Kalbine Sor
17 Kasım 2026, Salı 01:21 124 kez okundu.(Önce kendi kalbime…)
İçinizde bir sıkıntı hissediyor, vicdanınızın yaptığı ilahî uyarıları duymazdan geliyorsanız…
Zihninizden Kur’an’ın bildirdiği hakikatlerle çelişen düşünceler geçiyorsa…
Allah’ı anmakta gevşeklik gösteriyor, O’nun sınırlarını korumaya ve emirlerini yerine getirmeye gereken özeni göstermiyorsanız…
Planlarınızın merkezinde Allah’ın rızası değil, başka beklentiler ve çıkarlar yer alıyorsa…
Kendi menfaatlerinizi diğer müminlerin menfaatlerinden üstün tutuyorsanız…
Kendinize veya bir başka mümine karşı kötü zan besliyor, içinizde kuşku ve güvensizlik büyütüyorsanız…
Kendinizi ayrıcalıklı, özel ve yeri doldurulamaz biri olarak görüyorsanız…
Karşılaştığınız olaylarda sürekli haksızlığa uğradığınızı düşünüyor, yaşadıklarınızı kabullenmekte zorlanıyorsanız…
Yaptığınız fedakârlıkların insanlar tarafından bilinmesini, takdir edilmesini ve dile getirilmesini bekliyorsanız…
Sevdiğiniz bir şeyden Allah rızası için vazgeçmeniz gerektiğinde bahanelere sığınıyorsanız…
Dünya malına hırsla bağlanıyor, geleceğe dair korkuların esiri oluyorsanız…
Kur’an’la uyarılmaktan rahatsızlık duyuyor, öğütlere karşı tahammülsüzlük gösteriyorsanız…
Allah’a ve dine düşmanlık eden kimselere karşı içinizde sevgi ve bağlılık besliyorsanız…
Kur’an okumaya, dua etmeye ve salih ameller işlemeye vakit bulamadığınızı söyleyerek kendinizi avutuyorsanız…
Bütün bunların üzerinde durup düşünün. Çünkü bu düşünce ve eğilimler, şeytanın insanı Allah’ın yolundan uzaklaştırmak için kullandığı vesveselere dönüşebilir. Şeytan, çoğu zaman insanı büyük günahlara bir anda sürüklemez; küçük tavizlerle, haklı görünen bahanelerle, nefsin hoşuna giden düşüncelerle adım adım kendisine yaklaştırır.
Peki, neden Allah’a sığınmıyor, şeytanın vesveselerine karşı kendinizi korumak için çaba göstermiyorsunuz? Neden onun fısıltılarına kulak verip Allah’ın çağrısından uzaklaşıyorsunuz?
Allah Teâlâ, şeytanın kulları üzerindeki gücünün sınırını şöyle bildiriyor:
“Şüphesiz, kışkırtılıp saptırılmışlardan sana uyanlar dışında, senin benim kullarım üzerinde zorlayıcı hiçbir gücün yoktur.” (Hicr Suresi, 42)
Allah’ın, şeytanın saptırıcı etkisinden koruduğu kullarını “Benim kullarım” diye tanımlaması ne büyük bir müjde! Peki biz kimin kullarıyız? Allah’ın mı, yoksa apaçık düşmanımız olan şeytanın peşinden mi gidiyoruz?
Rabbimiz, şeytanın vesvesesine karşı nasıl davranmamız gerektiğini de bildiriyor:
“Takvâ sahiplerine şeytandan bir vesvese eriştiğinde, düşünüp hemen Allah’ı hatırlarlar. Bir de bakarsın ki onlar gerçeği görüp bilmişlerdir.” (A'râf Suresi, 201)
Öyleyse vesveseye teslim olmak yerine durup düşünelim. Kalbimizi yoklayalım, niyetlerimizi gözden geçirelim ve Rabbimizi hatırlayalım. Şeytanın fısıltılarına karşı en güçlü sığınağımız Allah’tır.
Yorum Yazın
E-posta hesabınız sitede yayımlanmayacaktır. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişdir.
Facebook Yorum