniyet görünür hâle gelir. Bu olay da kimlerin gerçekten ilke sahibi olduğunu, kimlerin ise ilkeleri sadece kendi mahallesi için savunduğunu gösteren bir turnusol kâğıdı oldu.

Hiç kimse "mizah" sözcüğünü bir dokunulmazlık zırhına dönüştüremez. Özgürlük, başkasının en kıymet verdiği değerlere hoyratça saldırma hakkı değildir. Gerçek özgürlük, farklı olana tahammül edebilmek, gerçek medeniyet ise gücün yettiğine değil, herkesin inancına ve kutsalına aynı ölçüyle yaklaşabilmektir.

Çünkü mizah, gerçeği güldürerek söyleme sanatıdır ve zekânın ürünüdür, hakaret ise seviyenin. Kutsalları aşağılamayı mizah diye pazarlamak, ne sanattır ne cesaret ne de özgürlük. Sadece insanın kendi vicdanını, gerçek karakterini ve gerçek seviyesini ele veren bir aynadır. Kur’an ahlakının getirdiği ruh derinliğinden yoksun olan insanların espri anlayışları basit ve yüzeyseldir.

Alaycılık, çoğu zaman zekânın değil, büyüklenmenin sesidir. Çünkü insan, değer verdiği şeye saygıyla yaklaşır, küçümsediği şeye ise gülerek hükmetmeye çalışır. O kahkaha, çoğu zaman özgüvenin değil, kibrin yankısıdır. Kutsalla alay eden dil, çoğu zaman kibri ele verir. Kibir, insanın sadece başkalarını küçük görmesi değil; Allah'ın gösterdiği ölçüyü kendi ölçüsünden aşağıda görmesidir. Bu yüzden kutsalla alay etmek, çoğu zaman sadece bir üslup sorunu değil, insanın kendini hakikatin üzerinde konumlandırmasının dışavurumudur.

Gözlerinin önüne serilmiş hakikatler karşısında alaycı bir tutum sergileyenler, Allah'ı ve Kuran'ı inkâr etmenin kendilerine üstünlük kazandıracağını, insanların gözünde büyüyeceklerini düşünürler. Halbûki kendileri de çevrelerindeki insanlar da Allah'a muhtaç, ahirette sorgulanacak aciz varlıklardır. Ne büyük akılsızlık.

Söz ettiğim kişiler farklı farklı yollar izlerler. Mesela birkaç marjinalin eylemleri üzerinden tüm Müslümanları kötüleyerek, olumsuz eleştirerek kalbi ısındırılacak olanları dinden soğutmaya çalışırlar. Bu kişilerin Müslümanlara yönelttiği öfkenin ve harcadığı eforun zerresini bile vahşi Siyonistlerin açık saldırıları karşısında gösterdiklerine şahit olmadık.

Ya da bu kişiler Allah’ın ayetlerini -haşa- alay konusu edinerek insanları kendilerince eğlendirir hatta kendileri de eğlenirler. Samimi inanan insan asla bu tarz espriler yapmaz, bu esprilere gülmez, çok rahatsız olur, kutsallarını koruma duygusu kabarır.

Ayrıca müminleri güvenilmez, ahlakî yönden zayıf göstererek aşağılama, ya da İslam’ın tüm dünyadaki yükselişini görmezden gelerek ve gerçekleri örterek Müslümanların ümitlerini kırma çabasında olanlar da vardır. Ancak bu kişiler, Müslümanlara asla zarar veremez, onları küçük düşüremez. Çünkü hayatın en ciddi konusu olan imanında samimi insanlar, bu davranışlara şahit olduklarında daha da coşkuyla Rablerinin hoşnutluğunu ararlar.

 “Kur’an benim de kitabım” diyen insanın, Allah’ın her an kendisiyle birlikte olduğunu bildiği halde dini alaya alacak espriler yapması mümkün müdür? Bu kişi ölüm anında, Rabbi huzurunda sorgulanırken, cehennemin kenarında onun “gazaplı öfkesini ve uğultusunu” işitirken bu esprileri yapabilecek midir?..

Onlar, dinlerini bir eğlence ve oyun (konusu) edinmişlerdi ve dünya hayatı onları aldatmıştı. Onlar, bu günleriyle karşılaşmayı unuttukları ve Bizim ayetlerimizi 'yok sayarak tanımadıkları' gibi, Biz de bugün onları unutacağız. (Araf Suresi, 51)

Son söz olarak; kutsallarımız siyasetin üzerindedir. Rabbimiz, Peygamberimiz ve Kur’an her şeyden öndedir. Farklı düşünceler bu ülkede bir arada yaşayabilir, fakat ortak kutsallara saygı, birlikte yaşamamızın olmazsa olmazıdır.

“Mizah; dünyevi hırsları ve kibri hedef aldığında bir erdemdir. Ancak insanın kutsal ve yüce olanla kurduğu bağı alaya aldığında, ruhsal bir suç haline gelir. Kutsalı aşağılayan bir gülüş ise ruhun çoraklaştığının kesin kanıtıdır.” (Simone Weil)

Devletin kılcal damarlarına kadar sirayet etmiş, dördüncü evre kansere evrilmiş (ki dördüncü evre son evredir, kurtulmak hemen hemen mümkün değildir), 60 yıllık FETÖ'yü yerden yere çarpan tek isimdir, Recep Tayyip Erdoğan.

Hatırlayın, 15 Temmuz darbe kalkışmasında 155' den fazla general rütbeli asker FETÖ'cü çıktı. Bir general rütbesi almak ortalama 25-30 yıl. Bu da bize şunu gösteriyor: FETÖ 1980-1990 arası TSK'ya sızmış. Orduya bile sızmışsa zaten devletin her kademesine sızmıştır.

Siz dünyada hangi ülkede "sümüklü imam" diye tabir edilen birinin tüm protokollerde yer bulduğunu gördünüz?

Onu da geçin; Siz Türkiye'de kaç tane imamı her protokolde gördünüz?

Hadi gitsin sizin-bizim mahallemizin imamları girsin o protokollere girebiliyorsa...

Oysa Fetullah Gülen'i biz Erdoğan'a kadar Demirel, Ecevit, Türkeş, Akşener, Çiller, Özal, Mesut Yılmaz gibi neredeyse Türkiye'deki gelmiş geçmiş her liderin protokolünde görüyoruz.

Nasıl oluyor bu?

Erdoğan'la olan tek "gerçek" görüntüsü de REFAH-YOL iktidarında, Erdoğan İstanbul Belediye Başkanı iken başbakan Çiller'le oldukları fotoğraf.

FETÖ elebaşısının kendine yer bulamadığı devlet protokolü kalmamışken "Erdoğan onunla kolkolaydı" diye kimse hikaye anlatmasın.

MGK'larda FETÖ için irticacı diye rapor verip aslında dokunmayanlara sorun siz bugünlerin hesabını.
1980 darbesinde tutuklanan Fethullah Gülen'i bir telefonuyla serbest bıraktıran Kenan Evren'e sorun.
Bir taraftan laiklik kartını, bir taraftan inanç kartını kullanıp toplumu birbirine karşı bileyenlere, iyi polis-kötü polis oynayanlara, kaos, kriz ve anarşiyi harlayanlara, oradan bol bol nemalanıp sefasını sürenlere, cebini dolduranlara sorun...

Ya da.. Ya da.. Ya da...
Fethullah'ı taa 1960'larda devlet protokollerine ilk sokan isme sorun.
Kim o isim? Kasım Gülek. CHP'nin ağır topu, eski bakanlardan Kasım Gülek.
Sorun bir hele "sümüklü" bir imamın protokollerde işi neymiş?

1999'da yani Erdoğan öncesi, FETÖ'ye ait 88 vakıf, 20 dernek, 128 özel okul, 218 şirket, 129 dershane, 500 öğrenci yurdu, 17 medya organı, tv istasyonu, 2 radyo, 1 banka, 1 sigorta şirketi olduğu geçiyor çeşitli kaynaklarda.

Resmi kurumlarda insanların dizindeki namaz seccadesi izini, başındaki başörtüsünü kovalayanlara, askerin bırak kendisini anne, bacı, eşlerine kadar GBT'sini tarayanlara, seküler yaşam tarzı olmayanları orduevlerine bile sokmayanlara sorun tüm bu kurum, vakıf ve şirketlerin hesabını...

"E ama Erdoğan'da 'Ne istediniz de vermedik?' demişti."
Evet. Dedi. O kadar da haklı bir sorudur ki bu.
Ne yaptı Erdoğan onlara?
Ak Parti döneminde asker, polis, memur mu olamadılar? Başörtüsü nedeniyle coplanıp yerlerde mi sürüklendiler? Okullardan mı atıldılar? Türkiye'de sayısı 100 bini bulan diğer bütün STK'lardan ayrıştırılıp haksız muamelelere mi tabi tutuldular? Medya sahibi oldular da engellendi mi? Dershane açtılar da kapatıldı mı? Bu devletten legal sınırları dahilinde ne istediler de alamadılar?

Ak Parti seçimi 2002'de kazandı fakat Erdoğan yasaklı olduğu için başbakanlık koltuğuna ancak 2003'de oturabildi. FETÖ ile aradaki ilk çatlak 2010 Mavi Marmara ve Davos'taki "One Minute" çıkışıyla kendini gösterdi. Yani 7 yıl sonra. Daha sonra 2012, 7 Şubat MİT krizinde belirginleşti ve 2013 Gezi Kalkışmasıyla açıktan kılıçlar çekildi. 2010 Mavi Mavi Marmara veya "One Minute" çıkışını baz alırsak 7 yıl, Gezi Kalkışmasını baz alırsak 10 yıl Ak Parti iktidarı bunlara dokunmamış oluyor. Bu 10 yılı buraya not düşelim.
Siz eğer, Erdoğan 2013'den 2016'ya kadar "Bunlardan uzaklaşın, ayrılın, kopun, destek vermeyin!" diye durmaksızın ve canhıraş çağrı yaparken bankalarının, televizyonlarının, gazetelerinin, dershanelerinin, velhasılı kelam tüm kurumlarının önünde nöbet bekleyenlere, müridlerine özgürlük isteyenlere ve 2013'den günümüze kadar yani 2026'ya kadar yani 13 yıldır FETÖ ile dirsek teması yürütenlere ve hâlâ tüm suçu Erdoğan'a yıkmaya çalışanlara "Sen Hayırdır?" demiyorsanız önce aynaya bakın kendinize sorun FETÖ'yü...

Bu kesimin her üç sözünden biri de "Erdoğan BOP eşbaşkanı."

Hani sizin o BOP eşbaşkanı dediğiniz Erdoğan var ya Erdoğan?
Hahhh! İşte o Erdoğan size sağı gösterip solu öyle bir indirdi ki BOP'unuzu FETO'nuzu, Soros'unuzu, Kavala'nızı, her gün birinizi, 24 yıldır hepinizi evireee çevire öyle güzel benzetiyor ki feleğiniz şaştı...

Diyeceğim çok şey var lâkin sizi daha fazla yormayayım. Bu yazı dizisinin devamında görüşelim inşallah...

Tüm 15 Temmuz şehit ve gazilerine rahmet ve minnetle...
Sağlıcakla kalın...

Bir soytarı adayının İslam ı ve Müslümanları tahfif ve tahkir etmesinden daha vahimi buna sahip çıkan bir alçak güruhun varlığıdır...

Kuran ı Kerim in Allah kelamı olduğunu bile bile  (en azından Müslümanların inancına göre)  ''bunu yazan'' deyip unutmak, ''sonradan ilave yapamamak'', ''yeni kitap yazamamak '' diye Allah’u Teala ya noksanlık, unutkanlık izafe ederek Allah ile alay etmeyi sözde mizah konusu yapan bir cahili müdafaa adına yapılan eylemler İslam’a ve Müslümanlara açılmış bir savaştır...

Hz. Peygamber in ailesine küfreden ve hicveden Selam Rüshdü ve onun Türkiye mümessili Aziz Nesin ve avenesi de onun bu kitabını yani Hz. Peygamberin namusuna küfreden '' Şeytan Ayetleri '' adında ki paçavrayı özgürlük adı altında Türkçeye çevirip yayınlamaya kalkmışlardı...

Hatta bu alçaklığı Sivas’ın göbeğinde Müslümanlığın en koyu biçimde yaşanan bir coğrafya da imza günü diye sergilemeye kalkmışlardı...

O serginin yapıldığı otelde de onlarca vatandaşımızın ölümüne kapı açan bir provokasyona, bir Gladio operasyonuna imkân vermişlerdi...

Maalesef Gladio ve içerdeki işbirlikçileri bu tip provokasyonlar için hep aynı mezhebe mensup gariban gençleri kullanıp onların kanları üzerinden nemalanmayı kural edinmişlerdir...

Gezi olaylarında yitirdiğimiz on gencimizin de tamamı aynı mezhebe mensup çocuklardı...

Şimdi fikir özgürlüğü ve mizah-sanat ismi altında İslam a ve Müslümanlara saldıran bir güruha seslenmek gerekirse ki bu güruhun içerisinde koca koca siyasiler ve sanatçılarda var.

Yapmayın bunları...!

Müslümanların hassasiyetleri ile oynamayın...!

Müslümanların ilahına, kitabına, peygamberine sövüp hafife almak sureti ile provokasyonlara girişmeyin...

Sonra ağlayan sızlayan hep siz oluyorsunuz!

Gidin sözde sanatınızı kendi çukurlarınız da kimsenin duymayacağı şekilde icra edin.

Bu millet sizin ne halt yediğinize bakmaz karışmaz...

Yeter ki milletin inancına sövmeyin...

Bakın artık Türkiye 1990’ların eski Türkiye’si değil.

Devletimiz çok güçlü.

Provokasyonlara müsaade etmeyecek kadar güçlü ve anında müdahale ediyor...

İslam’a düşman olanları hemen enterne ediyor ve hapsediyor...

Türkiye artık Seyfi Oktayların, Moğultayların bakanlık yaptığı bir ülke de değil ki cinayetler ve provokasyonlar meydan bulsun da serbestçe işlenebilsin...

Bırakın bu millet biraz suhulet ve sükûnet içerisin de yaşasın...

Fitneye fesada alet olmayın ve oldurmayın...

Biraz huzur yani...

İnsan bazen aynaya bakarak kendini tanıdığını zanneder. Halbûki insanın asıl güzelliği yüzünde değil, ruhunda saklıdır. Kalbi imanla aydınlanan, merhametle yumuşayan ve güzel ahlâkla olgunlaşan insan, farkında olmadan çevresine de huzur veren bir güzelliğe sahip olur. Çünkü ruhu güzelleştiren en büyük hakikat, insanı Rabbine yaklaştıran samimi imandır.

Ruh güzelliği, insanın yüzünde görünen bir tebessümden çok daha derin bir hakikattir. O; kalbin imanla yumuşaması, vicdanın merhametle incelmesi ve davranışların güzel ahlâkla şekillenmesidir. İnsan, samimi bir şekilde Allah’a yöneldikçe ruhunda farklı bir güzellik meydana gelir. Çünkü iman yalnızca inanmak değil; insanın bakışını, konuşmasını, sabrını, affedişini ve insanlara yaklaşımını da değiştiren bir nurdur.

Samimi iman eden insanlar, dünyada ruhlarının huzuru ve davranışlarının nezaketiyle diğer insanlardan ayrılırlar. Onların yanında insan kendini güvende hisseder. Kırıcı olmamaya dikkat eder, kibir yerine tevâzuyu tercih eder, menfaat yerine iyiliği düşünürler. Çünkü bilirler ki Allah yalnız ibadetlere değil, kalplerin niyetine ve ahlakın güzelliğine de bakar. Bu yüzden bir yetimin başını okşamak, bir kalbi incitmemek, kimse görmezken iyilik yapmak onlar için çok kıymetlidir.

Ruh güzelliği doğuştan sadece belli insanlara verilen bir özellik değildir. Her insan, içten isteyerek ve samimi çaba göstererek güzel bir ahlâka sahip olabilir. İnsan bazen öfkesini yenerek, bazen affetmeyi seçerek, bazen de yalnızca Allah rızası için kimseye belli etmeden iyilik yaparak ruhunu güzelleştirir. Çünkü Allah, Kendisi için yapılan hiçbir güzel davranışı karşılıksız bırakmaz. Kul bir adım attığında, rızası için yapılan iyi işlere daha güzeliyle karşılık veren Rabbimiz ona rahmetiyle daha fazlasını ikram eder.

İnsan güzel ahlâkı öğrendikçe ruhu da güzelleşir. Sabır ruhu olgunlaştırır, şükür kalbi ferahlatır, merhamet insanı yüceltir. Haset, kibir ve bencillik ise ruhu karartan yükler gibidir. Bu yüzden mümin, yalnız dış görünüşünü değil, kalbini de güzelleştirmeye çalışır. Çünkü ahirette insanı değerli kılacak olan makamı, serveti ya da görüntüsü değil, temiz bir kalp ve güzel bir ruhtur.

Gönülden iman eden insanlar, dünyada da ahirette de diğer insanlardan ruh güzellikleri ile ayrılırlar. Allah’a gönülden bağlı olan, O’ndan korkan, O’na itaat içinde olan, O’nun sınırları içinde yaşayan, nefsinin bencil tutkularından korunan ve ruh güzelliğine kavuşan insanlara Kur’an’da en muhteşem güzellikler müjdelenir:

“…Onlar, öyle kimselerdir ki, (Allah) kalplerine imanı yazmış ve onları Kendinden bir ruh ile desteklemiştir. Onları, altlarından ırmaklar akan cennetlere sokacaktır; orada süresiz olarak kalacaklardır. Allah, onlardan razı olmuş, onlar da O’ndan razı olmuşlardır. İşte onlar, Allah’ın fırkasıdır. Dikkat edin; şüphesiz Allah’ın fırkası olanlar, felâh bulanların ta kendileridir.” (Mücadele Suresi, 22)

Belki de ruh güzelliğinin en güzel tarafı şudur: O güzellik yalnız sahibinde kalmaz. Güzel ruhlu insanların bir sözleri umut olur, bir davranışları örnek olur, bir tebessümleri gönülleri ısıtır. Böyle insanlar dünyada iyiliğin temsilcisi gibi yaşarlar. Ahirette ise Allah’ın rahmetiyle, dünyada kalplerinde taşıdıkları o güzelliğin en mükemmel karşılığını bulurlar

Vicdanımızı tam kapasite kullandığımız sürece, Yüce Allah’ın bazı sıfatlarının tecellilerini üzerimizde taşıyabiliriz. Allah’a Onun sıfatlarının üzerimizde tecelli etmesi için dua edelim; O verir. Yeter ki içten yalvararak isteyelim. Güzellikleri sanatının içinde yaratan Allah’a ne kadar yakınlaşır, ne kadar teslim olursak, O’nun üstün ahlâkıyla ahlâklanmayı ve mükemmel ruh güzelliğine ulaşarak, "yaratılmışların en hayırlısı" (Beyyine Suresi, 7) olan kullarından olmayı umut edebiliriz.

Elif Emel Bayraktar

Yeni Dünya/Hanımefendi Dergisi, Haziran

Kısa süre içerisinde İsrail’in ABD ile olan ittifakının sona ereceğini en azından şimdilik düşünmüyorum.

Bunun gerçekleşmesi çok büyük bir vakıadır...

Tabii ki bu bir gün gerçekleşecek.

Ama Siyonizm’in bunu şimdilik göze alabileceğine kanaatim yok.

Çok uzak olmayan bir gelecekte ise mümkün olacaktır.

O gün olmasının şartı ise en azından İsrail açısından daha büyük ya da ABD ye eş değer bir silahlı gücü olan bir devletle ittifak yapabilmesi şartıdır...

Bu ülke kim olur?

Aday ülkeler var ama hiçbiri Amerika Birleşik Devletleri kadar kolay kullanabileceği ülkeler değil...

Bu sebeple Siyonizm ve onun kurduğu ülke İsrail kolay kolay ABD’yi kullanmayı bırakmak istemez...

Bu İsrail açısından böyle...

Peki vakıanın diğer tarafı Amerika Birleşik Devletleri için bu nasıl değerlendirilebilir?

Amerika Birleşik Devletleri bunu tabii ki çok ister.

Ama Amerika’nın devlet olsa da millet olmaması sebebi ile modern mana da ulus ya da anladığımız mana da geleneksel anlamı ile millet olmamasından dolayı Siyonist lobilere ve Siyonist küresel şirketlere teslim olmuş bir devlet ya da Amerika Birleşik Devletlerin de ki tanımı ile kongre ( temsilciler meclisi ve senato ) küresel faiz lobilerine satılmış olduğundan dolayı bu mümkün olmamaktadır...

Peki Amerika Birleşik Devletleri millet olabilir mi?

Tabii ki bu suale “Evet” cevabı vermek kolay değil...

Amerika Birleşik Devletleri toplama bir ülke ve ortak yanları bireysel menfaatlerden başka yok.

Din, dil, kültür birliği yok desek abartı olmaz.

Böyle bir insan topluluğunun devrim yapabilip devletin gidişatını değiştirebilmesi çok kolay değil.

Ancak eyaletler arası çekişmeler ve menfaatlerin çakışması sebebi ile bir bölünme ve müsademeler zinciri yaşanırsa başkent Washington DC de ki kongre binası işlevini kaybedebilir...

Pentagon un silahlı gücü de bölünmekten kurtulamaz.

O halde ABD- İsrail ittifakı diye bir şey kalmaz...

Bunu belirttikten sonra ancak İsrail’in kendine yeni partner olarak kimi bulur veya bulamaz diye bunu düşünebiliriz...

İnsan, başkalarının neyi var neyi yok diye baktığı sürece hayatta gerçek bir tatmin duygusuna ulaşamaz. Başkalarının servetine, işine ya da çocuklarına imrenmek, uzaktan bakıp “Ne kadar rahat ne mutlu bir hayatı var” diye düşünmek çoğu zaman bir yanılgıdır. Çünkü görünen, her zaman gerçeğin tamamı değildir.

Nitekim Kur’an’da bu konuda dikkat çekici bir uyarı yer alır:

“Kâfirlerden bir kısmını faydalandırdığımız şeylerde sakın gözün kalmasın…” (Hicr Suresi, 88)

Bu ayet, insanın gözünü başkalarının hayatına değil, kendi kalbine çevirmesi gerektiğini hatırlatır.

Kimi insanlar başkalarına bakarak kolay bir hayatın var olduğunu zanneder; kendi yolundaki zorlukları ise ağır bir yük gibi görür. Oysa görünenle hakikat her zaman aynı değildir. İman etmek, hayatın hiç zor olmayacağı anlamına gelmez; aksine imtihanın varlığını hatırlatır.

“İnsanlar, ‘İman ettik’ demeleriyle sınanmadan bırakılacaklarını mı sandılar?” (Ankebut Suresi, 2) sorusu, hayatın bir imtihan olduğunu açıkça ortaya koyar.

İman, zorlukların ortadan kalkması değil; zorluklarla nasıl başa çıkılacağını öğrenme yoludur. İman, insana problemsiz bir hayat vaat etmez; aksine hayatın iniş çıkışlarını anlamlı kılar. Zorluklar ortadan kalkmaz, fakat insan o zorlukların içinde kaybolmaz.

Çünkü iman, olayları değiştirmekten önce bakış açısını değiştirir. Başına geleni sadece “iyi” ya da “kötü” diye etiketlemek yerine, her şeyin bir hikmet taşıdığına inanmayı öğretir. Bu yüzden mümin için hayat, yük olmaktan çıkar; anlam arayışına dönüşür. Ve insan, tam da bu anlam sayesinde en zor anlarda bile ayakta kalabilir.

İnsan, imtihanı unuttuğunda hayatın adaletini de yanlış anlamaya başlar. Herkesin kendi yolunda görünmeyen mücadeleleri vardır; kimisi sıkıntı içinde kimisi sabırla, kimisi şükürle yürür. Asıl olgunluk ise kendi yükünü başkalarının kolaylığıyla kıyaslamadan, verilen imtihanı anlamaya çalışmaktır.

Rabbine sığınır, çağrıda bulunur, dua eder insan. Bazen dualarının kendi istediği şekilde kabul olmasını bekler. Oysa dua, bir talep değil; bir teslimiyettir. Biz isteriz, fakat veren Allah’tır ve O, en doğru olanı kendi hikmetiyle takdir eder. Allah’a güvenmek, sadece istemek değil; verilen her sonuca razı olabilmektir.

Çünkü zahirde iyi görünen her şey gerçekten hayırlı olmayabilir; aynı şekilde zor görünen her şey de şer değildir. Nitekim şu ilahi hakikat bunu açıkça dile getirir:

“Olur ki hoşlanmadığınız bir şey sizin için hayırlıdır, hoşlandığınız bir şey de sizin için şerdir. Allah bilir, siz bilmezsiniz.” (Bakara Suresi, 216)

İnsan çoğu zaman bilmeden, aceleyle, hatta hayır ister gibi şer isteyebilir. Bu yüzden kalbin istikameti, dilin duasından daha belirleyicidir. Çünkü insan sınırlı görür; Allah ise her şeyi kuşatır.

Gerçek kurtuluş, bu karmaşanın içinde kaybolmamakla mümkündür. Nitekim kurtuluşa erecek olanlar; iman edenler, iyi işler yapanlar, hakkı tavsiye edenler ve sabredenlerdir.

Peygamber(asm)’n dikkat çektiği gibi, kalp iyi olursa bütün beden iyi olur; o bozulursa bütün beden bozulur. Belki de bu yüzden asıl mesele, başkalarının hayatına bakmak değil; kendi kalbimizi doğru yerde tutabilmektir. Çünkü göz nereye kayarsa, kalp de oraya sürüklenir.

Mukallib olan Allah kalplerimizi hakka 'sürüklesin!

Elif Emel Bayraktar

Körpe Kalemler Dergisi

Hiç bir zaman tam mutlu veya tam mutsuz olamayız. Hayat zaferlerle ve hüsranlarla doludur. Hiç bir devlet kurum ya da kişi ebediyen tam galip veya tam mağlup değildir..

 Güleriz, ağlarız, seviniriz, üzülürüz, işimiz iyi gider veya kötü gider ama bu hep zaman zaman değişkenlik gösterir...  Hani atalarımız demiş ya “Dünya İmtihan Dünyası” diye.. Evet, hep bir imtihandayız yani. Bazen can bazen mal bazen yakınlarımızla imtihan ediliriz… Unutmayalım hep inişli çıkışlıdır bu gelme gitmeler eksilme veya fazlalaşmalar... 

Ali İmran suresi 140. ayetinde Allah Teala;

''Böylece biz, Allah’ın, imana edenleri seçip ayırması ve aranızdan hakikate (hayatları ile) şahitlik yapan-örnek- olan kimseleri seçmesi için bu günleri (bazen galibiyet ve bazen mağlubiyet şeklinde) insanlar arasında döndürüp duruyoruz. Allah, zulmedenleri sevmez... '' emri ilahisinde ki gibi zaferler de mağlubiyetlerde gelip geçicidir...

İnsanlar arasında döndürülür durur…

Bugün İslam Dünyasının 250 yıldır mağlubiyet durumu da geçicidir yani.

Tıpkı, Batı Dünyasının, İslam Dünyası karşısında ki bir kaç yüzyıllık mağlubiyetinin geçici olması gibi..

Yani her şey geçicidir... İslam Dünyası ve Müslümanların içerisinde bulunduğu kaotik ve hüsran ortamı kalıcı değildir…

Hatta sonuna gelinmiştir... Yani devran dönmektedir…

Akan kanların çekilen acıların büyüklüğü “Ölümün değil, doğumun işaretidir...”

Akan kanın çekilen acının büyüklüğü doğum sancılarımızdır. Acının ve akan kanın büyüklüğü doğacak şeyin büyüklüğü ile alakalıdır...

Peşinden rahmet gelecek olan bir acı ve kan ile muhatabız şu an da.

Yeter ki biz Millet ve Ümmet olarak birbirimizi sevelim… Destek olalım... Tekrar ayağa kalkacak bir medeniyet sahibiyiz biz...

NUR SURESİ 55. ayetinde Allah Teala;

''Allah, sizlerden iman edip iyi davranışlarda bulunanlara, kendilerinden öncekileri sahip ve hâkim kıldığı gibi onları da yeryüzüne sahip ve hâkim kılacağını, onlar için beğenip seçtiği dini (İslâm'ı) onların iyiliğine yerleştirip koruyacağını ve (geçirdikleri) korku döneminden sonra, bunun yerine onlara güven sağlayacağını vadetti.” ayetini unutmamamız gerekir… Bu Allah’ın Vaadidir...

Allah’ın vaadi ise haktır..

Halbûki Gazali, “Akıl azledilemez bir kadıdır, ondan kaçamazsın” diyor. “Kim” diyor “dine iyilik yaptığını zannederek naslardan çıkardığı manâlar ile düzgün akla muhalefet etse, dinin aslını yok etmiş olur”. “Ayetlerin doğru bilgi kaynağı olduğunu biz akılla biliyoruz” diyor.

“İslam’da akla muhalefet edilmez” diyor İslam alimleri… Allah akletmemizi emretmiş midir, emretmemiş midir?..

Emretmiştir!

İslam, akıl sahiplerini muhatap olarak kabul eder ve sorumlu tutar. Akıl, gaflet ve cehalet perdelerini aralar, bu sayede insan hakikatleri kavrayabilir. Peygamberimiz (asm)'ın haber verdiği gibi, “Kendisine akıl bahşedilen kimse, kurtuluşa ermiştir.”

İman, yalnızca kalbin bir kabullenişi değil; aklın da katıldığı şuurlu bir yolculuktur. İslam, insana düşünmeyi, sorgulamayı ve anlamayı öğütleyerek imanı yarı kör bir bağlılıktan çıkarır, idrakle beslenen bir derinliğe ulaştırır. Ayetler insana “Akletmez misiniz”, “Düşünmez misiniz?” diye seslenirken; her tefekkür, kalpte yeni bir kapı aralar. Çünkü aklın ışığıyla beslenen iman, sarsılmaz olur, insanı hakikate daha sağlam bağlar.

Kâinattaki canlı-cansız her şeyin tek üstün güç ve kudret sahibi Yüce Allah tarafından yaratıldığı çok açık bir gerçektir. Etrafımızda gördüğümüz her şey ya da görmediğimiz halde varlığından haberdar olduğumuz varlıklar ve sistemler; güneş, dünyamız, ay, galaksiler, yıldızlar, gezegenler, dağlar, denizler, bulutlar, nehirler, insanlar, hayvanlar, bitkiler, mikrodünya… Tümü Allah’ın eşsiz sanatını ve gücünün sınırsızlığını bizlere tanıtan delillerdir.

Dünyada hayatı ayakta tutan tüm sistemler mucizevi dengeler üzerine kurulmuştur. Bunlar öyle hassas dengelerdir ki, biraz inceleyince hepsinde olağanüstü bir hesap ve tasarım olduğu hemen fark edilir.

Mesela materyalizm’i şok eden Big Bang teorisi, tüm kâinatın bir sıfır anında, tek bir noktanın patlamasıyla yokluktan meydana geldiğini kanıtlamıştır. Dilediğini dilediği gibi yapmaya gücü yeten Yüce Allah Kur’an’da, “O gökleri ve yeri yoktan var edendir…” (Enam Suresi, 101) ayetiyle bu üstün yaratışına dikkatimizi çeker.

Kâinatın bir sahibi ve hâkimi olduğunu reddeden materyalist söylemlere dikkat edersek, din ve akıl kavramları arasında ısrarla bir ayırım yapmaya çalıştığını görürüz. Sürekli olarak, dinin yalnızca ön kabullere dayandığı, dogmatik olduğu, aklını kullanan insanların ise bu ön kabulleri aşmış kimseler olduklarını vurgular.

Bu son derece ucuz ve cahilce bir aldatmacadır. Din, akıl vesilesiyle anlaşılabilir. Kur’an’a göre, iman eden insanlar akıl sahipleridir; inkâr edenler ise akledemeyen kişilerdir. Bu sebeple pek çok ayetle insanlara akıllarını kullanmaları ve düşünmeleri yönünde çağrı yapılır. Kur’an’ın insanlardan düşünmelerini istediği ise, hayatın anlamı, karşılaştıkları olayların nasıl ve neden olduğu konularıdır. Bu sorular, insanı olayların sıradan olmadığı gerçeğine götürür.

Mesela toprağa atılan tahta parçası görünümündeki bir tohumun bilinç ve akıl gerektiren bir iş yaparak canlanması ve büyümesi, kendisi için gerekli olan mineralleri topraktan ayrıştırarak alması, güneşe doğru filizlenmesi, yer altına doğru köklenmesi ve çeşitli ürünler vermesi başından sonuna kadar mucizevi aşamalardır. Burada gördüğümüz olay programlanmış bir olaydır ve bir programlayanı vardır. İşte O, tek ve en üstün güç olan Allah’tır.

Kur’an’ın bize bildirdiği düşünce yöntemi kâinatın ve olayların nasıl işlediğini düşünmektir. İnsan bu şekilde hepsinin ardındaki Yaratıcıyı görebilir.

İnsan etrafındaki gerçekler üzerinde düşünmediği takdirde, dünyanın başıboş, sahipsiz ve tesadüflerle işlediğini zannedebilir. Allah’ın her şeyi yaratıp, sonra gökyüzünde bir köşeye çekilip-haşa- olayları izlediğini düşünen kişiler vardır. Bu sapkın düşünce, zaman içinde kişiyi Allah’ın varlığını inkâra sürükler. “Eğer kâinattaki düzen tesadüflerle işliyorsa, ilk ortaya çıkışı da tesadüfen olmuştur” diye düşünebilir. Çevresinde hak dine değil de pagan dinlerine inanan kişiler de varsa, onların da etkisiyle içinde bulunduğu cahilliği, tam aksine akıllılık olarak düşünmeye başlar.

İman, sadece kalpte hissedilen bir duygu değil; akılla beslenip derinleşen bir idraktir. İnsan düşündükçe, sorguladıkça ve kendini hesaba çektikçe iman kök salar, sağlamlaşır. Nitekim Peygamberimiz(asm), “Akıllı kimse, nefsini hesaba çeken ve ölümden sonrası için çalışandır” buyurarak, gerçek aklın sadece bilmek değil, hayatı doğru okumak ve ona göre yaşamak olduğunu hatırlatır. Bu yüzden iman; aklın rehberliğinde insanı sorumluluğa, farkındalığa ve istikamete götürür. Düşünmeden yaşanan bir inanç yüzeyde kalır; fakat tefekkürle beslenen iman, insanın hem kalbini hem hayatını dönüştüren bir hakikate sürükler.

Hakikati arayan akıl sahipleri için Allah’ın delilleri her yerdedir. Akıl, Allah’ı bilir! Göklerin ve yerin kusursuz düzeni, gece ile gündüzün hiç aksamayan dönüşü, kâinattaki tesadüfle açıklanamayacak kadar anlamlı denge, akıl sahipleri için kalbi uyandıran, insana sorumluluğunu hatırlatan işaretlerdir. Yaratılış üzerine düşünen insan, bu düzenin boşuna olmadığını kavrar ve kalbinde hem hayranlık hem de sorumluluk hissi doğar. “Rabbimiz, sen bunu boşuna yaratmadın" sözü, hem bir teslimiyet hem de bir bilinçtir; insanı kibirden uzaklaştıran, onu kulluğun hakikatine yaklaştıran bir fark ediştir.

 “Şüphesiz göklerin ve yerin yaratılışında, gece ile gündüzün art arda gelişinde temiz akıl sahipleri için gerçekten ayetler (deliller) vardır. Onlar ayakta iken, otururken, yan yatarken Allah’ı zikrederler ve göklerin ve yerin yaratılışı konusunda düşünürler. (Ve derler ki:) “Rabbimiz sen bunu boşuna yaratmadın. Sen pek yücesin, bizi ateşin azabından koru.” ( Al-i İmran Suresi, 190-191)

Elif E. Bayraktar

Zafer Bilim ve Araşırma Dergisi, Haziran

Günler öncesinden ilan ettiği ve '' gerçekleri size anlatacağım '' diyerek konuşması ile alakalı merak uyandırıcı mesajlar veren Kemal Kılıçdaroğlu ne dedi diye sorabiliriz?

Evet Sayın Kılıçdaroğlu iki net mesaj ve bir öz eleştiride bulundu...Neden iki mesaj ve bir öz eleştirisi dedim?

Aslında öz eleştiriyi de iki tane tutması lazımdı...

Birinci mesaj ve bana göre de en önemlisi '' Artık çaldırmayacağım '' mesajı idi...

Allah için birazdan ağır eleştireceğim FETÖ mevzusu hariç bu çaldırmayacağım hususunda sayın Kılıçdaroğlu sonuna kadar haklı ve biraz da güven vericidir...

Çünkü Kemal beyi ne kadar beceriksizlikle suçlasanız da ona hırsız veya çalıyor denmemiştir bildiğimiz kadarı ile...

Bilhassa İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığında ki Asrın en büyük yolsuzluk, rüşvet ve irtikap davası başta olmak üzere diğer büyükşehirlerde ki CHP’li belediye başkanlıklarının yaptığı hırsızlık, yolsuzluk, rüşvet ve gayri ahlaki yaşantılardan sayın Kılıçdaroğlu beridir...

Bu mevzuda Kemal beyin hakkını verelim.

Bunları yapanları kendi devrinde partiye alıp görevlendirdiği içinde özür dilemesi, tabanından helallik istemesi tutarlı ve onurludur...

Ama aynı şeyleri FETÖ ajanları hususunda yaptığı öz eleştiriyi kabul etmek mümkün değildir...

Yiğidi öldür hakkını ver diye bir ata sözümüz var.

Kemal beyin haklı olduğu mevzuyu söylememiz haksız olduğu mevzuda eleştirimize, tenkidimize mâni olmamalıdır...

Evet Sayın Kılıçdaroğlu '' FETÖ ajanlarını fark etmediğim için beni affedin '' ya da '' özür dilerim '' demesinin bir manası yoktur...

Çünkü Kemal bey FETÖ ile işbirliğini kendisinin partiden attığı Birgül Ayman Güler, Yılmaz Ateş, Mehmet Sevigen, Metin Feyzioğlu, Ümit Kocasakal gibi milli CHP’lilerin de ta 2014’ler de ve sonralarında belirttikleri gibi bizzat kendisi yapmıştır...

17-25 Aralık 2013 de ki emniyet ve yargı susturuculu darbe teşebbüsüne tam destek vermiştir...

Gezi Vandalizmine ( ki bizzat FETÖ’cü polisler Gezi Parkında gençleri biber gazı ile ezmeye çalışmışlardır) tam destek vermiştir...

Kemal bey hangi FETÖ ajanlarından bahsediyor?

17-25 Aralık öncesinde FETÖ’cü Faruk Tabanlarla Washington DC de bizzat buluşup 17-25 Aralık darbe teşebbüsü hakkında bilgilendirilip beraberce milli iradeye ve onun lideri sayın Recep Tayyip Erdoğan a saldırmıştır...

30 Mart 2014 mahalli seçimlerine bizzat FETÖ ile beraber hazırlanıp FETÖ argümanları ile Darbeye destek vermiştir...

En hazini de 15 Temmuz 2016 FETÖ alçak silahlı darbe teşebbüsüne '' kontrollü darbe '' diyerek FETÖ ağzı ile alınan DEVLET TEDBİRLERİNE başta OHAL  ( Olağan üstü Hal ) uygulamalarına ve Kanun Hükmündeki Kararnamelerle FETÖ mensuplarının devlet içinden temizlenmesine yine bizzat kendisi karşı çıkmıştır...

Şayet bunlardan da bir nedamet duyuyorsa diğer konularda olduğu gibi bunlar için de özür dileyip bir öz eleştiri yapabilmelidir...

O zaman tam bir arınmadan söz edilebilir belki...

FETÖ dışında ki olumlu öz eleştirilerini kabul edebiliriz ama FETÖ mevzusunda yeterli bir öz eleştiri yoktu konuşmasında Kemal beyin...

Bu hususta yeni bir tavzih ya da öz eleştiriye ihtiyaç duyulacağını düşünüyorum önümüzde ki günlerde...

Hac, belli bir yeri, belirli bir zamanda, belli hareketlerle ziyaret etmek anlamındadır. Belli yer; Kâbe ve Arafat, belirli zaman; Şevval, Zilkade ve Zilhicce ayının ilk 10 günüdür. Belli hareketler ise; Kâbe’yi tavaf, Arafat’ta vakfe, sa’y gibi hacca özel kurallardır.

Rabbimiz, Kur’an’ın, "Orada apaçık ayetler (ve) İbrahim’in makamı vardır. Kim oraya girerse o güvenliktedir. Ona bir yol bulup güç yetirenlerin Ev’i haccetmesi Allah’ın insanlar üzerindeki hakkıdır. Kim de inkâr ederse, şüphesiz, Allah âlemlere karşı muhtaç olmayandır” (Ali İmran Suresi, 97) ayetiyle haccı farz kılar.

Afra’ b. Hâbis Peygamberimiz (asm)’a sorar: “Ya Resûlullah hac her sene midir, yoksa bir tek kere midir?”

Resûlullah (asm) şöyle buyurur: ”Bir tek keredir. Kimin gücü yeterse nafilesini yapar.” [İbn Mâce, Menâsik 2/2886]

Allah’a ve ahirete yönelmiş olan kul, hayatını gerçek dostunun rızasına uygun olarak şekillendirir. Allah’tan uzak yaşamak ise heva ve heveslerin sürüklediği yolu görememektir, körlüktür.

Amaçsız yaşayan insan etrafındakileri hoşnut etmeyi hedeflediği için, adeta tiyatro sahnesinde gibi kendisinden beklenen rol ne ise onu üstlenir. Doğallık, dürüstlük ve samimiyet fıtratına ve vicdanına en uygun olandır ancak o amaçsızca, azap içinde adeta ölü gibi yaşar; yalnızca yaşar. Allah’ın dilemesiyle hacca niyet etmek, işte bu ölü gibi ruhun dirilişine ilk adımdır.

Hac yolculuğu, ölmeden önce ölmeye hazırlıktır. İnsan dünyevi olan her şeyden vazgeçer, tüm bağlılıklarından sıyrılıp yalnızca Allah’a yönelirse kurtuluş bulabilir.

Hac, şükrü artırır. Allah’ın, Katından cömertçe bahşettiği iman, sağlık gibi maddi ve manevi nimetlerin şükrüdür hac. Yeryüzünün her köşesinden hacca gelen inananlar, hacda en kârlı alışverişi yapar, manevi kârla ülkelerine geri dönerler.

Farklı coğrafyalardan, farklı renklerde ve farklı dillerdeki Müslümanlar, kutsal toprakların manevi havasını birlikte solur, kardeşliklerini pekiştirirler. Görünümleri farklı olsa da aynı duyguları ve aynı coşkuyu taşır, birlik ve beraberliği yaşarlar.

“Yedi gök, yer ve bunların içindekiler O’nu tesbih eder; O’nu övgü ile tesbih etmeyen hiçbir şey yoktur" buyrulur Kur’an’da. Hacda insanlar, evrendeki bu tesbihe katılırlar. Beyaz giysileriyle insanların Kabe’yi tavaf anı muhteşem bir manzaradır.

Dünya giysilerinden soyunan insan, girdiği ihramın kendisi için takva elbisesi olmasına niyet eder. Bu umutla gönülden bağışlanma diler, nasuh bir tevbe eder. Yeniden eski hatalarına dönmemek için Rabbine yönelir içten dua eder.

Hac ibadeti tamamlandığında Hac kurbanları (Hedy) kesilir. İhramlı olduğu süre içinde ot koparması dahi yasak olan mümin, Allah’a bağlılığının göstergesi olarak ve hac ibadetini yerine getirebildiği için şükür amacıyla kurban keser.

Kurban, kelime anlamı gibi Allah’a yakınlaştıran bir ibadettir. Tam bir teslimiyet ve itaatle, çok sevdiği oğlunu Allah için feda edebilen İbrahim (as)’ın mübarek anısıdır. Kurban, kendimiz ya da sevdiklerimiz aleyhine de olsa Allah’ın emirlerini yerine getirmektir. Allah için O’nun adına, O’na yakınlaşmak amacıyla, O’nun dışındaki her şeyi kurban etmektir.

İnsan ibadetlerini, Allah karşısındaki aczini, muhtaçlığını ve faniliğini düşünmeden, sadece alışkanlıkla yerine getirmemeli. Çünkü ibadet, sıradan bir ritüel değil, kulun Rabbiyle kurduğu samimi bağın en derin ifadesidir.

Hac da kurban da insanın kalbini dünyaya bağlayan perdeleri aralayarak ona kulluğunu hatırlatır. İhrama giren insan; makamını, unvanını, zenginliğini geride bırakıp Rabbine yönelirken aslında aciz bir kul olduğunu yeniden fark eder. Kurban kesen insan ise sadece bir hayvanı değil; nefsindeki bencilliği, tutkuyu ve Allah’tan uzaklaştıran yönleri de teslim etmeye niyet eder.

Sonuç olarak; her ibadet gibi hac da kurban da yalnızca şekil olarak yerine getirilen vazifeler değildir. Allah’ın hoşnut olması dilenerek samimiyetle, teslimiyetle ve şuurla yapılır.

Kur’an’ın ifadesiyle; Allah’a ulaşan ne kesilen kurbanın eti ne de kanıdır; O’na ulaşan, kulun takvası, niyeti ve ihlasıdır. Kulluğun özündeki hakikat ve ibadetlerin ruhunu diri tutan işte bu bilinçtir.

Kurban Bayramınız mübarek ve hayırlara vesile olsun.

İnkârcılar her dönemde menfaatleri gereği birlik olurlar. Birlikte hareket etmelerinin asıl amacı, Allah'ın beğendiği üstün özellikler olan fedakârlığın, samimiyetin, dürüstlüğün, vicdanın ve adaletin, kısacası güzel ahlâkın hâkim olması için çaba gösteren müminleri engellemektir.

Çünkü Kur’an ahlâkının yaşanması, bu kişilerin çıkar düzenlerini ve dünyevi hırslarını sınırlandıracaktır. Bu yüzden, dindar insanların çoğalmasını engellemek için büyük çaba gösterirler. Sadece kendileri yanlışta kalmakla yetinmez; dürüst ve vicdanlı insanların da kendi yollarına katılmasını isterler. İnsanların hakikatten uzaklaşmasını, yalnızca menfaatlerini düşünen, nefsinin bencil arzularının peşinden sürüklenen kimselere dönüşmesini amaçlarlar. Çünkü iyiliğin çoğalması, kurdukları çıkar düzeninin zayıflaması demektir.

Kur’an’da Mümtehine Suresi, 2. ayette haber verildiği gibi kâfirler, müminleri ele geçirecek olursa düşman kesilirler. Ellerini ve dillerini kötülükle müminlere uzatırlar. Onlar müminlerin inkâr etmesini içten arzu ederler.

Eğer iyi insanları kendi saflarına katamazlarsa, bu defa da onları çeşitli yöntemlerle iyi ve hayırlı işlerden alıkoymaya çalışırlar. Alay etme, küçük düşürmeye çalışma, dağıtmak için uğraşma, iftira atma, yurtlarından sürme ya da ölümle tehdit etme gibi birçok yöntemi denerler.

Kalpleri kararmış, acıma duygusunu yitirmiş, insanî değerleri hiçe sayan, zulmü yol edinen kimselerin kötülüklerine son vermek için, vicdan sahibi samimi inananların, kötülüklere karşı mücadele içinde olmaları gerekir. Allah, “…(birbirinize yardım etmez ve dost olmazsanız) yeryüzünde bir fitne ve büyük bir bozgunculuk (fesat) olur. (Enfal Suresi, 73) buyurarak müminlerin birbirlerine yardım etmemeleri durumunda yeryüzünde bozgunculuk olacağına dikkat çeker.

Bu, müminler için çok önemli vicdani bir sorumluluktur. Gerçekten vicdan sahibi olan insan, iyilikten yana çaba içinde olmalıdır. Müminler, zalimle mücadelede birlikte hareket etmeli, kararlılıkla tavırlarını ortaya koymalıdırlar. Çekimser ve duyarsız kalmak, kötülerin tarafına geçmek demektir. Yaşanan dönem, insanın kendi çıkarları için değil, diğer insanlar için de ciddi bir çaba gösterme zamanıdır.

Zulme karşı onurlu bir mücadele içinde olmak yerine, Müslümanların birbirleriyle çekişmeleri büyük bir yanılgıdır, vakit kaybıdır. “…çekişip birbirinize düşmeyin, çözülüp yılgınlaşırsınız, gücünüz gider…”(Enfal Suresi, 46) buyruğuyla Allah, samimi insanların birbirleriyle tartışmaları durumunda, zamanın yanı sıra güç kaybına da uğrayacaklarına dikkat çeker.

Peygamberimiz(asm)’ın Veda Hutbesi’nde müminlere yaptığı en büyük hatırlatmalardan biri kardeşlik hakikatidir. O mübarek hitabında; “Müslüman Müslümanın kardeşidir…” buyurarak, ümmet olmanın yalnızca aynı dine inanmak değil; aynı sevgi, merhamet ve dayanışma ruhunda birleşmek olduğunu bildirmiştir. Çünkü iman, insanları birbirine bağlayan en güçlü bağdır. Irkı, makamı, dili ve coğrafyayı aşan bu bağın kaynağı ise Allah sevgisidir. Allah’ı seven bir kalp, O’nun kullarına karşı da sevgi, şefkat ve muhabbet besler.

Müminlerin kalplerini doldurması gereken bu kardeşlik şuuru; kırmayı değil onarmayı, ayrılığı değil birlik olmayı, bencilliği değil paylaşmayı öğretir. Bir mümin, kardeşinin acısını kendi acısı gibi hissedebilmeli; sevincine samimiyetle ortak olabilmelidir. Çünkü aynı kıbleye yönelen, aynı Rabbe dua eden insanlar arasında kin, haset ve düşmanlık barınmamalıdır. Kalplerde büyütülen sevgi, toplumun huzuruna; birlik ruhu ise ümmetin kuvvetine dönüşür.

Bugün insanlığı en çok yoran şeylerden biri yalnızlık, sevgisizlik ve parçalanmışlıktır. Oysa İslam’ın inşa ettiği kardeşlik anlayışı, insanı hem manevi olarak güçlendirir hem de toplumu ayakta tutar. Müminler birbirine güven veren, mazlumların yaralarını saran, dua ile destek olan bir gönül bağı kurduklarında gerçek birlik ruhu ortaya çıkar. Böyle bir toplumda insanlar birbirinin kusurunu araştırmaz; affetmeye, anlamaya, istişareye ve iyilikte yarışmaya gayret eder.

Veda Hutbesi’nde verilen bu emanet, asırlar üstü bir çağrıdır. Müslümanlar kalplerini dünya menfaatlerinin değil, Allah rızasından doğan sevginin etrafında birleştirmelidir.

Çünkü birlik; aynı yerde bulunmak değil, aynı hakikatte buluşabilmektir. Orada birleşen gönüller ise dağılmaz, kırılmaz ve karanlık zamanlarda birbirine ışık olur.

Fahri Yaver Hazreti Şehriyarı Mirliva Mustafa Kemal’in resmi vazifesi 9.Kıt'a müfettişi olarak Anadolu’da silah bırakmayan Türk Anasırının elinden silah almak ve Mondros’ta ilan edilen ateşkesin şartlarına uymasını sağlamaktı…  

Zira İngilizler bir durumdan müşteki idiler… Bilhassa Karadeniz de silah bırakmayıp, orada işgalcilerle iş birliğinde bulunan Rum isyancısı köylere, bu dağınık ama ellerinde silah olan Türk Milisleri baskınlar yapıyor ve ciddi zararlar veriyorlardı.

Yani Resmi vazifesine göre İngiliz İşgal Kumandanı General Harrington ve Yüzbaşı J.G Bennett’in vizesi ve Padişah’ın emri ile Mirliva Mustafa Kemal, bu isyancı Türk Milislerinin elinden silahlarını almaya ve azınlık köylerinde ki Rumları bir nevi kurtarmak üzere yola çıkıyordu.

Zaten başka bir vazifelendirmeye İngilizler tabii ki izin vermez müsaade etmezlerdi.

Niye etsinler ki!..

Amaçları zaten Anadolu’yu silahsızlandırıp bölüp parçalayarak teslim almaktı.

Yani Gazi’nin Samsun’a gönderiliş sebebine resmen baktığınız da görev bu idi...

Peki, başka kimler vardı bu Bandırma Gemisinde?

Generaller vardı... Binbaşı Arif bey ( Ayıcı Arif ), Hüsrev Gerede, Kazım Dirik (O dönemin Kurmay Başkanı ) gibi toplam 48 Subay ve Er vardı…

Binek hayvanları ve Halife Vahdeddin Han tarafından verilmiş çok yüklü miktarda Altın vardı. Subayların en az 3 aylık maaşları peşin ödenmişti.

Hepsi bir yana Halife Sultan Vahdeddin Han’ın tüm yetkileri Sakarya’dan Van’a Tebriz’e kadar Mirliva Mustafa Kemal Paşa’ya verilmişti!..  

Bu üzerinde çok durulması gereken bir mevzudur.

Türk tarihinde bir Sultanın yetkileri bu şekilde sadece üç paşaya verilmiştir…  

Bunların 1. si Köprülü Mehmet Paşa, 2. si Tarhuncu Ahmet Paşa ve sonuncusu ise Mirliva Mustafa Kemal Paşa…   

Neydi bu yetkiler? 

Çok geniş yetkilerdi bunlar.

Bir Padişahta bulunan ne kadar yetki varsa bu üç paşaya verilmiştir. İlk ikisi yani Köprülü Mehmet Paşa ile Tarhuncu Ahmet Paşa zamanında çocuk padişahlar ve kadınlar yönetimde olduğu için bu yetkiler verilmiştir.

Pekiyi Mustafa Kemal Paşa ya neden bu yetkiler verilmiştir ve nedir bu yetkiler?

Padişah İstanbul’da tam anlamı ile İngilizlerin esareti altındadır.  Anadolu’ya çıkamaz. Çıktığı anda, İstanbul Payitaht olmaktan çıkacaktır… Sadece fiilen değil, Resmen de düşecektir… O yüzden tek yetkili bir vekile yetkilerini devretmiştir.

Bu yetkilere göre Sakarya’dan- Van’a kadar tüm askeri ve sivil mülki erkan Mustafa Kemal Paşaya tabidir.  Onun sözü sultanın sözüdür! Yani Mirliva Mustafa Kemal tamamen Padişahın bilgisi ve himayesi dahilinde Samsun’a çıkmıştır..

Yani bize ilkokulda okutulan öğretilen palavralarda ki gibi “Pusulası kırık, kendisi dökük ve su alan bir vapurla” kaçarak Samsun’a çıkmamıştır Mustafa Kemal Paşa!

Dönemin en iyi, en sağlam gemisi ve içerisinde 48 subay ve diğer görevlilerle bir Devlet görevi olarak Samsun’a yola çıkmıştır...

Şimdi yola çıkmadan önce biraz da 16 Mayıs evveline bakalım, acaba ne gibi gelişmeler yaşanmıştı İstanbul’da.. Hem de söylediklerimize müstenit kılalım…  

30 Nisan 1919: Mustafa Kemal Paşa’nın 9. Ordu Müfettişliği ’ne tayin emri, o zamanın Resmi Gazete ’sinde yayınlandı. Harbiye Nazırlığı ( Savaş Bakanlığı ), aynı gün Başbakanlıktan Samsun, Sivas, Van, Trabzon ile Erzincan’daki mülki memurların Mustafa Kemal Paşa tarafından yapılacak olan tebligata uymaları konusunda bir tamim çıkartılmasını istedi. Mustafa Kemal Paşa’da yine o gün, Samsun’a götüreceği karargâh mensuplarının isimlerinin yer aldığı taslak listeyi Savaş Bakanlığı’na sundu.

6 MAYIS 1919: Harbiye Nazırı ( Savaş Bakanı ) Şakir Paşa, Mustafa Kemal Paşa’ya Samsun’daki göreviyle ilgili bir talimatname verdi. Paşa, o gün Savaş Bakanlığı’ndan bazı diplomatik yazışmaların kopyasını ve altı adet mühür kazdırılmasını istedi.

9 Mayıs 1919: Mustafa Kemal Paşa, Sivas’taki 3. Kolordu Kumandanlığına bir telgraf çekerek, birkaç gün sonra Samsun’da olacağını yazdı.

13 Mayıs 1919: Mustafa Kemal Paşa, Basın-Yayın Genel Müdürlüğü’ne bir yazı yollayarak, Genelkurmay’da ertesi gün bir toplantı planladığını ve Samsun yolcularının toplantıdan haberdar olabilmeleri için toplantının günlük gazeteler vasıtasıyla duyurulmasını istedi.

13 Mayıs 1919: Savaş Bakanlığı’na bir yazı gönderen Mustafa Kemal Paşa, görevinin “seferi olması” dolayısıyla üç aylık tahsisatının peşin verilmesini, beklenmeyen masraflar için bir miktar ödeme yapılmasını ve iki binek otomobili tahsis edilmesini talep ederken, bu işlemlerin bir haftadır neticeye bağlanmamış olmasından yakındı.

13 Mayıs 1919: Karadeniz, fiilen İngiliz donanmasının işgali altında bulunduğu için Boğazlar’dan ancak İngiliz vizesi ile çıkılabiliyordu. 23 karargâh mensubu ile 25 erden oluşan liste 9. Ordu Müfettişliğinin kurmay başkanı Albay Kazım Bey tarafından mühürlenerek, vizelerin alınması için Savaş Bakanlığı’na gönderildi.

14 Mayıs 1919: Mustafa Kemal Paşa, Samsun’a bir telgraf çekti, “Cuma günü öğleden sonra Bandırma Vapuruyla hareket edeceğini” söyledi ve geçici olarak kalabilecekleri bir yer temin edilmesini istedi.

15 Mayıs 1919: İstanbul’daki İngiliz İrtibat Kumandanı Binbaşı Millingen, Samsun’a gidecek olan 48 kişi ile “altı adet değerli at” tan ibaret olan listeyi 15 Mayıs’ta tasdik etti.

15 Mayıs 1919: Mustafa Kemal Paşa, Yıldız Sarayı’nda Sultan Vahdeddin ile görüştü.

16 Mayıs 1919: İngiliz İrtibat Subayı Yüzbaşı John Godolphin Bennett, bir gün önce onaylanan isimlerin yazılı olduğu kâğıtların arka sayfasına vize damgalarını bastı.

16 Mayıs 1919: Mustafa Kemal Paşa, öğle saatlerinde Yıldız Sarayı’nda Sultan Vahdeddin ile son defa görüştü. Oradan Şişli’deki evine geçip annesiyle ve kız kardeşiyle vedalaştı, daha sonra Galata rıhtımına gitti bir motorla Bandırma Vapuruna bindi.

19 Mayıs 1919: Bandırma Vapurunun yolcuları sabahın erken saatlerinde Samsun’a vardılar.

Evet, gördüğümüz gibi Samsun’a bir Osmanlı Paşasının çıkışı, tamamen Osmanlı Devleti’nin bir politikası ve resmi görevlendirilmesidir.

Şimdi, Samsun’a intikalden sonra neler yaşandı? Millî Mücadele nasıl gelişti? Amasya Havza Tamimleri Sivas ve Erzurum Kongreleri ve Ankara’ ya varış…  Meclis açılışı… Bunlar hep yeni yazı veya yazıların konusudur !

“Bereket hayatınızdan çekilirse, çuval dolusu paranızla aç gezersiniz.”

Modern insanın paradoksu tam da burada başlıyor. Kazanç artıyor, imkân çoğalıyor; fakat huzur azalıyor, yetme/yetinme duygusu kayboluyor. Evler dolu ama gönüller aç. Dolaplar taşmış, sofralar bereketsiz. Çünkü bereket, sayıların değil anlamın, niyetin ve şükrün eşlik ettiği bir hâldir.

Bereket çokluk değildir. Azın yetmesi, yetenin de taşmasıdır. Aynı maaşla birinin ayı huzurla kapatması, diğerinin elindekinin ay ortasında tükenmesi bu yüzdendir. Matematik aynı, fakat bereket yoktur. Çünkü bereket, Allah’ın ikramıdır; kulun şükrü ve kanaatiyle çoğalır, hırsıyla çekilir.

Kanaat neredeyse kaybolan bir erdem. Çağımızda “eksiklik” gibi sunuluyor. Daha fazlasını hırsla istemeyen insan, sistemin gözünde başarısız sayılıyor. Oysa kanaat, yoksulluğun değil; nefsine sınır çizebilmenin adıdır. Sahip olduklarıyla şükredebilen insan, sahip olamadıklarının esiri olmaz.

Kanaatin olmadığı yerde servet yük olur. İnsan ne kadar çok şeye sahipse, o kadar çok şeyin kaygısını taşır. Evler büyür, dertler genişler; eşyalar çoğalır, kalp daralır. Kanaat ise kalbi ferahlatır. Azla yetinen, çokla imtihan edilmez.

Servet: Sahip Olmak mı, Sahibi Olunmak mı?

Servet, başlı başına ne hayırdır ne de şer. Onu hayra da şerre de dönüştüren, sahibinin niyetidir. Servet, insanın elinde bir emanet olarak durduğunda kıymetlidir; kalbine yerleştiğinde ise felakete dönüşür.

Bugün nice insan “zengin” ama güvende değil. Kazandığını koruma telaşı, kaybetme korkusu, yetmeme endişesi… İşte Gazzâlî’nin dediği açlık tam da budur: Midenin değil, kalbin açlığı. Bereket çekildiğinde, servet doyurmaz.

Şükür bereketin kapısıdır. Sadece dilde kalan bir teşekkür değildir. Şükür, nimeti yerinde kullanmak, paylaşmak ve nimetin sahibini unutmamaktır. Şükür arttıkça bereket artar; şikâyet çoğaldıkça bereket azalır.

İnsanın hayatında, “Yetiyor” diyebildiği her an, bereketin izidir. Şükür, nimeti çoğaltır; nankörlük nimeti sıradanlaştırır. Aynı sofrada biri doyar, diğeri doymaz; fark mide değil, şükürdür.

Kanaat elindekiyle geçinmek demektir aslında, yetinmek değil. "Rabbimiz, bize dünyada da iyilik ver, ahirette de iyilik (ver) ve bizi ateşin azabından koru" (Bakara Suresi, 201) ayetindeki duayla inananlar, Allah’tan servet ve zenginlik isterler. Ancak bu istek nefsani tutkularını tatmin etme amacı taşımaz. Onlar serveti, Hz. Süleyman gibi Allah’a yakınlaşmak, dini anlatmada güçlü ve etkileyici olabilmek için isterler. O halde duamız Allah yolunda harcamak için kullanacağımız ve şükretmemize vesile olacak bir zenginlik olmalı.

Belki de bugün sormamız gereken soru şudur:

Ne kadar kazandık değil, neyi kaybettik?

Kaybettiğimiz bereketse; daha çok çalışmak değil, daha çok şükretmek gerekir. Daha fazla biriktirmek değil, daha fazla kanaat etmek… Çünkü Gazzâlî’nin işaret ettiği hakikat hâlâ geçerlidir.

Bereket gittiğinde, servet insanı doyurmaz. Ama bereket varsa, az bile çoktur.

Yeni Dünya/Hanımefendi Dergisi, Mayıs

Bu değişikliklerin büyük bölümü 1940-2000 yılları arasında gerçekleştirilmiştir. Resmî kayıtlara göre yalnızca 12.211 köy ve kasabanın adı değiştirilmiştir. Bunun dışında dağlar, nehirler, vadiler, yaylalar ve mezralar da yeni isimler almıştır.

Bu değişiklikler yalnızca haritaları değil, Anadolu’nun kültürel hafızasını da dönüştürdü…CHP, uydurukları propaganda eğitimleri ile bizi Man kurtlaştırdı ve biz artık geçmişimizi göremez olduk.2000 yıldır bu topraklarda yaşayan Romalılarız ama CHP 2000 yıllık tarihi yer adlarını bile kazıdı.

Çünkü, bir yer adı bazen o bölgede yaşamış halkların dili, dini, tarihi ve yaşam biçiminin son izi olabilir.

Cumhuriyet’in ilk yıllarında başlayan bu süreç, özellikle 1949 yılında çıkarılan 5442 Sayılı İl İdaresi Kanunu ile sistematik hale getirildi. İçişleri Bakanlığı bünyesinde kurulan komisyonlar, “Türkçe olmayan” veya “uygunsuz görülen” isimleri inceleyerek yeni isimler belirledi.

Değişikliklerin en yoğun yaşandığı bölgeler;

Doğu Anadolu,

Güneydoğu Anadolu,

Doğu Karadeniz oldu.

Çünkü bu bölgelerde Ermenice, Kürtçe, Rumca, Lazca, Gürcüce, Arapça ve Süryanice kökenli yer isimleri oldukça yaygındı.

Şehir ve İlçe İsimlerinden Örnekler;

Diyarbekir → Diyarbakır (1937): “Diyarbekir”, Arapça “Diyar-ı Bekr” yani “Bekr Kabilesinin Diyarı” anlamına gelir. 1937’de yazım Türkçeleştirilerek “Diyarbakır” yapıldı. Aynı zamanda “bakır” kelimesiyle ilişkilendirilerek yeni bir millî CHP uyduruk masalı bir anlatı oluşturuldu.

Kırkkilise → Kırklareli (1924): Osmanlı dönemindeki “Kırkkilise” adı, bölgede bulunan çok sayıdaki kiliseye gönderme yapıyordu. Cumhuriyet döneminde dini çağrışımı azaltmak amacıyla isim “Kırklareli” olarak değiştirildi.

El Aziz → Elâzığ (1937): Şehrin Osmanlı dönemindeki adı “Mamuretülaziz” idi: “Aziz’in imar ettiği yer” anlamına gelir. Daha sonra halk arasında “El Aziz” olarak kısaldı. 1937’de Atatürk’ün önerisiyle Türkçeleştirilmiş biçimi olan “Elâzığ” kabul edildi.

Çölemerik → Hakkâri: “Çölemerik” adı Kürtçe ve Ermenice etkiler taşıyan eski bir bölge ismiydi. Zamanla Osmanlı’daki idarî isim olan “Hakkâri” resmî hale getirildi. Osmanlıdaki bu isim dönüşümünde; “Hakkâri” kelimesinin kökeninin “Hakkar” aşiretinden geldiği düşünülmektedir.

Bozok → Yozgat (1927): Osmanlı döneminde bölge “Bozok Sancağı” olarak bilinirdi. Cumhuriyet döneminde şehir merkezi adı olan “Yozgat” resmîleştirildi.

“Bozok”, Oğuz Türklerinin Bozok koluna gönderme yapan tarihî bir isimdi.

Şarki Karahisar → Şebinkarahisar (1924): “Şarki” doğu anlamına gelir. Bölge şap madeniyle ünlü olduğu için Farsça kökenli “Şebin” kelimesi eklenerek “Şebinkarahisar” adı kullanılmaya başlandı.

Hezex → İdil (1937): Şırnak bölgesindeki “Hezex” adı Kürtçe/Süryanice kökenlidir. Cumhuriyet döneminde bölgeye, özellikle Türkçe kadın ismi olan “İdil” adı verildi..

Megri → Fethiye: Muğla’daki eski Rum yerleşiminin adı “Megri” idi. Yunanca “Makri” kelimesinden gelir: “Uzun” veya “uzak yer” anlamındadır.

1914 yılında şehit pilot Fethi Bey’in anısına “Fethiye” adı verildi.

Ayasluğ → Selçuk: “Ayasluğ” adı Bizans dönemindeki “Hagios Theologos” isminden türemiştir. Aziz, Aya Yuhanna’ya gönderme yapar.

Cumhuriyet döneminde bölgeye, yine Türk tarihini vurgulayan “Selçuk” adı verildi..

Köy ve Belde İsimlerinden Örnekler:

Norşin → Aydınlar → Güroymak

Bitlis’teki Norşin’in adı önce “Aydınlar”, daha sonra “Güroymak” oldu..

“Norşin” Ermenice kökenlidir:

“Nor” = yeni

“Şen” = köy / yerleşim

Yani “Yeni Yerleşim” anlamına gelir.

Kivax → Mağara:

Şırnak-İdil bölgesindeki Kürtçe/Süryanice kökenli “Kivax” adı Türkçeleştirilerek “Mağara” yapıldı.

Harapşeref → Dirsekli: Eski isim Osmanlı ve Kürtçe etkileri taşırken, yeni isim tamamen coğrafi Türkçe bir ad olarak seçildi.

Hespist → Yarbaşı: “Hespist” Süryanice-Ermenice etkili eski bir isimdi. Yeni isim daha “Türkçe ve sade” kabul edilen “Yarbaşı” oldu.

---

Kızılkilise → Nazımiye: Tunceli’deki “Kızılkilise” adı bölgede bulunan eski kiliselere gönderme yapıyordu. Cumhuriyet döneminde “Nazımiye” olarak değiştirildi.

Peki, İsimler Neden Değiştirildi?

Cumhuriyet’in kuruluşuyla birlikte yeni CHP dikta devleti; "Hepimiz, Orta Asya dan At sırtında gelen Türkleriz!" uyduruk CHP masalı ile ortak bir ulusal kimlik oluşturmaya çalışıyordu. Bilerek çok kültürlü yapının ürünü olan çok dilli Osmanlı yapısından farklı olarak, yeni dönemde Türkçe merkezli, dönemin moda siyasetine özgü faşist bir kimlik inşa edildi.

Bu nedenle de; 

Ermenice,

Rumca,

Kürtçe,

Lazca,

Gürcüce,

Süryanice,

Arapça kökenli isimlerin önemli bir bölümü değiştirildi…

Uyduruk sebepler türetilerek; bazı isimler “yabancı” bulundu. Bazıları “ayrılıkçı çağrışım” taşıdığı gerekçesiyle değiştirildi. Bazıları ise dini çağrışımlar içerdiği için kaldırıldı.

Ama, Günümüzde Eski İsimler yine de Halk arasında Yeniden Yaşıyor!

2000’li yıllarda Avrupa Birliği uyum süreci ve demokratikleşme tartışmalarıyla birlikte bazı eski isimlerin yeniden kullanılmasına izin verildi. Özellikle yerel halk arasında;

Dersim,

Amed,

Norşin,

Hezex,

Potamya,

Lazistan gibi isimler günlük yaşamda yaşamaya devam etti…

Bugün Türkiye’nin birçok bölgesinde insanlar iki isim kullanır: biri resmî haritalardaki isim, diğeri tarihi ataların hafızadaki isimdir.

Çünkü bir coğrafyanın adı değişebilir. Ama insanların belleğindeki adı bazen yüzyıllarca yaşamaya devam eder.

Lithops, Güney Afrika ve Namibya’nın kurak bölgelerine has, Aizoaceae (buz çiçeğigiller) familyasından sıra dışı bir sukulenttir. Adı Yunanca lithos (taş) ve ops (görünüm) kelimelerinden gelir: “Taşa benzeyen” demektir. Bu isim bir benzetme değil, tam anlamıyla bir hayatta kalma stratejisidir.

Halk arasında canlı taş olarak bilinen Lithops, adını gerçekten hak eder. Çünkü o, hayatta kalmak için dikkat çekmeyi değil, kaybolmayı seçmiştir. Taşa benzeyerek var olur; görünmezliği bir korunma kalkanı hâline getirir.

Bu sayede otçul hayvanlardan korunur, aşırı güneş ışığını doğrudan almaz, rüzgâr ve kum fırtınalarından minimum etkilenir. Yani Lithops, çölde hayatta kalmak için göze görünmemeyi seçmiştir. Bu, doğada nadir görülen ama çok etkili bir dirençtir.

Bu, Allah’ın benzersiz yaratmasıyla bize sunduğu en çarpıcı derslerden biridir: Her varlık, hayatta kalmak için görünmek ya da ‘bağırmak’ zorunda değildir.

Lithops’un iki etli yaprağı, çölde aylarca sürecek susuzluğa dayanabilecek şekilde yaratılmıştır. İçinde suyu tutar, dışarıya neredeyse hiç kayıp vermez. Öyle ki fazla su, bu bitki için bir lütuf değil, tehdittir. İnsanın, “ne kadar çok, o kadar iyi” zannına karşılık Lithops, “yeterince”nin hikmetini anlatır.

Doğal ortamında aylarca hiç yağmur yağmayabilir ve Lithops bu süre boyunca tek damla suya ihtiyaç duymaz. Hatta ilginçtir, fazla su onu öldürebilir. Bu yönüyle Lithops, “Hayat çoğundan değil, tam kararında olandan beslenir” dedirten bir canlıdır.

Bu bitkinin büyük kısmı toprağın altındadır. Yeryüzüne sadece küçük bir yüzeyini çıkarır. O yüzeyde ise yarı saydam bir pencere bulunur. Işık buradan içeri süzülür, fotosentez içeride gerçekleşir. Lithops, güneşle bile mesafeli bir ilişki kurar. Ne tamamen kaçar, ne de kendini yakar. Hayatla kurulan bu ölçülü temas, bir rastlantı değil, Allah’ın kâinatta yarattığı ince ayarlanmış düzenin bir parçasıdır.

Lithops’un belki de en çarpıcı tarafı, yenilenme biçimidir. Her yıl, eski yapraklarının içinden yeni bir yaprak çifti doğar. Eski olan, içindeki tüm suyu ve özü yeniye aktarır; sonra yavaş yavaş yok olur. Dışarıdan bakıldığında bir çözülme, bir tükeniş gibi görünen bu hâl, aslında içeride sessiz bir doğumdur. Eskinin tükenişi, yeninin rızkı olur. Bu döngü, yaratılışın en yalın ama en derin hakikatlerinden birini müjdeler: Yok oluş gibi görünen şey, çoğu zaman bir hazırlıktır.

Ve bütün bu sadeliğin, bütün bu ketumluğun ardından Lithops, zamanı geldiğinde çiçek açar. Taşın ortasından çıkan zarif bir çiçek… Ne büyük, ne gösterişli. Ama tam olması gerektiği kadar güzel. Çölün ortasında, aylarca susuz kalmış bir canlının böylesine ince bir estetikle konuşması, yaratılışın sanat yönünü inkâr edilemez biçimde ortaya koyar. Sanat, çoğu zaman detaylarda saklıdır. Ve yaratılış, en çok da ölçüde kendini belli eder.

Belki de bu yüzden canlı taş, sadece bir bitki değildir. O, çölde yazılmış sessiz bir tefekkür metni; dikkatle bakana sunulmuş canlı bir âyettir.

Zafer Bilim Araştırma Dergisi, Mayıs

“Safları sıklaştırmak”, sadece omuz omuza durmak değil; niyeti, istikameti ve sorumluluğu birlikte taşımaktır. Bu kavram hem zahirde hem bâtında derin bir anlam taşır ve ahiret perspektifinde belirleyici bir çağrıdır.

Safların gevşek olduğu yerde boşluklar oluşur; o boşluklar da şüpheye, korkuya ve fitneye kapı aralar. Safı sıklaştırmak, zor zamanlarda kaçmayı değil, yerinde durmayı tercih etmektir. Çünkü ahiret yolculuğu, en çok imtihan anlarında kiminle kaldığınla ölçülür.

İnsan, “Ben iyiyim” diyebilir; fakat safını sıkılaştırmıyorsa iyiliği korumasız kalır. Hak üzere olanların dağınık olduğu yerde, bâtıl düzenli görünür. Bu yüzden safları sıkılaştırmak, hakkın yalnız kalmaması için bilinçli bir duruştur.

Saf, aynı sevinçte birleştiği kadar aynı yaraya duyarlı olabilmektir. Bir mazlumun derdi seni yerinden oynatmıyorsa, o safta fiziksel olarak bulunsan bile ruhen kopukluk vardır. Safları sıklaştırmak, başkasının yükünü, “Bana ne” demeden omuzlamaktır.

Saflar genellikle konfor bozulduğunda seyrelir. Oysa ahiret için kıymetli olan saf, bedel gerektiren saftır. Sessiz kalmanın rahatlığını değil, doğru yerde durmanın sorumluluğunu seçmek… İşte bu, safları sıklaştıran şeydir.

Dilde birlik, kalpte ayrılık varsa saf görünürde sıkıdır ama hakikatte dağınıktır. Haset, kibir ve üstünlük taslama safların arasındaki görünmez boşluklardır. Bu yüzden safları sıkılaştırmak, önce kalpteki mesafeleri kapatmaktır.

Kur'an, müminlerin kurşunla kaynatılmış bina gibi saf bağladıklarından söz eder. Sımsıkı kenetlenmiş müminlerden birine ya da birkaçına bir şey olsa, hastalansa diğerleri onu taşır. Bir şey olduğu dışarıdan anlaşılmaz bile.

Kişi safını, “İnsanlar ne der” diye değil, “Allah ne görür” diye sıkılaştırır. Çünkü ahirette saf, sosyal kimliklerle değil niyet ve sadakatle okunacaktır.

Kur’ân, kıyamet sahnesinde, “Keşke falancayı dost edinmeseydim” pişmanlığını özellikle vurgular. Bu ifade, yanlış safta yer almanın sadece dünyevî bir hata değil, ebedî bir kayıp olabileceğini gösterir. Zira insan, hak ile bâtıl arasındaki mücadelede tarafsız kalamaz; sessizlik bile bazen zulmün safına yazılır.

Doğru safta durmak her zaman kalabalık olmak demek değildir. Hakikatin tarafı kalabalık olmayabilir; ama doğru olan hep oradadır. Bazen hak, azınlıkta ama Allah katında ağır basan bir saftır. Orada yer almak zor olabilir; haktan yana saf tutmak, bedel ödemeyi göze alabilenlerin işidir. Fakat ahiretteki karşılığı izzet ve emniyettir. Kimlerle saf tuttuğumuz, yalnızca dünyadaki duruşumuzu değil akıbetimizi de belirler.

Saf tutmak, yalnızca aynı mekânda durmak değildir. Hangi değerlere alkış tuttuğun, hangi haksızlığa göz yumduğun, kimin derdiyle dertlendiğin, ahirette “kiminle beraber anılacağını” belirler.

Şu soru hayati önem taşır:

“Ben kimin safındayım; hakikatin mi, konforun mu?”

Peygamber Efendimiz(asm)’ın, “Kişi sevdiğiyle beraberdir” hadisi, bu hakikatin en sade ifadesidir. Sevgi burada sadece duygusal bir bağ değil; hayranlık, meyil ve gönül yakınlığıdır. Kalbin yöneldiği taraf, kıyamet günü insanı da oraya çeker.

"Bizler ki aynı kitaba baş eğmiş insanlarız. Bizden alâ akraba mı olur?” der Cemil Meriç. ‘Akrabalar’ ile safları sıklaştırmak, kaçmamak, dağılmamak, yalnız bırakmamak ve yarın “Ah keşke!” demeyecek bir yerde durmayı seçmek lâzım.

Körpe Kalemler Dergisi, Nisan

Her felaketten siyasi rant devşirme çabasında olanlar, geçtiğimiz aylarda düzenlenen, paylaşma bilincini geliştirme, yardımlaşma, merhamet, dayanışma ve vatanseverlik gibi millî/manevi değerlerin öğrencilere kazandırılması hedeflenen "Maarifin Kalbinde Ramazan" temalı etkinlikler üzerinden, faturayı yine Müslümanlara kesme telâşına kapıldılar. O katil, İslam'a göre suçsuz bir insanı öldürmenin bütün insanlığı öldürmek gibi ağır bir vebal olduğunu gerçekten idrak edebilseydi, o silahı eline alırken elleri titrerdi. Çünkü bilirdi ki bir insanı yok etmek, sadece bir hayatı değil; onunla birlikte nice hayali, hatırayı ve bağı da yok etmektir. Böylesi bir şuurla bakabilseydi, o silahları masum arkadaşlarına doğrultmak bir yana, onlara siper olurdu. Zira İslam, insanı şiddete değil merhamete yaklaştırır; yıkmaya değil, yaşatmaya yöneltir.

Bu saldırganların vahşi eylemlerinin sebebini sadece dış etkenlere yüklemek, sorumluluğu görünmez kılmaktır. Çünkü bir çocuğun karakteri önce evde yoğrulur. Değerler evde verilir, sınırlar evde çizilir, vicdan evde inşa edilir. Ailenin ihmal ettiği her boşluk, başka karanlıklar tarafından doldurulur. Bu yüzden mesele, sadece güvenlik değil; ihmal edilmiş bir ahlâk meselesidir.

Toplumu ortak ahlâk ve ortak değerler bir arada tutar. Bunlar ortadan kalkarsa toplum yozlaşır, dejenere olur, çöker, parçalanır, yok olur. Aile çökerse; ahlâk gider, milli şuur gider, maneviyat gider, inanç gider, din gider.

Aile çocuğa öncelikle güzel ahlâk kazandırma çabasında olmalı. Bu, birkaç nasihatle değil; uzun soluklu, sabır isteyen ve en çok da yaşanarak gösterilen bir eğitimle mümkündür. Ailenin burada rolü yalnızca öğretmek değil, aynı zamanda bir “model” olmaktır. Çünkü çocuk, söylenenden çok gördüğünü öğrenir.

Aile içinde sevgi ve güven temelli bir ortam oluşturulmalı. Kendini değerli ve güvende hisseden çocuk, doğruyu kabullenmeye daha açık olur. Sürekli eleştirilen, kıyaslanan ya da korkutulan bir çocuk ise davranışlarını içselleştirmek yerine sadece cezadan kaçınmayı öğrenir. Halbuki güzel ahlâkın özü, dış baskıyla değil, içten gelen bir bilinçle hareket etmektir.

Ahlâk eğitiminin en güçlü yolu örnek olmaktır. Anne-babanın dürüstlüğü, sabrı, merhameti ve adaleti çocuğun zihninde kalıcı izler bırakır. Bir ebeveyn başkalarına karşı merhametliyse, saygılıysa, öfkesini kontrol edebiliyorsa, hata yaptığında özür dileyebiliyorsa çocuk da bu davranışları doğal bir şekilde benimser. Çünkü onun için en etkili “ders”, anne-babasının günlük hayatıdır.

Bunun yanında, doğru ile yanlışı anlatmak da ihmal edilmemeli. Ancak bu anlatım, kuru nasihatler şeklinde değil; yaşanan olaylar üzerinden, hikâyelerle, sorularla ve sohbetlerle yapılmalı. Çocuğa “Neden doğru olanı yapmalıyız?” sorusunun cevabı verilmeli. Böylece çocuk sadece kuralları değil, o kuralların anlamını da kavrar.

Sorumluluk bilinci de güzel ahlakın önemli bir parçası. Yaşına uygun görevler verilen çocuk, hem kendine güven kazanır hem de başkalarına karşı duyarlı olmayı öğrenir. Kendi işini yapabilen, paylaşmayı bilen, hata yaptığında telafi etmeye çalışan bir çocuk, ahlâkı hayatının bir parçası haline getirir.

Ayrıca çocuğun duygularını tanımasına ve ifade etmesine yardımcı olmak gerekir. Öfke, kıskançlık, kırgınlık gibi duygular bastırıldığında değil, doğru şekilde yönlendirildiğinde eğitici olur. “Öfkelenmek kötü” demek yerine, “Öfkelenebilirsin ama kırmadan konuşabilirsin” diyebilmek, çocuğa hem kendini hem de başkalarını koruyan bir yol gösterir.

Sabır ve tutarlılık da bu sürecin vazgeçilmezi. Bir gün izin verilen bir davranışın ertesi gün yasaklanması, çocuğun kafasını karıştırır. Kurallar net, anlaşılır ve istikrarlı olmalı. Aynı şekilde, güzel davranışlar fark edilmeli ve takdir edilmeli. Bu, çocuğun doğruyu tekrar etme isteğini güçlendirir.

Aile, çocuğa güzel ahlâkı anlatırken en güçlü rehberi Peygamberimiz Muhammed(asm)’ın hayatıdır. Kur'an'ın, Kalem Suresi, 4. ayette haber verdiği gibi, O pek büyük bir ahlâk üzerindedir. O’nun hayatı, soyut kuralların ötesinde, yaşanmış ve uygulanmış bir örnektir. Resûlullah sevgi, şefkat ve merhametin vücut bulmuş hali olan bir insandır. Ve önemli olan, çocuğa sadece bilgi vermek değil; bu örnekliği onun dünyasına uygun, sıcak ve anlaşılır bir şekilde sunabilmektir.

Peygamberimiz(asm)’ı çocuğa yalnızca “yapılması gerekenleri söyleyen biri” olarak değil; merhamet eden, affeden, sabreden ve insanları incitmemeye özen gösteren biri olarak tanıtmak gerekir. Onun bir hatayı affedişi, bir yoksula yardım edişi ya da kendisine kötülük yapanlara bile iyilikle karşılık verişi, çocuğa doğrudan “iyi ol” demekten çok daha güçlü bir etki bırakır. Böylece çocuk, ahlâkı anlamlandıran biri olur. Öğrendiklerini hayatla bağdaştırır ve böylece ahlak, kitapta kalan bir bilgi olmaktan çıkar, yaşanan bir değere dönüşür.

En önemli noktalardan biri anne babanın örnek olmasıdır. Aile kendi davranışlarında dürüstlük, sabır, nezaket ve merhameti gösterdiğinde çocuk, Peygamber ahlâkının sadece anlatılan değil, yaşanan bir gerçek olduğunu görür. Çocuk anlatılandan çok gördüğünü benimser.

Peygamber sevgisi, sevgi ve hayranlık üzerinden verilmeli. Onun insanlara olan şefkati, adaleti ve güzel sözleri anlatıldıkça çocukta doğal bir yakınlık oluşur. Bu da ahlâkî davranışları bir zorunluluk değil, sevilen birine benzemek isteği haline getirir. Sevgiyle sunulan bir örneklik, çocuğun kalbinde kök salar ve zamanla onun karakterine dönüşür.

Eğitim bir “anlık proje” değil, bir hayat yolculuğudur. Küçük yaşta atılan tohumlar zamanla filizlenir. Ailenin sevgiyle, sabırla ve bilinçle verdiği eğitim; çocuğun karakterine yerleşir ve onu hayat boyu yönlendirir.

Kısacası, güzel ahlâk anlatılan değil yaşanan, zorla kabul ettirilen değil kalpte yeşeren bir değerdir. Ve bu değerin ilk filizlendiği yer, ailenin sıcak ve samimi ortamıdır.

İnsan zannettiği kadar bağımsız bir varlık değildir. Yoldaşlık, zamanla benliğe sirayet eder. Aynı sofraya oturduğun, aynı dili konuştuğun, aynı şakaya güldüğün insanlar; fark ettirmeden bakışını, ölçünü, hatta vicdan terazini değiştirir.

Başlangıçta taviz küçüktür: Bir susuş, bir görmezden geliş, “Şimdi sırası değil” denilen bir itiraz… Sonra o susuşlar alışkanlık olur. İtiraz etmek ağır gelmeye başlar. Yanlış normalleşir, çarpık olan makul görünür. İşte tam burada yol kaybolur. Çünkü yol, yalnızca gidilen istikamet değil; hangi değerlerle gidildiğidir.

İlkesizliğin en sinsi tarafı, insanı bir anda değil, adım adım kaybetmesidir. Kendi doğrularını savunmak “uyumsuzluk”, hakkı dile getirmek “fazlalık”, adaleti hatırlatmak “rahatsızlık” sayılmaya başlandığında kişi önce susmayı seçer. Sonra suskunluğu savunur. En sonunda da suskunluğunu doğru zanneder. Böylece insan kendini kaybeder; çünkü kendini ayakta tutan ahlâki omurga kırılmıştır.

Dünya yolculuğunda kaybolmak telafi edilebilir sanılır. “Sonra toparlarım” denir. Oysa ahiret bilinciyle bakıldığında mesele çok daha ciddidir. Zira insan, kiminle yürüdüyse onunla haşrolur. Kimin izini takip ettiyse onun safında yazılır. Bu yüzden yanlış yoldaşlık, sadece dünyada yön kaybı değil ahirette hesap kaybı riskidir.

Bir zamanlar farklı şehirlerde ve farklı çevrelerde yaşayan ama telefonda uzun sohbetler ettiğimiz, kendimce uyardığımda ibadetlerini yerine getirmek için emekliliğini bekleyen çocukluk arkadaşım geldi hatırıma. Hayatın henüz önünde olduğunu sanıyordu; planları yarına yazılmıştı. Ama bir gün sadece baş ağrısı şikâyetiyle hastaneye gitti… Ve üç ay sonra, aynı hastaneden bir veda ile çıktı. İşte hayat, bu kadar ince bir çizgi üzerinde yürüyor, Allah rahmet etsin… Tutunduğumuz her şey bir anda yarım kalabiliyor. O yüzden hayatı, önemli bazı şeyleri erteleyecek ve yarına bırakacak kadar uzun sanmayalım. Çünkü bazen bir ömür üç aya sığar, bazen de bir vedaya…

Hakikatle bağı zayıf, adaletle mesafeli, menfaati ölçü edinenlerle kurulan yakınlık kalbi ağırlaştırır, vicdanı köreltir. İnsan bir süre sonra yanlışta rahatsızlık hissetmemeye başlar. En tehlikelisi de budur: Günahın değil, günaha alışmanın verdiği kayıp. Çünkü kalbin alarmı sustuğunda, insan hâlâ yürüyor gibi görünür ama artık hakikate değil, kalabalığa doğru yürüyordur.

Hakikatin değeri ise onu kaç kişinin savunduğuyla değil; ne kadar doğru olduğuyla ölçülür. İnsan bazen çoğunluğun gittiği yoldan ayrılıp yalnız kalabilir; fakat doğru, kalabalığa göre yön değiştirmez. Bu yüzden azınlıkta kalmak bir kayıp değil, çoğu zaman bir imtihandır. Allah kulundan kusursuzluk değil, samimiyet ve istikamet ister. Hata yapabiliriz, eksik kalabiliriz; ama önemli olan her seferinde doğruya yönelmek ve onun yanında durmaktır. Çünkü değerli olan, kusursuz olmak değil; kalbini doğruda tutabilmektir.

Bu yüzden yol arkadaşlığı bir tercih değil, bir sorumluluktur. Her birlikte yürüyüş, insanın ahiretine atılmış bir adımdır. Yanlış yoldaşla yürüyen, doğru yolda bile olsa sapar. Ve ahirette en ağır pişmanlık, “Ben böyle değildim” cümlesinin artık hiçbir şeyi değiştirmediği andır.

İnsan sevdiğiyle, yürüdüğüyle, saf tuttuğuyla beraber anılacaktır. Dünya hayatında “uyum” adına susulan ya da yüz çevrilen her hakikat, ahirette insanın karşısına bir yük olarak çıkar.

Yol uzun, kalabalık çok; ama hakikat yalnızdır. Onunla yürümeyi göze alamayan, sonunda kalabalıklar içinde hesabını tek başına verir.

Kısacası; değerleri ve ilkeleri seninle aynı olmayanlarla yürümek, başta yalnızca “idare etmek” gibi görünürken, zamanla idrak kaybına dönüşür.

Değerlerinle yürümediğin bir yol, seni hedefe ulaştırmaz; yalnızca daha uzağa sürükler. Ve insan en çok da, fark etmeden kaybettiklerinden hesaba çekilir.

O gün hiç kimse, değerleri olmayan birinin gölgesinde kaybolmuş kimliğini geri alamaz.

Değer mi?

Yeni Dünya/Hanımefendi Dergisi, Nisan

Gazeteci-yazar Özdemir İnce’nin, Prof. Dr. Engin Arık’la 28 Temmuz 2002’de yaptığı söyleşi;
-Engin Hanım, “kurtarıcı” olarak tanımladığınız toryumu bir meslektaşınıza anlatır gibi değil, benim ve okurlarımızın anlayacağı gibi anlatır mısınız?
Toryum, saflaştırıldığında alüminyum, çelik görünümünde bir element. Toprakta toryum oksit halinde bulunuyor. Dünya rezervlerinin yaklaşık yarısı Türkiye’de, Batı Anadolu’da bulunuyor. Eskişehir, Sivrihisar, Beypazarı ve Kızılcaören yörelerinde...
-Dünyada nerelerde var, rezervler ne kadar?
Avustralya’da 300 bin ton, Hindistan’da 290 bin ton, Norveç’te 170 bin ton, ABD’de 160 bin ton, Kanada’da 100 bin ton, Güney Afrika’da 35 bin ton, Brezilya’da 16 bin ton...
-Türkiye'de?
800 bin ton. Neredeyse bütün dünyada toplam 1071 bin ton, Türkiye’de 800 bin ton.
-Müthiş bir şey. Dünya rezervlerinin yarıya yakını bizde. Bir mukayese yapmak istiyorum. Birkaç yıldır bir başka maden, bor üzerine bir tartışma vardı. Bor, stratejik maddedir, özelleştirilmesin, özellikle de yabancıların eline geçmesin deniliyordu. Toryum için de aynı şeyi söylemek mümkün müdür?
Bildiğim kadarıyla, toryumun 21. yüzyılın en stratejik maddesi olması büyük bir olasılık. Eğer 2005 yılına kadar yapılması planlanan yeni tip nükleer enerji santralları gerçekleşirse, toryum bir numaralı element olacak. Çünkü yeni tip reaktörlerde yakıt olarak kullanılacak. Eğer biz toryum ile elektrik enerjisi üretebilmek olanağına kavuşursak bu trilyonlarca varil petrole eşdeğerde bir enerji kaynağı olacak.
-Diyelim ki her şey yolunda gitti, 2005 yılında, haydi diyelim 2010 yılında toryumlu nükleer santraller çalışmaya başladı. Bu nasıl olacak? Yani kömür gibi topraktan çıkartıp bir çuvala koyup... Bunu bir anlatır mısınız?
Şu anda planlanan yeni tip reaktörlerin prototipinden söz edecek olursak: Yerin yaklaşık 30 metre altında, kurşun bir hedefin içinde bulunacak toryum. Bu hedefe dışarıdan, yeryüzünden hızlı protonlar gönderiyorsunuz. Bu protonlar kurşundan nötron üretiyor. Bu nötronlar da gidip toryumla birleşerek enerji üretiyor.
-Peki toryumun topraktan çıkartılması ve enerji üretimi sırasında bu işlerde çalışan insanlar herhangi bir tehlikeye maruz kalıyor mu?
Hayır. Bizim rezervlerimiz zaten Toryum-232. Yüzde yüz oranda, oksitlenmiş durumda toryum içeriyor. Neden “kurşun hedef” deniliyor diye soruyorsunuz. Kurşun hedef dediğimiz şey, içine toryum konulan bir mahfaza, bir kap. Silindirik biçimde, boru biçiminde olabilir. Üzerine hızlı protonlar gönderildiği için “hedef” olarak adlandırılıyor. Bu tip reaktörlerin eskileriyle mukayese edilmesi mümkün değil. Kesinlikle patlama tehlikesi yok. Çernobil benzeri bir felaketin tekrarlanması mümkün değil.
-Yani radyoaktif kalıntı da bırakmıyor...
Radyoaktif kalıntı minimum nisbetinde. Bu minimum kalıntı da nötronlarla yok edilebiliyor. Bu tip reaktörlerde, reaktörün fişini çektiniz diyelim, her türlü işlem duruyor. Oysa klasik tip reaktörlerde, fişi çekseniz de olay zincirleme olarak devam ediyor. Her an sizin kontrolünüzden çıkabiliyor. Yeni tip reaktörlerde bu imkânsız. Patlama ihtimali yok, doğa kirlenmiyor, minimum atıklar da uzun ömürlü değil.
-Uranyum bu kadar belalı bir madde, tehlikeli, radyasyon yayıyor. Oysa toryum da 1828‘de bulunmuş, radyoaktif olduğu da 1898‘den bu yana biliniyor. Bilim adamları tehlikesiz olduğu halde neden toryumu tercih etmemiş?
Toryum nedense iyi tanınmıyordu. Cenevre’de CERN (European Center for Nuclear Research-Avrupa Parçacık Fiziği Araştırma Merkezi) laboratuvarında araştırma yapan, Nobel almış bir İtalyan fizikçi, Prof. Carlo Rubbia tarafından önerildi 1993’te. Toryumun, uranyumun yerini alabileceği kanıtlandı. Dokuz yıl öncesine kadar toryumun bu tip bir reaktörde yakıt olarak kullanılabileceği bilinmiyordu.
-Artık biliniyor. Sadece biliniyor mu, yakıt olarak kullanmak için dünyada ne gibi çalışmalar yapılıyor?
Ön araştırma çalışmaları bitti, projenin fizibilitesi 1998’de tamamlandı. 11 Avrupa ülkesinin bilimsel araştırma bakanları için araştırma panelleri oluşturuldu, bir de bilim adamlarının katıldığı teknik danışma grubu var. Ne yazık ki Türkiye yok buralarda. CERN laboratuvarı da 1954 yılından bu yana var. Aralarında Yunanistan’ın da bulunduğu 12 Avrupa ülkesinin kurduğu bir laboratuvar...
-Burada biz var mıyız?
Burada biz maalesef yokuz. Şu anda 20 üyesi var.
-Hiçbir yerde yokuz! Peki ne olacak bizim halimiz?
Aralarına katılmak için Türkiye Bilimler Akademisi’yle birlikte yoğun çabalar içindeyiz.
-Sadece Bilimler Akademisi mi? Devletin, hükümetin bu işe el koyması gerekmiyor mu?
Hepsi bir arada olmalı. CERN’e ve öteki çalışmalara katılan devletler kendi güçleri nisbetinde bütçelere katkıda bulunuyorlar. Ancak bilimsel araştırmalara yapılan yatırımlar bir süre sonra misliyle kendini öder duruma geliyor. Ama Türkiye bu gibi konulara para ayırmadığı için büyük bir bilim adamı eksikliği var.
-CERN'de neler yapılıyor? Biz oraya dönelim.
CERN’de yapılan ön araştırmalar bitti. Avrupa’nın ilk prototip toryumlu nükleer santralı 2005 yılına kadar tamamlanacak. Ayrıca Japonya ve ABD’de kendi santrallarını yapmaya çalışıyor.
-Demek ki üç merkez var: Avrupa, ABD ve Japonya... Bunlar santralı bitirdikleri zaman bize satacaklar...
Biz de araştırmaların içinde olursak kendimiz de üretebiliriz. Belki daha iyisini yapabiliriz. Prototipin geliştirilmesinde mutlaka aralarında bulunmamız gerek. Bildiğim kadarıyla Avrupa prototipi reaktör 2005 yılında bitirilecek. Bu yeni reaktör, mevcut uranyum atıklarını da kullanabilecek. Avrupa’nın toryum için geliştirmeye çalıştığı reaktör, mevcut reaktörlerin sorunlarını da çözümleyecek.
-Prototip reaktör 2005 yılında tamamlanırsa, seri üretim 2010 yılında başlayabilir mi?
O kadar sürmez bile, bir prototip ortaya çıkınca birkaç yıl içinde firmaların anahtar teslim üretecekleri modül haline gelebilir.
-Toryum madeninin yarısının bizde olduğunu biliyoruz. Peki Türkiye, toryum reaktörü çalışmalarının neresinde?
Hızlandırıcı üzerinde çalışan bir tek araştırma grubumuz var Ankara’da. Grup, Prof. Dr. Saleh Sultansoy (Gazi Üniversitesi) grup başkanı, Doç. Dr. Abbas Kenan Çiftçi (Ankara Üniversitesi), Doç. Dr. Ömer Yavaş (Ankara Üniversitesi) ve Yard. Doç. Dr. Metin Yılmaz’dan (Gazi Üniversitesi) oluşuyor. Hızlandırıcı Araştırma Grubu Ve öğrencileri. Oysa dünyada 15 bin hızlandırıcı var.
-“Hızlandırıcı” ne demek?
“Hızlandırıcı”, proton ve elektron gibi temel parçacıkların ve atom çekirdeğinin hızını çoğaltan aletlerdir. Hızlandırıcılar tıpta, sanayide, savunma sanayide de kullanılıyor. Türkiye’de sanırım 30 kadarı tıpta kullanılıyor. Fakat araştırmayla ilgili hızlandırıcı yok
-İstanbul'da da siz varsınız. Genelde fizikçiler mi çalışıyor bu konuda?
Ben tam olarak hızlandırıcı konusunda çalışmıyorum. Benim alanım deneysel yüksek enerji fiziği, parçacık fiziği. Türk Fizik Derneği Başkanı, İstanbul Üniversitesi’nden Prof. Dr. Nizamettin Erduran deneysel nükleer fizik üzerinde çalışıyor.
-Türkiye'nin yerin altındaki toryumunu 2015 yılından itibaren kullanabilmesi için ne yapmak lazım?
Önce bilime ve bilim adamına yatırım yapmamız lazım. Şu an bir tahmin yapacak olursak: Türkiye’de, 2010 yılında hızlandırıcı, deneysel yüksek enerji fiziği ve nükleer fizik konularında, Avrupa ortalamalarına göre bin 200 bilim adamının çalışıyor olması gerek. Şu anda, 2002 yılında sadece 80 kişi var. Sekiz yıl içinde bu sayıya ulaşabilmek için bilim adamına, gerekli aletlere destek vermek lazım.
-Bu desteği kim verecek?
Devlet, hükümet, tabii ki TÜBİTAK, Türkiye Bilimler Akademisi TÜBA. Özel teşebbüsün, sanayi kesiminin de katılması, katkıda bulunması gerekir.
-Belki hepsinin, herkesin katılacağı özel bir örgüt kurulabilir.
Ama her şeyden önce, en önemlisi eleman yetiştirmek. Ayrıca Avrupa, Japonya ve ABD’de toryum madeninin enerji alanında kullanılması konusunda araştırma yapan gruplara bizim bilim adamlarımızın katılmasını mutlaka sağlamak. Oralardan öğrenilen bilgileri Türkiye’ye aktarmak.
-Türkiye'de akademik unvana sahip kaç bilim adamı var bu işin içinde?
Hızlandırıcı alanında çalışanların sayısı 10’u bile bulmaz. Sıfır diyebiliriz. Üniversitelerin fizik bölümlerinin bu alanda çalışmasını sağlamak, doktora ve doktora üstü çalışmalarını hızlandırmak, çoğaltmak, bu alanda çalışma yapacak olanları yüreklendirmek lazım. Lisansüstü eğitimin güçlendirilmesi... Büyük bir servetin üzerinde oturuyoruz, küçük bir bilimsel yatırımla toryumla enerji üretme alanının dünya devleri, liderleri arasında girebiliriz. 290 bin tonluk toryum rezervi bulunan Hindistan enerji geleceğini toryumda arıyor. Yüksek düzeyde, araştırma yapıyor.
-Peki bizim aklımız erer mi bu işe? Katılmaya kalkışsak bizi aralarına alırlar mı? Bir fizik bölümü mezununun dünya standartlarında yetişmesi için kaç yıl lazım?
Bilim adamlarımızı elbette alırlar aralarına. Bu alanda çalışan bilim adamlarımızın zaten bağlantıları var onlarla. Bir mezunun 5 yıl daha çalışması lazım doktora alması için 7 ile 10 yıl yeter. Ayrıca, başka ülkelerde yaşayan Türk bilim adamları var, onlar Türkiye’ye davet edilebilir. Türki devletlerde, özellikle Azerbaycan’da, Özbekistan’da bilim adamları var. Onlardan da yararlanabiliriz. Düşünün bu alanda Bulgaristan’ın, Romanya’nın gerisindeyiz. Avrupa 2003 ile 2006 arasında yapılacak çalışmalar için bu alana 325 milyon euro yatırıyor. Bu nükleer reaktör prototipinin üretilmesi için...
-Toryum nükleer enerji reaktörleri çalışmaya başladı diyelim. Elimizdeki toryumun ömrü ne?
Ebediyen diyebiliriz. Bitmeyecek diye düşünebiliriz..

"Zina yapıyorsa kesin yolsuzluk da yapmıştır" denerek hapse atılmadı. Zaten yolsuzluk ve rüşvetten alınıp diğer tüm haltları ortaya saçıldı. 

Yasak aşk değil sürüyle metres yapıp hepsini belediyeden maaşlandırdığı yetmiyormuş gibi kendi pavyonunun çalışanlarının SGK'sını da vatandaşa kitlemiş. 

Ramazan'da kurduğu çilingir sofrasının faturasını bile belediye giderlerine kitleyen birinin rezilliklerini Köşk Belediye Başkanının olayı ile ört bas edemezsiniz. 

Aydın'ın Köşk ilçesi belediye başkanının bir yerel gazete de o kadınla fotoğrafları ortaya çıkınca kendisi mahkemeye gidip "bunlar kumpas, yapay zekâ" diyerek yerel gazetedeki fotoğraflara erişim yasağı getirten de kendisi.Ak Parti değil! 

Engel size olsa konuşabilir miydiniz? Ak Parti, Nuri Güler'i kesin ihraç talebiyle disipline sevk ederken CHP Özkan Yalım'ı sadece disipline sevk etti. İhraç talebi yok. 

Nuri Güler disiplin sürecini beklemeden istifa etti ayrıca. 

Buyursun Özkan Yalım'da etsin hadi. 

Kaldı ki Aydın Köşk belediye başkanının sadece bir kadınla fotoğrafları medyaya düştü diye oradan bir yolsuzluk hikayesi çıkarmaya çalışan da, yolsuzluktan alınan kendi belediye başkanları Özkan Yalım'ı savunan CHP. 

Hiçbir Ak Parti'li Nuri Güler'i savunmuyor.  Son bir şey daha ki bu can alıcı olan kısımdır;
Polis otele CHP'li Özkan Yalım'ı tutuklamaya gittiğinde oda kapısını kırıyor mu? 
-Yoo. 
Zorla mı giriyor? 
-Yooo. 
Gayet medeni şekilde kapıyı çalıyor. 

Tabi ki poliste kamera olur. Peki Özkan Yalım neden kapıyı belinde sarılı havluyla açıyor? 
O kapıyı açan Ak Parti'li bir belediye başkanı olsaydı, "belinde havluyla neden kapıyı açtı?" gibi soruları CHP ve FETÖ  çok iyi sorar ve algı yapardı. 
Ama Özkan Yalım olunca bunlar akıllarına gelmiyor!
 
Özkan Yalım belinde bir havluyla kapıyı açıyorsa polisin suçu mu da kızdınız? 
Polis odadaki kadının görüntülerini yaydı mı?
- Yooo.
Özkan Yalım nasıl bir adam ki o kapıyı belinde havluyla açabiliyor? Orada bir kat görevlisi veya oda servisi bir kadın da olabilirdi? 

Bu nasıl bir genişlik? Bu nasıl bir  a h l a k?
Söyleyeceklerim bu kadar…

 
Samimi bir çabanın içinde olan müminler, Allah’ın üzerlerindeki rahmetine/koruyuculuğuna hayatlarının her anında şahit olurlar. Allah'ın kendilerine destek ve yardımcı olacağının bilincindeki müminler hiçbir durum ve şartta ümitlerini yitirmez, her olayın kendileri için hikmet ve hayırla yaratıldığını ve yine hayır ve hikmetle sonuçlanacağını bilerek Allah’a tevekkül ederler.

Kur’an’ın verdiği örneklerden birinde, Hz. Musa’nın, İsrailoğullarını Firavun'un baskısından korumak için Mısır'dan çıkarışı anlatılır. Hz. Musa ve İsrailoğulları denize ulaştıklarında, içlerinden imanı zayıf olanlar, arkalarından gelen Firavun ve ordusu tarafından sıkıştırıldıklarını düşünerek, ümitsizliğe kapılırlar. Hz. Musa ise "... Şüphesiz Rabbim, benimle beraberdir; bana yol gösterecektir." (Şuara Suresi, 62) diyerek, Allah'ın kesin olarak kendilerine yardım edeceğine dair inancını bildirir. Gerçekten de Allah, denizi mucizevi bir şekilde ikiye ayırmış, Hz. Musa ve kavmini karşıya geçirmiştir. Ardından denizi kapatarak Firavun ve ordusunu suda boğmuştur.

Kulları üzerinde gözetici olan Allah, Kendisi’ne teslim olan müminlerin kalplerine ‘güven duygusu ve huzur’ indirir ve onlara destek olur.

Allah, sizin düşmanlarınızı daha iyi bilendir; bir veli (en güvenilir bir dost) olarak Allah yeter, bir yardımcı olarak da Allah yeter. (Nisa Suresi, 45)

 
Peygamberimiz(asm) de yardım istenecek olanın yalnızca her şeye gücü yeten Allah olduğunu bize hatırlatır:

"... Bir şey isteyince Allah'tan iste. Yardım talep edeceksen Allah'tan yardım dile. Zira kullar, Allah'ın yazmadığı bir hususta sana faydalı olmak için bir araya gelseler, bu faydayı yapmaya muktedir olamazlar. Allah'ın yazmadığı bir zararı sana vermek için bir araya gelseler, buna da muktedir olamazlar." (Kütüb-i Sitte, Muhtasarı Tercüme ve Şerhi, Prof. Dr. İbrahim Canan)

Bugün zalimin zulmünün arttığı, hak ile bâtılın birbirine karıştırıldığı, vicdanların zaman zaman sustuğu zor günlerden geçiyoruz. Kimi zaman adaletsizlik sıradanlaşmış gibi görünse de, bu aslında kalplerin imtihanının ağırlaştığı bir zamandır. İşte tam da bu yüzden, en çok bugün Allah’ın yardımına ihtiyacımız var.

Mümin için böyle dönemler, geri çekilme değil daha bilinçli, daha diri ve daha sağlam durma zamanıdır. Çünkü karanlık çoğaldığında ışığın değeri artar.

Mümin; diliyle doğruyu söyleyerek, kalbiyle haksızlığa karşı durarak, eliyle iyiliği çoğaltarak bu mücadelede yer alır. Bu mücadele sadece büyük sözlerle değil, küçük ama samimi adımlarla, sabırla ve istikametle yürütülür.

Zira zulmün en çok istediği şey, insanların yılması ve susmasıdır. Mümin ise zorluk arttıkça ümidini büyüten, kötülük çoğaldıkça iyiliğe daha sıkı sarılan kişidir. Çünkü bilir ki, hakikat bazen yavaş açığa çıkar ama asla kaybolmaz.

İmtihan mekânı olarak yaratılmış dünya, yaşadığımız olaylarla sınandığımız, sonsuz hayatımıza geçiş aşamasıdır. Zorluk yaşamadan ve o zorluk anlarında Rabbimize sadakatimizi, sabrımızı, tevekkül ve teslimiyetimizi göstermeden kurtuluşa ulaşamayız. Umut ederiz ki göstereceğimiz güzel ahlâk Allah’ın yardımını getirecek, dağların korkuya kapılıp-yüklenmekten kaçındığı tüm ağırlıkları üzerimizden kaldıracaktır.

Yoksa sizden önce gelip-geçenlerin hali başınıza gelmeden cennete gireceğinizi mi sandınız? Onlara öyle bir yoksulluk, öyle dayanılmaz bir zorluk çattı ve öylesine sarsıldılar ki, sonunda elçi, beraberindeki mü'minlerle; "Allah'ın yardımı ne zaman?" diyordu. Dikkat edin. Şüphesiz Allah'ın yardımı pek yakındır. (Bakara Suresi, 214)

Burası daha çok delillerin toplandığı bir mahkeme kalemi gibidir.

Hüküm burada yazılmaz; burada kayıt tutulur.

Zalimlerin çoğu bu yüzden rahat görünür. Çünkü henüz sorgu başlamamıştır. Masumun ahı göğe yükselir ama cevabı hemen inmez. Adalet gecikir; fakat kaybolmaz. Dünya, ilahî adaletin inkâr edildiği değil, ertelendiği bir sahnedir.

Her zulüm, burada sessizce dosyasına eklenir. Söylenen her söz, atılan her iftira, görmezden gelinen her çığlık… Hepsi yazılır. Kimse fark etmese de zaman şahitlik eder. Mekân susmaz. Eşyalar bile hafızasız değildir.

Zalim, yaptığıyla baş başa kalmaz; yaptığıyla kayda girer. Çünkü bu âlem, suçun gizlenebildiği ama silinemediği bir yerdir. Mazlumun eli kolu bağlı olabilir; fakat hakikat bağlı değildir. Bir gün çözülür, konuşur, ayağa kalkar.

Kur’ân’ın işaret ettiği üzere, o gün yalnız insanlar değil; eller, diller, mekânlar ve zamanlar da konuşacaktır. Dünya, zalimlerin lehine değil; aleyhine çalışır. Her geçen gün, delil sayısını artırır. Zalim için zaman bir kurtuluş değil, birikimdir.

“Allah zalimleri mutlaka cezalandırır” ifadesi, aceleci bir intikam vaadi değil; şaşmaz bir adalet yasasıdır. Çünkü zulüm, yalnızca bir insana yapılan haksızlık değil; Allah’ın koyduğu ölçüye, fıtrata ve hakka karşı işlenmiş bir suçtur. Ve hak, sahipsiz değildir.

Kur’ân’da sıkça tekrar edilen bir ikaz vardır:

“Sakın Allah’ı zalimlerin yaptıklarından habersiz sanma.”

Bu ifade, zulmün gözden kaçtığını değil; bilakis hesabının ertelendiğini haber verir. Zira ilâhî adalet, insan adaletine benzemez. Biz acele ederiz; Allah ise kuşatır.

Zalim çoğu zaman dünyada güçlüdür, görünürde kazanan taraftadır. Serveti artar, makamı büyür, sesi daha çok çıkar. Mazlum ise sessizdir, yorgundur, çoğu zaman kaybetmiş gibi görünür. İşte tam bu noktada imtihan derinleşir. Çünkü adaletin hemen tecelli etmemesi, adaletsizlik değil; imtihanın bir parçasıdır.

Allah’ın cezalandırması tek biçimli değildir. Bazen dünyada başlar: kalbin kararması, vicdanın susması, huzursuzluk, korku ve güvensizlik, en yakınının eliyle düşüş…

Bunlar da birer cezadır; fakat çoğu zalim bunun farkına bile varmaz.

“Zalimler için yaşatmak değil, mühlet vermek vardır.” Yani onların her nefesi, zannettikleri gibi kazanç değil; hesabı ağırlaştıran bir birikimdir.

Mazlumun ahı, dosyaya girer. Görmezden gelinen gözyaşı, şahit olur. Unutuldu sanılan zulüm, tek tek hatırlatılır. Ve orada hiçbir güç makamını, ordusunu, medyasını, kalabalığını yanında götüremez.

Zulüm payidar olmaz. Ve Allah zalimleri mutlaka cezalandırır; ya adaleti anlayacak kadar erken ya da inkâr edemeyecekleri kadar geç.

Bu yüzden zalimlerin “Yanına kâr kaldı” zannı, büyük bir aldanıştır. Onların kazancı değil, dosyası büyür. Güç, imkân ve propaganda; gerçeği örtebilir ama yok edemez. Çünkü hakikat sabırlıdır. Acele etmez.

Mazlum için dünya çoğu zaman suskun bir yerdir. Adalet burada tam tecelli etmez. Ama bu suskunluk, inkâr değil; ertelemedir. İlâhî adalet, aceleyle değil; eksiksiz gelmeyi murad eder.

Bu dünya, nihai kararın verileceği yer olsaydı; ahirete gerek kalmazdı. Halbuki burada sadece hazırlık yapılır. Deliller toplanır, şahitler belirlenir, kayıtlar tamamlanır. Son söz, başka bir âleme bırakılmıştır.

İşte bu yüzden zalimin refahı, mazlumun ıstırabı bizi yanıltmamalıdır. Çünkü biz henüz son perdeyi görmedik. Sahne dağılmadı, ışıklar kapanmadı. O büyük mahkemede, dünya boyunca susan her hakikat konuşacaktır.

Ve işte o gün, bugün gülüp geçenlerin yüzü düşecek; bugün sabredenlerin başı dik olacaktır.

Dünya, adaletin olmadığı değil, adaletin delillerinin toplandığı mekândır.

Zalim burada özgür değil; izlenmektedir.

Mazlum burada yalnız değil; kayıt altındadır.

Ve Mahkeme-i Kübrâ hiçbir kaydın kaybolmadığı yerdir.

18 Mart 1915 zaferi bir deniz (Boğaz) savaşında elde edilmiştir.

Kemal Paşa denizci değildir ki o savaşta yer alsın!...

(O sırada daha paşa da değildi- Miralay- Albay idi ve karacı olarak maydost yani Eceabat ta bulunuyordu)

Miralay Mustafa Kemal’in Çanakkale diye bilinen başarıları kara savaşlarında yani Conk Bayırı ve Anafartalar’dadır.

O kara savaşlarının da genel baş kumandan vekili Enver Paşa Çanakkale cephe kumandanı da Liman Von Sanders’tir…

Mustafa Kemal Paşa yaşadığı müddetçe hiç Çanakkale diye bir savaş zaferi kutlamamıştır. (Kutlamalar 1950 Menderes ve 1983 Özal sonrasında yoğunluk kazanmıştır. Sayın Erdoğan sonrası da zirveye çıkmıştır…)

Çünkü Miralay Mustafa Kemal bu savaşlarda çok alt rütbede idi.

Conkbayırı ve Anafartalar da ise başarılı bir Miralay’lık yapmış ve savaştan hemen sonra Mirliva (Tuğgeneral) rütbesine terfi etmiştir.

18 Mart Zaferi Cevat Çobanlı ve Selahaddin Adil Paşalara ve onların amirleri olan Liman Von Sanders’e yazılan bir deniz zaferidir…

Gazi ile uzaktan yakından bir ilgisi yoktur…

İngiliz Devlet ve Hariciye adamı Whinston Churchill’ in “Çanakkale Geçilmez” sözü de bu deniz savaşlarında ki mağlubiyetlerinden sonradır…

Bu vesile ile Çanakkale zaferimizin 111. Yıl dönümünde tüm şehit ve gazilerimizi rahmet ve saygı ile anıyorum…

Ölüm, uzakta sanıldığında soyut; yakına geldiğinde ise fazlasıyla gerçek. Bir isimle, bir sesle, bir yüzle anlam kazanıyor. Annemin ardından daha iyi anladım ki ölüm sadece gidenin değil, kalanın da imtihanı. Ve insan, en çok da sevdiklerini toprağa verdiğinde dünyanın aslında ne kadar geçici bir durak olduğunu idrak ediyor.

Ölüm, çoğu zaman başkalarının başına gelen bir haber gibi. Ta ki evin içine girene kadar. Bir koltuğun boşluğu, bir sesin eksikliği, bir kapının artık açılmamasıyla gerçek oluyor. O an anlıyoruz ki ölüm sadece bir son değil; kalanlar için derin bir hatırlatma. Dünyanın geçiciliğini, bağlandıklarımızın emanet olduğunu usulca ama sarsıcı biçimde öğretiyor.

“Her nefis ölümü tadacaktır” ayeti, yıllardır bildiğimiz ama çoğu zaman unuttuğumuz bir hakikati tekrar tekrar önümüze koyuyor. Ölümün kendisi değil belki de asıl mesele; onu yok sayarak yaşamak, hiç gelmeyecekmiş gibi plânlar yapmak. Oysa ölümü hatırda tutmak; hayattan vazgeçmek değil, hayatı daha bilinçli, daha ahlâklı ve daha merhametli yaşamaktır.

Ölüm tadılan bir şey gibi… Belki de tatmak ifadesinden kasıt, insanın her hücresiyle hissettiğinin vurgulanması olabilir. Hem lezzetin hem azabın, hem serinliğin, hem ölümün insanın her zerresine geldiğinin açıklaması...

İnsan ruhu için ölmek diye bir şey yok; ruh boyut değiştiriyor ve sonsuza kadar yaşıyor. Asıl olan beden değil ruh olduğu ve onun için de ölüm söz konusu olmadığına göre ölüm acı veya tatlı, tadılacak bir şey olmalı.

İnsanın sonsuzluğu arzulaması için "geçiş kapısı" olan ölümü bilmesi gerekiyor ki sonsuzluğun ne büyük nimet olduğunu anlayabilsin. Sıcak soğukla, iyi kötüyle, aydınlık karanlıkla, tatlı da acıyla biliniyor. Acıyı tadan insan, aklına hep tatlıyı getiriyor. Ağzında kalan acı tadı hep hatırlaması, aynı şeyi tatmamak için bir uyarıcı, bir caydırıcı olabilir.

Kaçınılmıyor ama vakti de bilinmiyor ki ölümün. Ölümün kendisi değil, onu unutmuş gibi yaşamamız asıl yanılgı. Eskiler boşuna dememiş: “Ölümü hatırda tutmak, kalbi diri tutar.” Çünkü ölüm, hayata düşman değil; hayatı ciddiye aldıran en hakiki öğretmen. Dünya fani çünkü. Muhtemelen bu yüzden ölümü çok zikrederdi eskiler. Bilirlerdi ki ölüm, insanın pusulasıdır.

Yunus Emre, “Ölen hayvan imiş, âşıklar ölmez” diyerek ardında iz bırakan bir hayatı hatırlatıyor. Yunus’un, iz bırakan bir hayatı işaret etmesi boşuna değil. Ölüm, hayatın karşıtı değil; onu anlamlı kılan son çizgi. O çizgi olmasa, yaşadıklarımız dağınık ve savruk kalırdı. Demek ki mesele ölmek değil; nasıl yaşadığımız, neye tutunduğumuz, kimlere iyi geldiğimiz ve belki de en önemlisi önden ne yolladığımız.

İnsan, en çok kayıpta sadeleşiyor. Belki de bu yüzden ölümü hep hatırda tutmak gerekiyor. Korkmak için değil; uyanık kalmak için. Daha az kırmak, daha çok affetmek, daha samimi, daha Allah’ın hoşnutluğunu gözeterek yaşamak için. Çünkü hayat, bir gün dönüp, “Ne çabuk geçti” diyeceğimiz kadar kısa. Ölüm ise bu gerçeği unutmamamız için sessizce kapıda bekleyen bir hakikat. Hayatın tek kesin hakikati.

Annemin ardından kalan boşluk, bana şunu fısıldıyor: Zaman kısa, sözler sınırlı, ertelemeler ise fazlasıyla gereksiz. Helalleşmek, affetmek, şükretmek ve sevmek için “Sonra” diye bir lüksümüz yok. Ölümü hatırda tutmak; karamsarlık değil, bilakis daha sahici bir hayat çağrısı.

Altı hafta geçti. Yarın on olacak, belki sonra yirmi… Ama hakikat değişmeyecek: Hayat, ”Bir göz açıp kapama süresi” kadar kısa. Ölümü unutmadan yaşamak ise, bu kısacık hayata anlam katmanın belki de tek yolu.

Ölüm, hayatın zorlu ve ağır yüklerinden bir tür kurtuluş. Ölüm aslında bir nimet. Allah’a derin sevgiyle bağlı insan için Rabbine kavuşma yönünde tadılacak bir nimet…

Her nefis ölümü tadıcıdır. Kıyamet günü elbette ecirleriniz eksiksizce ödenecektir. Kim ateşten uzaklaştırılır ve cennete sokulursa, artık o gerçekten kurtuluşa ermiştir. Dünya hayatı, aldatıcı metadan başka bir şey değildir. (Ali İmran Suresi, 185)

Yeni Dünya Dergisi, Mart

Ama o sözlerin ardında gerçek bir vicdan, gerçek bir sorumluluk çoğu zaman görünmüyor. Kadınların emeği, sabrı, mücadelesi bir güne sığdırılıp törensel birkaç jestle geçiştiriliyor. Halbûki hayatın yükünü omuzlayan, evde, işte, sokakta var olma mücadelesi veren kadınların hikâyesi bir günün süslü cümlelerinden çok daha derin, çok daha gerçek. Bu yüzden insan bazen bu yapay kutlamalara bakınca, içten içe şu soruyu sormadan edemiyor: Gerçek saygı nerede, gerçek vefa nerede? Çünkü kadınların değeri, yılda bir gün hatırlanan çiçeklerle değil, hayatın her gününde gösterilen adalet, merhamet ve hürmetle anlaşılır.

Evet, 8 Mart Dünya Kadınlar Günü kutlu olsun.

Peki hangi kadınların?

Mesela Filistin’de katledilen 13 bine yakın kadının mı? Yine Gazze’de başı kesilmiş halde doğum yapan kadının mı?

Doğu Türkistan’da, Sudan’da evlatlarına doyamadan toprağa düşen kadınların mı?

Suriye’de senelerce işkence gören, Sednaya hapishanesinde tecavüze uğrayan kadınların mı?

Bize medeniyet, insan hakları, kadın hakları dersleri verenler, dünyanın dört bir yanında çocukları ve kadınları katletmeye, şahit olanlar da bu vahşilerin yapıp ettiklerine gözlerini kapatmaya devam ediyor.

Dün İran’da kadınların saçları için sosyal medyada parmaklarını parçalayanlar, saçlarını örüp video çekenler katil İsrail’in, İran’da bir okula aynı anda iki kez yaptığı saldırıyla katlettiği 168 kız çocuğunu dikkate bile almadı.

Bakın her durumda özgürlük nutukları atanlar; katil Batılı olunca nasıl bir anda suskunlaşıyorlar.

…

Bugün öyle bir dünya ki…

Çocukların, en güvenli sığınak bildikleri annelerinin kollarında katledildiği.

Oyuncak yerine enkaz parçalarını, masal yerine siren seslerini öğrendiği.

“Umut” kelimesini ise hangi dilde öğreneceklerini bile bilmediği.

Mazlum annelerin görmezden gelindiği.

İsminin anlamı gibi alçak, değersiz bir dünya…

Ama umut en karanlık zamanlarda filiz verir. Belki bir başka baharda gerçek bir 8 Mart Kadınlar Günü yaşanır. Elbet bir gün gelir; siz suskunların alkışladığınız sessizlik değil, onların döktüğü gözyaşı konuşur.

Siz sustukça tarih yazdı; kim zulmetti, kim zalimle yol aldı, kim sustu, kim mazlumun yanında durdu.

Siz susarak tarafınızı seçtiniz; mazlumlar ise sabırla Allah’a sığındı.

Zulmün sesi yüksek olabilir ama mazlumun duası daha yükseğe çıkar.

Tüm mazlum kadınların çığlığı arşa yükseldi.

Ve Allah onu işitti!

Şahit et ya Rab!..

Bu İran'ın aptal ve ahmak olması anlamına gelir ki İran'ın da bitişi demektir...

Peki, böyle bir ihtimalin olma ihtimalini devletimiz ima dahi etmiş olursa ne diyeceğiz?

Tabii ki devletimizin,Türkiye'mizin yanında yer alacağız ve ülkemizi sonuna kadar müdafa edeceğiz...

Lakin İran'ın böyle bir salaklığı yapacağına rüyamızda bile görsek inanmak istemeyiz.

İran Türkiye'nin hasımlığını değil hısımlığını yani dost ve akrabalığını kazanmalıdır.

1000 yıllık kardeşlik ve 1639 Kasr-ı Şirin antlaşmasından beri olan sulh içinde ki komşuluğumuz da bunu gerektirmektedir...

Tabii ki kadim devlet aklımız tüm ihtimalleri değerlendirir ve gereken tedbiri de almıştır.

Gerisi de İran'ın devlet aklına kalmıştır!

Biz Haçlı, Siyonist, Emperyalist saldırganlığına karşı İran'ın yanında olduğumuzu her fırsatta söyledik.

Söylemeye de devam edeceğiz...

Aynı kardeşlik ve komşuluk hassasiyetini de İran İslam Cumhuriyetinden beklemek hakkımızdır.

Türkiye'miz İran'a karşı hiç bir düşmanca uçuşa ya da silahlı müdahaleye geçiş izni vermemekte ve İran'ın aleyhine hiç bir fiiliyata ve faaliyete müsade etmemektedir.

Hiç bir bahanesi olamaz bu konuda İran'ın...

Sayın Erdoğan ve Sayın Pezeşkiyan telefon görüşmesinden de gelen haberlere göre zaten İran'ın da efkar-ı umumiyesinin bu yazdıklarımı teyid eder nitelikte olduğudur...

Bu sevindirici haberlerin devam etmesini diler bir an evvel bölgemize barış gelmesini Mevla'dan niyaz ederiz...

Kuzey Carolina Üniversitesinden Kenneth Lohman ve ekibi bu canlıların göç hareketini gözlemlemişler. Florida'nın doğu kıyılarında yumurtadan çıkar çıkmaz okyanusa yönelen bu hayvanlar, doğruca Kuzey Atlantik Döngüsü denen ve Sargossa Denizinin etrafını dolaşan büyük bir akıntıya gidiyorlar. Bu halkanın içinde kuzeydoğuya, Avrupa'ya doğru gidip daha sonra güneye yönelen kaplumbağalar, bu sıcak ve besince zengin halka içinde 5-10 yıl geçirdikten sonra tekrar Kuzey Amerika'ya dönüyorlar.

K. Lohman ve ekibi deniz kaplumbağalarının göç yollarını bulabilmek için bölgesel manyetik alanlardan faydalanıp faydalanmadıklarını gözlemlemek istiyor, bu amaçla bir düzenek kuruyorlar: Büyük bir su tankı yapılıyor, dışına da manyetik alanlar oluşturan bobinler konuyor. Yeni yumurtadan çıkmış 79 kaplumbağa yavrusuna, ucunda bilgisayarlı izleme sistemine bağlı bir tel bulunan birer mayo giydirip, kaplumbağaları bu su tankının içine bırakıyorlar. Yavrular Kuzey Atlantik Döngüsünün kritik noktalarında, örneğin Florida'nın kuzeyindeki, Portekiz açıklarındaki ve döngünün en güney ucundakilere eş değer manyetik alanlara tabi tutuluyorlar.

Bunun sonucunda görülüyor ki, denenen her manyetik alanda kaplumbağalar, ona karşılık gelen yönde yüzmeye başlıyorlar. Mesela. tanka döngünün kuzeydoğu bölümündeki manyetik alan uygulanınca hayvanlar güneye yöneliyorlar. Gerçek okyanusta bu yön onları doğru yolda tutarak, soğuk sulara girip ölmelerine engel oluyor.

Henüz birkaç santimetrelik yavrular, Akdeniz kıyılarındaki kumsallardan denize doğru ilerlerken, aslında çoktan binlerce kilometrelik bir yolculuğun ilk adımlarını atar. Onları doğru yöne sevk eden şey ise ne yıldızlar ne de akıntılarla sınırlıdır. Asıl rehber, insanın hissedemediği ama Yaratıcının sunduğu görünmez bir pusuladır.

Dünya, dev bir mıknatıs gibi davranır. Çekirdekteki erimiş demirin hareketi, gezegenin etrafında sürekli bir manyetik alan oluşturur. Bu alan, her noktada aynı değildir; yönü, şiddeti ve eğimi coğrafyaya göre değişir. Böylece yeryüzünün her köşesi kendine has bir manyetik imzaya sahip olur.

Caretta carettalar, işte bu imzaları algılayabilme özelliği ile yaratılmış nadir canlılardandır. Onlar için manyetik alan yalnızca yön tayin eden bir pusula değil, aynı zamanda “Neredeyim?” sorusuna cevap veren bir haritadır.

Bilim insanlarına göre caretta yavruları, doğdukları kumsalın manyetik özelliklerini hafızalarına kaydederler. Bu sürece manyetik imprinting denir. Yıllar sonra, okyanusların ötesinden geri dönerken, Allah’ın verdiği yetenek sayesinde bu manyetik izleri arar ve tanırlar.

Böylece aradan on yıllar geçse bile aynı sahile geri dönmeyi başarırlar. İnsan için mucize gibi görünen bu dönüş, aslında Allah’ın tabiatta kodladığı kusursuz bir kayıt sisteminin sonucudur.

Bu biyolojik GPS nasıl çalışır?

Caretta carettaların manyetik alanı nasıl algıladığı hâlâ araştırma konusudur. Ancak öne çıkan iki güçlü teori vardır. İlki, vücutlarında bulunan mikroskobik manyetit kristallerinin manyetik alanla etkileşerek sinirsel sinyaller üretmesidir. İkincisi ise gözde bulunan bazı ışığa duyarlı proteinlerin, manyetik alanla kimyasal tepkimeler vererek yön bilgisini oluşturmasıdır.

Muhtemelen carettalar bu sistemleri birlikte kullanıyor. Sonuçta ortaya çıkan şey, teknolojiye ihtiyaç duymayan bir biyolojik navigasyon sistemidir.

Caretta carettalar, manyetik bilgiyi okyanus akıntılarıyla birleştirir. Akıntılar onları sürüklerken, manyetik alan sayesinde rotalarını kontrol eder, gerektiğinde düzeltirler. Bu, hem enerji tasarrufu sağlayan hem de uzun yolculukları mümkün kılan akıllı bir stratejidir.

Ne var ki bu hassas sistem, insan faaliyetlerinden kolayca etkilenebilir. Deniz altı kabloları, manyetik kirlilik ve kıyılardaki yoğun yapay ışıklar, carettaların yön bulma yetisini bozabilir. Bu yüzden caretta carettaları korumak, yalnızca yuvalama kumsallarını değil, görünmeyen manyetik çevreyi de korumayı gerektirir.

Bunların hiçbirini hayvanların kendi akıl ve bilgileriyle yapamayacağı çok açıktır. Ve bu yeteneği canlılara “tesadüf” denilen kör sürecin verdiğini savunmak, bunu hayali evrimsel gelişmelerle açıklamaya çalışmak her zaman sonuçsuz kalan boş bir çabadır.

Caretta carettaların yolculuğu, bize Allah’ın tabiattaki planının ne kadar ince ve kusursuz işlediğini hatırlatır. Haritasız, pusulasız gibi görünen bir yolculukta bile, Dünya’nın kalbinden gelen görünmez bir rehber vardır. Belki de asıl soru şudur: İnsan, bunca teknolojiye rağmen yönünü kaybederken, bir kaplumbağa nasıl bu kadar isabetli yol alabiliyor?

Daha önce hiç göç deneyimi olmayan yavru kaplumbağalar bu yeteneğe nasıl sahip oluyorlar? Onları sıcak sulara ulaştıracak olan yolu harita ve benzeri hiçbir alete ihtiyaç duymadan nasıl takip ediyorlar? Nasıl manyetik alanları ölçüyor ve onları değerlendirebiliyorlar? Manyetik alanın hangi değerinde hangi yöne doğru gideceklerini onlara kim öğretiyor?

Bu sorular, görebilen gözler için çok açık bir gerçeği ortaya koyuyor: Bütün bu canlıların birbirinden farklı olan şaşırtıcı özellikleri onların çok ince bir plan ve dengeyle, yaşayacakları ortama uygun olarak Allah tarafından yaratıldıkları gerçeğini…

Göklerde ve yerde olanlar Allah’ındır ve (bütün) işler Allah’a döndürülür. (Al-i İmran Suresi, 109)

Zafer Bilim Araştırma Dergisi, Mart

Birçok insan, hayatında mutlaka bir şeye bağlanır. Paraya, kariyere, makama, şöhrete, başka insanların onayına ya da kendi benliğine/nefsine. Bu bağlanışlar, zamanla kişiyi yönetmeye, yönlendirmeye ve hatta köleleştirmeye başlar. Nefsin istekleri doyumsuzdur; bugün elde edileni yarın yeterli bulmaz. Dünya ise asla tam anlamıyla tatmin etmez. İşte bu noktada insan, farkında olmadan kendi iç dünyasında sürekli bir esaret yaşar.

İslam düşüncesi, özgürlüğü bambaşka bir yerden tanımlıyor: Yalnızca Allah’a kul olan insan, her şeyden özgürleşir.

Apaçık düşmanı şeytan, insana din ahlâkını yaşamayı zor ve imkânsız gösterir. Bu sebeple toplumda, Allah’ın emrettiği ahlâkın, sadece peygamberler ve elçiler tarafından taviz vermeden uygulanabildiği bir üstünlük olduğu gibi bir inanış kabul görür.

Allah’a ve elçisine itaat etmenin, özgürlüğünü kısıtlayan bir hayat olduğunu fısıldayan şeytan, kişiye sürekli olarak, çevresinde Allah’tan uzak yaşayan insanların ne kadar özgür olduklarını, kendisinin de bu hayat tarzını seçerse bağımsız, özgür ve mutlu olacağını telkin eder. Ancak bu, sinsice sokulup vesvese veren şeytanın yaldızlı telkinlerinden biridir. Gerçekte helal dairesi geniş, Allah’ın dini kolaydır. Ve Allah, kullarını ‘kolay olan için başarılı kılacağını’ vaat eder.

Allah’ın emirlerine uymadan, yalnızca nefsinin bencil tutkularını gözeterek yaşayan bir kişi özgür bir hayatı umarken, yaşadığı cahiliye toplumunun koyduğu birçok zorlayıcı kural tarafından zincirlendiğinin farkına bile varmaz. Allah, elçilerini vesile kılarak insanların yüklerini ve üzerlerindeki zincirleri indirdiğini bildirir, onları hayat verecek kurtuluş yoluna davet eder:

Onlar ki, yanlarındaki Tevrat’ta ve İncil’de (geleceği) yazılı bulacakları ümmi haber getirici (Nebi) olan elçiye (Resul) uyarlar; o, onlara marufu (iyiliği) emrediyor, münkeri (kötülüğü) yasaklıyor, temiz şeyleri helal, murdar şeyleri haram kılıyor ve onların ağır yüklerini üzerlerindeki zincirleri indiriyor. Ona inananlar destek olup savunanlar, yardım edenler ve onunla birlikte indirilen nuru izleyenler; işte kurtuluşa erenler bunlardır. (A’raf Suresi, 157)

Allah’a kulluk, insanın zincirleri tek tek çözer. Çünkü Allah’a kul olmak, kusurlu olana değil, mutlak ve adil olana yönelmektir. İnsan, Rabbine yöneldiğinde artık başkalarının yargılarına mahkûm yaşamaz. Popüler olanın değil, doğru olanın peşine düşer. Maddî olanın değil, manevî olanın değerini fark eder. Böylece özgürlük, dış dünyada değil, insanın kalbinde çoğalmaya başlar.

İbadetler de çoğu zaman bir yük gibi algılanır. Halbûki namaz, oruç, zekât gibi ibadetler insanı kısıtlamaz; aksine onu disipline eder, arındırır ve güçlendirir. Nasıl ki dağınık bir hayat zihni yorar ve huzursuzluk doğurursa, düzenli bir ruh hali insanı ferahlatır. İbadet, ruha nefes aldıran bir özgürlük düzenidir.

Gerçek özgürlük; her istediğini yapmak değil, yapmaması gereken şeyi yapabilecek güce sahip olduğu halde yapmamaktır. İşte Allah’a kulluk, insana bu irade bilincini kazandırır. Nefse “Dur!” diyebilme cesareti, yalnızca güçlü bir imanın eseridir.

Bugün birçok insan, “Özgürüm” derken aslında korkularının, bağımlılıklarının, geçici hazlarının ve bencil tutkularının esiri olarak yaşar. Halbûki secde eden bir insan, başını yere koyarken ruhu semaya yükselir. Gerçek özgürlük tam olarak burada saklıdır: Yaratılana değil, Yaratana boyun eğmek…

Yeni Dünya Dergisi, Şubat

Velev ki o fikre hiç iştirak etmeseniz de...

Evet neden böyle bir başlık atmayı ya da bu hususta yazmayı düşündüm... 

Modern hayat hepimizi o kadar acımasız kuşatmış ki; Her şeyin menfaat gereği yapıldığı ya da mutlaka bir neticesi olması gerektiği gibi makyavelist bir düşünceye sahip olmuşuz...

Herkes böyledir demiyorum ama bu efkar ı umumiye yani genel kanaat ya da genel fikir veya uzlaşı olarak kabul edilmiş durumda...

İsterseniz deneyin...

Hangi mevzuda olursa olsun...

Şayet doğru bulduğunuz bir görüşü savunup onun yanında yer aldığınız da istisnalar hariç hemen "acaba ne menfaati var da bunu müdafaa ediyor?" yada; "Hımm ! Bunun şu tarafa ya da şu kesime yakın durması; onun, onlarla alakalı mutlaka bir ajandası vardır... Onlardan bir beklentisi vardır..."

Halbuki insanlar taraf olmaya çoğu zaman mecburdur...

Hele de az çok idealleriniz varsa veya iddia sahibi bir insansanız...

Bir ideolojiniz varsa !

Hele de Müslümansanız...!

Alın size Maide suresinin 8. ayeti...

Nasıl olacakta tarafsız kalacaksınız ?

'' Ey iman edenler! Allah için hakkı ayakta tutan ve adâletle şâhitlik eden kimseler olun. Bir topluluğa duyduğunuz öfke, sakın sizi adaletsiz davranmaya sevk etmesin! Adaletli olun; takvaya en uygunu, en yakışanı budur. Allah’a karşı gelmekten sakının. Şüphesiz Allah, bütün yaptıklarınızdan haberdardır. ''

Bir de Nisa Suresi 135. ayetini okuyalım bakalım nasıl taraf olmayacağız ?

'' Ey iman edenler! Kendiniz, ana babanız ve en yakınlarınızın aleyhine de olsa, Allah için şahitlik yaparak adaleti titizlikle ayakta tutan kimseler olun. (Şahitlik ettikleriniz) zengin veya fakir de olsalar (adaletten ayrılmayın). Çünkü Allah ikisine de daha yakındır. (Onları sizden çok kayırır.) Öyle ise adaleti yerine getirmede nefsinize uymayın. Eğer (şahitlik ederken gerçeği) çarpıtırsanız veya (şahitlikten) çekinirseniz (bilin ki) şüphesiz Allah, yaptıklarınızdan hakkıyla haberdardır.''

Evet bu ayetleri okuyan bir iman etmiş şahıs yani Müslüman ;

insanları ya da ailesini, ülkesini, dinini, diyanetini alakadar eden bir hususta nasıl bigane kalabilir...

Bana ne canım diyebilir ?

Vurdum duymaz olabilirsiniz.

Nemelazımcı da.

Ama herkes sizin gibi olmak mecburiyetinde mi ?

Herkes makyavelist veya materyalist olmak mecburiyetinde mi ?

Kaldı ki materyalist olmak dahi bir taraf olmaktır hattı zatında...

Çıkar peşinde koşmak zorunda mı ?

Hiç kimseden ders almıyorsanız bari futbol taraftarlarını izleyin...

Hangi futbol taraftarının maç seyredebilmek için

( yine istisnalar hariç tabii ki ) cebinden maç bilet parası vermek ve zaman tüketmekten başka bir menfaati vardır ...?

Peki bir ideoloji mensubu ya da sempatizanının bir futbol taraftarı kadar aidiyeti yok mudur ?

Ülkesini seven vatanseverin ya da inançlı bir insanın mensubu olduğu dini yaşamak ve yaşatmak istemesinin bir sporsever kadar hakkı yok mudur ?

Uhrevi ya da ulvi duygularla bir ideolojiyi ya da dini veya fikri savunmak için illaki menfaat gerekmez...

İnsanlar manevi tatmin ya da içindeki duygularla da taraf veya müdafi olabilir...

Bu açıdan baktığımız da vicdanlı her insanın içinde bulunduğu topluma ve coğrafya ya karşı borcu vardır...

Bununla alakalı durumdan vazife çıkarabilir...

Kendisini bir tarafta bulma isteğinde hissedebilir...

Bu yazının üzerinde durduğu husus budur...

Bitkinin kuru dallarından taze yeşil yapraklar çıkmasında, yaprakların arasından muhteşem renklerde ve eşsiz kokularda çiçeklerin oluşmasında ve sonrasında insan için özel yaratılmış meyvelerin büyümesinde heyecan verici bir olağanüstülük vardır. Allah, eşsiz yaratma sanatıyla, bütün bu mucizeler için ise tahta parçası görünümündeki küçücük bir tohumu sebep kılar.

Yaratılmış bu eşsiz güzelliklerin farkına varabilmek için, bunları takdir edebilecek bir anlayışa sahip olmak gerekir. Bunu gerçek manasıyla anlayabilecek olan insanlar da sadece iman edenlerdir. Çünkü iman edenler, gördükleri her detayın Allah’ın eşsiz, benzersiz ve örneksiz yaratma sanatı olduğunun bilincindedirler. …

Çoğu insan, bir anlam arayışı içinde yaşar. Gökyüzünün neden bu kadar derin olduğunu, gecenin neden suskunlaştığını, kalbin neden bazen hiç sebepsiz yere sıkıştığını merak eder. Bu merak çoğu kez bilimin, aklın ve tecrübenin açıklayamadığı eşiklere doğru ilerler. İşte tam bu eşiğin kıyısında, insanın ruhu bir sığınağa ihtiyaç duyar: iman.

İman, sadece bir kabul değil; insanın iç dünyasında yanan bir kandildir. Kimi zaman sönük bir ışık gibi görünür, kimi zaman bir ateş topu gibi göğsü aydınlatır. Ama her hâlükârda, insanın varoluşu ile arasındaki en güçlü köprülerden biridir.

Modern hayatın kalabalığında insanlar, görünmez bir boşlukla sık sık yüz yüze gelir. Bu boşluk bazen “Hayatın amacı ne?” sorusuyla, bazen de bir hastane koridorundaki sessiz bekleyişle ortaya çıkar. İman, bu boşluğu dolduran bir anlam örgüsüdür.

İman, sadece kabul edilen bir düşünce değil; insanın varoluşunu, bakış açısını ve hayatın anlamına dair yorumunu kökten değiştiren bir hakikattir. Yaratılışta sergilenen mucizeler; bir yaprağın damarlarında akan hayat, gökyüzünün kusursuz dengesi, insan ruhunun anlam arayışı mesela, imana açılan kapılardır. Bunlar, tesadüflerin değil, ilahi bir kudretin izlerini taşır. Bu izler üzerinde derin tefekkür eden insan, görünenin arkasındaki hakikati fark etmeye başlar.

İman, insana “tesadüf” kavramının ötesinde bir düzen, bir hikmet olduğunu fısıldar. Bu fısıltı, zor zamanlarda kalbe sabrı raptedip ruhu toparlayan, iyi zamanlarda ise şükrü diri tutan bir iç yankıya dönüşür.

…

İman etmenin asıl önemi, insanı boşlukta savrulan bir varlık olmaktan çıkarıp, anlamlı bir yolculuğun yolcusu hâline getirmesidir. Kim olduğunu, nereden gelip nereye gittiğini bilen bir kalp, korkudan ve anlamsızlıktan özgürleşir. Çünkü iman, yalnız olmadığını, her şeyin hikmetle yaratıldığını ve hayatın sahipsiz olmadığını öğretir.

Ayrıca iman, insanın iç dünyasında derin bir denge kurar. Acı ve imtihan karşısında bir sığınak, sevinç ve nimet karşısında bir şükür kapısıdır. Kendi sınırlarını bilen ama aynı zamanda ebedî bir kudretle bağlantısını fark eden insan, daha mütevazı, daha merhametli ve daha sorumlu bir hale gelir.

Kısacası, iman sadece ahiret hayatını kazandıran bir anahtar değil; bu dünyayı da anlamlı, sabırlı ve umut dolu yaşamayı sağlayan bir ışıktır. Yaratılış mucizelerini okumayı öğrenen bir insan için iman, aklın, kalbin ve ruhun birlikte attığı en hakiki adımdır.

Zafer Dergisi, Ocak

Çok alakası var.
Kurayım alakayı da görün hele bir.

İyi Parti'li bir eziğin sosyal medyada Mihalgazi Belediye Başkanı Zeynep Akgün'e yönelik attığı tweet nedeniyle kesin ihraçtan disipline sevk edildiği haberleri altındaki yorumlara bakındım bugün biraz. Elbette ki muhalif kanat yine şaşırtmadı ve "Kılık kıyafet yönetmeliği, Atatürk İlke ve İnkılapları" vs... adı altında o gereksizi savunma yarışı vardı.
Acı olan bu yarışta kadınların da erkekler kadar azimli olmasıydı.

Oysa olay sadece bir kılık kıyafet meselesi değil. Kaldı ki Atatürk'çü bile olunsa bir kadının yerelde, hepi topu 3000 kişilik bir ilçede döpiyesle dolaşmamasına laf edene kadar daha faydalı işlerle meşgul olunabilir.

Ama hadi diyelim ki bu sizin cibiliyetiniz olduğundan milletin kılık kıyafetine laf etmeden duramıyorsunuz. Eyvallah...
Eyvallah daa, o twit ondan ibaret değildi. 
Twitin asıl can alıcı noktası geri kalan kısımda. Zeynep Akgün'ün kıyafetinden ötürü ancak ahırda inek sağabilecek biri olduğunu söylüyor o hadsiz...

Alakaya gelince;
Jeffery Epstein'in etrafında bir sürü güzel ve elit(denilen) kadın var. Adamla iyi dostlar, sevgililer, hayranlar...
Adamın ne olduğunun ya da ne yaptığının onlar için bir önemi yok. Çünkü tüm o sapkınlıklarda kullanılan kadınlar birer teferruat onlar için. Feda edilebilir, değersiz birer aparat.

Mihalgazi Belediye Başkanına ahırı layık gören o şahsiyetsize destek olan kadınlar da durum aynı.

İşlerine geldiğinde "kadın hakları,  eşitlik, modernlik" diye ülkeyi ayağa kaldıran bu heykel takımı bu adama "Sen kim oluyorsun da onu ahırla sınırlayabiliyorsun?" demiyor. Kadının belediye başkanı olması,  eğitimli olması, ilçesinde kadınlar adına pekçok konuda öncü olmuş olmasının onların gözünde hiçbir değeri yok bu noktada.
Kendilerince Zeynep hanımı incitilebilir, onuruna saygısızlık edilebilir, gerekirse aşağılanabilir kategoride görüyorlar.

Çünkü kendileri, £pst£ingiller familyasının Türkiye uzantısı.
Çünkü küfür, tek millettir.

"Dünya cennet olmayacak. Cennet olacak olsaydı bu insanlar içinde kalırdı. Bari en azından zalimlere cehennem olsaydı. O da olmayacak, çoğu hesap vermeden gidiyor. Ahiret olmasaydı dünya içinde bir dakika durmaya değmezdi."

Çok doğru; bu manzara bize hiç yabancı değil. Tarih boyunca da böyleydi, bugün de farklı değil. Gücü elinde tutan, haksızlıkla yükselen, başkasının hakkı üzerinden izzet devşiren, mazluma zulmedenler çoğu zaman hesap vermeden, sorgulanmadan bu dünyadan çekip gidiyor. Zalim, arkasında enkaz bırakıyor ama kendisi alkışlarla uğurlanabiliyor.

Mazlum ise sessiz. Hakkı gasp edilmiş, sözü bastırılmış, onuru örselenmiş hâlde kalıyor. Ne adalet terazisi doğru tartıyor ne de mahkeme kapıları sonuna kadar açılıyor ona. Çoğu zaman zillet, onun kaderiymiş gibi sunuluyor. Ve o da bu hâliyle göçüyor dünyadan.

Üstadın ifadesiyle, “Zalim izzetinde, mazlum zilletinde göçüp gidiyor…”

İşte tam bu noktada insan vicdanı, “Bu mudur adalet?” diyor.

Diyor da, adaletsizlik kavramıyla Allah’a zulüm isnat edilir mi? -Haşa-

Yeryüzündeki mevcut hataların, zulümlerin hepsinin yegâne sebebi inançta ve yaşayışta doğru, dengeli, ölçülü ve adil olmakla sorumlu olan insandır.

İnsanlara adaleti emreden Allah'ın âdil olmaması mümkün mü?..

Demek ki hakikî hesap, mahkeme-i kübrâya bırakılıyor. Öyle bir mahkeme ki; unutan yok, kayıran yok, kaçabilen yok. Kaldı ki dünya, son sözün söylendiği yer olsaydı, mahkeme-i kübrâya ihtiyaç kalmazdı. Zaman hakikati gizler sanılır; oysa onu o mahkemeye hazırlar. Orada zaman aşımı yoktur.

Eğer dünyada her zulmün karşılığı anında verilseydi, imtihan anlamını yitirirdi. Eğer her mazlum burada hakkını alsaydı, sabrın, teslimiyetin ve imanın değeri kalmazdı. Demek ki bu dünya, hükmün verildiği değil; dosyaların hazırlandığı bir yer.

Demek ki zalimin izzeti, gerçekte bir mühlet, mazlumun zilleti ise bir imtihandır. Orada zalimin dünyada taşıdığı izzet, omzuna yük olur. Mazlumun burada çektiği zillet ise lehine şahitlik eder.

Bu dünyada susturulan her hakikat, Mahkeme-i Kübrâ’da şahit olarak konuşur.

Zulümle örtülen gerçekler, ilâhî adalet karşısında ayağa kalkar.

Hak, burada eğilir gibi görünse de orada dimdik durur.

Zulmün ayakta kaldığı her an, hakikatin yürüyüşüne eklenen bir delildir.

Bu dünyada üzeri örtülen gerçekler, orada diriltilir.

Burada kazananlar, orada savunma bile yapamaz.

Güç suskunluğu satın alabilir ama adaleti asla!

Çok zulüm, çok zalim, çok mazlum var.

Adaletine şahit et ya Rab!

Yeryüzü Rabbinin nuruyla aydınlanır, hesap kitap ortaya konur, peygamberler ve şahitler getirilir, insanlar hakkında doğruluk ve adalet ölçüsüne göre hüküm verilir, onlara asla haksızlık edilmez. Herkese yaptığının karşılığı tam olarak verilir. Allah, onların yaptıklarını en iyi bilendir. (Zümer Suresi, 69-70)

La Geria bölgesine yaklaşırken gözler önce şaşırıyor. Binlerce küçük çukur ve her birinin içinde tek bir üzüm kökü. Çevresinde yarım ay biçiminde taş duvarlar. Sanki insan emeğiyle dua, taşın ve toprağın diline yazılmış. Siyah taşların sertliği, güneşin yakıcılığı, rüzgârın acımasızlığı… Hepsi sanki, “Burada bereket olmaz” der gibi. Ama toprağın ve insanın hikâyesi bir kez daha gösteriyor ki, Allah dilerse külün içinden bile hayat çıkarır.

La Geria’nın bağları, bu hakikatin sessiz birer şahididir. Volkanik kırıntılara burada “picon” deniyor. Siyah, keskin, kuru… Ama altında sakladığı sır bambaşka; gecenin serinliğini içine çekiyor, gündüzün yakıcı sıcağını toprağa geçirmiyor. Yağmur yağmasa da havadaki nemi içten içe biriktirip köklere sızdırıyor. Adanın üzüm kökleri, neredeyse suyu görmeden yaşamayı bu savrulmuş taş taneleriyle başarıyor. Bu da bize, insan kalbinin bazen en kurak dönemlerinde bile Zü’l-Celâli ve’l-İkrâm’ın gizli bir lütfu ve ikramı olduğunu hatırlatıyor.

Lanzarote’nin en meşhur üzümü, Malvasía Volcánica. Aromasındaki hafif tuzluluk ve mineraller, volkanın ateşinden geçmiş bir toprağın hikâyesini anlatıyor sanki. Bu üzümü işleyen çiftçi bilir; rüzgâr estikçe duvar örmek, güneş yaktıkça toprağı korumak, yağmur yağmasa da umudu yaşatmak gerekir. O da elinden geleni yapar. “Toprak bizi şaşırtmayı hiç bırakmıyor” der. Fakat aslında şaşırtan toprak değil; toprağı her an yeniden yaratan Allah’ın iradesidir.

Bağların arasında yürürken, insan emeğiyle ilahi düzenin nasıl iç içe geçtiği hissediliyor. Kayayı oyup çukur açmak, rüzgârla savaşmak, her kökü tek tek korumak… Hepsi sabrın, tevekkülün ve kanaatin birer işareti gibi duruyor. Burada bağcılık yalnızca tarım değil; sanki insanın tabiatla yaptığı sessiz bir ibadet...

UNESCO’nun bu bölgeyi “insanın doğayla kurduğu uyumun eşsiz örneği” olarak tanıması boşuna değil. Çünkü Lanzarote bize şunu öğretiyor: İlahî düzen insanın çabasına ‘el verince’, lavların bile içinden hayat filizleniyor.

La Geria’nın siyah vadilerine baktığımızda, gördüğümüz yalnızca üzüm terasları değil. Gördüğümüz; bir halkın sabırla yoğrulmuş bir gayretinin ve Rabbimizin toprağa serdiği rahmetinin eserlerinin ve bereketin somut halidir. Volkanın gölgesinde bile yeşerebilen bu bağlar, insana şu Kur’anî hakikati fısıldıyor:

“Her zorlukta bir kolaylık vardır.”

Toprak için de böyledir, insan için de.

Zafer Bilim ve Araştırma Dergisi. Ocak

Halbûki her “Neden” sorusu, aslında gizli bir davetin kapısını aralar. Belki de sorulması gereken asıl soru şudur: “Neden ben olmasın?”

Bir imtihan geldiğinde, “Neden ben?” deme. Çünkü belki de sen, bu imtihanla daha sağlam durmayı öğreneceksin. Her zorluk, insanın iç dünyasında henüz keşfetmediği bir gücü uyandırır. Her darlık, kalpte yeni bir genişliğe yer açar. Ve her düşüş, yeniden ayağa kalkmanın ne kadar kıymetli olduğunu öğretir.

Kimi zaman insanı zorlasa da, Allah’ın her olayı hayırla yarattığını unutmamak gerekir. Yaşanan tüm olaylar bir hikmet üzeredir ve mükemmeldir. Hayatın çeşitli zorlukları, gelişim ve olgunlaşma yolunda önemli adımlardır.

Allah kullarına kaldıramayacağı yükü yüklemez fakat onlara kendilerini tanıyacak kapılar açar. O kapılar kimi zaman acıyla, kimi zaman yalnızlıkla, kimi zaman da sabırla aralanır. Çünkü insan en çok, sarsıldığı anlarda kendisiyle yüzleşir. O an bahaneler susar ve geriye sadece gerçek kalır.

Allah zorluğu boşuna vermez. Sevdiğinden verir. Nefsimizi bir kenara bırakırsak, gelen her şeyi Allah’ın lütfu olarak görürüz. Hiçbir şey zor gelmez o zaman.

Allah, kullarına içlerindeki kudreti gösterecek yollar açar. O yollar bazen dar gibi görünür, fakat yürüdükçe genişler. İlk adım cesaret ister, ikincisi umut. Sonrasında ise insan fark eder: “Meğer ne kadar da güçlüymüşüm…”

Sıkı olabilmek için bir şeylerin zorlanması, canımızın acıması lazım. Çile, zorluk insanı yorar bazen. Perdeler zorluklarla kalkar. Sonra yavaş yavaş arka taraf aydınlanır. Son perde kalktığında, limite geldiğinde bir rahatlama çöker.

“Neden sen?” sorusunun asıl cevabı da şu saklı cümlededir: “Çünkü sen yapabilirsin. Sen, sabrı öğrenebilecek kadar güçlü, şükrü anlayabilecek kadar derin, teslimiyeti idrak edebilecek kadar hazırsın. Herkesin taşıyamayacağı bir yükü taşıyabilmen, ruhunun o imtihana hazır oluşundandır.”

O halde soru değişir. “Neden ben?” yerini “Bu bana ne öğretmek istiyor?” sorusuna bırakır. Ve işte o an, yaşanan zorluk imtihan olmaktan çıkar; acı bir öğretmene; sabır bir yoldaşa; dua ise en yakın dostuna dönüşür.

Sen, sabrın filizlenebileceği bir kalbe, umudun yeşereceği bir ruha sahipsin. Sen, kırıldığında bile yeniden ışık sızdırabilenlerdensin. Senin hikâyen, teslimiyetle değil; güvenle yazılmak isteniyor.

Ve her yeni gün, bir cevap değil; bir müjdedir:

Bu imtihan seni küçültmek için değil, büyütmek için var.

Yolundaki bu taş seni yaralamak için değil, keskinleştirmek için var.

Bu yük seni yormak için değil, kanatlandırmak için omuzlarında.

O hâlde soruyu değiştir:

“Neden ben?” değil,

“Bunun sonunda nasıl bir ben olacağım?”

Cevabı Allah’ın dilemesiyle zaman yazacak. Ama bir şey şimdiden belli:

Daha güçlü, daha keskin, daha aydınlık, daha umutlu bir sen.

Körpe Kalemler Dergisi, Ocak

Gazze’ye kış geldi. Bugünlerde Abdurrahman kardeşimizin çocuklarının ve tüm Gazzeli çocukların omuzlarında ağırlık yapan şey, yalnızca kışın ayazı mı? Orada, bombayla parçalanmış gökyüzünün altında, yırtık bir battaniyeye sarılmış ince bedenlerde taşınan asıl yük, katil siyonistin zulmü, dünyanın sessizliği, vicdanın terk ettiği bir coğrafyanın ağırlığıdır. O küçücük eller soba arar ama bulamaz; çünkü bu topraklarda ateş, yalnızca yakmak için vardır, ısıtmak için değil.

Terörist İsrail’in ateşkese rağmen halâ atmayı sürdürdüğü her bomba, yalnızca bir binayı değil insanlığın ortak onurunu da yıkıyor. Yıkılan her duvarın altında kalan, sadece bedenler değil; evrensel değerler, çocuk hakları, insanlık bildirgeleri ve yüksek sesle savunulduğu söylenen tüm ideallerdir. Ve biz, uzak şehirlerin sıcak odalarında, ekranlarımızın soğuk camından izlerken, bu yıkımın fiili ortağı hâline geliyoruz. Çünkü sessizlik, her zaman tarafsızlık değildir; çoğu zaman suçla kurulan pasif bir ittifaktır.

Bir çocuk düşünün… Oyuncak yerine enkaz parçalarını, masal yerine siren seslerini öğreniyor. Annesinin elini değil, korkuyu tutuyor geceleri. Uyuduğunda gördüğü düşler bile yetim. Bu çocuk, nasıl bir geleceğe uyanacak? Hangi dilde öğrenir “umut” kelimesini?.. Şimdi bu çocuğun sizin çocuğunuz olduğunu düşünün!

Gazze’de kış, mevsimsel bir gerçeklik değil, politik bir tercihtir. Çünkü bu çocuklar üşüyorsa, bu sadece hava şartlarından değil; yolları kapatan, yardımları engelleyen, insani koridorları siyasetin pazarlık masasına süren ellerdendir. Soğuk, orada tabiatın değil, insanın eseridir.

Gazze’de bir çocuk daha geceyi soğuk bir zemin üzerinde, aç bir karın ve korkuyla kapattığında, aslında insanlık bir gününü daha kaybetmiş olur. Her susuşumuz, her görmezden gelişimiz, her “Bana ne” deyişimiz; bu karanlığın biraz daha büyümesine hizmet eder. Çünkü zulüm, en çok silahla değil, sessizlikle beslenir. Ve daha önemlisi: Dünya, bu çocuğa hangi yüzle hesap verecektir?

Yarın tarih kitapları bu günleri yazdığında, kimin nerede durduğunu, kimin sustuğunu, kimin görmezden geldiğini, kimin alıştığını kaydedecek. Gazzeli çocukların üşüyen omuzlarında yalnızca bombardımanın külü değil, dünyanın suskunluğunun buzları birikmiş olacak. Ve o yük, bir gün bizim omuzlarımıza da çökecek.

O yüzden sorumluluk bugün burada, tam da bu satırları okuyan herkesin önündedir: Ya bu sessizliğin bir parçası olacağız ya da insan kalmanın ağır ama onurlu tarafını seçeceğiz. Çünkü Gazze yalnız değildir; Gazze, insanlığın vicdan testidir. Ve bu testte tarafsız ve sessiz olanlar aslında çoktan kaybetmiştir.

Bugün Gazze’de bir çocuk üşüyorsa, aslında insanlık ateşini kaybetmiştir. Bugün Gazze’de bir bebek ağlıyorsa, dünya ninnisini söylemeyi unuttuğu içindir. Ve eğer hâlâ susuyorsak; belki de asıl sorulması gereken soru şudur:

Biz gerçekten üşümeyenler miyiz, yoksa çoktan donmuş olanlar mı?

Yeni Dünya Dergisi

Kavram ile ilgili açıklanan gerekçe şöyle:

“‘Vicdan’, TDK’ye göre ‘kişiyi kendi davranışları hakkında bir yargıda bulunmaya iten, kişinin kendi ahlak değerleri üzerine düşünmesini sağlayan duygu’ olarak tanımlanır. Ancak dijital çağda bu kavram farklı bir boyut kazanmıştır. İnsanlar çoğu zaman gerçek hayatta sorumluluk almadıkları ya da almak istemedikleri konularda, sosyal medyada bir paylaşım ya da beğeniyle ‘vicdanlarını rahatlatma’ eğilimine girmektedir. Bu durum, bireysel duyarlılığı pasifize ederek vicdanı ‘tıklanabilir bir işlem’e indirgemektedir. Beğeni, paylaşım ve yorum yapan bireyler bir ‘tıklama’ aracılığıyla insani görevlerini yerine getirdiğini hissetmektedir…”

“Mesela Gazze ve Doğu Türkistan gibi kamuoyunun önünde gerçekleşen insanlık dramlarında, ilgili konunun sosyal medya içeriğini beğenmek ve hatta bu durumlar için ‘içerik üretmek’, o olayın gerçekliğini bozarak, bireyde sanal bir vicdani rahatlama yaratarak, bireyi sosyal ve bireysel sorumluluktan uzak tutmaktadır…”

Halk oylamasına sunulan kelimelerden diğer ikisi ise fertlerin ve toplumların ağır zulüm karşısında ahlaki duyarlılıklarını yitirerek kayıtsızlaşması anlamındaki ‘Vicdani Körlük’. Ve iyi niyete rağmen duygusal farkındalık ile sorumluluk alma arasındaki boşluğu görünür kılan ifade olan ‘Eylemsiz Merhamet’.

Bu üç kavram da aslında birbiri ile bağlantılı. Dijital vicdan, doğru inşa edilmediğinde iki tehlikeli hâle evrilebilir: vicdani körlük ve eylemsiz merhamet. Sürekli maruz kalınan acı görüntüleri, tekrar eden felaket haberleri ve hızla tüketilen trajediler, zamanla insanın kalbini değil yalnızca algısını meşgul eder; böylece vicdan, görmesine rağmen hissetmeyen bir körlüğe sürüklenir. Bunun bir diğer sonucu ise eylemsiz merhamettir: Üzülmenin yeterli sanıldığı, paylaşmanın sorumluluk yerine geçtiği, kalbin harekete geçmeden rahatladığı geçici bir iyilik hâli. Gerçek vicdan ise fark etmeyi, rahatsız olmayı ve imkân dâhilinde eyleme geçmeyi aynı çizgide buluşturur.

Kimi insanlar sadece kendi menfaatlerini düşündüklerinden, çevrelerindeki olaylara karşı duyarsızdırlar. Dünyanın birçok yerinde süren savaşları, işgalleri, açlıktan ve yoksulluktan ölen insanları neredeyse hiç düşünmezler. Bu insanların yaşadıklarını, televizyonların haber programlarında adeta bir filmi izler gibi sadece izlerler. Gördükleri korkunç manzaralardan dolayı içlerinde oluşan merhamet duygusunu ise “Ben ne yapabilirim ki” gibi yanlış mantıklar ile bastırır, bu şekilde vicdanlarını rahatlatırlar. Halbûki bu konuda yapılması gereken, akıl sahibi her insanın takdir edeceği üzere dünyayı kana bulayan zulme karşı mücadele vermektir.

Dijital çağda vicdan, çoğu zaman bir refleks kadar hızlı ama bir o kadar da geçicidir. Acılar saniyeler içinde tüketilir, zulüm parmak kaydırma mesafesinde sıradanlaşır. Herkes her şeyden haberdardır ama çok azı gerçekten sorumludur. Paylaşmak, çoğu zaman yüzleşmenin; yorum yapmak ise harekete geçmenin yerine ikame edilir. Böylece vicdan, rahatlatıcı bir illüzyona dönüşür: Görmüş olmak, görevini yapmış olmak zannedilir.

Dijital vicdan sahte midir?

Acılara karşı “üzüldüm”, “paylaştım”, “tepki verdim” hissiyle duyarlılık, biçimi yönüyle vicdanın varlığına işaret eder; yani bütünüyle yok ya da sahte değildir. Ancak sorun şurada başlar:

Eğer hissettiğiniz sızı eyleme, bedel ödemeye, hayat tarzında bir değişime dönüşmüyorsa, dijital vicdan sembolik bir gösteriye dönüşür. Bir gönderiyi paylaşmak, bir etiketi kullanmak, bir hikâyede üzülmüş görünmek… Bunlar vicdanı tatmin eder, ama çoğu zaman sorumluluğu erteler. Bu yüzden dijital vicdan çoğu durumda gerçek acıyı tüketilebilir içerik haline getirir, insanı merhametli bir seyirci kılar, vicdanı rahatlatır ama adaleti çoğaltmaz.

Vicdan sahte değildir; fakat dijital ortam, vicdanı eylemsiz bırakıyorsa onu işlevsizleştirir. İşlevini yitiren vicdan ise zamanla körelir. Bugün “üzüldüm” dediğimize yarın bakmamaya başlarız.

Dijital vicdan, gerçek vicdanın gölgesidir. Gölgeyi gerçek sanmaya başladığımızda sorun başlar. Vicdan, ancak hayatın içine indiğinde; risk aldığında, bedel ödediğinde ve susmamayı seçtiğinde gerçektir.

Dünyada, bunca sahteliğin içinde önce bizim samimiyete ihtiyacımız var. İnsan samimiyeti kazandığında vicdanının kapısı sonuna dek açılır. Kişi artık en fazla vicdanının sesini dinleyecek demektir.

Dijital vicdan, konforu bozan bir sızıdır. İnsanı rahatsız eder, taraf olmaya zorlar, bedel ödemeyi hatırlatır. Ekran başında alkışlanan duyarlılığın, hayatın içinde bir karşılığı yoksa o vicdan yalnızca sanaldır. Fakat hâlâ bir imkân vardır. Aynı dijital alan, hakikati çoğaltmanın, merhameti örgütlemenin ve sessiz kalmama cesaretini yaymanın da aracıdır. Vicdan, doğru ellerde bir tıkla körelmez; aksine bir tıkla uyanabilir.

Sonuç olarak dijital dünya, vicdanı susturan bir kalabalığa da dönüştürebilir, onu diri tutan bir imkâna da. Mesele ekranların varlığı değil, kalplerin yönüdür. Görüp geçmeyi seçenlerle sorumluluk alanlar arasındaki fark, tam da burada belirginleşir. Dijital vicdan; alkışlanmak için sergilenen bir duyarlılık değil, gerektiğinde yalnız kalmayı göze alan ahlaki bir duruştur. Ve hâlâ umut vardır: Hakikatin bir cümleyle yayılabildiği, iyiliğin örgütlenebildiği bu çağda, vicdan da yeniden inşa edilebilir. Allah, parmaklarımızdan önce kalbimizi harekete geçirsin.

Haberini, Norveç Havacılık Müzesi Müdürü Mauritz Roffavik'in açıklamasına dayandıran dergiye göre;

Hasan Çelebi adlı Türk, barutla çalışan iki katlı roketi 1633 yılında yaptı. Bu roket ateşlendikten sonra denize düşmeden önce 2,5 km yol aldı. 30 metre boyundaki roketin orta bölümüne yerleşen Hasan Çelebi de ilk kez gerçek anlamda roketli uçuş yapan insan oldu. 300 metre kadar yükseldi ve paraşütle denize indi.

Hasan Çelebinin roketinin ana motorunun çevresinde 6 küçük motor daha bulunduğunu ve bu küçük motorların, roketi havaya yükselten ilk kademeyi oluşturduklarını anlatan Roffavik;

 ‘‘İlk kademede yer alan bu roketlerin yakıtı tükendiğinde, ikinci kademeyi oluşturan ve daha büyük olan ana motor devreye girdi ve roketin daha da yükselmesini sağladı’’ dedi.

Roffavik, 300 metre yükseğe ulaştığında, Çelebinin roketi terk ederek, havada kaymasını sağlayan ve bir tür paraşüt olan bir araç yardımıyla yavaşça denize indiğini ve Hasan Çelebinin ise yüzerek kıyıya çıktığı belirtti.

Bu arada, 15. yüzyılda Osmanlı ordusunda roket birlikleri bulunduğu da ileri sürülen haberde, düşman mevzilerine yönlendirilen bu roketlerin korku ve panik yarattığı ifade edildi.

Roffavik, Hasan Çelebi'nin ilk insanlı uçuşta kullandığı roketin bulunması için çalışıldığını, roketi Norveç Havacılık Müzesi'nde sergilemek istediklerini söyledi.

Ünlü, Smithsonian enstitü de iddiayı doğruladı. Derginin haberine göre, Norveçli Roffavik'in ilginç açıklaması, Smithsonian Enstitüsü Uzay Araştırmaları Bölümü Başkan Yardımcısı Frank Winter tarafınca da doğrulandı.

Winter; ‘‘Türk roket adam Hasan Çelebinin 1633'teki denemesi şimdiye kadar kayıtlara geçen ilk insanlı uçuş denemesidir’’ dedi.

Filme konu olan, dünyanın ilk roketçisi Hasan Çelebi, Türkiye'de Lagari Hasan Çelebi olarak tanıyor. ‘‘İstanbul Kanatlarımın Altında’’ filmine konu olan Hasan Çelebi, 4'üncü Murat'ın kızı Kaya Sultan'ın doğduğu gece Sarayburnu' nda ki şenlikler sırasında bu uçma denemesini başarı ile gerçekleştirdi.

Evliya Çelebi'nin Seyahatname’ sinde anlatıldığına göre deneme şöyle oldu:

‘‘Hasan Çelebi, Topkapı Sarayı deniz tarafı avlusundan. Kendi icadı olan 50 okka barut macunu ile dolu 7 kollu bir fişeğe bindi ve yardımcıları tarafından bu fişek ateşlendi. Böylece gökyüzüne fırlatılan Hasan Çelebi, fişeğin barutu bitince önceden hazırladığı kanatları açarak Sarayburnu Sinanpaşa Sarayı önünden denize indi.’’

Evliya Çelebi'nin Seyahatnamesinde, bu roket olayından bir sene önce, yine 4.Murat döneminde geçen anlatısına göre; 1632 yılında lodoslu bir havada Galata Kulesi'nden kuş kanatlarına benzer bir araç takarak kendini boşluğa bırakan Hazerfen Ahmet Çelebi’de, İstanbul Boğazı'nda 3.358 metre süzülerek Üsküdar'da yer alan Doğancılar Meydanı'na inmiştir.

Bazı kaynaklarda ise, atlayıştan sonra süzülerek, boğazda denize çakılarak ölmüştür.

Sakarya’ya bağlı Taraklı ilçesi, pek çok televizyon reklamında doğal güzellikleri ve tarihiyle karşımıza çıkan bir yer. Osmanlı mimarisini taşıyan dar sokakları ve ahşap evleriyle biliniyor. En az üç yüz yıllık geçmişe sahip, ihtişamlı konakları var. Çoğu üç asrı devirmiş. Yüzden fazla tarihi ev aslı bozulmadan restore edilip yeniden hayata katılmış. Bunlar bilinen tarafı. Ama Taraklı’yı Taraklı yapan, bence taşından toprağından, mimarisinden önce insanı.

Kaldığım otelden merkeze doğru yürürken, tertemiz dağ havasıyla birlikte içime dolan şey sadece oksijen değildi. Sanki görünmeyen bir huzur hattı vardı ve o hat insanın ruhuna dokunuyordu. İnsanın aklına, pozitif enerji ağı olarak kabul edilen ley hatlarının buradan geçip geçmediği sorusu geliyor.

İnsanlar insana yakın. Esnaf samimi. Daha dükkânın kapısından içeri adım atmadan gülümseyerek karşılanıyorsunuz.  Burada gülümsemeyen tek bir esnafa rastlamadım.

Gençlik ve Spor Bakanlığına bağlı Gençlik Merkezleri, neredeyse her gün dünyanın dört bir yanından üniversite öğrencilerini buraya getiriyor; farklı dillerin, kültürlerin ve genç enerjinin aynı mekânda buluşmasına vesile oluyor.

Dindar bir toplum. Ama bunu sloganla değil, hâl ile yaşıyorlar. Verdiği güveni ve rahatlığı iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Selam vermeden geçen yok. Aslında herkesle konuşmak istiyorsunuz; çünkü konuşmak insana iyi geliyor burada.

Üç cami var Taraklı’da. Üçü de tertipli, temiz ve sakin. Üç gün boyunca hepsinde huşû içinde namaz kılmak nasip oldu, şükür.

Eski konakların ve restore edilmiş evlerin birçoğu el sanatı ve yöresel ürünlerin satıldığı butik dükkânlara dönüştürülmüş. Nostalji sevenler için de sürprizler var. Yarım asır öncesinin çocukluk oyuncağı kuş lastiğiyle, sürekli çalarak büyüklerimizi kızdırdığımız mızıkanın, hatta çocukken bir türlü çeviremediğim topacın satıldığı bir dükkâna rastladık mesela. Zamanın ağır ağır aktığı bir yer burası.

Dolaşırken kapısı açık bırakılmış dükkânlar gördük. Araçların üzerinde anahtar bırakılabiliyor ve bu problem olmuyormuş. “Burada suç oranı çok düşüktür muhtemelen” diye arkadaşımla konuşurken, yöresel ürünler satan bir esnaf kadın duydu bizi. “Adliye vardı, ama görev düşmediği için kaldırıldı” dedi. Gülümsedik. Ama gülümserken içimiz biraz da burkuldu. Demek ki mümkünmüş.

İkinci gün, tavsiye üzerine bir esnaf lokantasında yemek yedik. Çıkışta, abdest için sıvadığı gömlek kollarını düzelten sahibi amcayla karşılaştık. Gülümseyerek “Afiyet olsun” dedi bize. Teşekkür edip hayırlı işler diledik. “Sahibi siz misiniz?” diye sorduk. Bir an duraksadı ve “Emanetçiyiz biz” dedi. O cümle, bütün seyahatin özeti gibiydi. Her şeyin emanet olduğunu hatırlattı bize.

Bu arada ne küçük marketlerde ne restoranlarda boykot ürünlerine rastladık. Coca-Cola ve Algida dolaplarına takılmadan kaldırımlarda yürümenin dayanılmaz hazzını birkaç günlüğüne de olsa yaşadık. Küçük çaplı belki ama kararlı bir duruş bu. Gösterişsiz ama net.

Zamanda yolculuk yapmış gibiyim. Hiç bozulmamış bir kasaba Taraklı. Ve umarım hiç bozulmaz.

Bugün son gündü. Çarşı esnafıyla —çoğunluğu kadın— vedalaştık. Dualarla uğurlandık. İnsan bazen bir yerden değil, bir hâlden ayrılır. Biz Taraklı’dan öyle ayrıldık.

Bu güzel insanlarla yeniden buluşmak dileğiyle…

Aralık 2025

Bir arkadaşımın aracılığıyla, on yıl önce Irak’tan Türkiye’ye sığınmış bir aileyle yollarımız kesişti. Şehrin kenarına sıkışmış, duvarları yorgun ve rutubet kokan üç odalı bir evde yaşıyorlardı. Ev, bir yandan yoksulluğun sessizliğini, diğer yandan umudun ve sabrın sıcaklığını taşıyordu.

Baba bir süredir ortalarda yoktu. Anne, beş çocuğuyla ayakta kalmanın yollarını bulmuştu. Sabahın ilk ışıklarıyla tarlalara gidiyor, marul topluyor, bazen de gündelik işlere koşuyordı.

Hayatları yoksulluktan çok, sessiz bir direnişti. Hayat, bu evde çaydanlıktan eksik olmayan su gibi kaynıyor, ama hiç taşmıyordu.

En büyük oğul on beş yaşındaydı; çöp toplayarak eve katkı sağlıyordu… Oğulun elleri çöpten demir, annenin elleri topraktan nasır tutmuştu.

Kız kardeş, ortaokul son sınıfta. Ancak o da ağabeyi gibi okulda uğradığı ırkçı baskılar yüzünden bu yıl okulu bırakmak zorunda kalmış. Yine de diğer iki kız kardeş, defterleri eski, umutları yeniydi ve defterlerinin kenarına küçük çiçekler çizerek derslerine devam ediyorlardı.

İlk kez kapılarını çaldığımızda, anne bizim için Irak çayı demlemişti. Misafirliğin en sade ama en samimi hâliyle, ince belli bardaklarda. Buruk ama içten bir misafirperverlik...

Türkçesi kırık döküktü gencecik annenin ama sözleri berraktı:

“Bizi burada istemiyorlar, hiç istemediler” dedi sessizce.

Öyle bir mahcubiyet ve üzüntü hissettim ki; “Onlar az, sadece sesleri çok. Ne zaman şartlar oluşursa, o zaman dönersiniz memleketinize” dedim.

Kadının gözleri bir anlığına parladı. O an, diller farklıydı belki ama duygular aynıydı.

Düşündüm de; ülkemiz bize sığınanlara büyüklüğünü gösterdi, hiç tereddüt etmeden kucağını ve gönül kapılarını açarak tüm dünyaya insanlık dersi verdi. Ancak millet olarak maalesef aynısını biz yapamadık. Birçok insan sevgiyle yaklaşmak şöyle dursun, nefretle baktı, kovmaktan beter etti, nefes almalarına bile dayanamaz oldu. Ama toplumun büyük kesimi, Kur’an’dan öğrendiği merhameti yıllardır en güzel şekilde kardeşlerimize gösterdi, gösteriyor.

…

Aileyle zamanla aramızda samimiyet kuruldu. Her ziyaretimizde bizi güler yüzle karşıladılar. Çocuklar kapıya koşar, anne utangaç bir sevinçle önümüzdeki sehpaya kendi yaptığı ekmeklerden koyardı.

Bir gün ailenin büyük kızı, “Bir dahakine size kek yapacağım” demişti. O gün, annesinden aldığı eski bir tarifi özenle uygulamış, güzel bir kek yapmış bizim için.

“Sakın dokunma!” diye uyardığı küçük kardeşi gece dayanamayıp kekin büyük bir kısmını koparıp yemiş; kızcağızın emeği, sabrı ve sevgisi o ufalanan kenarlara karışmıştı.

Ertesi gün karşılaştığımızda gözleri dolu dolu anlattı. Biz gülümsedik. Halbûki o kekin en güzel tarafı, belki de işte o bozulmuş kenarlardaydı; bir çocuğun sabırsız sevgisinde, bir ablanın utangaç inceliğinde, bir ailenin içtenliğinde.

…..

Sonunda geçen ay, biraz da mecburiyetten, memleketlerine döndüler.

Gitmeden iki gün önce onlar için küçük bir veda hazırladık. Sevdikleri yemeklerle donatılmış mütevazı bir masa… Ne çok şey sığdı o sofraya: Sessiz bir minnettarlık, senelerin ağırlığı, bir parça umut.

Şimdi telefonda konuştukça teşekkür ediyor, “Allah sizden razı olsun” diyorlar. En çok da o son günü unutmayacaklarını söylüyorlar. Çocukların hepsi okula başlamış. Yeni bir hayata adım atmışlar ama Türkiye’yi, burada bıraktıkları dostlukları özlüyorlar.

Biz de onlar için dua ediyoruz.

Allah hayatlarını kolaylaştırsın, emeklerinin karşılığını versin, yollarını açık etsin. Belki bir gün yeniden yollarımızı kesiştirsin.

Bir bardak Irak çayı gibi kalsınlar hafızamızda; sıcak, sade, hatırlı ve unutulmaz.

Yeni Dünya Dergisi

Sayın Hakan Fidan'ın taa 2009 Oslo, 2012 İmralı ve bugün de Terörsüz Türkiye süreçlerinde barış için yaptığı çabalar her türlü takdirin fevkindedir... 

Buna bütün Türkiye ve Dünya siyaseti şahittir... Tarihte böyle yazacaktır Sayın Hakan Fidan'ı ...

Bölgeyi belki de Dünya da en iyi bilen üç kişiden biri olan Sayın Hakan Fidan'ın sanki Suriye Kürtlerinin düşmanıymış gibi gösterilmeye çalışılması büyük talihsizliktir.

Sayın Fidan bölgeye barış gelmesinin en önemli ayaklarından biri olan “Parçalanmamış ve Bölünmemiş" bir Suriye'yi sağlamak için YPG'ye yaptığı uyarıları farklı yerlere çekmeye çalışmalarını makul bulamayız.

Hakan Fidan'ın tüm çabası Türkiye Cumhuriyeti'nin politikası gereği sadece "Terörsüz Türkiye"  değil aynı zamanda "Terörsüz Suriye" dir...

Türkiye Cumhuriyeti 2014'ten beri Suriye'nin kuzeyinde bir terör koridoruna izin vermeyeceğini, İkinci bir İsrail kurdurmayacağını bizzat Sayın Cumhurbaşkanımızdan yani ilk ağızdan defalarca ilan etmiştir...

Acaba gerek Sayın Cengiz Çandar gerekse Sayın Galip Ensarioğlu Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'a demek isteyipte diyemediklerini Dışişleri Bakanımız sayın Hakan Fidan'a mı söylemektedirler?

Pekala yarın veya öbürsü gün sayın Cumhurbaşkanımız Sayın Hakan Fidan'ın söylediklerinden daha sertini YPG ve SDG için söylerse ( ki sayın Erdoğan çok daha sertlerini yıllardır defaatle söylemiştir ) o zaman Cengiz Çandar ve Ak Partili Galip Ensarioğlu ne diyecektir?

Hadi Cengiz Çandar farklı bir partide siyaset yapmaktadır ve bunu sürecin ruhuna ters görsekte bir ölçüde izah edebiliriz...

Ama Galip Ensarioğlu gibi tecrübeli bir Kürt siyasetçi bu kadar acemice bir söylemde nasıl bulunabilir...?

Sayın Hakan Fidan veya başka bir hükümet mensubu bakan ancak onları vazife başına getiren ve Türk Milletinin yegane iradesi olan Cumhurbaşkanı Erdoğan tarafından makamından alınabilir... 

Sayın Galip Ensarioğlu bunu nasıl bilmez veya idrak edemeyip böyle talihsiz konuşabilir anlamakta güçlük çekiyorum...
 

Bazıları haklı olarak şöyle düşünebilir; “Yani devlet emreder ve asgari ücret artar … Sayın Cumhurbaşkanımız ne demek istedi?” Lakin mesele o kadar kolay değil…

Hattı zatında asgari ücret devletin değil özel teşebbüsün mevzusudur.

Asgari ücretin yüksek olmasının kamuya değil özel sektöre maliyeti veya yükü söz konusudur.

Ama işverenin burada iki yıldır devlete bir baskısı oldu asgari ücretin yüksek olmaması için.

Devletimiz de burada fiyatların kontrol altında olması için bu isteğe sıcak yaklaşmıştı…

Enflasyonun artmaması, özel sektörün ürettiklerine yansımaması adına “Asgari Ücretin” yükseltilmemesi istendi.

Bu sebeple tıpkı emekli maaşları gibi asgari ücret te enflasyona ezilmiş oldu...

Geçtiğimiz iki yıl böyle geçti. Ama bu kez özellikle asgari ücretli enflasyona ezdirilmemesi adına 2025 enflasyonunun biraz da üstünde bir zam verilmesi elzemdir.

Sayın Cumhurbaşkanımızın da “Türkiye İşveren Sendikaları (TİSK) elini taşın altına koymalıdır”
sözünü bu çerçeve de değerlendirmek gerekir.

Kur’ân ölçülerine (mârufa) göre kadınların erkekler üzerindeki hakkı, erkeklerin kadınlar üzerindeki hakkı ile aynıdır. (Bakara Suresi, 228)

İslâm’ın kadınları eve hapsettiği, onları toplum hayatının dışına ittiği ya da daima ikinci plana yerleştirdiği yönündeki suçlamalar, yıllar boyunca haksız şekilde Kur’an’a mal edildi. Halbûki bu ithamların büyük kısmı, ilahî mesajdan değil; insanların yanlış uygulamalarından, kültürel alışkanlıklarından ve dine sonradan eklemlenen bağnaz yorumlardan kaynaklanır.

Kur’an’ın apaçık hükümleri yerine, kimi kesimlerin dar bakış açılarına dayalı görüşler ölçü alındığında, ortaya elbette İslâm’ın ruhuyla bağdaşmayan bir tablo çıkar. Ancak bunların hiçbiri Kur’an’ın değil, onu anlayamayan yahut anlamak istemeyen zihniyetlerin yansımasıdır. Dolayısıyla kadına haksızlık eden, onu kısıtlayan veya değersizleştiren her tutum, sadece o tutumu sergileyenleri bağlar; İslâm’ın özüne, Kur’an’ın adalet ve merhamet eksenli öğretilerine fatura edilemez.

Bizler için örnek; Kur’an’da bahsedilen cesur kadınlardır, peygamber eşleri olan kutlu annelerimizdir, üreten, savaşa katılan, sağlık hizmeti veren, tebliğ faaliyetleri yapan sahabe kadınlardır.

Kadına özgürlüğü Kur’an verir. Çünkü Kur’an, kadını yaratılışın bir parçası değil, bizzat değerli bir öznesi olarak görür; onu insanlığın onuru, toplumun vicdanı ve ailenin diriltici nefesi olarak tanımlar. Kur’an’ın sunduğu özgürlük, dış görünüşe sıkışmış bir serbestlik değil; insanı küçülten, tüketen ve değersizleştiren baskılardan uzak, hak ve sorumluluklarla şekillenen bir özgürlüktür.

İnsan, Kur’an ahlakını gerçek manâda hayatına hâkim kıldığında kendi benliğiyle barışır. Çünkü Kur’an, insanı kalbin derinliklerinden başlayarak dönüştürür; korkularını yatıştırır, incinmişliklerini tamir eder, kişiliğini ve kimliğini sağlamlaştırır. Bu ahlâk, kadına da erkeğe de aynı sorumluluğu yükler: adaletle davranmak, vicdanlı olmak, merhameti kuşanmak, kendine ve başkasına zarar veren her şeyden uzak durmak.

Kur’an’ın sıcaklığını yaşayan biri, hapsolduğu kıskaçlardan sıyrılır. Modern dünyanın dayattığı imaj baskısı, toplumun yanlış gelenekleri, değersizlik hissi, ötekileştirilme, yorucu beklentiler… Bunların hepsi, insan ruhunu daraltan görünmez zincirlerdir. Kur’an ise o zincirlere karşı bir anahtar gibidir: kim olduğunuzu, neye layık olduğunuzu, hangi değeri taşıdığınızı hatırlatır.

Kur’an’ın özgürlüğü, insanı başkasının onayına değil, Allah’ın rızasına yöneltir. Böylece kadın kendini tüketerek değil, kendini bilerek yükselir. Görülmek için değil, değerli olduğu için yaşar.

Sonuçta gerçek özgürlük, dışarıdan verilen değil, içten inşa edilendir. Ve bu iç inşa, en sağlam temelini Kur’an ahlakında bulur.

Bizler için kıstas Kur’an’dır. Ve insanlar arasında gerçek Kur’an ahlakının yaygınlaşmasının, kadınları zor durumda kalmaktan, aşağılanmaktan, eziyet görmekten ve mağdur olmaktan kurtaracak asıl çözüm olduğu açıktır. Peygamberimiz(asm) şöyle buyuruyor;

“Kadınlar hakkında birbirinize hayır tavsiye ediniz!”

Ahtapotların yaklaşık 300 türü vardır. Bu türler genellikle Octopus cinsine aittir ve dünya okyanuslarında geniş bir dağılıma sahiptir.

Ahtapotlar Cephalopoda sınıfına, Mollusca (yumuşakçalar) şubesine aittir. Dolaşım sistemleri bu şubenin diğer üyelerine göre farklı yaratılır. Çünkü buna bağlı olarak bu canlılara zekice davranışlar, aktif bir hayat tarzı ve hızlı renk değiştirme gibi özellikler verilmiştir.

Üç kalbi vardır ahtapotların. İki kalbi kanın solungaçlardan geçerek oksijenlenmesini sağlarken diğer ana kalp ise bu oksijenli kanı tüm vücutta dolaştırır.

İki adet solungaç kalbin (branchial heart) her biri bir solungaçla bağlantılıdır. Görevi, oksijensiz kanı solungaçlara pompalayarak oksijenlenmesini sağlamaktır.

Bir adet de sistemik kalp (ana kalp) vardır ki solungaçlarda oksijenlenen kanı tüm vücuda dağıtır.

İki kalp, adeta hayatın ilk nefesini verir. Üçüncü ve ana kalp ise oksijenle zenginleşmiş bu kanı vücudun her köşesine yollar; tıpkı bir denizin dalgalarını kıyılarına ulaştırması gibi.

Fakat ahtapotun kalpleri yalnızca biyolojik bir mekanizma değildir; tabiattaki yaratılış mucizelerinin inceliğini anlatan bir şiirdir adeta. İlginç bir şekilde bu canlı yüzmeye başladığında, ana kalp geçici olarak durur. Her hareket, her kasılma enerji ister, ama yüzmek o kadar yorucudur ki, ahtapotun bedeni kendi içinde bir denge kurar ve o an, yalnızca solungaç kalpleri çalışır. Belki de bu yüzden, ahtapot genellikle yüzmek yerine sürünmeyi tercih eder: derinlerin dingin ritmine ayak uydurur, kalbini yormadan yaşar.

Ahtapotların dolaşım sistemi kapalı dolaşım sistemidir, yani kan damarların dışına çıkmaz ki bu da gelişmiş seviyede yaratılan deniz canlılarına has bir özelliktir.

Ahtapotlar, diğer birçok canlıdan farklı olarak mavi renkli kana sahiptir. Bunun sebebi, kanda hemoglobin yerine hemosiyanin adlı bakır bazlı bir molekül bulunmasıdır. Hemosiyanin soğuk ve oksijence fakir sularda hücrelere oksijen taşımada daha etkilidir.

Bu mavi kan, soğuk ve oksijenin az olduğu denizlerde bile hayatı sürdürebilmenin sırrını içinde barındırır.

Bilim adamlarına göre ahtapotun dolaşım sistemi, yumuşakçalar içinde en gelişmiş seviyede yaratılanıdır. Çünkü onun hayatı Allah’ın ilhamıyla sürekli hareket, dikkat ve taktiklerle örülüdür. Üç kalbiyle kanı döngüde tutarken, sekiz koluyla çevresini keşfeder; hem avcıdır hem de bir tür sanatkâr.

Belki de bu yüzden, ahtapotun kalpleri sadece birer organ değil, Allah’ın yarattığı mükemmel denge anlayışının yankılarıdır. Her atışta, denizlerin kadim sırrı biraz daha duyulur: hayat, kimi zaman üç kalple atmak zorundadır. Allah dilediğini dilediği sayıda yaratandır.

Zafer Bilim ve Araştırma Dergisi

Hidayet lütfeden, doğru yola ulaştıran Allah, tüm insanlara hem dünyada iyilik, adalet, refah ve huzur dolu bir hayat, hem de ahirette insanın aklının dahi alamayacağı nimetler içinde ebedî bir hayat vadeder. Bu davet, Allah'ın uyarıcı ve müjdeci olarak gönderdiği elçileri, peygamberleri ve insanlara yol gösterici olarak indirdiği kutsal kitapları aracılığı ile bütün insanlara yapılmıştır. Allah iman edenlerin, Kur’an'ı gereği gibi okuyanlar olduğunu bildirir;

Kendilerine verdiğimiz Kitabı gereği gibi okuyanlar, işte ona iman edenler bunlardır. Kim de onu inkâr ederse, artık onlar hüsrana uğrayanların ta kendileridir.(Bakara Suresi,121)

Kur’an okumak, bir Müslüman için yalnızca bir ibadet değil; aynı zamanda kalbi, zihni ve hayatı inşa eden bir yolculuktur. Bu yolculukta insanın aklı ve samimiyeti artar.

Kur’an, Allah’ın insana hitabıdır. Onu okumak, yaratıcıyla kurulan en saf iletişim biçimlerinden biridir. Her ayet, insana yön, ölçü ve anlam sunar.

Kur’an, insanın iç dünyasında bir temizlik ve denge sağlar. Kaygıyı azaltır, huzur verir, kalbi yumuşatır. Bu yüzden Kur’an, “şifa” olarak nitelendirilir.

Hayata manâ ve pusula kazandırır Kur’an. İnsanın varoluşuna bir amaç yükler. Ne için yaşadığını, nereye yönelmesi gerektiğini hatırlatır. Ahlâkı, adaleti, merhameti ve sorumluluğu öğretir.

Kur’an, insanı dönüştüren bir yol arkadaşıdır adeta. Sadece okunmak için değil, yaşanmak için indirilmiştir. Okuyan kişiyi düşünmeye, kendini sorgulamaya ve daha iyi bir insan olmaya çağırır.

Yanlışla doğruyu ayırt etmeye yardımcı olur. Nefse, kötü alışkanlıklara ve anlam boşluğuna karşı koruyucu bir kalkandır.

Kur’an, bir insanın hayatı boyunca alabileceği en önemli mesajdır. Bir yakınından gelen mesajı, merak ederek hemen okuyan insanın, kendisini yaratan Rabbinden gelen mesajın ne denli önemli olabileceğini düşünememesi şiddetli bir gaflet halidir. Çünkü Kur’an, insanların, “Ayetlerini, iyiden iyiye düşünsünler ve temiz akıl sahipleri öğüt alsınlar diye “ (Sad Suresi, 29) indirilmiş olan Kitaptır.

Kur’an'ı samimi olarak okuyan her insan, yaratılış amacını ve sırlarını, güzel ahlâkı, Allah'ın hoşnutluğunu ve cennetini kazanmanın yolunu, ahiretteki hayatı ve daha pek çok bilgiyi en doğru şekliyle öğrenir. Hayata Kur’an penceresinden bakan insanın karşılaştığı olaylara ve sorunlara getirdiği çözümler Kur’an'a göredir. Bu sebeple de her zaman doğrudur ve akıllıcadır.

Kesin bilgiyle iman eden insan, çevresindeki bazı kişilerin nefislerini rahatsız etmemek ya da onlara hoş görünmek adına asla Allah'tan, Kur’an’dan uzaklaşmaz. Ahirette Rabbinin huzurunda, dünyada yapıp ettiklerinden tek başına sorgulanacağının bilincindedir. Toplumdaki insanların, onun hayat tarzından hoşnut olup olmalarının, kişiye hiçbir şey kazandırmayacağı açıktır.

Kur’an, samimi insanlar için büyük bir rahmet ve her konuda yol göstericidir. Ve dünyada iken Kur’an'daki gerçek doğrulara göre hareket ederek yaşamak çok önemlidir. Kur’an okumak, insanın hem dünyasını hem de ahiretini aydınlatan bir ışıktır.

…Bu bir Kitap'tır ki, Rabbinin izniyle insanları karanlıklardan nura, O güçlü ve övgüye layık olanın yoluna çıkarman için sana indirdik. (İbrahim Suresi, 1)

Afrika’nın tozlu yollarında, Asya’nın dağ köylerinde, Latin Amerika’nın madenlerinde, Orta Doğu’nun sıcak çöllerinde yankılanan aynı kelime vardı: “sömürge.”

Bir kelime belki ama milyonlarca hayat…

“Medeniyet” bir dönemin ve hatta bu dönemin bir maskesidir. Avrupa’nın sömürge çağında da en çok kullandığı kelime “medeniyet”ti. Kendini aydın sayan ülkeler, başka halkları karanlıkta görmekte rahattı. Halbûki götürdükleri “ışık”, çoğu kez ateşin ta kendisiydi.

Sömürgecilik, insanı değil toprağı yüceltti; kültürü değil, çıkar ve menfaati büyüttü. Ve arkasında yalnızca yıkılmış şehirler değil, sessizleşmiş hafızalar bıraktı.

Tazeleyelim o halde hafızamızı. Dört kıtanın sömürgecilik dönemlerinde yaşadığı acıları, yıkımı ve direnişe kısaca unutmayalım. Geçmişi yalnızca hatırlamak değil; insanlığın aynı yanlışa bir daha düşmemesi için hafızayı canlı tutalım.

Sessiz kıtanın çığlığı Afrika ile başlayalım.

Avrupa’nın “medeniyet” adıyla girdiği Afrika’da, milyonlarca insan köleleştirildi. Kongo’nun kauçuk ormanları, kanla sulandı. Güney Afrika’dan Sudan’a kadar topraklar parçalandı, halklar sınır çizgileriyle birbirinden koparıldı.

Ama Afrika susmadı.

Davullar, yas değil direnişin sesi oldu.

“Ellerimizi zincirlediler, ama şarkımızı tutamadılar.”

Güneşin altındaki gölge, Asya toprakları da 19. yüzyılda Avrupa’nın ve Japonya’nın sömürge hırsının sahnesi oldu.

Hindistan’da İngiliz tacı hüküm sürerken, Çin Afyon Savaşları’yla diz çöktürüldü.

Endonezya, Filipinler, Kore… Hepsi birer “elmas”, birer “baharat adası” olarak görüldü.

Ama bu kıta, sabırla direndi.

Gandhi’nin yürüyüşü, Vietnam’da bir köylünün sessiz başkaldırısı, Asya’nın ortak diliydi.

“Biz, toprağın çocuklarıyız; kökümüzü kim sökebilir?”

Amerika ise gümüş ve kanın ülkesi ülkesidir.

İspanya kral ve kraliçesinin desteğiyle yola çıkan, bize ileri görüşlü bir kâşif olarak anlatılan Kolomb’un ‘Amerika’yı keşfi”, milyonların kaybıydı. O, milyonlarca yerlinin köleleştirilmesine bir o kadarının da öldürülmesine sebep olan sömürgeci katildi aslında.

Aztek ve İnka uygarlıkları, Avrupa’nın hırsına yenik düştü.

Potosí’nin gümüş dağları, 8 milyon yerlinin mezarı oldu.

Ama Latin Amerika, kültürünü küllerin altından çıkardı.

Mestizo halklar dansla, şiirle, müzikle direndi.

“Bizi fethettiler ama unutamadılar.”

Ve Orta Doğu… Kanlı kumların üzerindeki gölgeler…

Sykes–Picot haritalarıyla bölünen coğrafya, 20. yüzyıl boyunca savaşların sahnesi oldu.

Petrol, nimetten çok lanet getirdi.

Kimi halklar bağımsızlık kazandı ama yeni zincirler diplomasiyle takıldı.

Halâ acılar geliyor Gazze’den… Ve yine, şiir konuştu Filistin’den:

“Buradayız bu toprakta,

Bir zeytin ağacı gibi kök salmış,

Gökyüzüne dönük yüzümüzle.”

(Mahmud Derviş)

İnsan her şeye rağmen direndi. Her kıta, kendi direniş biçimini buldu;

Afrika’da hüzünlü şarkılarla,

Asya’da sabırla,

Latin Amerika’da şiirle,

Orta Doğu’da inançla.

Bu direnişler, insanın en eski gerçeğini fısıldar:

“Hiçbir zincir, düşüncenin kökünü tutamaz.”

Dünya bugün küllerinden doğmaya çalışıyor. Bugün haritalar yeniden çiziliyor, sınırlar tartışılıyor. Ama o eski acılar hâlâ dünyanın damarlarında dolaşıyor.

Bir zamanlar zulümle işgal edilen topraklar, şimdi kendi hikâyesini anlatan halkların sesiyle yankılanıyor.

Tarihi parçalayan sömürgecilik bitti deniyor ama hayır! Yalnızca biçim değiştirdi, belki isim.

Ama her halk, geçmişinin izini sürüyor; her kültür, yeniden doğuşunu sessizce kutluyor.

Dünyayı bölen çizgiler, insana ait değildir. Bir çocuğun gülüşü, bir annenin duası, bir yazarın satırları, bir şairin dizeleri; hepsi sınırların ötesindedir.

“Kıta kıta bölündük, ama acı aynı renkti.”

Bugün haritalar değişebilir, ama insanın onuru değişmemeli. Sömürgecilik atlası şekil değiştirerek devam ediyor ve insanlığın atlası hâlâ yazılıyor.

Her defasında biraz daha umutla, biraz daha onurla.

Dipnot: Bir başka yazıda belki bir yazı dizisi ile Asya’da, Orta Doğu’da, Afrika’da ve Amerika’da yürütülen sömürgecilik süreci ve buna eşlik eden kıyımın tarihsel, insani ve ahlaki boyutlarını anlatmaya çalışacağım.

Bu Tekkeden; o tarih kitaplarında okuduğunuz nice büyük savaşlarda savaşmış okçular yetişmiştir..

Tepenin diğer Feriköy iniş yönüne de Kapudanı Derya ve Sadrazam olan Piyale Mehmed Paşa Mimar Sinan'a kalyon şeklinde büyük bir cami yaptırmıştır..

Mimar Sinan; Haliç'e Kasımpaşa istikametinde akan büyük bir dere olan Feriköy deresinin hemen yanına Kıbrıs seferinde Piyale Mehmed Paşa tarafından ele geçirilen onbin köle ile bu camiyi inşa etmiştir..

Saray erkanı, sadrazam, paşalar ve padişah Haliç ve Kasımpaşa'dan sandallar ile bu Feriköy deresi hattından, dere kenarındaki bu caminin avlusuna ulaşarak Kadınlar Çeşmesinde de abdest tazeliyerek, bu mübarek cengaver mücahidler yetiştiren topraklara kesinlikle abdestsiz ayak basmazlar idi..

Fetih'den sonraki abdestler alınan kaynak şeklindeki bu mübarek çeşme; 1826'da Yeniçeri  Ocağı'nın 2.Mahmut tarafından ilğası ile Okçular Ocağı'nın da tekkeye çevrilmesi ile önemini yitirmiştir..

Çeşmenin resimdeki en son hali ise; 2.Mahmud Han'ın eşi Hoşyar Kadın'ın 1840'da imar edip vakfettiği halidir..

Kitabesinde Hoşyar Kadın Çeşmesi yazan çeşme; CeHaPe dikta döneminde..hemen karşısındaki tepede kabri bulunan Fatih'in hocası Molla Hüsrev tepesine "Hacı" Hüsrev adı verilmesi gibi çeşmeyede 'Kadınlar Çeşmesi' adı verilmiştir..

Piyale Paşa Bulvarı'nın Perpa-Kasımpaşa ara noktası ve Piyalapaşa Cami'nin hemen karşısındaki bu Hacı Hüsrev tepesindeki küçük bir cami olan Hacı Hüsrev Cami'nin arka kıble istimetindeki 7-8 metrelik bu kabirde Fatih'in hocası Molla Hüsrev mefduhdur..

Bu mübarek kabrin olduğu harabe halindeki camimiz 2018 yılında Ak Parti Büyükşehir ve Beyoğlu belediyesi ile Vakıflara yeniden imar ettirilmiş ve tekrar ibadete açılmıştır.. Mübarek kabri, namaz vakitleri ziyaret edebilirsiniz.. Çünkü namı meşhur bu alandaki camimiz güvenlik nedeni ile jiletli teller ile çevrili ve bahçe kapısı imam tarafından daim kilitlidir.. 

Müminlerin, müminleri dost edinmesi konusu Kur’ân’da ve hadislerde sıkça vurgulanan temel ilkelerden biridir.

Mümin erkekler ve mümin kadınlar birbirlerinin velîleridir (dost ve yardımcılarıdır). İyiliği emreder, kötülükten sakındırırlar; namazı dosdoğru kılar, zekâtı verirler ve Allah’a ve Resûlü’ne itaat ederler... (Tevbe Sûresi, 71)

Birçok Kur’an ayetinde, müminler arasında dostluk, dayanışma, yardımlaşma ve birlikte iyiliği yayma sorumluluğunu anlatılır. Müminlerin arasındaki bağ, kan bağı kadar güçlü kabul edilir; hatta bazen daha da önemlidir çünkü iman bağı ebedîdir.

Peygamberimiz(asm) birçok hadisinde bu dostluğu tarif eder:

“Mümin, mümine bir binanın tuğlaları gibidir; birbirini tutar, destekler.” (Buhârî, Müslim)

“Müslüman, Müslüman’ın kardeşidir; ona zulmetmez, onu düşmana teslim etmez. Kim kardeşinin ihtiyacını giderirse, Allah da onun ihtiyacını giderir...” (Buhârî, Müslim)

Bu dostluk, İslam toplumunun birlik ve dayanışma içinde olması için önemlidir. Çünkü müminin asıl gücü tek başına değil, ümmet bilincinde ortaya çıkar. Ve gerçek dostluk, dünyevî çıkarlar için değil, Allah rızası için kurulmalıdır.

Müminlerin kâfirleri dost edinmemesi ise Kur’ân’da özellikle vurgulanan bir konudur. Burada kast edilen “dostluk”, günlük hayatta selamlaşmak, iyi geçinmek, ticaret yapmak değil; gönül bağını, sevgi ve velâyeti (koruyup sahiplenmeyi) kâfirlerle kurmaktır.

Düşmanlık gösteren kâfirleri, Allah’a ve dine karşı savaş açan, müminlere zulmeden kimseleri dost edinmenin yasak olduğu konusunda Kur’ân bizi şöyle uyarıyor:

Müminler, müminleri bırakıp da kâfirleri dost edinmesinler. Kim bunu yaparsa Allah’tan hiçbir yardımı yoktur... (Âl-i İmrân Suresi, 28)

Ey iman edenler, sizinle dindaş olmayanı dost ve sırdaş edinmeyin. Zira onlar, size ellerinden gelen her türlü kötülüğü yaparlar. Sizin sıkıntıya düşmenizi arzu ederler. Kinleri ve öfkeleri ağızlarından taşmaktadır. İçlerinde gizledikleri kin ve nefret ise daha da büyüktür. Eğer aklınızı kullanıyorsanız, işte size ayetleri açıkladık. (Âl-i İmrân Suresi, 118)

Kâfirleri koruyucu, sırdaş, rehber, en yakın bağ haline getirmek, onların inancını ve hayat tarzını benimseyerek gönülden bağlanmak, onları İslâm toplumu üzerinde hâkim ve belirleyici görmek yasaktır.

Bu yasağın sebebi öncelikle iman kimliğini korumaktır. Müminin kalbi önce Allah’a ve müminlere bağlanmalı. Eğer iman kimliği ikinci plana itilirse, inanç zedelenir.

Güvenlik ve birlik içindir; İslam toplumunun birlik içinde olması gerekir; kâfirlere gönül bağlamak, ümmeti parçalar.

Kültürel ve ahlâkî etkidir; Kâfirleri dost edinen, zamanla onların değerlerini benimseyebilir. Bu da müminin yavaş yavaş Allah yolundan uzaklaşmasına yol açar.

Allah için sevgi ilkesidir; Müslüman, sevgisini ve buğzunu (yakınlık ve uzaklık ölçüsünü) Allah’a göre belirler.

Müminler, kâfirlerle adaletli, dürüst, merhametli ilişkiler kurabilir. Yasak olan, onları içten birer sırdaş, iman kardeşi, koruyucu otorite haline getirmektir. Yani “iş yapmak, komşuluk etmek, iyilikte bulunmak” serbesttir; kalben onlara bağlanmak, dinlerini benimsemek yasaktır.

Özetle:

Mümin, iman kardeşliği bağını en güçlü dostluk halkası yapmalı.

Kâfirlerle ise ilişkisi adaletli fakat mesafeli ve ilkeli olmalı.

Ey iman edenler! Müminleri bırakıp, kâfirleri veli/dost edinmeyin. Allah’a kendi aleyhinizde apaçık delil mi vermek istiyorsunuz? (Nisa Suresi, 144)

Yeni Dünya/Hanımefendi Dergisi, Kasım

Lakin bunun emir ve talimatla hem de devletin en üst idari birimi tarafından emredilerek yaptırılmasıdır bu tartışmaları ortaya çıkaran.

Valimiz bir devlet yöneticisidir.
Israrla belirtildiği üzere Türkiye Cumhuriyeti Devleti laik bir devlettir ve en kısa ve yalın tarifiyle laiklik devletin dine dinin devlete müdahale etmemesi şeklinde ifade edilir!

Yani devletin hem de sadece bir valisi (Geri kalan 80 Valimizin bu konuda tasarrufu olduğunu daha duymadık ) bir ibadet şekli kabul edilen mevlid’ i talimatla okutmaya çalışması çok enteresandır.
(Hattı zatında mevlid ne kadar ibadettir veya değildir bu da ayrı bir fıkıh tartışması konusudur)
Şayet bu icranın yani valimize de yürütme organının bir talimatı ise (ki öyle gözükmemektedir)
Birinci cumhurbaşkanımızın ölüm yıl dönümlerinde mevlid okutulması geleneği mi başlatılıyor sorusu akla gelir.

Ama durum öyle de değil!
Bunu sadece bir valimizin kendi tercihi olarak görüp anlayışla karşılayanlar olduğu gibi “Yeni köye eski adet getirmeyin - Böyle bir geleneğimiz yok , Nereden çıktı şimdi bu ?” diyenlerde var.

Her şey bir yana Atatürk acaba vefatının ardından Mevlid okunmasını ister mi idi?
Kendisine yaşarken sorulsaydı; “Vefatınızdan 87 sene sonra ardından mevlid okunmasını ister misiniz?” diye...

Muhtemelen 1923 sonrasındaki tarihlerde ki şekliyle tanıdığımız birinci Cumhurbaşkanımız buna olumlu cevap vermezdi…